divitino-family

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

章十七 (ช่วงท้าย)

ชื่อตอน : 章十七 (ช่วงท้าย)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ก.ค. 2562 15:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
章十七 (ช่วงท้าย)
แบบอักษร

章十七

เจียงอิ้งเยว่ (แม่น้ำที่สะท้อนภาพของดวงจันทร์) เมื่อกลับมาถึงวังใต้ทะเลสาบหวงไห่ แดนปกครองแห่งมังกรน้ำ นางก็ระบายอารมณ์ทั้งหมดโดยการทำลายข้าวของอย่างบ้าคลั่ง อีกทั้งยังทุบตีบ่าวไพร่จนบาดเจ็บกันไปตามๆกัน เมื่อพอใจแล้วนางก็หยุดมือก่อนส่งสัญญาณให้นำร่างของผู้โชคร้ายออกไปให้พ้นทางก่อนจะทำความสะอาดอย่างรู้งานอย่างรวดเร็ว นางนั่งลงที่ตั่งตัวยาวหายใจถี่เล็กน้อยเนื่องจากออกแรงไปมาก

เขาหักหน้านางต่อหน้าบ่าวไพร่มากมาย ป่านนี้คงเอาไปพูดกันสนุกปากแล้วกระมั่ง ถึงใครๆต่างก็รู้ถึงนิสัยของนางที่ขี้โมโห ทุบตีผู้อื่น แต่ไม่เคยทำให้ต้องเสียหน้าวงค์ตระกูล หากครั้งนี้นางกับถูกความหึงหวงเข้าครอบงำทำให้ขาดสติบุกรุกห้องขององค์รัชทายาทอย่างไม่ได้ตั้งใจ นางหรือสู้อุส่าอดทนอดกลั้นมาได้ถึงพันปี หากจะโทษก็จงโทษเทพแห่งทิศใต้ผู้นั้นเถอะ!

 

ภายในความฝันที่วนเวียนซ้ำไปซ้ำมา กับปรากฎผู้เฒ่าชราชุดขาวผู้หนึ่งเดินเข้ามาหานาง นางเงยหน้าขึ้นมองอย่างฉงนเหตุในจึงมีท่านผู้อาวุโสที่นี่ได้

"ตื่นเถิด เจ้าหลับไปนานเกินไปแล้ว"

"ท่านผู้อาวุโสเหตุใดท่านจึงปรากฎในฝันของข้าได้ละเจ้าคะ" จูเชวี่ยเอ่ยถามพร้อมภาพมายาที่เคยเป็นป่าท้องดงาม เหลือไว้เพียงความว่างเปล่าอันดำมืดที่ไร้จุดหมายปลายทางเท่านั้น

"เจ้าก็รู้ตัวดีว่านี้คือความฝันเหตุในเจ้าถึงยังจมอยู่กับมันเล่า" ท่านผู้เฒ่าไม่ตอบแต่กับถามนางกลับแทน

"หากข้าตื่นแล้วจะมีสิ่งใด มิได้มีผู้ใดรอคอยข้าตามสัญญาที่ให้ไว้ เหตุใดข้าต้องตื่นเพื่อไปพบเจอกับความจริง มิสู้มีความสุขกับภาพมายาไม่ดีกว่าหรือ" นางเค้นยิ้มออกมาอย่างยากรำบาก

"แต่เขาผู้นั่งเฝ้ารอการตื่นของเจ้ามาตลอดพันปี" ท่านผู้เฒ่ากล่าวอย่างใจเย็นแฝงไว้ด้วยความมีเมตตา

"แต่คนที่ข้ารอคอยมิใช่เขา!!" นางตะโกนสุดเสียงพลันน้ำตาไหลหลั่งดังสายน้ำ สะอืนตัวโยกน่าสงสารจับใจ

"แต่อย่างไรเจ้าก็ต้องตื่น เจ้าหลับนานไปแล้ว มันมีผลต่อภาระหน้าที่ของเจ้าด้วย" ท่านผู้เฒ่าพยายามหว่านล้อมจนสังเกตเห็นอาการชะงักของจูเชวี่ย

"ได้ข้าจะตื่นจากฝันนี้ มิใช่เพื่อใคร แต่เพื่อประชาชนแห่งแคว้นเชวี่ยเท่านั้น" นางตอบด้วยสีหน้าเรียบตึงทั้งๆที่ข้างแก้มยังคงมีคราบของน้ำตาเกาะอยู่ไม่มากก็ตามที

หวงหลงที่กำลังเช็ดตัวให้จูเชว๊่ยเฉกเช่นเดิม จนเป็นสิ่งหนึ่งในชีวิตประจำวันมาเป็นพันปีแล้ว แต่แล้วนิ้วมือเรียวยาวของจูเชวี่ยเกิดขยับขึ้นมา ก่อนที่เปลือกตาจะเริ่มขยับขยายกว้างเผยนัยตาสีทองทรงเสน่ห์คู่สวยแก่สายตาของหวงหลงที่บัดนี้กับดีใจจนปิดบังไม่อยู่ นางกระพิบตาอีก2-3ครั้งเพื่อปรับสภาพรับกับแสงที่ส่องสว่าง หลังจากไม่ได้ใช่มันเลยตลอดพันปีที่ผ่านมา สำหรับนางมันช่างรวดเร็วนักราวกับการหลับไปเพียงตื่นหนึ่งเท่านั้น แต่สำหรับเขาที่ตั้งท่าเหมือนจะกระโจนมากัดคอนางกับไม่ใช่แบบนั้น วันคือเวลาที่ยาวนานเหลือแสน แม้นาทีเดียวก็นานนับปี

"ในที่สุดท่านก็ตื่นขึ้นมา" หวงหลงเอ่ยออกมาด้วยความดีใจที่อัดแน่น

นางไม่กล่าวสิ่งใดเพียงลุกขึ้นนั่งเท่านั้น ก่อนจะมองไปรอบๆ จนมาจบที่บุรุษที่กำลังยิ้มอยู่ นางขมวดคิ้วเป็นปม เหตุใดองค์รัชทายาทถึงมาอยู่ที่นี่ แล้วทำไมถึงยิ้มให้นาง นางสับสนไปหมดก่อนจะยกมือขึ้นกุมศรีษะ หวงหลงแลดูตกใจหวังยื่นมือเข้าช่วยแต่กับโดนจูเชวี่ยปัดทิ้งอย่างไม่ใยดี

"ขออภัยเพคะองค์รัชทายาท หม่อนฉันมิได้เป็นอะไร ขอบพระทัยที่ทรงห่วงใย แต่ชายหญิงมิอาจใกล้ชิด ยิ่งสตรีผู้ยังไม่มีคู่ครองอย่างหม่อนฉันยิ่งไม่เหมาะสม ขอพระองค์ทรงกลับตำหนักเถิดเพคะ นอมส่งเสด็จ" เมื่อจบคำของจูเชี่ย เหมือนโลกทั้งใบหยุดนิ่ง ไม่มีคู่ครอง ได้อย่างไรก็เขานี้ไงละสามีของนาง! แต่ก็ได้เพียงเก็บความโกรธเคืองนางไว้ในอก ก่อนจะเดินออกไปจากห้องของตนอย่างอารมณ์เสียเล็กน้อย มันจะต้องมีสักครั้ง เขาจะละลึกความหลังให้นางจนไม่ได้หลับไม่ได้นอนเลยเชียว โทษฐานที่กล้ากล่าววาจาเช่นนี้ต่อหน้าสามี!

เมื่อหวงหลงเดินลับตาไป จูเชวี่ยผู้เย็นชาเมื่อครู่กับหายไปเหลือเพียงสตรีขี้แยผู้หนึ่งเท่านั้น นางร่ำไห้อย่างไร้เสียง กุมอกตำแหน่งของดวงใจที่เจ็บปวด เขาไปบอกกล่าวนางแม้สักครึ่งคำ ตายจากไปไม่ร่ำลา แม้นางจะรู้อยู่เต็มอกว่าเป็นเขาแต่มันไม่เหมือนกันเพราะคนที่ให้คำมั่นกับนางคือมนุษย์แต่ตอนนี้เขาเป็นเทพที่บรรลุขึ้นสู่ขั้นเซียน เป็นเทพที่จะขึ้นเป็นองค์เง็กเซียนองค์ต่อไป เขาไม่ใช่เด็กน้อยของนาง และจะไม่ใช่ตลอดไป จูเชวี่ยที่นอนปล่อยให้น้ำตาไหลเงียบๆมาสักพัก ก็ลุกขึ้นเพื่อที่จะเดินไปยังฉากกั้นที่มีถังน้ำตั้งอยู่ เพียงแค่เท้าถึงพื้นนางก็เสียสมดุลล้มทันทีเพราะขาอ่อนแรงเกินไปเนื่องจากหลับใหลไปนาน

นางที่หลับตาแน่นรอรับแรงกระแทกจากพื้น แต่กับเมื่อมีอะไรมาฉุดนางแล้วดึงเข้าสู่อ้อมแขน

"เจ้าทำอะไร! รู้หรือไม่หัวใจข้าแทบวายเมื่อเห็นเจ้าจะล้ม หากข้าไม่เข้ามาคงเจ็บตัวไปแล้ว" หวงหลงเอ่ยเสียดุพร้อมกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้นอย่างเป็นห่วงและหวงแหน

จูเชวี่ยหัวใจกระตุกเต้นผิดจังหวะ เมื่อเข้าสู่อ้อมแขนที่แสนคุ้นเคย แต่ต้องจำใจผละออกก่อนจะลองยืนใหม่อย่างระมัดระวังด้วยความช่วยเหลือจากหวงหลงที่คอยประคองอยู่

"ขอบพระทัยองค์รัชทายาทที่ช่วยเหลือ" นางก้มหน้าลงพูดด้วยเสียงที่ติดเย็นชาแต่ก็ยังสัมผัสได้ถึงน้ำเสียงที่มีความรู้สึกผิดเจืออยู่

"อืม เจ้าจะไปที่ใด" หวงหลงพูดอย่างไม่ใส่ใจในความห่างเหินของนาง กล่าวถาม

"หม่อนฉันเพียงจะไปชำระร่างกาย" นางที่ถูกประคองให้นั่งลงกับเตียงตอบออกไป

"เทพรับใช้มากมายเหตุใดมิเอ่ยให้ช่วย ดื้อนัก" เขาที่ดุนางราวกับเด็กๆทั้งๆที่นางก็เกิดก่อนเขาหลายหมื่นปี ช่างเหมือนกันเหลือเกิน ก็คนเดียวกันเพียงต่างดวงจิตนี้

"หม่อนฉันทราบแล้ว" นางตอบอย่างขอไปที ก่อนจะเรียกเทพรับใช้มาช่วยนางอาบน้ำแต่งตัวอย่างรวดเร็ว

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น