Scratch a

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 5 ข้าคือคนรัก

ชื่อตอน : ตอนที่ 5 ข้าคือคนรัก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 175

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ก.ค. 2562 12:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 5 ข้าคือคนรัก
แบบอักษร

หมิงเยว่เดินออกมาตามถนน ละเข้าไปในซองเปลี่ยวซึ่งเป็นซอยลับตาที่นางหลงเจอตอนเดินมาหอนางโลม

“หยุด ส่งทรัพย์สินของเจ้ามาให้หมด” เสียงใหญ่พร้อมอาวุฒิมีดเล่มเล็กแต่แหล่มคม ชูขึ้นมาหมายจะขู่ชายหนุ่มที่งดงามดั่งหญิงสาว

“ข้ามีไม่มาก ”หมิงเยว่แต่งตัวเป็นชายจึงไม่มีเครื่องประดับมีค่า จึงมีแต่ถุงเงินที่มีเงินอยู่ หลายสิบตำลึง ชายเสียงใหญ่ก็รีบคว้าถุงเงินมาพร้อมยัดในออกเสื้อ และจองมองเสื้อผ้าของชายหนุ่มรูปงาน

“เจ้าถอดเสื้อผ้าเจ้ามาด้วยน่าจะขายได้หลายตัง” ชายเสียใหญ่พูดเสียงดัง หมินเยว่ได้ยินดั่งนั้นก็เหมือนจะตกใจ แต่ก็นิ่งเฉยและตอบไปอย่างเหยีบเย็น

“งั้นข้าคงต้องแลกเสื้อผ้ากับเจ้า หากข้าเดินตัวเปล่าออกไปเจ้าคิดว่า คนจะแตกตื่นจนทางการมาตามตรวจ ถึงตอนนั้นข้าคงต้องพูดความจริงว่าโดนปล้น” โจรเสียงใหญ่คนนั้นก็เห็นด้วยกับที่คุณชายรูปงานผู้นั้นกล่าว จึงเก็บมีดละเตรียมจะถอดเสื้อ

หมิงเยว่เห็นดังนั้นจึงจะวิ่งหนี้ แต่กำลังจะวิ่งก็ได้ยินเสียง

“โอ้ยยยย ใครตีข้าอย่าเจ็บตัวใช้หรือไม่”โจรเสียงใหญ่ผู้นั้น กำลังหันกลับไปแต่สลบก่อนที่จะได้มองหน้าผู้ที่มาตี

“แม่นางมาเดินในซอยเปลี่ยวได้เยี่ยงไร” หมิงเยว่ได้ยินเสียงจึงหันกลับมาเงยหน้าดู เพราะหญิงสาวตัวเล็กกว่าโจรเสียงใหญ่จึงไม่ทันได้เห็นว่ามีคนเดินมา

“ข้าเห็นว่าทางนี้สะดวกในการเดินทางกว่าไปทางตลาดคนพลุกพล่าน” หมิงเยว่ตอบตามความเป็นจริง

“งั้นเดียวข้าเดินไปส่งแม่นาง ข้ายังไม่ได้แนะนำเลยข้าชื่อ จิ่นลี่”หมิงเยว่ถึงกับตกใจเมื่อได้ยินชื่อ เขาคือแม่ทัพใหญ่จิ่นลี่ผู้นั้นที่โด่งดัง ปกป้องประเทศจากศึกสงคราม

“ข้าชื่อหมิงเยว่”

“ยินดีที่ได้รู้จักแม่นางหมิงเยว่ เชิญ” แม่ทัพจิ่นลี่พายมือให้หมิงเยว่เดินนำเพื่อที่จะไปส่งโดยท่านแม่ทัพก็ได้เดินไปเคียงคู่ ชายหนุ่มผู้น่าคมเข้ม กับหญิงสาวที่สวยสด ช่างเป็นภาพที่หน้าดูชมประดุจกิ่งทองใบหยก แต่ก็หาได้มีผู้ใดเห็นไม่ จนเดินมาถึงจวนอัครมหาเสนาบดี ก็ได้เห็นหนุ่มรูปงามดูอ่อนโยนอีกผู้หนึ่งยืนหน้าจวนเดินวนไปมาด้วยความเป็นห่วง

 

“หมิงเยว่ เจ้าไปที่ใดมา ทำไมไม่ให้บ่าวไพร่ติดตามไปด้วย” เมื่อหลิ่งจือ เห็นก็ได้ถามหญิงสาวด้วยความเป็นห่วงเป็นใย

“ท่านพี่ ข้าแค่ไปเดิมชนเมืองเท่านั้น ยังไม่ถึงยามค่ำข้าจึงรีบกลับ”

“แล้วนั้นผู้ใดเดินมากับเจ้ากัน ใช่ท่านแม่ทัพใหญ่จิ่นลี่ใช่หรือไม่”

“พอดีข้าเดินทางเพื่อกลับมาดันเจอโจรมาปล้นจี้ ดีที่ท่านแม่ทัพมาช่วยข้าไว้ได้ทันกาลจึงมิได้เป็นอันใด”

“งั้นรึ ข้าเป็นหนี้บุญคุณท่านแม่ทัพแล้วที่ช่วยเหลือฮูหยินของข้า” หลิ่นจิอพูดพลางสำรวจหมิงเยว่ว่าได้รับบาดเจ็บอะไรหรือไม่ เมื่อเห็นเป็นปกติก็ได้คลายความกังวล อย่างไรจะชั่วจะดี ถึงเขาจะให้ความรักนางแบบชายหญิงมิได้ แต่ก็ยังให้ความรักความห่วงใยประดุจน้องสาวได้ จึงให้จับผมนางที่ปกหน้าเล็กน้อยไปเหน็บข้างหู ถึงนางจะแต่งตัวเป็นบุรุษ แต่ก็ยังซ่อนความงามไว้ไม่มิด

“เป็นเรื่องสมควรที่ข้าต้องปกป้องผู้คน มิต้องการสิ่งใดตอบแทน งั้นข้าขอลา ท่านอัครมหาเสนาบดีกับ...ฮูหยิน” จิ่นลี่ พูดอย่างนิ่งเฉยพร้อมหัดกลับไป โดยในใจรู้สึกว้าวุ่น ที่คนที่ตนเจอเป็นของผู้อื่นไปแล้ว...

————————————————————

ตกพลบค่ำ ก็ได้มีสารจากในวังเรียกให้หลิ่นจือเข้าวัง เนื่องด้วยหลิ่นจือเป็นผู้ที่ฮ่องเต้ทรงโปรด จึงได้ตราเข้าพระราชฐานได้ทุกเวลา และความสามารถของหลิ่นจือก็เป็นที่เก่งกาจ จึงทำให้ได้ทั้งต่ำแหน่งและอำนาจมาโดยง่ายได้

“ฮูหยิน ข้าได้ไข่มุกจากตงไห้มาเจ้าจงเลือกดูว่าจะเอาไปทำอะไรได้บาง หากจะทำเครื่องประดับก็ให้บ่าวไพร่ไปจัดการ และยังมีผ้าแพรร้อยไหมทองคำได้มาจากเครื่องบรรณาการเจ้าจงนำไปตัดผ้าเถิด” หลิ่นจือตั้งใจไว้แล้วว่าจะยกให้ทางทุกอย่างจะหามาให้นางได้ เพราะเขาจะต้องไปมอบความรักให้ใครอีกคนในค่ำคืนนี้เพราะคนนั้นคือคนรักของหลิ่นจืิอ

“ขอบคุณท่านพี่ ข้าจะให้บ่าวไพร่ไปจัดการ ท่านรีบเข้าไปพระราชฐานเถิด ฮ่องเต้จะได้ไม่ทรงรอท่านนาน” แม้ในใจหมิงเยว่จะรู้ดีแก่ใจว่าในราชวังมีหญิงคนหนึ่งที่เคยอยู่เคียงข้างเขาในงานเลี้ยงบุปผาแต่แล้วอย่างไรเล่าในเมื่อนางไม่ได้รู้สึกอะไรกับบุรุษผู้นี้เท่าใดนัก ถึงจะเขาจะชื่อว่าเป็นสามีนาง

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}