กัลย์ดิษฐ์(fah-sai)

ห้ามคัดลอกดัดแปลงนิยายแม้เพียงแต่น้อยนิดใครทำขอให้ชีวิตพังพินาศย่อยยับพบหาความสุขไม่เจอทำอะไรก็ไม่มีวันเจริญ! ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนิยายของไรท์นะคะ ถ้าชอบก็ช่วยกดไลค์+เม้นเป็นกำลังใจให้กันด้วยน๊าา รักกก❤❤❤

ชื่อตอน : บทที่38 เบาๆ NC

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 32k

ความคิดเห็น : 167

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ก.ค. 2562 22:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่38 เบาๆ NC
แบบอักษร

 

“ก็…” รวิพรรณกำลังนึกหาข้ออ้าง แต่ก็ดูเหมือนจะยังช้าไป เมื่อคนที่อยู่บนตัวของเธอนั้นได้ขยับกายเลื่อนลงไปด้านล่าง แล้วดึงรั้งชายเสื้อของเธอขึ้นด้วยความว่องไวเสียเหลือเกิน

“คุณศิ…” รวิพรรณพยายามจะเอ่ยห้ามปราม ทว่าชายหนุ่มกลับทำให้สุ้มเสียงของเธอหายไปโดยการนาบริมฝีปากร้อนลงบนแอ่งสะดือบุ๋ม ค่อยๆขยับกดทาบทับที่หน้าท้องน้อย ไล่ขึ้นมายังช่วงเอวคอดกิ่วด้านซ้าย และพรมจูบไปยังด้านขวา ก่อนจะวนกลับมากดจูบหนักๆตรงบริเวณใต้สะดืออีกครั้ง ทำเอาคนถูกกระทำถึงกับร้อนวูบวาบ ยิ่งเขาเลื่อนลงไปยังจุดที่ต่ำกว่าใต้สะดืออีกเพียงคืบก็ยิ่งหวิวไหวหายใจไม่เป็นส่ำ เริ่มหอบหายใจแรง หน้าท้องแขม่วเกร็งเป็นระลอก

“คุณศิวะ ไม่เอา โอ๊ย!...” เมื่อมือหนาของชายหนุ่มกำลังจะดึงกางเกงนอนของเธอออก รวิพรรณก็รีบขยับลุกขึ้นจะห้าม แต่ก็ต้องทิ้งตัวนอนลงไปใหม่ด้วยรู้สึกเจ็บแปลบจากเนื้อตัวที่ยังระบมอยู่

“ซัน! เจ็บตรงไหน เจ็บมากมั้ย ไหนดูซิ แล้วจะลุกขึ้นมาทำไมหื้ม” ศิวะรีบลุกขึ้นไปจับเนื้อตัวเธอด้วยความเป็นห่วง

“ก็คุณน่ะ…”

“ฉันทำไม” ศิวะยังตีหน้ามึนถามซ้ำยังทำท่าจะขยับลงไปด้านล่างใหม่

“คุณศิวะ หยุดเลยนะคะ ฉันยังเจ็บเนื้อเจ็บตัวอยู่เลยนะ” รวิพรรณเอ่ยห้ามอีกครั้ง

“ชู่…อย่าดื้อสิ ฉันกำลังจะทำให้ความเจ็บหายไปอยู่นี่ไง” ศิวะเอ่ยพลางจับมือเล็กของเธอขึ้นมาจูบเบาๆ

“คุณนี่…”

“น่านะคนดี นิดเดียวนะ” ศิวะส่งสายตาเว้าวอนสุดพลัง ก่อนจะขยับไปจูบที่ริมฝีปากอิ่ม ผละออกมามองสบตากับเธออีกครั้ง จากนั้นก็ค่อยๆไล่พรมจูบไปที่ซอกคอขาว เลื่อนลงมายังเนินอก และไล่ต่ำไปเรื่อยๆ เรื่อยๆ กระทั่งใบหน้าของเขาเลื่อนลงมาอยู่กลางหว่างขาของเธอในที่สุด

“………” เมื่อไม่มีคำใดได้เอ่ยออกมาจากปากของหญิงสาวอีก ศิวะก็จัดการยกขาของเธอขึ้น เพื่อดึงกางเกงของเธอให้เลื่อนหลุดออกไปทางปลายเท้าเรียว

สองมือหนาลูบคลำไปตามเรียวขาขาวเนียน กดจูบที่โคนขาอ่อนทั้งสองข้าง ก่อนจะจับให้ขยับอ้าออกเพื่อที่เขาจะได้โน้มใบหน้าลงไปเชยชมเนินเนื้อนวลเนียนได้อย่างถนัดถนี่

“อืม…” ทันทีที่ปลายนิ้วเรียวยาวของชายหนุ่มกรีดกรายไปยังกลางกลีบเนื้อนุ่ม ก็ส่งกระแสความเสียวซ่านให้ร่างบางหวิวไหว สะท้านหนักเข้าเมื่อเขาส่งลิ้นร้ายเข้าไปทักทายยังช่องทางอุ่นนุ่ม กระดกปลายลิ้นพลิกพริ้วเป็นจังหวะแล้วตวัดปาดเลียขึ้นมายังติ่งเกสรที่สั่นระริกชูช่อ หมุนวนปลายลิ้นตวัดปาดเลีย แนบปากและลิ้นลงไปเพื่อดูดกลืนกลีบดอกไม้งามที่ฉ่ำไปด้วยหยาดน้ำหวานหลั่งริน

“อื้อ…” ปากและลิ้นที่แสนช่ำชองทำเอาร่างบางสะอื้นฮัก ความกระสันซ่านรุกรานหนักขึ้นจนต้องพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ พลางหยัดสะโพกแอ่นสูงขึ้นสู้ปลายลิ้นที่ตวัดขึ้นลงได้อย่างร้ายกาจเหลือคณา

ศิวะยังบดริมฝีปากลงไปที่กลีบเนื้อนุ่มละมุน ลิ้นอุ่นตวัดไล้ชอนไชในซอกหลืบเร้นลับ สลับกับกดไปยังจุดที่อ่อนไหวที่สุด ทำย้ำๆซ้ำๆ จนหญิงสาวถึงกับครางฮือ

“อือ…คุณศิ…” รวิพรรณเหมือนจะเสียงแข็งขึ้นท้วงเล็กน้อย เมื่อชายหนุ่มละออกจากจุดสงวนเบื้องล่าง และค่อยๆขยับคืบคลานขึ้นมาด้านบน โดยมือข้างหนึ่งยังคงทำหน้าที่แทนลิ้นและปาก ส่วนอีกข้างนั้นก็เริ่มปลดกระดุมเสื้อของเธอออกทีละเม็ด แม้เพียงมือเดียวก็ยังปฏิบัติได้อย่างชำนิชำนาญ ปลดไปทีก็จูบไปที่ผิวเนียนที โดยมิได้สนใจฟังหญิงสาวที่พยายามส่งเสียงทักท้วงแม้แต่น้อย

“คุณ…คุณศิ ฉัน…ฉันนึกว่าคุณจะไม่…อื้ม…” รวิพรรณพยายามจะอธิบายในสิ่งที่เธอคิดก่อนหน้า ว่าเขาจะไม่ทำอะไรมากไปกว่าการปรนเปรอให้เธอเพียงเท่านั้น ซึ่งสถานการณ์ในตอนนี้มันดูเหมือนจะไม่ใช่ กระนั้นก็ยังมิอาจเปล่งวาจาจนจบได้ เพราะโดนริมฝีปากของชายหนุ่มโฉบลงมากดจูบที่ปากของเธอเสียก่อน ซ้ำร้ายนิ้วเรียวยาวของเขาที่กดฝังเข้าไปในช่องทางอ่อนนุ่มก็เริ่มขยับจ้วงเข้าและออกทั้งลึกและถี่รัว

“อืม…อือ…” รวิพรรณได้แต่ครางอื้ออึงอยู่ในลำคอ เพราะริมฝีปากยังถูกเขาประกบปิดเอาไว้ ทั้งยังส่งลิ้นร้ายเข้าไปรุกไล่กระหวัดพันเกี่ยวกับลิ้นเล็กของเธอด้วยความร้อนแรงไม่แพ้นิ้วแกร่งที่กำลังเร่งขยับอยู่เบื้องล่าง

ความซาบซ่านตรงเข้าเล่นงานหญิงสาวอย่างหนักหน่วง ทั้งร้อนรุ่ม ชุ่มฉ่ำ ซ่านหวิว รู้สึกถึงตัวตนกึ่งกลางกายที่เต้นกระตุกถี่ตอดรัดลำนิ้วที่เสียดสีเข้าออกย้ำๆด้วยจวนจะไปถึงปลายทางอยู่ในไม่ช้า

ศิวะเองก็รับรู้ได้เช่นเดียวกัน เขาจึงไม่รั้งรอ รีบเร่งขยับไหว คลึงเคล้าในจังหวะที่รวดเร็วขึ้น เร็วขึ้น และเร็วขึ้น ส่งความเสียวซ่านบำเรอความสุขสมเข้าไปอัดแน่นในกายสาวจนล้นปรี่ กระทั่งร่างบางกระตุกเกร็งค้างเมื่อพบปลายทางพร่างพราวที่เขาเป็นคนนำพา

“ไม่เจ็บเลยเห็นมั้ย” ศิวะกดจูบไปที่หน้าผากมนของหญิงสาว ก่อนจะผละออกมามองสบตาเธอพร้อมรอยยิ้มหวานละมุน

“ไม่ต้องมาทำตาหวานเลยค่ะ จะขอมากกว่านี้ก็บอก” รวิพรรณเอ่ยขึ้นมาอย่างรู้ทัน ก็เขาเล่นปลดกระดุมเสื้อของเธอค้างเอาไว้แบบนี้ มีหรือที่เขาจะไม่คิดทำอะไรต่อ

“พูดแบบนี้แสดงว่าให้ฉันทำได้ใช่มั้ย” ศิวะได้ยินเช่นนั้นก็ถึงกับทำตาเป็นประกายวาววับขึ้นมาทันที

“ถึงฉันบอกว่าไม่ให้ คุณก็คงไม่พ้นหาทางทำให้ได้อยู่ดีนั่นแหละ”

“รู้ทัน” ศิวะเอ่ยพลางทำในสิ่งที่บ่งบอกว่าสิ่งที่เธอคิดนั้นมันถูกต้อง โดยการสอดมือเข้าใต้แผ่นหลังบาง แล้วปลดตะขอเสื้อชั้นในที่โอบอุ้มพุ่มทรวงสวยของเธอให้หลุดออกจากกัน

“ครั้งเดียวพอนะคะ ฉันปวดเนื้อปวดตัวอยู่จริงๆนะ” รวิพรรณบอกออกไปตรงๆ จริงอยู่ที่เธอยินดีที่จะให้เขาได้ทำตามความต้องการ แต่กระนั้นร่างกายก็ยังไม่เอื้ออำนวยสักเท่าไรนัก

“ไม่ต้องห่วงนะ ฉันจะค่อยๆทำ เบาๆ...” ศิวะยกยิ้มแล้วเอ่ยสองคำสุดท้ายด้วยเสียงที่เบาสมคำที่เอ่ย เพราะริมฝีปากของเขานั้นกำลังดูดกลืนยอดปทุมถันสีชมพูหวานไว้อย่างเต็มปากเต็มคำ...

 

********************************************

บทนี้เบาๆไปก่อนนะคะ รัก❤

 

ปล.ไรท์ต้องขอโทษด้วย ที่ยังไม่สามารถมาอัพเต็มหรืออัพถี่เหมือนแต่ก่อนได้ อย่างที่บอกไรท์ไม่ได้อยากป่วยเลย อยากแต่ง อยากมา อยากอัพ แต่ไม่รู้จะทำยังไงเมื่อสมองมันไม่แล่น บางครั้งนั่งจ้องโทรศัพท์อยู่อย่างนั้น เพราะเขียนอะไรไม่ได้

ไรท์อยากให้รู้ว่าไรท์ไม่ได้มีเจตนาเขียนทิ้งๆขว้างๆ แบบไม่มีความรับผิดชอบ ไม่เคยทำอย่างนั้น การเขียนนิยายเป็นสิ่งที่ไรท์รัก ไรท์ทุ่มเทมากนะ และเสียใจทุกครั้งที่ไม่สามารถแต่งอะไรมาลงให้ทุกคนได้อ่านได้ แต่รู้ไว้เถอะว่าไม่มีวันไหนที่ไรท์จะไม่พยายามเขียนเลยจริงๆ ❤

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น