divitino-family

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

章十六 (ช่วงกลาง)

ชื่อตอน : 章十六 (ช่วงกลาง)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ก.ค. 2562 21:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
章十六 (ช่วงกลาง)
แบบอักษร

章十六

การหลับใหลของจูเชวี่ยสร้างความประหลาดใจให้แก่เหล่าเทพเซียนเป็นอย่างมาก ว่าเพราะเหตุใดผ่านมาจะพันปีแล้วกลับไม่มีวี่แววว่าจะตื่นเลย แต่ที่น่าแปลกใจมากที่สุดก็คือองค์รัชทายาทที่คอยดูแลนางไม่ห่างไม่ว่าจะทำงานอะไรก็ตาม พระองค์จะทรงนำไปทำข้างๆร่างของนางเสมอ ราวกับกลัวว่าหากละสายตาไปแม้เพียงนิดละก็ นางจะสลายหายไปตลอดกาล

เทพรับใช้ที่ส่งข้าวส่งน้ำ และถังน้ำสำหรับใช้เช็ดตัวทุกวันยังเล่าว่าพระองค์ทรงไม่ยอมพบปะผู้ใดหรือแม้แต่ให้ผู้ใดย่างกายเข้าไปในห้องแม้แต่ปลายเส้นผม พวกนางยังต้องยืนรอที่หน้าประตูเพื่อรอให้องค์รัชทายาทออกมาเอาถังน้ำและอาหารด้วยองค์เอง แต่กลับยอมให้ทั้งเทพประจำทิศทั้งสามคนเข้าไปเยี่ยมเยือนเท่านั้น

เรื่องนี้ไปถึงหูของสตรีนางหนึ่งเข้า นางรอคอยเวลานับหมื่นปี รอคอยให้เขาตื่นขึ้นมาเพื่อนางจะได้หมั้นหมายตามคำของเสด็จพ่อ แต่ทำไม ทำไมเขาถึงอยู่กับสตรีอื่น!! นางระบายอารมณ์กรุ่นโกรธที่อัดแน่นเต็มอกด้วยการปัดชุดน้ำชาล้ำค่าลงพื้นราวกับเศษหิน แตกกระจัดกระจายเหล่าข้ารับใช้ต่างไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว นางทุบโต๊ะหนึ่งทีก่อนจะยืนขึ้นก้าวเดินออกจากห้องเพื่อไปยังสถานที่แห่งหนึ่งทันที

เมื่อจูเชวี่ยหลับไปแบบนี้ย่อมเกิดผลกระทบต่อแว่นแคว้นที่นางคุ้มครองอยู่อย่าง แคว้นเชวี่ยจนองค์เง็กเซียนต้องสั่งให้ชิงหลงคอยรักษาการแทนไปก่อนจึงแก้ปัญหาลงได้

เช้าวันต่อมา หวงหลงเรียกเทพทั้ง3มาพร้อมหน้าภายในห้องที่มีร่างของจูเชวี่ยนอนอยู่ราวกับกำลังหลับลึกจมดิ่งสู่ฝันอันแสนหวานจนปิดกั้นทุกสิ่งไม่รับรู้ต่อสิ่งใด

"เปิ่นไท่จื่อเรียกพวกท่านมาเพราะมีเรื่องจะบอกกล่าว" หวงหลงพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูอ่อนล้ายิ่งเพราะตลอดระยะเวลาที่จูเชวี่ยเป็นเช่นนี้ตนก็มิสามารถหลับได้อย่างสนิทอีก

"เรื่องที่จะบอก……หรือเพคะ" ไป๋หู่พูดออกมาอย่างงุนงง แค่เห็นองค์รัชทายาททำตัวราวกับสนิทกับสหายของนางมากมายถึงขั้นดูแลมิห่างเช่นนี้มันยิ่งทำให้นางสับสนมากยิ่งขึ้นอีกเท่าตัว

"พวกเจ้าคงเคยพบเห็นบุรุษที่ชื่อหวังเหล่ยใช่หรือไม่"

"ใช่" พวกเขาทั้งสามตอบอย่างพร้อมเพียง

"นั้นคือเปิ้นไท่จื่อที่ลงไปเกิดเพื่อฝ่าด้านเคราะห์กรรม ตอนนี้พวกเจ้าคงรู้แล้วว่าเพราะเหตุใดจึงทำให้นางจมลงสู่ห้วงแห่งฝันไม่ตื่นขึ้นมา" เขาบอกด้วยสีหน้าที่แสดงถึงการเจ็บปวดอย่างเห็นได้ชัด เขาเจ็บปวดทุกคราเมื่อความจริงคอยตอกย้ำว่าเป็นเขาเองที่ทำให้นางตัดสินใจเช่นนี้

"เป็นท่าน!" ไป๋หู่พูดลั่นพร้อมน้ำตาที่ไหลรินเป็นสาย เหตุที่สหายนางหลับไปเป็นเพราะการตายของหวังเหล่ยแน่นอน แต่คนที่ตายไปกับกลายเป็นองค์รัชทายาทผู้นี้

"หากเป็นเช่นนั้นจริงทำไมพระองค์จึงมิบอกกล่าวแก่นางแต่แรก ถ้าเป็นพระองค์จริงต้องมีความทรงจำของภพนี้เป็นแน่" ชิงหลงที่เข้ามาประคองไป๋หู่ไว้ กล่าวออกมาพลางกำมือแน่น

"ขอโทษ" คำกล่าวขอโทษจากปากของหวงหลงทำให้ทั้ง3นิ่งงัน เพราะไม่คิดว่าจะผู้สูงศักดิ์จะกล่าวพวกตนเช่นนี้

"จงอยู่กับสิ่งที่ท่านกระทำต่อไปเถิด" เสวียนอู่บอกเพียงแค่นั้นก่อนจะเข้าไปช่วยประคองไป๋หู่ออกจากห้องนี้ไป ทิ้งไว้เพียงหวงหลงที่จมกับความรู้สึกผิดที่มีมากจนแทบระเบิด

หวงหลงเดินซวนเซคล้ายหมดซึ่งแรงจะก้าวเดิน มุ่งตรงไปที่เตียงที่มีร่างของจูเชวี่ยนอนอยู่ ก่อนจะยกมือซ้ายของนางขึ้นมาจูบพิษที่หลังมือก่อนจะนำมาทาบที่แก้มของตน มือนางยังคงอบอุ่นมิได้เย็นเยียบอย่างที่เขากลัว ก่อนจะลุกออกไปเพื่อนั่งสะสางงานที่ทำค้างไว้บนโต๊ะที่ถูกเคลื่อนย้ายมาไว้ใกล้เตียง

ณ ความฝันที่แสนงดงาม ฝันถึงช่วงเวลาที่นางจูงมือเด็กน้อยเที่ยวเล่นชมดอกท้อที่ออกดอกเบ่งบาน นางหัวเราะเสียงใสอย่างปิติ ทั้งยังมีเด็กน้อยนอนหนุนตักนางที่ใช้ฝ่ามือลูบศรีษะนั้นอย่างเอ็นดู สายลมพัดคลอนำกลิ่นอายอันหอมหวนลอยมา ช่างเป็นช่วงเวลาที่แสนวิเศษจนไม่อยากลืมตาตื่นมารับรู้ความจริงใดๆทั้งสิ้น แม้ว่านางจะทำให้ใครผู้หนึ่งต้องเจ็บปวดไม่แพ้กันก็ตาม

หนึ่งคนไม่รับรู้เรื่องราวเมื่อสูญเสียจึงปิดกั้น

หนึ่งคนรู้ทุกสิ่งแต่ปิดบังจนทำให้สูญเสีย

ช่างเป็นเรื่องที่น่าเศร้าแต่ทั้งหมดก็มิอาจโทษผู้ในได้นอกจากตนเอง

นับตั้งแต่วันที่หวงหลงบอกทุกสิ่งแก่เทพทั้งสาม พวกเขาก็ไม่มาที่นี่อีกเลย เวลายังคงทำหน้าที่ของตนคือเดินต่อไปเรื่อยๆ แต่หวงหลงกับรู้สึกเหมือนเวลาหยุดนิ่งลงตั้งแต่จูเชวี่ยปิดกั้นตน และยังคงเป็นเช่นนี้จนผ่านไปพันปี

"เจ้าจะทรมานข้าไปถึงเมื่อไหร่" หวงหลงที่ตัดพ้อทั้งๆที่ยังคงลูบไล้โครงหน้างดงามที่ยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง ราวกับเป็นการนอนเพียงตื่นเดียวเท่านั้น ลมหายใจสม่ำเสมอนั้นเป็นตัวบ่งบอกการมีชีวิตอยู่อย่างชัดเจน

แต่แล้วประตูที่ควรจะปิดสนิทในเวลานี้ กับถูกพลักออกเปิดกว้างด้วยฝีมือของสตรีชุดสีน้ำเงินงดงามผู้หนึ่งผู้ซึ่งทำสีหน้าเกรี้ยวกราดอย่างไม่ปิดบังด้วยอารมณ์หึงหวงอย่างถึงขีดสุด

"องค์รัชทายาท ท่านคงลืมว่าที่ไท่จื่อเฟยของท่านแล้วกระมัง ถึงได้มาขลุกตัวอยู่กับนางแบบนี้ ข้าคือว่าที่คู่หมั้น อนาคตคือหวงโฮ่วแห่งสวรรค์ชั้นฟ้า ท่านกล้าไม่ใยดีข้า ปล่อยเวลาให้เลยกำหนดกาลมานับพันปีเช่นนี้" นางชี้ไปยังร่างของจูเชวี่ยที่นอนอยู่อย่างโกธา ทำไมเขาถึงต้องดูแลนาง!! ข่าวที่นางได้รับมาตลอดทำให้นางโกรธแทบตายอยู่แล้ว นางเป็นว่าที่ไท่จื่อเฟย อนาคตต้องขึ้นเป็นไท่โฮ่ว ส่วนนางนั้นจัดว่าเป็นอันใดได้ ถึงได้รับการดูแลใกล้ชิดพระองค์ถึงเพียงนี้ นางกำมือแน่นเล็บจิกลงที่ฝ่ามือจนเลือดออก แต่กับไม่สามารถระงับโทสะได้เลย

"เจ้ากล้าดีอย่างไรบุกห้องเปิ่นไท่จื่อ! เจ้ากล้าดีอย่างไรชี้นิ้วใส่นาง! เจ้ากล้าดีอย่างไรเอาเรื่องบัดซบพรรณนี้มาพูด ใครจะหมั้นกับเจ้าใครจะแต่งกับเจ้า เปิ่นไท่จื่อมิเคยกล่าว หากเปิ่นไท่จื่อจะมีไท่จื่อเฟย ไท่จื่อเฟยจะต้องไม่ใช่เจ้าแต่เป็นนาง! ไสหัวออกไป!!" หวงหลงบันดาลโทสะมากมาย ทำให้สวรรค์เกิดกระสะเทือนรุนแรง เหล่าเทพเซียนต่างตื่นตนกตกใจว่าเกิดเหตุอะไรขึ้น

ส่วนคนที่โดนตวาดยืนตัวสั่นเพราะนางถูกเลี้ยงดูอย่างตามใจมิเคยถูกตวาดเสียงดังเช่นนี้มาก่อน จนข้ารับใช้ต่างช่วยกันพยุงนายของตนให้ออกไปจากห้องนี้โดยเร็ว หากองค์รัชทายาทพิโรธมากกว่านี้สวรรค์คงมิอาจมีอยู่แล้ว

 

 

 

 

หมาตัวไหนมันบอกจะอัพวันที่13นะ ใช่หมาไรท์ปะ

ไรท์เกลียดฉากที่สกุลเวินบุกฆ่าล้างสกุลเจียงมาก ไม่ว่าจะเป็น นิยาย มังงะ อนิเมะ หรือแม้แต่ซีรี่ห์ก็ตามที มันทำให้ไรท์ร้องไห้ได้ทุกเวอร์ชั่นจริงๆ ฮือ เจียงเฉินของไรท์ไม่เอาไม่ร้อง

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น