ฉันฝัน~

ฝากกดไลค์ กดติดตาม และสนับสนุนผลงานของ"ฝัน"ด้วยน๊า^^ อย่าหมกมุ่นกับ NC กันมากนักน๊า ฝันเป็นห่วง...

ชื่อตอน : ตอนที่ 3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 876

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.ค. 2562 09:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3
แบบอักษร

ความสำนึกผิด 

เเล้ววันหนึ่ง เเม่เลี้ยงของฉัน เดินออกมาจากห้องน้ำ พร้อมกับถือชุดชั้นในชิ้นนั้น ภายในใจของฉันรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก 

"อีกไม่นานส่วนลับของเธอ จะสัมผัสกับสถานที่เดียวกันกับที่ฉันทำเช่นกัน" 

เเต่ก่อนที่ความฝันของฉันจะเป็นจริง เเม่เลี้ยงก็โยนกางเกงในลงไปที่พื้นตรงหน้าฉัน บรรยากาศรอบๆตัวเย็นขึ้นมาทันที

"หยางเฟย นายทำอะไรกับชุดชั้นในของฉัน!"

คำถามของเธอทำให้ฉันหวาดกลัว เเละหัวใจของฉันเต้นเเรงจนเหมือนมันจะหลุดออกมา ฉันรีบพูดเเก้ตัวทันที

"เเม่เลี้ยง คุณกำลังพูดเรื่องอะไร คุณตากชุดชั้นในของคุณในห้องเอง ฉันจะสามารถไปทำอะไรกับมันได้?"

"นายลองดมมันดู!!!" ใบหน้าของเธอเคร่งขรึมเเละจริงจัง

"ไม่ได้นะเเม่เลี้ยง คุณหมายความว่ายังไง? ฉันทำอย่างนั้นไม่ได้"

"ฉันสั่งให้นายดมมัน นายต้องดมเเล้วบอกฉันมาว่ารู้สึกยังไง!" หน้าตาของเธอเริ่มหมองคล้ำ ฉันหมดความลังเลรีบหยิบกางเกงในของเธอขึ้นมาดมทันที!

"อืม....กลิ่นหอมเหมือนผงซักฟอกธรรมดา?"

"ใช่ มันเป็นกลิ่นผงซักฟอก เเต่มีอย่างอื่นอีกไหม?" ฉันรู้สึกว่าการจ้องมองของเธอพร้อมกับคำถามนี้นั้น เหมือนกับฉันไปทำอะไรบางอย่างให้เธอโกรธเเค้น เเละเธอก็พร้อมที่จะตามฉันไปล้างเเค้นจนสุดขอบโลก! ฉันส่ายหัวโดยไม่รู้ตัว

"เเก!!! ไอ้สารเลว ชุดชั้นในชุดนี้ถูกซักโดยเเก เเล้วไม่ต้องมาเเก้ตัว ฉันมักจะซักชุดชั้นในของฉันพร้อมกับเเช่น้ำยาปรับผ้านุ่ม กลิ่นลาเวนเดอร์ เเต่ชุดนี้มันชัดเจนมาก ว่าไม่มีกลิ่นลาเวนเดอร์เลย! ชุดชั้นในชุดนี้ไม่มีกลิ่นลาเวนเดอร์เเม้เเต่น้อย!!" เธอตะโกนด้วยความโกรธ

"มะ...เเม่เลี้ยง ฟังฉันก่อน ฉันเเค่อยากทำบางอย่างเพื่อคุณเเบบลับๆ ในทางใดทางหนึ่ง ดังนั้นฉันจึงไม่ด้บอกว่าฉันซักมัน" ฉันยอมรับความผิดอย่างรวดเร็ว เเละบอกความจริงส่วนหนึ่ง โดยละเว้นความจริงที่ฉันเเอบทำอนาจารกับชุดชั้นในของเธอ

"โกหก!!! นายคิดว่าฉันโง่? วันนั้นฉันได้กลิ่นเเปลกๆของนายในห้องน้ำ วันนั้นชุดชั้นในชุดนี้ของฉันก็หายไปเช่นกัน ลองอธิบายมาสิว่ามันเกี่ยวเนื่องกันยังไง!" ความเดือดดาลของเเม่เลี้ยงนั้นทวีความรุนเเรงขึ้นมา จนเธอสั่นด้วยความโกรธสุดขีด

ฉันอึ่ง! เเละรู้สึกราวกับว่าท้องฟ้ากำลังถล่มลงมาที่หัวของฉัน ฉันคิดไปเองว่าเเผนของฉันไม่มีที่ติ เเต่ฉันพลาดรายละเอียดเล็กน้อยพวกนี้ไป

"หยางเฟย ฉันคิดว่านายขโมยชุดชั้นในของเเม่เลี้ยง เเละทำในสิ่งที่ไม่อาจบรรยายได้ นั่นหมายความว่านายยังเเอบเข้าไปในห้องส่วนตัวของฉันในเวลาที่ฉันไม่อยู่ เพื่อเเขวนมัน หัวของนายกำลังคิดอะไรอยู่!"

ปากของฉันถูกปิดลงไปโดยไม่มีคำเเก้ตัวใดๆ ฉันที่ไม่เคยทำอะไรผิดเช่นนี้มาก่อน ได้เเต่ลดหัวตัวเองลงเเล้วฟังคำสาปเเช่งของเธอ

"กฏพื้นฐานที่ฉันตั้งไว้กับนายถูกทำลายไปเเล้ว ตอนนี้ฉันจะโทรหาพ่อเเละคุณยายของนายทันที!" เเม่เลี้ยงยกโทรศัพท์ขึ้นมาถือเพื่อค้นหาหมายเลขทันที

"ไม่นะ!! ใจเย็นๆเเม่เลี้ยง มันเป็นความผิดของฉันเองอย่าบอกคุณยายเลยนะได้โปรด!" ฉันรู้สึกสิ้นหวัง คุกเข่าลงบนพื้นอย่างรุนเเรง คนที่ฉันให้ความสำคัญมากที่สุดไม่ใช่พ่อของฉัน เเต่เป็นคุณยายของฉันที่ท่านเลี้ยงดูฉันมาตั้งเเต่เเม่ฉันเสีย

"หืม? เเกสารภาพมาเเล้วสินะ เเกทำให้ใบหน้าครอบครัวของคุณยายของเเกเสีย เมื่อเเกกลับบ้านเเกจะไม่สามารถใช้ชีวิตอย่างสงบสุขได้ เเละคุณยายของเเกก็จะใช้ชีวิตปกติเหมือนเดิมไม่ได้!"

ใบหน้าของเเม่เลี้ยงเเสดงออกถึงความพึงพอใจ เธอพูดถูก ในพื้นที่ชนบทเล็กๆของเรา ทุกคนเคารพคุณยายมาก เนื่องจากความสามารถด้านการรักษาด้วยสมุนไพรของคุณยาย เเละเเน่นอนฉันจะไม่สามารถกลับบ้านได้เมื่อเรื่องถึงหูของคุณยาย ชีวิตของฉันจะพังทะลาย!

"ไม่นะ!! เเม่เลี้ยงได้โปรด ขอร้องอย่าบอกคุณยายของฉัน ฉันทำมันโดยรู้เท่าไม่ถึงการณ์" น้ำตาลูกผู้ชายของฉันหลั่งไหลของมาจากดวงตาของฉัน เเบบไม่อายสายตาของเธอ คุณยายคือคนที่ฉันห่วงใยเเละเเคร์ความรู้สึกมากที่สุด ถ้าเรื่องนี้ท่านรู้เข้าท่านจะต้องผิดหวังในตัวฉันเเน่นอน

ขโมยชุดชั้นในของภรรยาพ่อ เพื่อช่วยตัวเอง ด้วยอารมณ์ของคุณยาย เเน่นอนเธอเต็มใจที่จะส่งฉันให้กับตำรวจ!

"หืม? จะว่าไปนายทำได้ดีในการซ่อนมัน ลองบอกฉันมาสิ นายเเอบชอบฉันหรือเปล่า?" เธอเชยคางของฉันขึ้นมา เเละจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของฉัน เหมือนปีศาจจิ้งจอกที่กำลังจ้องมองเหยื่อ

จริงๆมันก็ไม่ใช่ความผิดของฉันคนเดียวทั้งหมด ฉันเเอบได้ยินเสียงของเธอในห้อง กระซิบๆเบาๆว่า "ที่รักๆ" "สุดยอดไปเลย!" ภายในห้องของเธอเอง ซึ่งเธอทำอะไร ด้วยความคิดที่ขาดทักษะของฉัน ฉันเองก็ไม่อาจหยั่งรู้ได้ว่าเธอทำอะไรภายในห้องนั่น เเต่มันทำให้ฉันเกิดอารมณ์ที่ไม่อาจอธิบายได้กับเธอ!

"ไม่อย่างเเน่นอน!" ฉันส่ายหัวของฉันอย่างหนัก

"โอ้...นายโกหกฉันอีกเเล้ว ถ้าเช่นนั้นทำไม่นายถึงขโมยชุดชั้นในของฉัน เเล้วเอาสิ่งสกปรกของนายมาฉีดพ่นใส่มันกัน? ฉันเเอบเห็นนายมองหน้าอกเเละขาฉันหลายครั้ง อย่าคิกว่าฉันไม่ได้สังเกต บอกฉันมาสินายเคยฝันถึงเเม่เลี้ยงของตัวเองหรือไม่?" เธอพูดพร้อมรอยยิ้ม เธอดูสวยงามมากเมื่อเวลาเธอยิ้มเเบบนี้ เเต่ในสถานะการณ์นี้ฉันไม่ได้รู้สึกเเบบนั้นเลย มีความสยองขวัญเเปลกๆเเทรกเข้ามาเเทนที่ เธอดูเหมือนราชินีปีศาจที่ กำลังจะกลืนกินเหยื่อของเธอจนไม่เหลือเเม้เเต่กระดูก

"ฉันขอโทษอีกครั้งสำหรับเรื่องนั้น ฉันจะไม่มองเเม่เลี้ยงอีกเเล้ว ได้โปรดตราบใดที่คุณไม่บอกคุณยายของฉัน อะไรก็ช่างฉันจะทำให้หมด!" ฉันก้มหัวลงไม่กล้ามองหน้าเเม่เลี้ยงตรงๆ เพราะตอนนี้เธอเพียงใส่เสื้อเชิ้ตหลวมๆ เเละจุกบนหน้าอกของเธอ ก็กำลังจะโผล่ออกมาสู้สายตาของฉัน

เพื่อนตัวน้อยของฉันเริ่มทำปฏิกริยาตามธรรมชาติของมัน

"เอาล่ะ ฉันสามารถเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับได้ เเต่นายต้องช่วยฉันบางอย่างเพื่อตอบเเทน"

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น