ฅนบนดอย

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

bad Mafia : 85 หมั้นหมาย (ของกันและกัน)

ชื่อตอน : bad Mafia : 85 หมั้นหมาย (ของกันและกัน)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.7k

ความคิดเห็น : 26

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ก.ค. 2562 09:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
bad Mafia : 85 หมั้นหมาย (ของกันและกัน)
แบบอักษร

85

@หลายวันต่อมา

 

"ไม่ชินกับการเอาดอกไม้มาเสียบกระเป๋าเสื้อเลย.." พายุบ่นอุบ พลางขยับเนคไทเล็กน้อยเพื่อไม่ให้อึดอัดมาก เขายืนหมุนตัวอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ พลางมองสำรวจตัวเองด้วย

 

"ทำอย่างกะตัวเองเป็นเจ้าสาวสะเองนะพี่ยุ" เสียงใสของสายฟ้าดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้พายุต้องหันไปมอง เขาหลุดยิ้มอย่างลืมอายเมื่อเห็นน้องสาวตัวน้อยกำลังยืนกอดอกมองเขาอยู่

 

"เลิกแรดแล้วมาแต่งตัวหวานๆแบบนี้ก็น่ารักไปอีกแบบนะ" สายฟ้าที่ยืนกอดอกอยู่ทำหน้ามุ่ยเมื่อโดนพี่ชายพูดแซวแบบนั้น

 

"หนูแรดที่ไหน พี่ยุนั้นแหละแรด.." สวนทันควัน แรดตรงไหนนอยังไม่โผล่เลย...

 

"ปากคอเราะรายนะเรา" เขาก้าวเข้าไปยืนตรงหน้าน้องสาวแล้วยกมือขึ้นมาลูบผมเธอเบาๆ ด้วยความเอ็นดู สายฟ้ายิ้มกว้าง ก่อนที่จะเอื้อมมือมาจับชายเสื้อสูทสีเข้มขยับดึงให้เรียบ แล้วจัดแจงเนคไทให้เขา

 

"จะเป็นฝั่งเป็นฝาแล้ว...พี่ไม่ต้องห่วงหนูกับแม่นะ ป๊าบอกว่าป๊าจะดูแลหนูกับแม่ให้ดีที่สุด" เด็กสาวบอกเสียงสั่น น้ำตาเริ่มเอ่อคลอเบ้า "คนเก่งเขาไม่ร้องไห้นะ" เขายิ้มเอ็นดูเมื่อเห็นน้องสาวเบ้ปากคว่ำกำลังจะร้องไห้

 

"ดีใจกับพี่ยุนี่...หนูดีใจที่พี่ได้คนดีๆอย่างพี่น้ำเข้ามาในชีวิต หนูขอให้ชีวิตพี่ยุต่อไปนี่ มีความสุขมากๆนะคะ หนูจะเป็นเด็กดี..ไม่ดื้อไม่ทำให้พี่ยุกับแม่เป็นห่วง"

 

"โธ่...มานี่มา มากอดกัน" เด็กสาวส่ายหน้าไปมาเบาๆ แล้วถอยออกห่าง "ไม่เอาหรอก หนูบอกแล้วไงไม่ต้องโอ๋ หนูหายเองได้" พายุหลุดขำกับท่าทางจริงจังของน้องสาว ก่อนที่เขาจะจับมือเธอเดินออกมาจากห้องแต่งตัว

 

"หล่อเลยมึง.." มังกรเอ่ยแซวน้องชาย ทันทีที่เห็นพายุเดินจับมือสายฟ้าออกมา คำพูดหยอกล้อของพี่ชายทำให้ใบหน้าคมคายกลับมามีรอยยิ้มอีกครั้ง เขาเดินเข้าไปใกล้มังกร แล้วยกมือขึ้นมาตบบ่าเขาเบาๆ

 

"น้อยๆหน่อยไอ้เฮีย มึงอย่าแซวกูเยอะ....ถึงทีมึงกูแซวจนไม่กล้าเอาหน้าออกจากบ้านนะมึง.." มังกรหัวเราะในลำคอกับคำขู่เชิงหยอกล้อของน้องชาย

 

"เออ...มีความสุขมากนะมึง เป็นฝั่งเป็นฝาแล้ว...โชคดีครับนายใหญ่" ว่าจบก็ก้มศีรษะให้น้องชาย ในความที่เขาเป็นพี่ชายยังไงพายุก็ยังถืออำนาจใหญ่สุด

 

"ทำตัวน่ารักนะมึง"

 

"แซวกูเรื่องอื่นได้นะ แต่อย่าแซวกูแบบนี้ กูอายลูกน้อง" คนโดนแซวเบี่ยงตัวหลบเมื่อเห็นสายตาลูกน้องที่มองมาที่เขา ต่างจากพายุที่ยืนยิ้มร่าอย่างพอใจ เขาหันไปขยิบตาให้สายฟ้าแล้วเดินอาดๆออกมา

 

"เจ้าบ่าวดูเหมือนจะใจร้อนมากนะ" เมื่อเห็นลูกชายเดินออกมาท่าทางรีบร้อน ณิดาที่ยืนรออยู่หน้าบ้านก็อดที่จะแซวไม่ได้ "เดี๋ยวนี้แซวผมเก่งนะแม่...เรื่องป๊าไปถึงไหนแล้ว?" ได้ทีกวนกลับ ทำให้ณิดาต้องหันหน้าหนีกับคำถามที่ทำให้พวงแก้มเธอแดงระเรื่อขึ้นมา

 

"เวลาแม่อาย น่ารักนะ..ใช่ไหมพ่อ" เขาหันไปเลิกคิ้วให้พ่อที่ยืนอยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก ซึ่งเมธีก็ยกยิ้มมุมปากตอบกลับมา ก่อนจะเดินมาหาลูกชาย

 

"ทำตัวดีๆ จะมีเมียแล้ว ทำตัวเหี้ยๆเดี๋ยวเมียทิ้งฉันไม่พาแกไปง้อเมียนะ" พายุยิ้มขบขันกับถ้อยคำของพ่อ "ผมจะดึงดูดสิ่งดีๆเข้าตัวบ้าง ถีบสิ่งไม่ดีออกไป สิงอยู่ในร่างนานมันไม่ดี" ทั้งณิดาและเมธีต่างก็อมยิ้มกับคำพูดของลูกชาย ก่อนที่ทั้งสี่คนจะจับมือกันมาขึ้นรถ ไปบ้านเจ้าสาว

 

"สวยจัง~" คำเอ่ยชมจากใจนั้นเป็นของมะนาวเพื่อนรักของธารน้ำ ที่กำลังนั่งมองหน้าเพื่อนรักด้วยความตื่นเต้น

 

"ขอบคุณนะ...ฉันคิดว่าแกจะไม่ว่างมาสะแล้วยัยนาว" มะนาวยิ้มอ่อนแล้วเดินดุ๊กดิ๊กเข้ามายืนใกล้ๆธารน้ำ ก่อนที่เธอจะกอดเพื่อนรักเอาไว้แน่น "แกเป็นเพื่อนรักฉัน ฉันรักแกฉันต้องมา ไม่ว่าจะเป็นจะตายก็ต้องมา" ธารน้ำหลุดยิ้มตื้นตันใจกับคำพูดของเพื่อนรัก

 

"แกโคตรสวยเลยว่ะ พี่พายุหลงแกโงหัวไม่ขึ้นแน่..เอ๊ะ!! ไม่สิทุกวันนี้ก็หลงจะตายอยู่แล้ว" คนโดนเย้าของได้แต่นั่งยิ้มอย่างเขินอาย ก่อนที่เธเจะเบนสายตาไปมองคนที่เพิ่งเดินเข้ามา

 

"ลูกสาวแม่สวยมากเลย..." ณิรินยิ้มหวาน แววตาฉายแววมีความสุขอย่างเห็นได้ชัด เธอเดินเข้ามากอดธารน้ำเอาไว้หลวมๆ

 

"มีความสุขมากๆนะลูก มีคนดูแลลูกสาวแม่สักที"

 

"หนูรักแม่ณินะคะ รักมากๆเลยค่ะ" เด็กสาวโผเข้ากอดแม่อีก ส่วนมะนาวที่ยืนมองอยู่ก็สวมกอดทั้งสองด้วยคน

 

"เดี๋ยวแม่ต้องออกไปข้างนอกแล้วนะ อีกแป๊บพี่เขาก็ถึงแล้วจ้ะ" เด็กสาวทั้งสองคนยิ้มให้แม่ ทันทีที่ณิดาเดินออกไป ธารน้ำก็บีบมือเพื่อนรักไว้แน่น

 

"ทำไงดีอ่ะ...ทำตัวไม่ถูกเลย"

 

"ทำใจดีๆ หายใจเข้าลึกๆ...แกจะมาอายอะไรกะแค่งานหมั้นเนี่ย อีกอย่างก็มีแต่เรากับครอบครัวพี่พายุเท่านั้น" แสร้งทำเสียงดุใส่เพื่อนเมื่อเห็นท่าทีตื่นเต้น

 

"ก็คนเพิ่งเคยหมั้นครั้งแรกนี่หว่า..." มะนาวกลอกตาไปมาอย่างระกับถ้อยคำที่เพื่อนรักเอ่ยออกมา ก่อนจะจัดแจงเสื้อผ้าให้เธออีกครั้ง เด็กสาวในชุดเดรสเปิดไหล่สีฟ้าอ่อนยาวเสมอต้นขา ใบหน้าจิ้มลิ้มแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางเพียงเล็กน้อย ผมดำขลับถูกถักเปียพร้อมกับติดกิ๊บน่ารักๆ เพียงแค่นั้นก็ขับให้เธอดูสวยสมวัย

 

ธารน้ำมองเงาสะท้อนตัวเองผ่านกระจกเงา เพียงคิดถึงเหตุการณ์ที่จะถึงในไม่กี่นาทีนี้ แก้มทั้งสองข้างก็แดงระเรื่อขึ้นมาอย่างง่ายดาย

 

"ได้เวลาแล้วแหละ ว่าที่สามีแกมาแล้วย่ะ" มะนาวยิ้มแป้นเมื่อเห็นท่าทีเขินอายของเพื่อน เธอเดินเข้าไปจับมือธารน้ำไว้แน่น "ดีใจกับแกจริงๆนะที่ได้คนดีๆอย่างพี่พายุมาดูแล ขอให้แกรักกับพี่เขานานๆ ฉันตัดชุดเตรียมไปงานแต่งแกแล้วเนี่ย.." คำพูดติดตลกของเพื่อนสาว เรียกรอยยิ้มขบให้ปรากฎมุมปากบางอีกครั้ง

 

ก๊อก~ ก๊อก~

 

สองสาวหันไปมองตามเสียงพร้อมเพียงกัน มะนาวพยักหน้าให้เพื่อนรักแล้วอาสาเดินไปเปิดประตู เพียงเธอแง้มบานประตูออกเพียงเล็กน้อย หัวใจดวงน้อยของธารน้ำก็พองโต เต้นแรงแทบไม่เป็นจังหวะ เมื่อเห็นพายุแทรกตัวเข้ามาในห้อง

 

"..."

 

"ป๊ะป๋า~" เขาไม่ได้พูดอะไร ดวงตาคมกริบไล่มองดวงหน้าจิ้มลิ้มไม่ละสายตาไปไหน พายุยังคงนิ่งอึ้งไปจนคนถูกมองนานๆรู้สึกอึดอัด สองเท้าก้าวเข้ามาใกล้ๆหญิงสาว นิ้วชี้เรียวยาวเชยคางมนขึ้นมา

 

"หนูโคตรสวยเลยตัวเล็ก" เขาชมจากใจจริง วันนี้ว่าที่คู่หมั้นของเขาสวยจนไม่อยากละสายตาไปไหนเลย คนโดนชมตรงๆอายม้วนจนหน้าแดง

 

"วันนี้ป๊ะป๋าก็หล่อมากเลยค่ะ" เด็กสาวชมกลับ พร้ มกับลุกขึ้นยืน แขนเรียวเล็กตวัดควงแขนแกร่งในตอนที่พายุยกแขนขึ้นมา เขาจับมือเธอไว้แน่น แล้วแนบมันเข้ากับลำตัว

 

"วุ้ย~พี่ธารน้ำกับพี่ชายช่างหล่อสวยกันจริงๆเลย" เด็กน้อยชมเปาะพร้อมกับปรบมือแปะๆอย่างชอบใจ ก่อนจะนั่งเงียบๆเมื่อโดนสายตาพิฆาตจากแม่ดาถลึงใส่

 

"คุณณิค่ะ สินสอดทองหมั้นทั้งหมดคุณณิจะตรวจดูไหมคะ ที่นำมาทั้งหมดก็มี เงินสดห้าสิบล้าน ทองคำแท่งหนักร้อยบาทแล้วก็แหวนเพชรแปดกระรัต" ณิดาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนพร้อมกับผายมือไปทางพานดอกไม้ที่ใส่สินสอดที่นำมาสู่ขอธารน้ำ ณิรินประเมินด้วยสายตา

 

"สินสอดทองหมั้นที่นำมาวันนี้แม่ไม่ขอเก็บไว้สักบาท ยกให้ธารน้ำหมดนะลูก" ณิรินยกมือขึิ้นมาลูบผมลูกสาวด้วยความรักและเอ็นดูเธอ พร้อมกับวางมือบนบ่าแกร่งของพายุเบาๆ

 

"แม่ฝากน้องด้วยนะยุ" พายุยิ้มตอบแล้วค่อยๆก้มศีรษะไหว้ณิรินด้วยความนอบน้อม

 

"ขอบคุณนะครับที่ไว้ใจให้ผมดูแลธารน้ำ ผมจะดูแลน้องให้ดีที่สุดเท่าที่ผู้ชายคนนี้จะทำได้ครับ" คนเป็นแม่ได้ยินแบบนั้นก็อุ่นใจ ดวงตาของเขาฉายแววจริงจังและหนักแน่นพอๆกับคำพูดของเขา

 

"ได้เวลาสวมแหวนให้น้องแล้วลูก" พายุหันไปรับกล่องแหวนเพชรที่แม่ยื่นมาให้ เขาค่อยๆหยิบแหวนเพชรเม็ดใหญ่ทอแสงวิบวับขึ้นมาอย่างเบามือที่สุด แล้วจับประคองมือบางข้างซ้ายขึ้นมา แล้วบรรจงสวมแหวนให้เธอที่นิ้วนางข้างซ้าย แล้วกดจูบลงหลังมือหลังจากสวมแหวนเสร็จ

 

"หนูเป็นของป๊ะป๋าแล้วนะ ไม่มีสิทธิ์ไปอ่อยผู้ชายคนไหนแล้วนะ" เขาพูดชิดแก้มนวลในจังหวะที่จะก้มไปหอมแก้มเธอ

 

"ป๊ะป๋าก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะเล่นหูเล่นตากับผู้หญิงคนไหนแล้วนะคะ เพราะคนนี้หนูหวงมาก" ว่าจบก็บรรจงสวมแหวนเหชรอีกวงใส่นิ้วนางมือข้างซ้ายของพายุ

 

"ฉันไม่ขอพูดอะไรมากนะ ชีวิตแกยังมีอะไรที่ต้องทำอีกมากมายในแต่ละวัน ขอให้สองคนคอยดูแลกันจับมือกันไปแบบนี้ คอยประคองอุ้มชูกันไป ส่วนหนูเรียนจบเมื่อไหร่ก็ได้แต่งงานกับลูกชายฉันแล้ว ตำแหน่งนายหญิงก็คงหนีไม่พ้น ฉันอยากให้หนูเข้มแข็งให้มาก"

 

"หนูจะเข้มแข็งค่ะ หนูจะอยู่เคียงข้างป๊ะป๋าจับมือป๊ะป๋าไว้ค่ะ" เด็กสาวรับคำด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม

 

"เสร็จแค่นี้ใช่ไหมครับ?" พายุโพร่งขึ้น ทำให้ทุกคนต้องหันมามองเขาเป็นตาเดียว "ถ้าเสร็จแล้วก็จะได้พาเจ้าสาวคนสวยเข้าหอสักที" ไม่ทันที่ใครจะได้พูดอะไร เขาก็ลุกขึ้น แล้วตวัดแขนอุ้มธารน้ำขึ้นในท่าเจ้าสาว การกระทำของเขาเรียกรอยยิ้มและเสียงหัวเราะให้กับคนทุกคนที่มองเขาอยู่

 

"ป๊ะป๋าทำอะไรคะ"

 

"ไม่ได้เจอกันตั้งหนึ่งวันโคตรคิดถึงเลยที่รัก"

 

"ป๊ะป๋าก็พูดเกินไปไหมคะ..." ยิ้มเหนียมอาย แล้วหันไปยิ้มให้มะนาวที่ยืนมองเธอด้วยสีหน้ามีความสุข

 

"จะเอาให้คุ้มกับที่ไม่ได้เจอกันหนึ่งวัน" ว่าจบก็ผลุนผลันอุ้มธารน้ำขึ้นไปชั้นสองของบ้านทันที

 

"คิดถึงต้องกระแทกหนักๆ"

 

———————————————

ไปเกาะติดสถานการณ์ใต้เตียงดีไหมคะคุณ 5555555555 เมนต์มาหน่อยนะคะ...อ้อน

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น