divitino-family

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 章十五 (ช่วงแรก)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ก.ค. 2562 22:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
章十五 (ช่วงแรก)
แบบอักษร

章十五

จูเชวี่ยที่ถูกอุ้มมายังตำหนักแห่งหนึ่งบนสวรรค์ชั้นฟ้า ถูกว่างลงที่เตียงอย่างเบามือจากบุคคลที่เป็นห่วงนางสุดดวงใจ

"ไปเรียกเทพโอสถมา" เขากล่าวบอกเทพรับใช้ในตำหนักด้วยน้ำเสียงที่ร้อนรน

"เพคะ" เทพรับใช้โค้งลาก่อนจะรีบไปตามเทพโอสถตามคำสั่งทันที

เมื่อเทพโอสถมาถึงก็เริ่มรักษาทันที

"นางภายในบอบช้ำและเสียหายจำนวนมาก ต้องเร่งฝั่งเข็มพร้อมเดินลมปราชญ์เพื่อประคองภายในของนาง ข้าจะไปต้มยาที่จะนำมาใช้ควบคู่กับการเดินลมปราชญ์ ขอตัว" พูดจบก็เร่งไปทำหน้าที่ของตนทันที

หวงหลงที่นั่งลงข้างเตียงกุมมือนางไว้แน่นราวกับกลัวจะเสียนางไป หารู้ไม่ว่าเหตุการณ์ครั้งนี้ที่เขาต้องกลับขึ้นสวรรค์มาโดยมิได้บอกกับนางว่าจริงๆแล้วตนคือผู้ใดจะทำให้นางหลับใหลไม่ลืมตาตื่นตั้งหลายหมื่นปี

จูเชวี่ยลืมตาขึ้นมาพบเจอกับสถานที่ที่คุ้นเคย มันคือจวนแม่ทัพของหวังเหล่ยแต่ทำไมนางถึงมาอยู่ที่นี่ นางจำได้ว่านางอยู่ในสนามรบหรือนี้จะเป็นความฝัน?

จูเชวี่ยเดินไปตามทางที่ถูกปูด้วยกรวดหินสีขาวสะอาดตาที่ถูกทำเป็นทางเดินยาวไปจนถึงศาลาแปดเหลี่ยมที่นางมักมานั่งเล่นนอนเล่นเป็นประจำ แต่บัดนี้มันกับเหลือเพียงเศษซากกองไม้ขนาดใหญ่เท่านั้นจากเหตุการณ์ของจอมมารที่ทำลายผนึกออกมาได้ นางมองไปรอบๆก็เจอเด็กน้อยของนางยืนอยู่ แต่แล้วจู่ๆก็มีเสียแหวกอากาศมามันคือลูกศรลูกหนึ่งที่พุ่งตรงเข้าหาหวังเหล่ยของนาง

"หวังเหล่ยระวัง!!" นางตะโกนร้องเสียงหลงพร้อมเร่งวิ่งเข้าไปหาทันที หวังเหล่ยที่ไม่มีท่าทางจะหลบหลีกแม้แต่น้อยมันทำให้นางสับสน นางยื่นมือไปกะจะจับลูกศรนั้นไว้ แต่ผลที่ได้คือนางแตะต้องมันไม่ได้! มันทะลุผ่านกายนางไปราวกับภูติผี แทงทะลุร่างหวังเหล่ยเข้าอย่างจัง

"ไม่นะ ม่ายยย!!!!" จูเชวี่ยกรีดร้องแทบขาดใจ เมื่อเห็นหวังเหล่ยทรุดกายลงกับพื้น ก่อนจะแน่นิ่งไปในที่สุด

"ทำไม ทำไมเจ้าไม่หลบ เจ้าจะทิ้งข้าไว้คนเดียวหรือ หวังเหล่ยเด็กดี ตื่นขึ้นมาเถิด ข้าเจ็บจะขาดใจอยู่แล้ว ได้โปรดสวรรค์อย่าพรากเขาไปข้ามีเพียงเขาผู้เดียวท่านก็เอาเขาไปจากข้า ช่างทำร้ายกันยิ่งนัก" จูเชวี่ยที่ใช้มือกุมหน้าร้องไห้ตัวโยกข้างๆศพของคนที่นางรักมากที่สุด

"อ่า หากไม่มีเจ้าข้าก็คงไม่มีเหตุผลอยู่ต่อไปสู้ตายๆไปเสียจะได้ไม่ต้องทนทุกข์เช่นนี้" นางพูดอย่างไร้อารมณ์ราวกับซากศพไร้วิญญาณก่อนจะปิดกั้นตัวเองจากทุกสิ่ง

เหล่าแพทย์เซียนต่างวิ่งวุ่นวายเมื่อจู่ๆชีพจรของนางก็อ่อนลงอย่างน่าใจหาย ทั้งๆที่สามารถรักษาอาการบอบช้ำและอวัยวะที่เสียหายได้แล้วแท้ๆ ที่หางตามีน้ำสีใสซึมออกมาสีหน้าช่างดูเจ็บปวดทรมานเป็นอย่างมาก ราวกับเจอเรื่องร้ายแรงจนแทบไม่อยากมีชีวิตอยู่

"นางปิดกั้นตนจากทุกสิ่ง อาจมีเรื่องที่กระทบต่อจิตใจนางมากมายเป็นแน่ เทพอย่างนางมิอาจตายได้จึงทำได้เพียงปิดกั้นตนหลับใหลอย่างไร้กำหนดเท่านั้น" เทพโอสถเอ่ยออกมาพลางถอนหายใจอย่างปลงตก หากนางมิอยากตื่นก็ไม่มีใครสามารถปลุกนางได้

เมื่อหวงหลงได้ยินเช่นนั้นหัวใจกับรู้สึกบีบรัดอย่างรุนแรง การตายของเขาในชาติที่เกิดเป็นหวังเหล่ยนั้น มีอิทธิพลต่อจิตใจนางถึงเพียงนี้เลยหรือ หงส์ษาเชี่ยวชาญด้านการหยั่งรู้นางคงเห็นตอนที่เขาตายเป็นแน่นางถึงได้ทำเช่นนี้

"จูเชวี่ยข้า……ข้าขอโทษ ได้โปรดตื่นมาด่าทอข้า ทุบตีข้า อย่าได้ทำเช่นนี้" หลังจากไล่เทพพวกนั้นออกไปจากตำหนักหมดแล้ว หวงหลงก็นั่งลงข้างนางยกมือของนางทาบที่แก้มของเขาที่มีน้ำตาไหลออกมาเป็นสายอย่างคนที่หัวใจแหลกสลาย

หวงหลงนั่งอยู่อย่างนี้ไม่ไปไหน จ้องมองใบหน้าที่นอนนิ่งสนิทไร้ซึ่งกายตอบสนองต่อสิ่งใดไม่ว่าเขาจะเรียกจนเสียแหบแห้งเพียงใด นางก็ไม่ลืมตาคู่นี้ขึ้นมาเลย

100ปีที่แสนทรมานต่อจิตใจ ไม่เป็นอันทำอะไรคอยเฝ้ามองเพียงนางที่รัก 100ปีแล้วจูเชวี่ย ทำไมทางไม่ตื่นมาด่าข้าเล่า ขี้เซาเกินไปหรือไม่ ลืมตาแล้วลุกขึ้นมาทุบตีข้าเสียสิ ข้าจะไม่หลบหลีกแม้แต่เพียงฝ่ามือเดียว

หวงหลงเช็ดตัวให้นางอย่างเบามือ เขาทำอย่างนี้มาได้200ปีแล้ว เขากินดื่มไม่ได้นอนไม่อาจข่มตาหลับ จนร่างกายซูบผอมไปมากไม่เหลือเคล้าองค์รัชทายาทเลยแม้แต่น้อย นางไม่ยอมตื่น ถึงจะมีสหายของนางมาเยี่ยมเยือนบ่อยครั้งเพียงใดก็ตาม ไม่สามารถปลุกนางได้เลย เขาพร่ำพูดคำเดิมซ้ำๆตลอด200ปี

"จูเชวี่ยข้ากลัวจะตายอยู่แล้ว รีบตื่นมาต่อว่าข้าเถิดท่านนอนมากเกินไปแล้ว" ร่างของจูเชวี่ยที่ถูกดูแลอย่างดีจากหวงหลงที่พึงกระทำทุกอย่างด้วยตัวเองไม่ยอมให้ใครแตะต้องนางแม้เพียงปลายเล็บ แม้จะยังมีลมหายใจที่ยังคงยืนยันการมีชีวิตอยู่ของนางทำให้เขามีความหวังว่าสักวันนางจะต้องตื่นขึ้นมาแน่ๆ จึงทำให้หวงหลงพยายามดูแลนางอย่างดีถึงจะไม่สามารถชดใช้กับสิ่งที่ตนกระทำไว้ได้ ก็ขอให้ได้ทำเพื่อนางเท่านั้นก็เพียงพอ หากนี้เป็นการลงทัณฑ์จากสวรรค์ ตนก็ขอรับด้วยความเต็มใจทำได้เพียงเฝ้ารอเวลาเท่านั้นต่อให้ต้องรออีกกี่พันกี่หมื่นปีก็ตามที

 

 

 

 

ห๊ะ!!! อะไรนะอิไรท์อัพนิยาย2ตอนในหนึ่งวันงั้นหรอ! ใครก็ได้เตรียมน้ำมนต์ไล่นังผีร้ายนี้ออกไปจากร่างอิไรท์ที่แสนขี้เกียจนี้ที!!

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น