Tar

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ไม่ชอบก็อย่าไปทำกับคนอื่น

ชื่อตอน : ไม่ชอบก็อย่าไปทำกับคนอื่น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 775

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ก.ค. 2562 00:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไม่ชอบก็อย่าไปทำกับคนอื่น
แบบอักษร

"นิว กินไรเดี๋ยวสั่งมาให้" อามเดินมาหาฉันที่นั่งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ริมหาด เขาเเต่งตัวสบายๆที่ดูเเล้วคุณชายมากกกกกก

"อยากกินกุ้งเเม่น้ำอะ" ฉันตอบกวนๆเขาไป เเล้วหันไปสนใจวิวทะเลต่อ

"เรามาทะเลนะไม่ได้ไปลงเรือเจ้าพระยา" เขาว่าก่อนจะเดินมานั่งลงที่ข้างๆฉัน มันเป็นภาพที่โรเเมนติกมากเลยนะ ชายหญิงอยู่ใต้ร่มไม้ด้วยกันท่ามกลางหาดทรายสีขาวน้ำทะเลนีฟ้าครามที่มีคลื่นสาดซัดเข้าฝั่งเป็นระรอก

"นายไปอยู่กับเเก้งนายเถอะ ฉันดูเเลตัวเองได้" ฉันหันไปพูดกับเขาซึ่งเขาเอาเเต่มองไปที่ทะเลไม่สนใจฉันเลย

"เธอรู้จักกับน้องพี่พีเคมั้ย" อยู่ๆเขาก็เปลี่ยนเรื่อง แต่ก็ยังไม่มองหน้าฉันอยู่ดี เป็นอะไรของเขาอีกล่ะ ฉันสวยกว่าทะเลตั้งเยอะ

"ไอเทมทำไมหรอ" จะว่าไปก็ไม่ได้เจอหมอนั่นนานเเล้วนะ หรือว่ากลับเกาหลีไปแล้ว อยู่ๆก็หายไป

"เธอคงรู้จักดีสินะ"

"ก็ไอเทมเป็นน้องพี่เเพ็คฉันก็ต้องรู้จักตั้งเเต่เด็กสิ ว่าเเต่นายถามทำไม"

"มันบอกให้ฉันเลิกยุ่งกับเธอ" ไอเทมนี่นะ

"ทำไมอะ"

"ไม่รู้สิมันคงชอบเธอมั้ง" อยู่ๆเขาก็หันมาจ้องฉันกระทันหัน ตกใจหมด

"ไม่ใช่หรอก ก็ตามประสาเด็กเเหละ"ฉันว่าไปอย่างไม่สนใจอะไรมากมายเเต่ทำไมสีหน้าเขาต้องดูกังวลขนาดนั้นล่ะ

"มันดูหวงเธอมากนะ" ยังไม่เลิกอีก

"นายเชื่อฉันเถอะ ไอเทมไม่คิดกับฉันเกินพี่สาวหรอก" ฉันพยายามพูดให้เขาคลายกังวล

"หรือว่ามันหวงไว้ให้ใคร" ใครล่ะ

"เเล้วนายไปเจอไอเทมที่ไหน"

"ที่นี่" ห๊ะ!!!

"ไอเทมมาด้วยหรอ ทำไมฉันไม่รู้" มาเมื่อไหร่ทำไมไม่เห็น

"มันฝากนี่มาให้เธอน่ะ ตอนนี้มันกลับไปแล้ว" เขายื่นกล่องสี่เหลี่ยมผืนผ้าเล็กๆมาให้ฉัน พอเปิดออกดูมันก็เป็นโพสอิทที่มีข้อความว่า 'ดูเเลตัวเองนะเจ้ รอพี่ชายผมหน่อย'

"อะไรของเขา" ฉันพึมพัมออกมาเบาๆเมื่อได้อ่านข้อความ รอพี่ชายงั้นหรอ รอพี่เเพ็คทำไม นายต้องการจะบอกอะไรฉันไอเทม

"ตกลงว่าเธอจะกินอะไร" ฉันละสายตาจากโพสอิทไปสนใจคนข้างๆที่ตอนนี้ปรับสีหน้ามาเป็นปกติเเล้ว

"ก็บอกว่าเดี๋ยวฉันไปหากินเอง ตอนนี้นายไปกับเพื่อนนายเถอะ ลุกๆๆๆ" ฉันพยายาทดึงเเขนเขาให้ลุกเเละดันหลังให้เดินไปหากลุ่มเพื่อนเขาที่นั่งดื่มกันอยู่ใต้ศาลาเล็กๆห่างออกไป เเต่เอ๊ะ ทำไมไม่เห็นพี่เเพ็ค เขาไปไหน เมื่ออามยอมเดินไปแบ้วฉันเลยว่าจะออกไปหาสั่งไรกิน เดินไปเรื่อยๆก็เจอกัยร้านค้ามากมาย มีเเต่อาหารทะเลน่ากินทั้งนั้นเลย ฉันเลือกอาหารไปเพลินๆ ปึก

"โอ๊ะ ขอโทษค่ะ" ฉันเดินชนใครก็ไม่รู้อย่างจัง พอหันขึ้นไปมองเท่านั้นเเหละจากรู้สึกผิดก็กลายเป็นเสียดาย น่าจะชนให้เเรงกว่านี้ ดูก็รู้ว่าเขาตั้งใจยืนขวางทางฉัน

"หลบด้วยค่ะพี่เเพ็ค นิวจะเดิน" ฉันพยายามเลี่ยงการเข้าใกล้เขาเเล้วนะ เเต่ทำไมเขายังทำเเบบนี้อีกล่ะ

"หลบหน้าฉันหรอ"

"ทำไมต้องหลบ" ฉันจ้องตาเขาอย่างไม่เกรงกลัวหรือคิดหลบหลีก

"เป็นเเฟนกับไอ้อามตั้งเเต่เมื่อไหร่" อ๋อนึกว่าเรื่องอะไร

"นานเเล้ว" ฉันตอบปัดๆเเละกำลังจะเดินหนีเเต่เขากลับรั้งต้นเเขนฉันไว้

"ฉันถามว่าเมื่อไหร่" ทำไมเขาต้องมาจริงจังกับเรื่องไร้สาระด้วยไม่เข้าใจ

"พี่จะอยากรู้ไปทำไม เมื่อไหร่มันก็เป็นเรื่องของนิวกับอาม ไม่เกี่ยวกับพี่เลยสักนิด" ฉันสบัดเเขนออกอย่างเเรงจนตอนนี้ผู้คนเริ่มมองมาที่เราเเล้ว ฉันจึงเลือกที่จะรีบเดินออกจากตรงนี้ดีกว่า

"คิดจะมีชู้ ก็อย่าให้ผัวรู้สิ" อยู่ๆเขาก็พูดออกมาเสียงดัง ไม่คิดว่าฉันจะอายบ้างหรอคนไม่ใช่น้อยๆ

ปึก ฉันวางข้าวของที่ซื้อมาลงไปข้างๆขอนไม้ ตอนนี้ฉันเปลี่ยนมาเป็นต้นไม้ที่ไกลจากกลุ่มพวกเขาอีกเท่าตัว

"เธอยังไม่ตอบคำถามฉัน" เขายังคงตามฉันมาเหมือนเดิม เป็นบ้าอะไรของเขาเนี่ย

"ก็บอกไปแล้วว่านานเเล้ว พี่เลิกถามสักที ไม่อยากให้นิวไปยุ่งวุ่นวายกับพี่หนิ นี่ไงนิวก็ออกมาเเล้ว พี่ยังจะเอาอะไรอีก จะมายุ่งกับนิวทำไม ไหนชอบไล่ให้นิวไปไกลๆไง" ฉันพยายามกลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้ไม่อยากอ่อนเเอต่อหน้าเขา เเค่ที่ผ่านมาฉันก็น่าสมเพศพอเเล้ว

"ผัวกับเมียจะออกห่างจากกันได้ยังไง เธอลืมไปเเล้วหรอว่าเราเป็นอะไรกัน หรือพอหายเจ็บ เเล้วก็เริ่มติดใจจนต้องหาคนมาเเทนที่ฉัน" เพี๊ยะ ฉันตบไปอย่างเเรงจนหน้าเขาหันไปตามเเรงตบของฉัน มันเกินจะทนเเล้วจริงๆ เขาดูถูกฉันมามากเกินไปแล้ว

"พี่ไม่มีสิทธิ์มาพูดเเบบนี้กับนิว ถ้าการที่มีอะไรกันเเล้วต้องเป็นผัวเมีย งั้นเมียพี่ก็คงมีครึ่งค่อนมหาลัยเเล้วนะคะ คิดให้ดีๆว่าจำได้หมดหรือเปล่า อย่ามาทวงสิทธิ์นั้นกับนิว มันก็เเค่วันไนท์สเเตน อย่าไปใส่ใจกับมันเลยค่ะ ลืมๆมันไป ถือว่าเเค่สนุกชั่วครั้งชั่วคราวก็พอ" ฉันไม่เคยคิดเคยฝันว่าฉันจะพูดกับเขาไปแรงขนาดนี้

"งั้นคงต้องทบทวนความจำมานี่!!" อยู่ๆเขาก็พุ่งมากระชากมือฉันเเละออกเเรงลากฉันให้ตามเจาไป

"ไม่ไป ช่วยด้วย!!! ใครก็ได้ช่วยด้วย!!" เเรงฉันไม่อาจต้านทานเขาได้เลยสักนิด เกลียดตัวเองก็ตรงนี้เเหละ

"พี่พีเค!!" อยู่ๆก็มีเสียงเรียกชื่อเขา เเละมันเป็นสาเหตุให้เขาหยุดกระทันหัน เเต่ฉันพยายามเเกะเท่าไหร่ก็เเกะไม่ออก

"เเองจี้มาตรงนี้ทำไม พี่บอกให้ไปอยู่กับพวกไอ้ไนท์ไง" เขาพูดด้วยเสียงที่อ่อนลง

"พี่จะทำอะไรนินิวคะ" เธอทำหน้าเศร้าทันที กลัวฉันเเย่งหรอ ไม่ต้องห่วงเธอจะไม่ได้อยู่กับเขานานหรอก

"พี่มีเรื่องต้องคุยกับนิว เเองจี้กลับไปก่อน เดี๋ยวพี่ตามไป"

"ไม่ค่ะ พี่ต้องไปกัยเเองจี้" อยู่ๆยัยนั่นก็วิ่งมาผลักฉันออกอย่างเเรงจนฉันเซล้มลงไปกับทราย ถึงจะโกธรเเต่ก็ต้องขอบคุณที่อย่างน้อยมันก็ทำให้ฉันหลุดออกจากพี่เเพ็คเก็จ ฉันลุกขึ้นเเละปัดทรายที่เปื้อนตามตัวออก ก่อนจะจ้องไปที่มือของเเองตี้ที่เกาะเเขนพี่เเพ็คอยู่เหมือนกลัวว่าจะหาย

"พี่อย่ามายุ่งกับนิวอีก จะไปไหนก็ไป" ฉันพูดคำที่เขาเคยพูดกับฉันก่อนหน้านี้ จนตอนนี้ฉันดูก็รู้ว่าเขากำลังอยากจะฆ่าฉัน เเต่ติดที่มีเเองจี้เกาะอยู่ เเล้วไง

"อย่ามาพูดคำพวกนั้นกับฉัน"

"หึไม่พอใจหรอ งั้นจำเอาไว้ พี่ไม่ชอบอะไร ก็อย่าไปทำเเบบนั้นกับคนอื่น เพราะเขาก็มีหัวใจมีความรู้สึกเหมือนกัน เเล้วเเค่นี้พี่ก็อย่าพึ่งโวยวาย พี่ลืมไปแล้วหรอว่านิวโดนมามากกว่านี้อีกเยอะ" ฉันว่าก่อนจะเดินกลับมานั่งกินของที่ซื้อมาอย่างไม่สนใจเเองจี้ที่พยายามลากพี่เเพ็คออกไป

.

.

.

ว่างเเค่วันนี้เด้อ

ต่อไปก็จะลงดึกเเละลงน้อยเหมือนเดิม

รอกันหน่อยนะคะ

ไม่มีเวลาเลยจริงๆ

ได้นอนเเค่5 ชม เอง

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น