เดอะไวด์

เรื่องแรกนะคะ ไม่ติดเหรียญอ่านฟรีค่ะ พระเอกวุ่นวายกับยัยปากหมาค่ะ

ชื่อตอน : พังรึเปล่า

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 43

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ก.ค. 2562 07:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
พังรึเปล่า
แบบอักษร

วันต่อมา ฉันต้องกลับไปที่โรงแรมเดิมเช็คเอ้าท์แล้วลากกระเป๋าไปฝั่งตรงข้าม พร้อมกับนัดหมายว่าจะต้องไปพบใคร

”สวัสดีค่ะ ฉันรพีพร ซึ่งจะมาเป็นผู้ดูแลคุณทั้ง 2 คน”ฉันแนะนำตัวเองพร้อมโค้งให้เล็กน้อยตามธรรมเนียมให้กับคนทั้งคู่ที่นั่งอยู่บนโซฟา อีกคนตั้งใจฟังที่ฉันพูด แต่อีกคนแทบจะไม่หันมา เพราะมัวแต่เล่นมือถือ

”สวัสดีครับ ผม อี จอนซิน” พร้อมกับยื่นมือมาให้ ฉันจึงยื่นมือไปทักทายตามมรรยาท (โอ้ แม่เจ้าผู้ชายอะไรมือนิ่มนิ่ม) ฉันชักมือออกก่อนที่เค้าจะรู้ว่าฉันคิดอะไรอยู่

“ส่วนนั่นพี่ชายผมเองครับ อี แทซอง”เขาชี้ไปทางคนที่นั่งไม่รู้ร้อนร้อนรู้หนาวแต่อย่างใด

“สวัสดีค่ะ คุณ อี แทซอง” เช่นเดิมไม่มีสัญญาณตอบกลับมา

”งั้น ขอฉันอธิบายรายละเอียดแบบคร่าวๆ ให้คุณเข้าใจง่ายๆก่อนนะคะ”

”ครับ เชิญนั่งครับคุณ”

”เรียกพีชก็ได้ค่ะ ง่ายดี”

”ครับ คุณพีช”

”ตารางงาน ต่อไปฉันจะเป็นผู้ดูแลให้คุณทั้ง 2 นะคะ ไม่ทราบว่ามีอะไรเพิ่มเติมไหมคะ”

”ตามสะดวกครับ” เช่นเดิมคนพูดคนเดิม โชคดีที่เขาไม่ใช่ตัวปัญหาแบบที่ฉันคิด

”ค่ะ ส่วนก่อนรับงานฉันจะทำลิสท์ข้อมูลและรายละเอียดให้คุณดูก่อนเพื่อง่ายต่อการตัดสินใจ ส่วนข้อมูลส่วนตัวของดิฉันคุณคงจะได้รับแล้ว พร้อมทั้งเบอร์ติดต่อ ถ้าวันนี้ไม่มีอะไรเพิ่มเติม ฉันคงต้องขอตัวเพื่อศึกษาตารางงานที่คุณยังค้างอยู่”

”ครับ ถ้ามีอะไรเพิ่มเติมผมจะติดต่อไปแน่นอนครับ พรุ่งนี้พบกันนะครับ”เขาพูดพร้อมทั้งโบกมาให้ฉันและทำตาปิ๊งๆให้ ฉันถึงกับเหวอ คนอะไรน่ารักสุดๆเลย

”โครม!!!” นั่นเสียงอะไรทำให้ฉันตื่นจากฝันเปลี่ยนเป็นตกใจแทน ก่อนที่จะรีบวิ่งไปตามเสียง

“เกิดอะไรขึ้นน่ะ ทำไมข้าวของของฉันมันเป็นแบบนี้ล่ะ”ฉันถามคนตัวสูงที่ยืนอยู่ใกล้ๆกับกระเป๋าฉัน

“ก็มันเกะกะนี่ นี่ของเธอหรอ แล้วใครใช้ให้เธอมาวางตรงนี้ ฉันก็เลยเผลอเตะไปโดนมัน”

”อ๋อ นี่ขนาดเผลอนะเนี่ย ถ้าฉันไม่รู้มาก่อนคงคิดว่าโดนหมาฟัด”

”นี่เธอ !!!” เค้าชี้นิ้วมาที่หน้าฉัน

”ฉันแค่พูดว่าถ้าไม่รู้มาก่อน ทำไมต้องร้อนตัวล่ะ และอีกอย่างคุณเป็นคนเตะมัน คุณควรเก็บมันขึ้นมาวางในสภาพเดิม ตามผู้มีมรรยาทควรกระทำ”

”ขอโทษทีนะ พอดีฉันไม่ชอบให้มือเปื้อนขยะน่ะ เดี๋ยวเรียกพนักงานมาจัดการละกัน”เขาพูดละยกมือขึ้นเท่านั้นแหละปานยังกับว่าเสียงระฆังที่พร้อมให้พนักงานรีบวิ่งเข้ามา

“มีอะไรให้รับใช้ครับคุณหนู”

”ช่วยเก็บขยะนี่ขึ้นมาที”เขาเอาเท้าชี้ไปที่ของของฉัน ถ้าไม่ติดว่าเป็นเจ้านายนะฮึ่ม

“ครับ ได้ครับ”

”อ้อ แล้วเธอ” เขาเขวี้ยงคีการ์ดใส่หน้าฉัน โดนที่ฉันไม่ได้ทันตั้งตัว

”อะไร” ฉันถามพร้อมงงๆ

”จะอะไรล่ะยัยบื้อ คีย์การ์ดไม่รู้จักหรอ”

”ฉันรู้จัก แล้วทำไม” ชักเริ่มโมโหแล้วนะ

”ห้องเธอไง รู้งี้น่าจะปล่อยให้นอนที่นั่นหลายๆวันหน่อย” เขาพูดพร้อมยิ้มให้แต่รอยยิ้มนั่นปีศาจชัดๆ

ฉันเริ่มเข้าใจละว่าที่ผิดพลาดมันไม่ได้ผิดพลาดเป็นแผนของตานี่เองซินะ ได้ถ้าจะเล่นกันแบบนี้ฉันก็เอาคืนให้สาสมเหมือนกัน ฉันยกมือถือมาถ่ายข้าวของที่เสียหาย

”นี่เธอ ทำอะไรน่ะ”

”ฉันก็ถ่ายไว้เป็นหลักฐานไง จะได้เรียกค่าเสียหายถูก”

”ตามสบาย ฉันรวย จะซื้อสักสิบหรือยี่สิบเป็นร้อยเลยก็ได้ ไม่สะเทือนฉันหรอก” เขาว่าพร้อมกับกอดอกยักไหล่

“ขอบคุณนะคะ เจ้านาย” ฉันก็ไม่ยอมโค้งตัวแล้วยิ้มกวนประสาทส่งไปให้เขา ก่อนจะหันไปหยิบกระเป๋าที่พนักงานถือไว้ อยู่ๆจอนซินก็ยื่นคีย์การ์ดมาให้ฉัน โดยที่ฉันก็ไม่รู้ว่าเขาไปหยิบมันมาตอนไหน

“คุณขึ้นไปพักก่อนนะครับคุณพีช” จอนซินเอ่ยก่อนจะพยักหน้าให้พนักงานนำทางให้ฉันเดินตามไป

”เชิญครับ” พนักงานเอ่ย ฉันจึงหันไปขอบคุณจอนซิน แต่ก็ไม่เห็นตัวก่อเรื่องที่ตอนนี้ไปไหนแล้วก็ไม่รู้ ฉันหันกลับเดินตามพนักงานที่นำทางไปจนหยุดอยู่ที่ห้องหนึ่ง ไม่สิแทบจะเรียกได้ว่าทั้งชั้นเป็นหนึ่งห้องมากกว่า

”เชิญครับ” พนักงานส่งกระเป๋าให้ฉัน

”ขอบคุณค่ะ”

ว้าว ห้องสวยจังเลย มันอลังการมากจริงๆ คนรวยๆเค้าอยู่กันอย่างนี้หรอเนี่ย ตัวฉันก็ไม่ได้จนแต่ก็ไม่ได้หรูหราฟู่ฟ่าขนาดนี้ ฉันเดินชมห้องอย่างอารมณ์ดีและลืมไปแล้วว่าก่อนหน้านี้เลือดขึ้นหน้าขนาดไหน ห้องทั้งห้องตกแต่งแบบเรียบง่ายสะอาดตาไปหมด ห้องนั่งเล่นกว้างขวาง ใกล้กันนั้นก็เป็นเคาน์เตอร์บาร์กับโต๊ะอาหาร

ฉันไม่รอช้าลากกระเป๋าออกมากางที่โซฟาแล้วแยกสัมภาระเป็นอย่างๆ ก่อนที่จะรีบวิ่งไปดูห้องน้ำ ก็แน่นอนหละ ฉันชอบห้องน้ำนี่นาเพราะฉันชอบดูแลตัวเอง ดังนั้นห้องน้ำก็เป็นที่ๆฉันใช้ผ่อนคลายได้ แน่นอนฉันเปิดน้ำลงในอ่างในใจก็อยากให้มันเต็มเร็วๆ สักที สายตาของฉันมองไปที่สิ่งหนึ่งมันต้องใช่แน่ๆ แหมระดับนี้ถ้าไม่มีเกลือใส่อ่างอาบน้ำก็ไม่สมราคาน่ะซิ

ฉันแช่น้ำอย่างสบายตัวและทำธุระเสร็จเรียบร้อยก็ดึงผ้าคลุมตัวมาใส่ แต่แล้วฉันก็ได้ยินเสียงอะไร นึกว่าหูฝาดแต่มันไม่ใช่นี่ ฉันเปิดประตูเบาก่อนที่จะมองหาอะไรสักอย่างที่เหมาะมือ พระเจ้าเหมือนจะรู้เห็นเป็นใจ ฉันจริงไปคว้าแจกันมา

 

อิมเมจ จอนชิน จร้า

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น