AU

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 42 เก็บค่าเสียหายอย่างแนบเนียน 1

ชื่อตอน : ตอนที่ 42 เก็บค่าเสียหายอย่างแนบเนียน 1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 46

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ก.ค. 2562 20:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 42 เก็บค่าเสียหายอย่างแนบเนียน 1
แบบอักษร

ตอนที่ 42 เก็บค่าเสียหายอย่างแนบเนียน 1 

 

อาณาจักรซีเรียสเป็นอาณาจักรที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในเขตแดนเทพอาทีน่า รองลงมาคืออาณาจักรเชียร์ร่า ส่วนอารากอนเป็นอาณาจักรขนาดกลาง และเฟราด้าถือเป็นอาณาจักรเล็ก ประชากรของซีเรียสมีมากถึง 20 ล้านคน นั่นจึงเป็นเหตุให้มีผู้อาณาเขตที่กว้างใหญ่ และที่ไผ่กับฮอปยืนอยู่นั้นคือเขตชนบทด้านนอกสุด ๆ

 

ทหาร นักเวทย์ และเหล่าอัศวินที่มีอาวุธครบมือเดินขบวนไปยังนอกเขต ซึ่งเป็นเส้นทางที่ใช้สำหรับลากรถม้าไปยังเหมืองแร่ในป่าลึก

 

หุบเขาเขียวชอุ่มที่บ่งบอกถึงความอุดมสมบูรณ์ นักผจญภัยที่เลือกเดินทางเข้ามาในอาณาจักรนี้แล้วออกไปไม่ได้จำนวนหนึ่งต่างรวมกลุ่มกันเล็ก ๆ เพื่อไปขุดแร่ในเหมือง สำหรับนำมาขายทำเงิน และทำตามใบภารกิจที่ต้องถ่อไปรับถึงสมาคมนักล่า ไผ่กับฮอปก็มากับพวกเขาด้วย ส่วนใบภารกิจนั้นแอบไล่ถามนักผจญภัยกลุ่มนี้ที่บ่นกันตามรายทางในสิทธิ์ของตนที่ไม่ได้รับตามความเป็นจริง จะทำอะไรก็ไม่ได้เพราะอยู่ในอาณาจักรของเขา จึงต้องเลือกทางเดินแสนอันตรายที่มีให้

 

“ว่าแต่พวกเจ้าดูไม่เครียดเลยนะที่ต้องมาติดอยู่ที่ซีเรียสแบบพวกข้า” เสียงของนักผจญภัยระดับกลาง รูปร่างสันทัดเผยเห็นกล้ามเนื้อที่ได้จากการสั่งสมโดยธรรมชาติ มันเป็นกล้ามเนื้อที่ไม่ได้ดูสมบูรณ์แบบนักเพาะกล้าม แต่จะมีเฉพาะส่วนแทน เช่นขา ท้อง และกล้ามแขนเป็นต้น สีหน้าเขาดูเคร่งเครียดและเป็นกังวลกับภารกิจนี้ ยิ่งได้รับข่าวว่าขุนนางมาทำการตรวจตราและอาจมีการขึ้นค่าเข้าเหมือง นี่จึงทำให้กลุ่มเล็ก ๆ เช่นพวกเขาคิดหนัก

 

“เครียด! เครียดทำไมเหรอลุง แม้ว่าพวกเขาจะปิดกั้นไม่อนุญาตให้เราใช้วงเวทเคลื่อนที่ แต่สำหรับการเดินเท้าเขาไม่ได้ห้ามนี่ ตอนนี้พวกเรายังสามารถเดินทางไปอาณาจักรอื่นได้เลย เพราะนี่ก็อยู่นอกบาเรียอาณาจักรแล้ว” เสียงของไผ่พูดสนทนากับเขาด้วยน้ำเสียงปกติ ไม่มีวี่แววของความเครียด แต่คนฟังกลับเครียดแทน

 

“เฮ้อ! เจ้าทั้งสองกำลังก้าวเข้าสู่วัยหนุ่มเลยยังไม่กังวลเหมือนพวกข้า ไอ้แน่มันก็แน่อยู่หรอกว่าเราสามารถเดินทางด้วยเท้าได้ แต่แค่นักผจญภัยระดับกลางเช่นพวกเราคงไปไม่รอด เส้นทางจากอาณาจักรซีเรียสไปสู่อาณาจักรอื่นน่ะ มันมีแต่สัตว์อันตรายมากมาย ถ้ารวมกลุ่มกันไม่ใหญ่พอก็เหมือนกับเอาชีวิตไปทิ้งเปล่า ๆ นั่นแหละ” ลุงคนเดิมพูดให้เหตุผล นักผจญภัยระดับกลางเช่นพวกเขาจะทำอะไรได้ ลำพังแค่มอสเตอร์ระดับ ดาวยังจัดการไม่ได้เลย

“อันที่จริงก็มีนะกลุ่มที่รวมกันเดินเท้าน่ะ แต่ว่าพวกเขายังมีไม่เยอะพอ ต้องรอรวบรวมกำลังอีกสักพัก พวกข้าก็ได้ลงชื่อเข้าร่วมไปแล้ว ข้าว่าเอ็งสองคนน่าจะมารวมกลุ่มด้วยนะ จะได้หลุดพ้นจากที่นี่เสียที” เสียงของชายร่างกำยำอีกคนพูด แม้หน้าและร่างกายของเขาจะเต็มไปด้วยบาดแผลมากมายเพราะการต่อสู้กับมอนสเตอร์และเหล่ากองโจร แต่ถึงอย่างนั้นน้ำเสียงและแววตาของเขานั้นเหมือนคุณลุงใจดีคนหนึ่ง

 

ท่ามกลางกระแสที่หลาย ๆ คนต้องเอาตัวรอด โดยเฉพาะของผู้คนที่นี่ แต่ว่าสำหรับนักผจญภัยที่มีชีวิตอยู่แบบวันต่อวันเช่นเขาแล้ว นั่นจึงทำให้หลงเหลือคำว่าไมตรีอยู่บ้าง

 

“พวกลุงๆ น่าจะไปอยู่ที่อาณาจักรเฟราด้านะ ที่นั่นเขาต้องการนักผจญภัยจำนวนมากเลย ที่นั่นมีสภาพแวดล้อมดีกว่าอาณาจักรนี้ตั้งเยอะ ผู้คนก็ไม่เคร่งเครียดกับการทำงาน พวกเขามีอิสระในการดำเนินชีวิต แต่ก็มีกฎและหน้าที่บางส่วนที่ต้องช่วยกันรับผิดชอบนิดหน่อยเอง” เสียงของไผ่พูด เขากล่าวชวนลุง ๆ ด้วยรอยยิ้มและใบหน้าที่เปื้อนถ่านดำสำหรับพรางหน้า

 

“ข้าก็ได้ยินข่าวลือนี้มาเหมือนกัน แต่ดันมีธุระที่อาณาจักรนี้เสียก่อน ไม่งั้นข้าได้เดินทางไปเฟราด้าในราคาที่ถูกแสนถูกไปแล้ว น่าเจ็บใจตัวเองจริง ๆ นี่ข้าพึ่งรู้ว่าพลาดก็ตอนที่ทำธุระเสร็จแล้วพวกมันไม่ให้ใช้วงเวทเคลื่อนย้ายนี่แหละ เฮ้อ!” ลุงร่างกำยำถอนหายใจยาว เขารู้สึกเสียดายที่ไม่เดินทางวาร์ปไปยังเฟราด้าก่อน

 

“แล้วทำไมพวกลุงไม่รวมกันไปเจรจากับทางอาณาจักรล่ะ” ฮอปถาม เขาเดินเด็ดใบไม้ข้างทางมาเคี้ยวเล่นไปพลาง

“มีคนรวมกลุ่มไปมาแล้ว 40 กว่าคนมั้ง” เสียงของลุงตอบ แต่ในส่วนของจำนวนคนเหมือนลุงจะไม่แน่ใจ

“แล้วผลเป็นไงล่ะลุง” ฮอปถามกลับเพราะอยากรู้ว่าทางอาณาจักรจะเจรจายังไง

“ตายเรียบไอ้หนูเอ้ย หลังจากนั้นก็ไม่มีใครกล้าไปอีกเลย นี่ตอนนี้พวกนักผจญภัยที่ยังอยู่ที่นี่ต้องทำภารกิจทุกวัน วันละอย่างน้อย 1 ภารกิจ” ลุงตอบด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก

 

“เห ทำไมต้องทำล่ะ ไม่ทำไม่ได้เหรอ?” เป็นไผ่ที่เอ่ยถาม

 

“ไม่ทำก็ได้ แต่จะโดนหักแต้ม พอขึ้นเป็นครั้งต่อไปก็จะได้น้อยลง” ลุงตอบไผ่กับฮอปพยักหน้าระยะทางตอนนี้เริ่มเห็นกลุ่มทหารตั้งค่ายอยู่ลิบ ๆ เหล่าขุนนางผู้สูงศักดิ์พักอยู่ในกระโจมหรูหรามีอาหารชั้นเลิศวางอยู่ตรงหน้า เหล่าหญิงรับใช้ทำหน้าที่นวดไหล่ผ่อนคลายกล้ามเนื้อที่นั่งรถมานาน

 

ระยะทางดังกล่าวนี้มีเพียงสองคนที่มองเห็นรายละเอียดชัดเจน หนึ่งมีเนตรมังกร อีกหนึ่งได้รับความสามารถมาจากผลยักษานิรันดร

 

“ดูท่าสบายดีกันจังเลยนะ”

 

“นั่นสิเฮีย” ฮอปพยักหน้าเห็นด้วยท่ามกลางความฉงนของกลุ่มว่าเด็กหนุ่มสองคนพูดอะไรกันอยู่ แต่ก็ไม่ได้มีใครเอ่ยถาม ทุกคนตั้งหน้าตั้งตาเดินไปให้ถึงจุดหมายเพื่อที่จะได้นั่งพักกันเสียที แล้วจะได้เริ่มภารกิจ ส่วนใหญ่แล้วพวกเขาจะรับมาอย่างน้อย 2 ถึง 3 มีภารกิจขุดแร่ 1 ภารกิจ และที่เหลือเป็นหาสมุนไพร และล่ามอนสเตอร์ตัวเล็ก ๆ

 

 

 

..............................

 

ทางด้านขุนนาง

 

ทหาร อัศวิน และนักเวทยืนจัดแถวกันอย่างเป็นระเบียบเตรียมพร้อมสำหรับการตรวจตรา และทำการเคลียชั้นแรกกับชั้นสองประจำเดือน ซึ่งจะมีมอนสเตอร์เกิดขึ้นมาทำอันตรายกับผู้ขุดแร่ ทั้งที่เป็นทาส และนักผจญภัย

 

เหมืองมีทางเข้าขนาดใหญ่ทางเข้าเดียว ลึกเข้าไป 2 ร้อยเมตรจะเป็นทางแยก 3 ทาง ทางซ้ายสำหรับชาวบ้าน หรือบุคคลระดับทั่วไป ทางตรงกลางสำหรับขุนนางผู้ครอบครอง ว฿งจะแบ่งสัดแบ่งส่วนว่าใครครอบครองตรงจุดไหนกันเอง ทางกลางนี่แหละที่พวกขุนนางจะนำทาสมาขังให้ขุดดินตลอดเวลา โดยไม่เปิดโอกาสให้ได้เห็นภาพโลกภายนอก เมื่อตายก็มีบริการนำร่างไปโยนให้มอนสเตอร์ข้างในให้มันฉีกเนื้อแทะกระดูก

 

ส่วนทางด้านขวาสำหรับนักผจญภัย ทหาร หรืออัศวิน ซึ่งทางซ้ายกับทางขวานั้นจะเก็บเงิน ปกติอัตรา 1 เหรียญเงินต่อ 1 วัน สำหรับนักผจญภัย และ 50 เหรียญทองแดงต่อวันสำหรับชาวบ้าน โดยแร่ที่ได้มาจะถูกตรวจสอบและนำออกไปได้แค่แร่ระดับต่ำ และที่เป็นของภารกิจเท่านั้น ส่วนแร่ระดับกลางขึ้นไปจะถูกบังคับขายในราคาที่แสนถูก ยกเว้นจะมีวิธีซ่อนที่แยบยล หรืออีกวิธีที่ใช้กันเยอะคือกลืนเข้าไปในท้อง แต่ก็ทำได้จำนวนไม่มากนัก

 

“ท่านครับ ทหาร นักเวท และอัศวินพร้อมที่จะทำหน้าที่แล้ว” ทหารนายหนึ่งเข้ามารายงาน ขุนนาง 4 ท่านมองด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์

 

“ให้พวกมันรอก่อน ข้ากำลังคุยธุระกันอยู่” ขุนนางคนหนึ่งตอบพลางกำลังหยิบของกินเล่นเข้าปาก และเอนกายพิงพนักอย่างสบายอารมณ์ ส่วนด้านทหารก็แค่พยักหน้าแล้วเดินออกไป

 

“น่าเบื่อจริง ๆ ว่าไหมที่ต้องมาทำอะไรแบบนี้ ข้าล่ะอยากกลับไปเล่นสนุกกับเด็ก ๆ ที่คฤหาสน์จะแย่อยู่แล้ว” เสียงบ่นของขุนนางผู้เอนกายพูดออกมาเรียกเสียงหัวเราะเบา ๆ จากอีกสามคน

 

“ใช่ว่ามีแต่เจ้าคนเดียวที่ไหน ข้าก็เช่นกัน แต่ก่อนที่เราจะเข้าไปตรวจตรามาเล่นเกมกระดานกันก่อนดีกว่าเอามั้ย” เสียงขุนนางแก่อีกคนเอ่ย เขาผายมือให้คนรับใช้นำกล่องไม้สลักอย่างดีมาวางบนโต๊ะ และจัดแจงเกมที่ว่าอย่างรวดเร็ว

 

“นี่พวกท่านจะปล่อยให้ทหารข้างนอกรองั้นเหรอ เกมกระดานนี่มันใช้เวลาอย่างน้อย 1-2 ชั่วโมงเชียวนะ ถ้าอยากกลับนักก็รีบทำให้มันเสร็จๆ เสียสิ” เสียงของขุนนางอีกคนพูดด้วยท่าทีขบขัน แต่เขาก็เข้ามาร่วมวงเล่นด้วย และอีกคนก็กำลังจิบน้ำชาอ่านหนังสือไร้สาระแก้เวลาไปพลาง ด้วยสีหน้าที่น่าเบื่อสุดขีด

 

........................................

ด้านของกลุ่มนักผจญภัยที่กำลังมาถึงตอนนี้ได้นั่งพักใต้ต้นไม้เพื่อฟื้นฟูความเหนื่อยล้า หลายคนเผลอมองดูสองหนุ่มที่แม้จะเดินมาไกลก็ไม่เห็นมีเหงื่อสักหยด แถมยังทำท่าทางสบาย ๆ ต้นไม้ละแวกนี้เป็นพันธุ์ไม้ป่า เมล็ดของมันสามารถนำไปทานกินเล่นได้ แต่ไม่ค่อยอร่อยนักเพราะจะแฝงรสขมเข้าไปด้วย ส่วนด้านหน้าเป็นกองกำลังทหาร นักเวท และอัศวินที่เตรียมพร้อมสำหรับสำรวจเหมืองแร่

 

“เราจะเข้าไปเลย หรือว่าจะรอให้พวกเขาสำรวจเสร็จก่อนดีล่ะ” เสียงชายร่างยักษ์ผู้นำกลุ่มถามความคิดเห็น

 

“ลุยเลยสิลุง ขืนรอพวกนั้นมีหวังหมดวันพอดี อืม งั้นข้ากับฮอปขอตัวไปทำภารกิจก่อนดีกว่า ลุงๆ จะเข้าไปเลยหรือไม่ก็แล้วแต่นะ พอดีว่าพวกข้ารีบนิดหน่อย” ไผ่พูดกับลุงที่ถามความเห็น ทางฝั่งลุงกมีสีหน้าเป็นกังวลเล็กน้อย

 

“ข้างในนั้นตอนนี้คงมีมอนสเตอร์เกิดขึ้นมาแล้ว ข้าว่าพวกเรารออีกหน่อยดีกว่า ขืนเข้าไปตอนนี้ก็ต้องรับมือกับมันอีก เผลอ ๆ อาจจ๊ะเอ๋กับเลเวลสูงๆ ก็เป็นได้นะเจ้าหนู” ลุงอีกคนให้ความเห็น แต่ไผ่กับฮอปกลับเดินออกไปแล้วบอกมือให้ความหมายว่าไม่เป็นไร อย่าห่วงเลยทิ้งท้าย ทุกคนส่ายหน้ากับการกระทำนี้แต่ก็เข้าใจดี

“ฮะ ฮะ สมัยข้ายังหนุ่มก็เป็นแบบเจ้าหนูพวกนี้แหละ คิดถึงตอนนั้นจริงนะ แต่ก็เอาเถอะ ขอให้พวกเอ็งโชคดีก็แล้วกัน” ลุงคนนั้นพูดส่งท้ายเมื่อไผ่กับฮอปอยู่ห่างไปไกลเสียแล้ว

“สรุปคือพวกเราต้องรอสินะ งั้นระหว่างรอแยกกันไปทำภารกิจอื่นก่อนดีไหม”

“อืม ข้าก็เห็นด้วยแบบนั้น กันเถอะ”

“นั่นสินะ”

 

...........................................

 

ถ้าเม้นนะ ไรต์จะลงให้อีกสองตอน คิคิ

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น