jaja

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 46

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ก.ค. 2562 21:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่1
แบบอักษร

ต้าหลี่ ปกครองโดยฮ่องเต้อายุน้อยที่สุดนามว่า หยางเฟิ่งหลง อายุ19 หนาว เฟิ่งหลงปกครองบ้านเมืองให้สงบสุขขุนนางรักใคร่กลมเกลียวเเต่สิ่งหนึ่งที่ขุนนางยืนฎีกา​เเก่ฮ่องเต้เเล้วท้องพระโรงต้องวินาศทุกคราไปนั่นคือ พระชายาเอก หรือ ฮองเฮา​คนต่อไป ขุนนางที่รักใคร่กลมเกลียวผลัดเปลียนกันเสี่ยงตายเพื่อว่าที่ฮองเฮาของตนหากเเต่ฮ่องเต้ผู้มากความสามารถก็บ่าบเบี่ยงตลอดมา ไม่ว่าจะไปดูเเลความสงบที่ชายเเดนทั้งๆที่ชายเเดนนั้นสงบร่มเย็น หรือจัดงานล่าสัตว์ให้ใหญ่โตเเละยังเปิดให้ชาวบ้านได้มาเข้าร่วมในการล่าสัตว์ครั้งนี้เพื่อความเเน่เเควนของต้าหลี่เเละสร้างความใกล้ชิดระหว่างฮ่องเต้เเละประชาชนจนเงินพระคลังเกือบหมดหรือจัดงานรับขวัญบุตรชายคนเเรกจนบุตรตรีคนสุดท้องตั้งเเต่ขุนนางเล็กๆไปถึงท่านเเม่ทัพจนขุนนางต่างชมว่าพระองค์​ทรงใส่ใจขุนนางน้อยๆเสียจริงขุนนางต่างระเเวดระวังการมีบุตรกันเลยจัดงานเเต่ลัครั้งพระคลังโล่งเป็นเเถวขุนนางต้องนำเงินทองของตนมาเติมให้เต็มเพราะฮ่องเต้ผู้รักประชาชนเอาเรื่องพระคลังโล่งจะให้เเต่งฮองเฮาได้อย่างไรมาอ้างจะให้ขูดรีดภาษีประชาชนของพระองค์​ก็ใช่เหตุ หรือ เเม้กระทั่งจ้างวาน​โหนให้ทำนายว่าหญิงงามที่ขุนนางต่างๆนำมาถวายนั้นไม่เหมาะสมอย่างไรไม่ถูกกับพระองค์​บ้าง

ทางด้านหนึ่งของป่าหลิน ป่าหลินเป็นป่าที่อุดมสมบูรณ์​เป็นที่ตั้งของสำนักชีหลิวซือ เป็นสำนักชีที่มีชื่อเสียงด้านการเเพทย์​รักษาผู้คนโดยไม่เเบ่งชนชั้นคนยากคนจนจึ่งยอมเดินทางมารักษาที่สำนักเนื่องจากค่าหมอค่ายาค่ารักษาเเพง สุดเขตเเดนของป่าหลินยังติดกับป่าจืออี้เป็นป่าที่ได้ชื่อว่าป่าเเห่งความตายเเละยังได้ชื่อว่าป่าศักดิ์สิทธิ์​เช่นกันเพราะป่าจืออี้เป็นป่าที่ลึบลับซับซ้อนมีอยู่สามชั้นนั้นคือชั้นนอก ชั้นกลาง(เป็นป่าศักดิ์สิทธิ์)​เเละชั้นใน ป่าชั้นในเป็นป่าได้ชื่อว่าเป็นป่าเเห่งความตาย ณ สำนักหลิวซือ มีหญิงสาวงามกำลังก้มๆเงยๆหม้อที่กำลังลุกเป็นไฟเเละควันโขมง​หากไม่บอกว่านางกำลังต้มยาคงคิดว่านางเผาสำนักอีเเน่เเท้ ขณะนั้นเเองสาวงามอีกหนึ่งในชุดสีเเดงขัดกับผิวเเล้วหน้าอกอันเป็นที่ภูมิใจของนางนั่นคือปิงชิงหลิง นางกำลังวิ่งมาพร้องกับถังน้ำใบใหญ่ ซ่าาา น้ำประเข้าร่างบางในชุดขาวเเม้มีผ้าผื้นบางปกปิดจมูกปากเเละคางมน ควันด้านหลังนางทำให้นางเหมือนเทพเซียนน้อย หากเเต่ทันใดเสียงหนึ่งทางด้านหลังของปิงชิงหลิง "เหม่ยฮวาาาา ชิงหลิงงงงงงงง"¡ นั้นคือเสียงของรองเจ้าสำนักปิง ปิงเซียงเซียง(เป็นท่านป้าของปิงชิงหลิง)

"พวกเจ้าทำหม้อยาไหม้อีกเเล้วรึ เจ้ารู้รึไม่ว่าชาวบ้านที่กำลังป่วยต้องใช้ยา เอาเถอะในเมื่อยาไหม้ไปเเล้วพวกเจ้าก็ไปหาสมุนไพร​มาต้มใหม่เเล้วกันเพราะตัวยาพวกเจ้าก็เผาโรงเก็บสมุนไพรไปเมื่อคืนยาไม่มีเหลือรักษาคนป่วย เเต่อาจารย์​ขอเตือนพวกเจ้าห้ามเข้าเขต จืออี้ชั้นกลางเเละชั้นใน เด็ดขาด"

พวกนางลอบสบตาและยิ้มกันอย่างรู้ความ

" เจ้าคะ/เจ้าคะ ท่านรองเจ้าสำนัก"

รองเจ้าสำนักได้เเต่รู้สึกตะงิดๆในใจ ดีนะที่สั่งศิษย์​ในสำนักให้จัดที่สำหรับต้มยาให้พวกนางต้มยาในที่โล่งใต้ต้นไม่ใหญ่เเละต้องใกล้กับลำน้ำไม่อย่างนั้นสำนักคงต้องเหลือเเต่ชื่อเป็นเเน่เมื่อรองเจ้าสำนักเดินเข้าไปดูเเลคนป่วย

"ชิงหลิงเราไปชวนจ้าวหลิงซาน​ไปด้วยดีรึไม่"

"ข้าว่าเราไม่กันสองคนดีกว่าอย่างไรที่ป่าจืออี้ก็มีพี่น้องร่วมสำนักอยู่ที่นั้น" ขณะที่สองสาวกำลังคุ่ยกันนั้น

"พวกเจ้าจะไปที่ใดกัน" "พูดโจโฉ โจโฉก็มา" ชิงหลิงคิดในใจ"หึ"

"ข้ากับชิงหลิงจะไปเก็บสมุนไพร​ในป่าจืออี้เจ้าจะไปด้วยหรือไม่"

" เจ้าไม่ต้องไปหรอกครานี้ข้ากับฮวาเออร์จะไปนานเจ้าต้องดูเเลร้านร่วงไม่ต้องลำบากเจ้าหรอกนะ"นางพูดพรางยิ้มให้หลิงซาน😊

" ข้าจะไป ไปกับเจ้าคงได้เรื่องหรอก" จ้าวหลิงซานกับปิงชิงหลิงจองตากันปานจะฆ่ากันตายไปข้างนึ่ง

" ว่าเเต่หลิงซานเจ้ามาที่นี่มีอะไรหรือเปล่า"

"ข้าเเค่ได้ยินว่าสำนักไฟไหม้อีกเเล้วเลยเป็นห่วง... (พวก)​เจ้าคงเป็นคนเเถวนี้เล่นพิเรนทร์​อีกเเน่" พูดพร้อมส่งสายตาไปที่ปิงชิงหลิง

" ข้าเปล่าเสียหน่อย อย่ามาเล่าหาข้านะเจ้าผอมเเห้ง"

" พอเถอะข้าว่าเรารีบไปเตรียมตัวเดินทางกันดีรึไม่"

" ดี/ดี"

" อย่างนั้นยามอู่(11.00-12.59)มาเจอกันที่นี่"

ข้านามว่าหลินเหม่ยฮวา ข้าถูกทิ้งไว้ในป่าหลิวจนเจ้าสำนักได้ยินเสียงเด็กร้องจึ่งเข้าไปดูเเละเจอข้าจึ่งรับไปเลี้ยงดูในห่อผ้าข้างกายข้ายังมีปิ่นหยกขาวเนื้อดีรูปดอกเหมยเจ้าสำนักจึ่งนำมาตั้งชื่อข้า ปิงชิงหลิงกับข้าเเจอกันตอนที่นาง6หนาวนางมาเยี่ยมท่านป้าของนางนั้นคือท่ารองเจ้าสำนักปิงเซียงเซียง นางเป็นเด็กร่าเริง​ชอบเล่นซนเล่นกับข้าทุกวันจนถึงวันที่นางต้องกลับนางกลับร้องให้อยากอยู่ที่นี่กับข้าอยากอยู่เล่นกับข้าพ่อของนางก็จนปัญญาจะพานางกลับจึ่งฝากพี่สาวดูเเลเเม้จะเป็นห่วงนางเป็นที่สุด

เมื่ออายุได้8 หนาว ข้าชวนนางไปในโรงครัวเพื่อทำอาหารให้กับท่านเจ้าสำนักเเละท่านรองเจ้าสำนักนางเเละชิงหลิงช่วยกันจับปลาในบ่อเเล้วนำมาย่าง และปลาผัดเปรี้ยวหวานข้ากลัวว่าปลาจะไม่สุกข้าเลยโยนฟืนหมดตะกร้าเข้าเตาไฟ เเละไฟลุกโชน​ขึ้นมาไฟลุกท่วมกระทะเเละไม้เสียบปลาเเละลามไปติดผนัง หลังคา ข้าเเละชิงหลิงช่วยกันเอาน้ำมาดับไปเเต่ข้าหยิบผิด หยิบน้ำมันราดไปทำให้วอดวายทั้งหลัง หลังคุ้มไฟได้เเล้วข้าเเละนางโดนลงโทษให้ข้าไปช่วยดูเเลคนป่วยในสำนักเพื่อศึกษาการเเพทย์​เพิ่มเติมจากที่เรียนกับท่านเจ้าสำนักตั้งเเต่นั้นมาข้าตั้งปณิธานว่าข้าจะกลับมาเเก้มือครานี้ข้าจะทำให้สุดฝีมือเลยทีเดียวท่าเจ้าสำนักท่านรอข้าหน่อยนะ

เวลาเลยผ่านเหมือนใบไม้ปลิวตอนนี้ข้าอายุ9หนาวเเล้วตอนนี้ยามเซิน(15.00-16.59)ยามอิ่ว(17.00-18.59)ข้าได้นัดกับปิงชิงหลิงไว้ว่าจะไปแก้มือที่นางเเละชิงหลิงไม่ได้ทำอาหารให้ท่าเจ้าสำนักเเละรองเจ้าสำนักได้ทานวันนี้เเหละนางนัดกับชิงหลิงที่บ่อปลาไม่ไกลจากโรงครัว

ยามอิ่ว(17.00-18.59)

ข้าเห็นปิงชิงหลิงกำลังเดินไปทางบ่อน้ำพอดี

"ชิงหลิง หลิงหลิง"

"เหม่ยฮวา ไปกันเถอะ"

เมื่อใกล้ถึงบ่อปลานางเเละชิงหลิงเห็นผู้ชายตัวผอม

เเห้งกำลังก้มมองปลาอยู่ดีก็เสียหลักตกน้ำ

"ช่วยด้วยข้าว่ายน้ำไม่เป็น"

ชิงหลิงวิ่งนำข้ากระโดดลงน้ำไปข้าจึ่งกระโดดลงไปช่วยนางกว่าจนวิ่งมาถึงเด็กชายจมไปเเล้วข้าเเลชิงหลิง

ดำผุดดำวายอยู่นานในที่สุดชิงหลิงก็โผล่ขึ้นมาพร้อมกับเด็กชายนางเข้าไปช่วยชิงหลิงดึงขึ้นฝั่งเเล้วทำการช่วยชีวิตเด็กชายตามที่เคยเรียนมากันอาจารย์​

หากเเต่เด็กชายยังไม่ฟื้น

"เดียวข้าจะไปตามอาจารย์​มาดูเค้าอีกที" ชิงหลิงเล่า

"รีบไปรีบมา" เหม่ยฮวาพูดจบชิงหลิงก็รีบวิ่งไป

"ท่านป้าาาา ท่านป้าาา"

"เกิดอะไรขึ้นทำไมเจ้าถึงเปียกอย่างนี้นี่ใกล้จะเดือนจื้อ(เดือน11 อากาศหนาว)​รีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าจะป่วยเอาได้"

"ท่านป้าา แฮร่ แฮร่ มีคน... จมน้ำที่บ่อปลาเจ้าค่ะ"

" ข้าจะรีบไปดูส่วยเจ้าไปเปลี่ยน​เสื้อผ้าเสียเเล้วค่อยไป"

"เจ้าค่ะ"

อีกด้านหนึ่ง ณ ริมฝั่ง คร่อก คร่อก ภาพสุดท้ายข้าจำได้ว่ากำลังดูปลาเเละเสียหลักตกน้ำเมื่อลืมตาขึ้นมาเจอเด็กสาวนั่งจองเค้าอยู่ใบหน้าของนางงามยิ่งนักถึงนางจะยังเยาว์​อยู่ยังงามขนาดนี้หากโตขึ้นนางจะงามขนาดไหนนะ นางคือคนที่ช่วยชีวิตข้าไว้ข้าจะตอบแทนเจ้าเเน่ จ้าวหลิงซานพูดในใจ

อีกคนนึ่งเค้าฟื้นเเล้วทำไมถึงได้นอนเปิดตานอนนิ่งอย่างนั้นนะ

"เจ้าเป็นอะไรรึไม่"

"ข้าไม่เป็นไร"

"ขอบคุณ​เจ้าทีช่วยข้า เจ้านามว่าอะไรรึ"

"ข้า..." "พวกเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง" เป็นเสียงรองเจ้าสำนัก"ให้ข้าตรวจหน่อย อืมไม่เป็นอะไรมากพักผ่อนสักหน่อยสักหน่อยก็หายห่วงรีบพาไปเรือนรับรองของสำนัก" รองเจ้าสำนักสั่ง​ศิษย์​ในสำนักพาคนป่วยไปพัก

ในขณะนั้นเอง" เหม่ยฮวาาาาา ข้ามาเเล้ว"นางมาพร้อมเสื้อคุมเเล้วรีบวิ่งมาหาเหม่ยฮวาสวมเสื้อคุมให้เหม่ยฮวา'ที่นางมาช้าเพราะไปเปลี่ยนชุดมานี่เอง'​เหมยฮวาพูดในใจ

อีกคนหนึ่งยังคงมองเหม่ยฮวาไม่ว่างสายตา'นางชื่อเหม่ยฮวา'​งามเหมือนชื่อของนาง 'ดอกไม้เเสนสวย'​

เมื่อนางมาถึงเรือนพักของนางกับชิงหลิงตั้งเเต่ปีที่เเล้วท่านอาจารย์​ทั้งหลายเเละเจ้าสำนักก็เห็นชอบให้พวกนางมาเรื่อนของตน ชิงหลิงนางบอกว่าอยากอยู่กับข้าทำให้ข้าเเละนางมีเรือนทีใหญ่กว่าศ​ิษย์คนอื่นๆเเต่ศิษย์คนอื่นๆก็เห็นชอบให้นางอยู่ด้วยกันนางเเละชิงหลิงตั้งชื่อเรือนนี้ว่าเหม่ยชิง ที่เเปลว่า บริสุทธิ์​งดงาม

ตั้งเเต่วันนั้นจ้างหลิงซานก็มาที่สำนักบ่อยๆเอาขนมมาให้ดอกไม้เสื้อผ้า เเละชวนพวกนางไปเล่นเเละจากนั้นมาข้าเเละชิงหลิงก็เผาสำนักอีก2ครั้งทำเเปลงผักปลาตาย2บ่อเนื่องจากข้าอยากทำอาหารให้ท่านเจ้าสำนักเพื่อตอบเเทนพระคุณข้ายังไม่ละความพยายามจนวันหนึ่งข้าเเละชิงหลิงเดินผ่านป้ายสำนักข้าเห็นเเล้วมีความคิดว่าควรเปลี่ยนป้ายใหม่จึ่งไปบอกกับเจ้าสำนัก เจ้าสำนักเห็นด้วยจึ่งไปสั่งทำป้ายให้เมื่อใหม่มาถึงข้าจึ่งอาสาเปลี่ยนขณะที่กำลังเปลี่ยนป้ายข้าลื่นจนทำป้ายหักสองท่อนทำให้ท่านสำนักต้องสั่งทำใหม่อีกป้ายเเต่ข้ายังไม่ละความพยายามข้านั่งคิดนอนคิด คิดเเล้วคิดอีกคิดมีเเล้วว่าข้าจะบวชชี​เพื่อตอบเเทนพระคุณ เเต่ท่านเจ้าสำนักกลับ ปฏิเสธ​ข้า ข้า จะ ไม่ ละทิ้งความพยายามของข้า ข้าจะบวช​ให้ได้

 

 

มีคำผิดบ้างนะคะยังไม่ได้ตรวจเลย ฝากด้วยนะค่ะ❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️

อ่านเพื่อความบันเทิง​นะคะ ถ้าไม่สนุก ต้องขอโทดด้วยนนะคะ

 

 

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}