จันทร์อรุณ ณรัช

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

สิ่งซ่อนเร้นของความรู้สึก

ชื่อตอน : สิ่งซ่อนเร้นของความรู้สึก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 38

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ก.ค. 2562 18:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
สิ่งซ่อนเร้นของความรู้สึก
แบบอักษร

 

นางเงือกอย่างอัมพุชาต้องงามขนาดไหน..ถึงทำให้ทาลิสหลงใหลได้

ยังไม่ได้หาต้นแบบนะคะแต่จินตนากาารไปก่อน

.........

เช้าตรู่..

ชายหาด..

มุกดารามาออกกำลังกายตามแบบฉบับของนาง..หลายครั้งหลายคราที่ต้องตื่นสายเพราะท่านพี่ทั้งสองคอยรังแก..แต่หากมีโอกาสตื่นเช้า..นางจะต้องมาออกกำลังกายเสมอ..

เมื่อคืนมีเรื่องวุ่นวายมากเกินไป..จนไม่มีอารมณ์จะรังแกกันอีก..จินดาพิสุทธิ์กับอจินไตยพอหัวถึงหมอนก็หลับ..รวมทั้งมุกดาราด้วย..

แต่เมื่อถึงเช้า..มุกดาราก็รีบมาออกกำลังกายตามความเคยชิน..

รำหมัดปัญญาบารมี..หมัดสูญญตา..และออกกายบริหารหลายต่อหลายท่า..

แต่ก็ไม่คิดว่า..แพคเกจจะมาออกกำลังกายอยู่ไม่ห่าง..

มุกดาราได้โอกาส..ก็เลยขอประลองกับแพคเกจ..ต่างคนต่างใช้หมัดสูญญตาประลองกันเพื่อเรียกเหงื่อ..มุกดาราได้โอกาสก็สอนวิชาหมัดปัญญาบารมีให้แพคเกจด้วย..

ต่างคนต่างประสานสองหมัด..ปะทะประลองกำลังกัน..ก่อนที่แพคเกจจะพูดว่า..

“..เที่ยงนี้เราจะออกเดินทาง..มุกน้อย..ท่านมีความคิดอ่านประการใดกับการไปยังโลกใต้มหาสมุทรในวันนี้..”

มุกดาราดันร่างอีกฝ่ายออกไป..ยิ้มพลางพูดขึ้นว่า..

“..ข้าหวังแต่เพียงว่า..โลกใต้มหาสมุทร..สมควรจะมีอะไรอร่อยลิ้นบ้าง..”

แพคเกจอุทานออกมา..

“..เท่าที่ข้ารู้จักท่านมา..ท่านเป็นคนกินจุยิ่งนัก..”

“..ฮ่าฮ่าฮ่า..ท่านพี่คงยังไม่ทราบ..ว่าข้าชอบการกินเป็นที่สุด..”

หลายครั้งหลายหนที่มีโอกาสร่วมโต๊ะรับประทานอาหาร..มุกดาราแม้จะสดใสน่ารัก..แต่การรับประทานอาหารบนโต๊ะอาหาร..กลับรับประทานจุยิ่งนัก..แม้จะรับประทานอย่างมีมารยาทสมกับเป็นเจ้าหญิง..แต่หากนับถึงปริมาณ..แพคเกจยอมรับว่าต่อให้มีห้าคนบางทีอาจจะแพ้นาง..

แพคเกจครางออกมาเมื่อมุกดาราพูดขึ้นอีกว่า..

“..ท่านพี่..อาหารของชาวพิภพแห่งเทพนาคา..ไฉนถึงมีมากมายจนข้ารับประทานไม่หวาดไหว..ยิ่งท่านพี่ริต้าบอกว่า..ช่วงเช้าในที่พักแห่งนี้..จะสามารถตักอาหารเช้ารับประทานได้ไม่อั้น..ข้าก็ยิ่งอยากจะรับประทานให้มากที่สุด..”

อาหารในรีสอร์ท..หรือในโรงแรมก็ราว ๆ นี้..มุกดาราอยู่ในโลกของเทพอสูรซึ่งมีกาลเวลาย้อนยุคไปนานแสนนาน..ไม่เคยเห็นอาหารเช้าที่เป็นบุฟเฟ่ท์ในโรงแรมแน่นอน..นางจึงมีความรู้สึกเป็นเป้าหมายประการหนึ่ง..

แพคเกจนึกถึงคำว่ารับประทานให้มากที่สุด..และคะเนกับการกินจุของมุกดาราแล้ว..อดคิดไม่ได้ว่า..ท่าทางอาหารมือเช้าคงไม่เพียงพอสำหรับมุกดาราแน่นอน..

มุกดารากำลังคิดถึงอาหารเช้า..แต่แล้วก็ฉงนเมื่อแพคเกจขมวดคิ้วเมื่อมองไปที่ทะเล..

นางอดถามไม่ได้..

“..ท่านพี่..มีอันใดหรือ..”

แพคเกจมองที่ทะเล..ปรากฏพรายน้ำปุดขึ้น..และมากขึ้นทุกที..

มุกดาราหันไปมองตามสายตาของแพคเกจ..กลับขมวดคิ้วเช่นกัน..

มีบางอย่างกำลังจะเกิดขึ้น..และไม่ควรจะเป็นเรื่องธรรมดาสามัญแน่นอน.

แพคเกจกำหมัด..

“..มุกน้อย..ท่านระวังตัว..”

“..ท่านพี่..”มุกดาราอุทาน..

“..หากมองแง่ร้าย..เกรงว่า..นางเงือกอัมพุชาน่าจะเป็นสาเหตุล่ะ..”

แล้วร่างของคนหลายคนก็ปรากฏ..ผุดขึ้นมาจากพรายน้ำนั้น..

.....

ในห้องนอนแสนสุขของจินดาพิสุทธิ์...

เวลานี้เจ้าของห้องตื่นแล้ว..และคนข้าง ๆ คืออจินไตยก็ตื่นแล้ว..

ทั้งสองตื่นหลังจากมุกดารา..และเมื่อไม่เห็นมุกน้อย..ก็เข้าใจว่ามุกน้อยไปไหน..เพราะมุกน้อยเป็นแบบนี้มานานนักหนาแล้ว..คือชอบออกกำลังกายตอนเช้า..

แต่แม้จะตื่นกันทั้งคู่..แต่จินดาพิสุทธิ์ก็ยังไม่ลุกจากเตียงเช่นเดียวกับอจินไตย..

มีอะไรน่าทำก่อนจะลุก..ซึ่งก็เป็นแบบนี้ทุกครั้ง..

“..ริต้า..”อจินไตยพึมพำ.. “.รู้ตัวไหม..เธอนี่มีความต้องการสูงไปแล้วนะ..ว่างไม่ได้เลย..”

“..ก็รักเธอกับมุกน้อยมาก..ทำไมล่ะ..รักมากไม่ดีหรือไง..”

พลางอัศวินแห่งอากาศมนตราขาหื่นก็หอมก็จูบเอา ๆ ..จนอีกฝ่ายต้องระทดระทวย..และมีปฏิกริยาให้เห็นว่ายินยอมพร้อมใจ..

เห็นภรรยาพร้อมเช่นนั้น..จินดาพิสุทธิ์ก็ค่อย ๆ ขยับร่างโถมทับ..เบียดบี้ไปทีละน้อย ๆ ..เพาะบ่มความต้องการของอีกฝ่ายให้ฮือโหมเต็มที่..ก่อนจะผละออก..แล้วเร่งรัดด้วยมือและนิ้ว..ไม่เพียงเท่านั้น..อจินไตยก็ทำให้ด้วย..

ทั้งสองกระทำเหมือนแข่งขันกัน..เสียงแจ๊ะ ๆ ..ดังแข่งกันสลับกับเสียงโอดครวญของสองเจ้าหญิง..

เสียงร้องและการบีบรัดทำให้สองเจ้าหญิงผงะแหงนหน้า..และผวาเข้ากอดกัน..

จินดาพิสุทธิ์หลับตา..

“..อจินไตย..เธอนี่วิเศษจริง ๆ ..”

“..ริต้า..”อจินไตยเองก็เชิดหน้าหลับตา.. “..วันนี้เราต้องไปพิภพใต้สมุทรนะ..แค่นี้ก่อนเถอะนะ..”

“..ยังไม่หายอยากเลย..อจินไตย..”

“..ใจเย็นน่า..แล้วอีกอย่าง..หากมีสัมพันธ์กันมากไป..มันจะเป็นโรคติดการมีเพศสัมพันธ์นะ....”

เสียงครืน ๆ ..ทำให้ทั้งสองชะงัก..

“..อะไรกัน..”จินดาพิสุทธิ์อุทาน..

อจินไตยอดพูดไม่ได้..

“..อย่าบอกนะว่า..”

ขาดคำ..ผนังห้องปริแตกออก..ร่าง ๆ หนึ่งกระเด็นเข้ามา..

ทั้งสองเจ้าหญิงสะดุ้งสุดตัว..

“..ให้ตาย..อะไรกันนี่..”จินดาพิสุทธิ์คราง..

รูโหว่ที่ผนัง..เผยให้เห็นว่า..ที่ชายหาดนั่น..มุกดารากับแพคเกจกำลังรับมือกับทหารชุดเกราะประหลาดอยู่..

ร่างที่กระเด็นเข้ามาก็คือร่างของทหารชุดเกราะประหลาดคนหนึ่ง..ซึ่งในมือมีอาวุธคล้ายสามง่าม..

อจินไตยกับจินดาพิสุทธิ์สบตากัน..

แล้วร่างของทหารชุดเกราะประหลาดก็กระเด็นออกมาจากห้อง...

.......

อีกด้านหนึ่ง..

ห้องนอนที่ทาลิสเฝ้าดูนางเงือกลึกลับที่ชื่ออัมพุชาอยู่..

ใช่..เมื่อคืนหลังจากสนทนาเรื่องราวกับจินดาพิสุทธิ์..แพคเกจ..ศศินาเรียบร้อย..ทาลิสก็ตัดสินใจติดต่อไปยังองค์กรของนางเอง..นัดหมายว่า..วันรุ่งขึ้น..จะมีเรือดำน้ำมารับในเวลาเที่ยง..

จากนั้นก็มานั่งเฝ้านางเงือกอัมพุชาเช่นเดิม..

อัมพุชามองดูร่างของทาลิสด้วยสายตาที่ประหลาดพิกล..

จวบจนดึกดื่นพอสมควร..นางจึงตัดสินใจ..ขยับร่างและดึงร่างทาลิสล้มตัวลงนอนข้าง ๆ นาง..

ทาลิสยังคงสงสัย..แต่ในความสงสัยนั้น..ริมฝีปากก็ถูกบดบี้..

ทาลิสไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะจู่โจมอย่างไม่ทันตั้งตัว..ความรู้สึกหวานชื่นเกิดขึ้นอย่างมากมาย..ทำให้นางเคลิบเคลิ้ม..และโอบร่างของนางเงือกขาวใสคนนั้น..

นางเงือกอัมพุชากดใบหน้าของทาลิสกับทรวงอกของตน..และในที่สุด..ก็ทำในสิ่งที่ทาลิสแทบช็อค..นั่นคือ..ดูดดื่มที่รอยแยกกลางกายของนาง..

เหมือนทุกอย่างจะเกิดขึ้นเร็วมาก..แม้แต่ทาลิสก็ยังไม่เข้าใจว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร..

นางได้แต่กัดปาก..และซาบซ่านกับความรู้สึกที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนสำหรับนาง..

ที่ผ่านมา..แม้ทาลิสจะเคยมีแฟน..เคยมีความรัก..แต่ก็ไม่เคยปล่อยตัวปล่อยใจแต่อย่างใด..

ไม่ทราบว่าทำไม..กับนางเงือกที่เพิ่งรู้จักคนนี้..นางกลับปล่อยให้มันเกิดขึ้นอย่างไม่สามารถเหนี่ยวรั้งใด ๆ ..

และนางก็หลับไปอย่างไม่รู้ตัว.

จนกระทั่งรู้สึกตัวอีกที..ตอนที่ตัวถูกเขย่า..

ทาลิสลุกขึ้น..อัมพุชานางเงือกลึกลับพูดขึ้นว่า..

“..พวกเขามาแล้ว..”

“..ใคร..”ทาลิสถาม..รู้สึกร่างกายเหมือนโล่ง ๆ ใต้ผ้าห่มก็ตกใจ..นี่นอนโป๊มาทั้งคืนเลยหรือนี่..

“..ทหารฝ่ายกบฎ..พวกเขาสมคบกับมนุษย์ที่รุกรานบ้านของข้า..พวกเขาจะมาจับข้ากลับ..”

ทาลิสกำลังจะถามไถ่เรื่องราวต่าง ๆ ..แต่ห้องก็ทลายออก..ผนังมีร่างของทหารชุดเกราะถือสามง่าม..

“..เจ้าหญิงอัมพุชา..กลับไปกับข้า..”

ทาลิสเม้มปาก..

“..นางไม่มีทางกลับไปกับพวกแก..”

แสงฉาบขึ้นแล้ว..

ธวัลอรหนึ่งในอัศวินแห่งอากาศมนตราปรากฏกายขึ้น..

และทหารชุดเกราะก็ถูกต่อยกระเด็น..

.....

เวลานี้..เกาะแหล่งท่องเที่ยวกำลังปั่นป่วน..

ทหารเกราะถือสามง่ามขึ้นมาจากทะเลรอบเกาะ..และอาละวาด..เป้าหมายคือนางเงือกอัมพุชา..

ทาลิสในสภาพของอัศวินแห่งอากาศมนตราดึงร่างอัมพุชาซึ่งมีขาไม่ใช่มีหางปลา..วิ่งหลบหนีทหารเกราะจากทะเล..จวนตัวก็ต่อสู้สักครั้ง..

สองมือมีดิ้วเหล็ก..สามารถเป็นอาวุธที่จัดการทหารเกราะเหล็กจากทะเลได้เกินพอ..

เหตุการณ์เริ่มชุลมุน..จนทาลิสเจอกับจินดาพิสุทธิ์กับอจินไตยในสภาพอัศวินแห่งอากาศมนตราเช่นกัน..

ทั้งสองยังเปลือยกายเมื่อถูกทลายกำแพงห้อง..ไม่มีอะไรดีไปกว่ากลายเป็นอัศวินแห่งอากาศมนตราและตีฝ่าออกมา..

ทาลิสพยักหน้ากับเพื่อน..ในขณะนั้น..ศศินาสวมเสื้อผ้าในชุดดำของนางพร้อมกับใช้ดาบเสี้ยวจันทร์ต่อสู้ฟาดฟันทหารเกราะเหล็กถือสามง่าม..เข้ามาสมทบ..

จินดาพิสุทธิ์พูดว่า.

“..มุกน้อยกับแพคเกจอยู่ริมหาด..เราต้องรวมตัวกันก่อน..”

อจินไตยอดมองที่นางเงือกอัมพุชาไม่ได้..

“..ทาลิส..พวกมันต้องการน้องเงือกของเธอใช่ไหม..”

อัมพุชาร้องว่า..

“..ข้าไม่ใช่ชื่อน้องเงือก..ข้าชื่ออัมพุชา..”

ทาลิสอดพูดไม่ได้..

“..อัมพุชาเป็นเจ้าหญิงของเผ่าอุทกมิต..และพวกมันเป็นทหารกบฎ..น่าจะร่วมมือกับฮัล เวสท์..”

“..เธอคุ้มกันเจ้าหญิงของเธอให้ดีเถอะทาลิส..เดี๋ยวเราจะจัดการพวกทหารกบฎเอง..”

อจินไตยพูดพลางกำหนดธาตุวาโยที่นางมีอยู่..เมฆครึ้มคล้ายฝนจะตก..

จินดาพิสุทธิ์อุทาน..

“..เอาแล้ว..ใช้สายฟ้าเล่นงานพวกมันเลยอจินไตย..”

แต่แล้ว..อจินไตยก็ระบายลมหายใจ..เมฆครึ้มค่อย ๆ สลาย..

จินดาพิสุทธิ์อุทานเบา ๆ ..

“..อะไรกัน..”

“..เราดันมีสัมพันธ์กันก่อนหน้า..”อจินไตยพูด.. “..บ้าชะมัด..หมดแรงเอาดื้อ ๆ ..”

ทาลิสอ้าปากค้าง..

“..นี่กินกันตั้งแต่เช้าเลยหรือ..”

“..ช่วยไม่ได้..”อจินไตยวาดสองมือ.. “..เดี๋ยวคงดีขึ้น..ตอนนี้..ใช้อย่างอื่นไปก่อน..”

แพรพรรณแห่งทางช้างเผือกวาดออก..ฟาดใส่ทหารองครักษ์กบฎสวมชุดเกราะกระเด็นไปคนละทาง..

....

ในขณะเดียวกัน..

มุกดาราเห็นว่าจะกินแรง..ต้องเรียกแพรพรรณแห่งทางช้างเผือกทั้งสี่ชายมาช่วยเหลือ..

แต่หากทำแบบนี้..นางจะกลายเป็นสวมชุดของอัศวินแห่งอากาศมนตราแล้ว..

แพคเกจต่อยซ้ายขวา..ร้องว่า..

“..มุกน้อย..พวกมันมากันเรื่อย ๆ ควรถอยก่อน..”

แต่แล้วก็อ้าปากค้าง..เพราะเมื่อมุกดาราใช้แพรพรรณแห่งทางช้างเผือกทั้งสี่ชายแพร..ก็เหมือนกับนางจะเป็นเทพีปราบปีศาจไปในพริบตา..

เพราะสองมือสองเท้าร่ายรำต่อยและเตะหมัดเท้า..สี่ชายแพรฉวัดเฉวียน..โจมตีด้วยการรัดเหวี่ยง..ฟาด..กระแทก..หวด..ตี..แพรพรรณแห่งทางช้างเผือกทั้งแข็ง..อ่อน..พลิ้วไหว..เหนียวแน่น..หนักหน่วง..ตามสภาพการแห่งการต่อสู้..

ทหารเกราะเหล็กคนหนึ่งอุทานออกมา..

“..ธวัลดรุณ..หนึ่งในอัศวินแห่งอากาศมนตรา..”

มุกดาราชะงัก..นางยังคงงุนงงกับชื่อตัวเอง..แต่ก็ไม่เปิดช่องว่าง..ยังคงโจมตีอย่างต่อเนื่อง..

เหตุการณ์ที่จัดการผู้ก่อการร้าย..เหมือนชาวเผ่าอุทกมิตและทหารของฮัล เวสท์จะทราบด้วย..และทุกคนทั่วโลกจำมุกดาราในสภาพอัศวินแห่งอากาศมนตราได้ว่า..ชื่อธวัลดรุณ..ตามที่ทาลิสตั้งให้..

เสียงโครมคราม..ของกลุ่มคนที่กระจัดกระจาย..

“..ธวัลอร..ธวัลวราง..ธวัลนรี..พวกธวัลอัศวิณี..”ทหารเกราะอีกคนร้อง..

มุกดาราอุทานออกมา..

“..ท่านพี่..”

นางเริ่มขมีขมันอาละวาดอีกครั้ง..

สี่อัศวินแห่งอากาศมนตราสมทบกัน..รวมทั้งสองปีศาจแห่งอนันตกาล..และนางเงือกอัมพุชา..

ขณะจะอาละวาดให้เยินมากกว่านี้..เสียงระเบิดก็ดังขึ้น..

เสียงระเบิดดังถี่ ๆ ..เป็นการระเบิดใต้น้ำใกล้ชายหาด..

ทหารเกราะถือสามง่ามดูพะวักพะวง..

“..มีการโจมตีจากใต้ทะเล..”คนหนึ่งรายงานหัวหน้า

“..ใคร..”เหมือนผู้นำทหารเกราะจะสงสัย..

“..คาดว่า..คงเป็นนาคาการ์ดส่งกำลังเข้ามา..”

ผู้นำทหารเกราะนิ่งคิด..ยกสามง่ามประจำตัวขึ้น..

“..ถอย..”

ลำพังปะทะกับธวัลอัศวิณีทั้งสี่และสองปีศาจแห่งอนันตกาลก็สู้ไม่ไหวแล้ว..ยังจะต้องถูกโจมตีจากนาคาการ์ดอีก..การถอยน่าจะดีที่สุดแล้ว..

ทหารเกราะถือสามง่ามค่อย ๆ รวบรวมกำลัง..ลากเพื่อนที่บาดเจ็บ..ก่อนจะล่าถอยลงทะเลไป...

อัศวินแห่งอากาศมนตราทั้งสี่มองหน้ากัน..

จินดาพิสุทธิ์ถามว่า..

“..ดูเหมือนเรือดำน้ำจะมาก่อนเวลาใช่ไหม..”

“..ปรกติก็แบบนี้อยู่แล้วล่ะ..”ทาลิสยิ้มเล็กน้อย..พร้อมกับหันไปมองนางเงือกอัมพุชาด้วย..

พรายน้ำในทะเลผุดขึ้น..ไม่ช้า..ส่วนบนของเรือดำน้ำก็ปรากฏ..ข้อสำคัญ..เมื่อสักครู่..ก็เป็นฝ่ายยิงตอร์ปิโดใส่ยานใต้นำที่ใช้ลำเลียงพลของทหารเกราะเหล็ก..ทำให้พวกมันต้องตัดสินใจล่าถอย..

อจินไตยพูดขึ้นว่า..

“..เรื่องราวเหมือนยั่วยุให้พวกเราต้องรีบไปอย่างไรก็ไม่รู้..”

แต่มีเสียงร้องของท้องของใครคนหนึ่ง..

ทุกคนหันไปมาเพื่อหาต้นเสียง..แต่มุกดารายิ้มแหย..

“..ท่านพี่..ท้องข้าร้องเอง..ข้าหิวแล้ว..ท่านพี่ริต้าว่า..มื้อเช้า..เราสามารถรับประทานได้ไม่อั้นใช่หรือไม่..”

จินดาพิสุทธิ์หัวเราะ..

“..สู้กันจนเละเทะไปทั้งรีสอร์ทแบบนี้..ทางรีสอร์ทยังจะตั้งมื้อเช้าได้อีกหรือ..”

ทาลิสสบตากับอัมพุชา..พูดขึ้นว่า..

“..เราควรไปกินมื้อเช้ากันก่อนและจะได้พูดคุยหาข้อมูลกันไปพลาง..ดีไหม..อัมพุชา..”

นางเงือกสบตากับทาลิส..ก็รู้สึกเก้อเขินอย่างบอกไม่ถูก..

......

แม้จะเกิดความวุ่นวายโกลาหล..ความเสียหายของการต่อสู้ยังไม่มากนัก..รีสอร์ทยังคงเปิดครัวตั้งบุพเฟ่ท์เช้าอยู่..

สี่อัศวินแห่งอากาศมนตรายังไม่เปลี่ยนชุด..แต่มารับประทานอาหารเช้าท่ามกลางความสนใจของคนรอบข้าง..ใช่..นี่คือธวัลอัศวิณีที่เพิ่งจัดการกับผู้ก่อการร้ายออกสื่อไปทั่วโลก..และก็น่าประหลาดที่ทุกคนจะถูกจดจำได้ในชุดอัศวินแห่งอากาศมนตราเสียด้วย..

มุกดาราพอมาถึงห้องอาหารได้..ก็ตื่นตาตื่นใจกับบุฟเฟ่ท์อาหารเช้าที่ไม่เคยพบเห็น..ยังคงถามไม่ขาดปากว่า..ทานได้หมดทุกอย่างไม่อั้นจริง ๆ หรือ..พอได้รับคำยืนยัน..นางก็ไม่ฟังเสียงอันใด..ตักอาหารและไปนั่งรับประทานอย่างอร่อย..แม้จะทานมาก..แต่ก็ยังไม่เสียกริยาเจ้าหญิงแม้แต่น้อย..

ทาลิสตักอาหารให้อัมพุชา..สายตายังคงเอาใจใส่..

จินดาพิสุทธิ์กับอจินไตยนั่งคู่กัน..รวมทั้งแพคเกจกับศศินา..

ต่างฝ่ายต่างหันมามองกัน..และพูดว่า..

“..การจะไปยังเผ่าอุทกมิต..”ศศินาพูด.. “.ควรจะมีแผนสักหน่อย..”

“..คาดว่า..แผนการ..ทางองค์กรนาคาการ์ดคงวางไว้แล้ว..เราแค่ทำตามหน้าที่..”จินดาพิสุทธิ์ขมวดคิ้ว.. “..รู้สึกแปลก ๆ แฮะ..”

“..แปลกยังไงหรือริต้า..”แพคเกจถาม..

อจินไตยเหมือนกับเป็นคน ๆ เดียวกับจินดาพิสุทธิ์จริง ๆ ..เพราะนางก็รู้สึกเหมือนกับริต้าของนาง..

“..เหมือนขุดบ่อล่อปลา..ล่อให้พวกเราไปติดกับ..”

“..คิดว่าเป็นกับดักหรือ..”ศศินาเหมือนไม่ไว้ใจ.. “..คิดว่า..เราจะเชื่อนางเงือกได้แค่ไหน..”

เวลานี้..ทั้งสี่นั่งรวมกันอีกโต๊ะ..เพราะแต่ละโต๊ะอาหารมีที่นั่งไม่เกินสี่ที่..ทาลิสกับอัมพุชาอยู่ที่โต๊ะหนึ่ง..และอีกโต๊ะ..ทุกคนยกให้มุกดาราเพื่อตั้งอาหารที่ตักมากินคนเดียว..

แล้วก็เป็นไปตามนั้น..มุกดาราตักอาหารจนเต็มโต๊ะ..และกินอยู่คนเดียวอย่างอร่อย..

อจินไตยอดพูดไม่ได้..

“..เราอาจจะระแวง..แต่ธวัลอรของเราเหมือนจะยอมตายถวายชีวิตกับนางเงือกไปแล้ว..”

“..ไม่อยากจะคิดเลย..ว่า..ทาลิสกับเงือกจะมีอะไรกันเมื่อคืน..”จินดาพิสุทธิ์อดให้ความเห็นไม่ได้..

“..ริต้า..เธอนี่มันขาหื่น..จะมองว่าทาลิสจะขาหื่นเหมือนเธอได้ยังไง..”

จินดาพิสุทธิ์อดยิ้มไม่ได้..

“..อจินไตย..ฉันว่า..ฉันดูออกนะ..”

แพคเกจหัวเราะ..

“..ฉันก็ดูออก..”

ศศินาทำหน้าชอบกล..

“..จะเก่งกันไปถึงไหน..”

“..เอาง่าย ๆ ..พี่นาลองดูอจินไตยกับริต้า..เทียบกับมุกน้อยก็ได้..”

ศศินาครางอือม์..รู้สึกว่าแตกต่างในความรู้สึกบางอย่างจริง ๆ ..

“..มุกน้อยดูจะ..พักผ่อนเต็มอิ่มนะ..”

“.ก็นั่นไง..หากพักไม่เต็มอิ่ม..ก็ต้องมีสาเหตุ..ซึ่งสาเหตุที่ทำให้พักได้ไม่เต็มที่..ก็จะอะไรเสียอีกล่ะ..”แพคเกจดูจะเป็นกูรูด้านนี้อย่างแท้จริง..

จินดาพิสุทธิ์หัวเราะ..

“..แพคดูแววตาอิดโรยของฉัน..ของอจินไตย..ของมุกน้อยใช่ไหม..”

“..มุกน้อยนอนเต็มอิ่ม..ไม่มีอาการเหมือนหมกมุ่น..เป็นอาการของคนพักผ่อนเพียงพอ..ไม่อ่อนล้าอิดโรย..แต่..ริต้า..เธอกับอจินไตยดูแตกต่างนะ..แต่ก็ไม่แปลก..พวกเธอกินกันเป็นประจำอยู่แล้ว..ใครก็รู้ว่าเจ้าหญิงจินดาพิสุทธิ์กับเจ้าหญิงอจินไตยพออยู่ด้วยกันจะหื่นกันประมาณไหน..แต่ทาลิสสิ..อาการอิดโรยลึก ๆ ที่ปรากฏมันไม่ใช่อดนอนแบบอื่นนะ..มันจะอ่านอย่างไรได้ล่ะ..นอกจาก..กินนางเงือกทั้งคืน..”

“..หมายความว่า..”ศศินาให้ความเห็น.. “..หากนางเงือกกินทาลิสหรือทาลิสกินนางเงือก..จนหลงใหลหลงรักลึก ๆ ..ตอนนี้..ไม่ว่าจะอ้อนยังไง..ก็ต้องทำตาม..”

“..ซึ่งหากมันเป็นจริง..ก็ไม่มีปัญหา..ทีนี้..เกรงว่า..นางเงือกจะมาวางแผนอะไรหรือเปล่า..”

“..ถ้ามองในแง่ดี..บางครั้ง..นางเงือกอาจจะไม่ทราบอะไรเท่าไหร่..แต่เป็นหมากให้คนที่ฉลาดกว่าบางคนวางไว้เพื่อวัตถุประสงค์จัดการกับพวกเรา..”

จินดาพิสุทธิ์สรุป..อจินไตยพยักหน้า..

“..ควรจะเป็นไปได้นะ..”

“.มันเป็นไปได้ทั้งสองทาง..”อจินไตยให้ความเห็น.. “..แต่เราก็ไม่ควรจะประมาท..ต่อให้อัมพุชาไม่ได้หลอกเรา..ก็ไม่ควรจะประมาท..”

“..แล้วเธอหาทางป้องกันไว้แล้วหรือยังล่ะ..อจินไตย..”จินดาพิสุทธิ์ถาม..

อจินไตยได้แต่ยิ้มเล็กน้อย..

เหมือนนางจะมีความคิดบางอย่างอยู่ในใจแล้ว..

อจินไตยได้แต่มองไปอีกโต๊ะ..แต่ไม่ใช่โต๊ะของทาลิสกับอัมพุชา..แต่เป็นโต๊ะของมุกดารา..

ไม่เคยเห็นมุกดาราอร่อยอย่างนี้มาก่อน..แถมยังกินได้ไม่อั้นอีกด้วยสิ..

......

ทุกคนเดินทางก่อนเที่ยงเล็กน้อย..ก่อนเวลากำหนดการแต่ก็ถือว่าเป็นเรื่องดี..

ทาลิสติดต่อองค์กรนาคาการ์ด..ซึ่งท้ายที่สุด..ก็ส่งเรือดำน้ำมาให้..

ทุกคนพักผ่อนในเรือดำน้ำ..ส่วนพิกัดที่จะต้องไป..อัมพุชาบอกถึงสถานที่แห่งหนึ่ง..ซึ่งห่างจากอาณาจักรของเธอพอสมควร..และนั่นเหมือนการตั้งหลักก่อนจะทำอะไรสักอย่าง..

“..ข้าจะพาพวกท่านไปหาแม่เฒ่าฟองสมุทร..ผู้อาวุโสของเผ่าอุทกมิต...ท่านจะบอกว่าเราควรจะทำอย่างไรกับอาณาจักรที่ถูกยึดครองจากคนนอก..”อัมพุชาบอก..

“..ถ้าหากยังมีเวลา..ข้าขอ..พักสักงีบได้ไหม..”เสียงมุกดาราร้อง..นางนั่งที่เก้าอี้ที่เอนนอนได้..และเหมือนยังอืดอยู่กับอาหารที่รับประทานเข้าไปมากมายเหลือเกิน..

“..เราพักกันก่อนก็ดี..เพราะเมื่อเช้า..มีเรื่องมีราวทำให้เรานอนกันไม่เต็มอิ่ม..”จินดาพิสุทธิ์ร้อง..

อจินไตยเขม้นมอง..

“..เธอหมายถึงเรื่องราวใด..”

“..ก็..เราโดนพวกทหารกบฎเผ่าอุทกมิตบุกไงล่ะ..”

“..นึกว่า..เรื่องราวที่ทำให้นอนไม่เต็มอิ่ม..คือ..เรื่องที่เธอกับฉัน..เอ่อ..”

จินดาพิสุทธิ์เอามืออุดปากอจินไตย..บ่นออกมา..

“..เฮ้อ..เมียคนนึงก็กินจุ..อีกคนก็ไม่กลัวอะไร..”

อจินไตยยิ้มเล็กน้อย..

สามเจ้าหญิงนอนที่เก้าอี้เอนนอนเคียงกัน..ไม่สนใจอะไรอีก..

ศศินาแพคเกจมองหน้ากัน..ก่อนจะพยักหน้า..เอนกายลงนอนที่เก้าอี้เอนได้..เพื่อพักผ่อน..

เวลานี้..มีแต่ทาลิสกับอัมพุชาเท่านั้นที่ยังไม่หลับ..

ทั้งสองอยู่ห่างจากคนอื่น ๆ พอสมควร..

และทาลิสก็อดถามไม่ได้..

“..ถามจริง ๆ เถอะ..ทำไมเธอถึงทำแบบนี้..”

อัมพุชาทำไม่รู้ไม่ชี้..

“..ท่านหมายความถึงอันใด..”

“..ที่ทำไปเมื่อคืน..”ทาลิสหายใจแรงขึ้น..

“..ท่านมีเจตนาจะช่วยข้า..ยามนี้..ข้าเป็นชาวเผ่าอุทกมิตตกยาก..ไม่มีอะไรติดตัว..ได้แต่ตอบแทนท่านด้วยวิธีนี้.”

ทาลิสเม้มปาก..

“..เธอเป็นเจ้าหญิง..และเจ้าหญิงไม่ควรจะทำตัวแบบนี้ให้คนเขาดูถูก..”

“..สำหรับคนอื่น..ข้าจะไม่ทำอย่างที่ท่านได้รับเมื่อคืน..แต่สำหรับอัศวินแห่งอากาศมนตราที่ชื่อธวัลอร..ข้ายินดีจะกระทำ..และไม่มีใครกล้าดูถูกข้า..”

นางหัวเราะน้อย ๆ ..

“...เหมือนท่านจะชอบในสิ่งที่ข้าทำเมื่อคืนอยู่นะ..”

ทาลิสรู้สึกยุ่งยากใจในบางเรื่อง..

ใช่..นางเริ่มรู้สึกผูกพันกับความรู้สึกที่นางถือว่าอันตราย..

แต่อัมพุชาก็พูดว่า..

“..ท่านไม่ต้องกังวลไป..ไม่ว่าจะเป็นเช่นไร..ข้าก็ไม่ตำหนิท่าน..ทุกสิ่ง..เป็นสิ่งที่ข้ายินยอมพร้อมใจจะกระทำ..ขอเพียงท่านมีความสุขบ้างสักเล็กน้อย..ข้าก็ยินดี..”

นางน้ำตาไหล..

“.ข้าเป็นเจ้าหญิงแห่งเผ่าอุทกมิต..แต่ยินดีจะกระทำเยี่ยงนางบำเรอ..หากมันจะช่วยให้ผู้มีพระคุณต่อบ้านเมืองได้มีความสุขแม้แต่เล็กน้อย..หากมีค่ำคืนเราได้อยู่ใกล้ชิดกัน..หากท่านต้องการข้า..ก็สามารถกระทำได้อีก..กระทำจนท่านพึงใจ..โดยไม่ต้องรับผิดชอบอันใด..ข้าทราบดี..มันคงรวดเร็วเกินไปจนท่านอาจจะตั้งรับไม่ทัน..”

นางนั่งลงบนตัก..จับแว่นของทาลิสเล่น..และจิ้มนิ้วไปที่แก้ม..

“..ท่านเป็นสตรีที่ประหลาด..และความประหลาดของท่าน..ทำให้ข้าชมชอบ..ข้าพบเห็นรูปท่านในฐานะอัศวินแห่งอากาศมนตราอยู่ตลอด..และบางครั้งก็ใฝ่ฝันว่าหากเป็นไปได้ก็อยากจะใกล้ชิด..ใช่..ท่านเป็นสตรี..ข้าเป็นสตรี..แต่เป็นสตรีแล้วจะทำไม..ข้าชอบของข้า..แต่ข้าไม่หวังว่าท่านจะชมชอบข้าหรอก..เพราะข้าคิดว่า..คนอย่างธวัลอร..หากอยากจะได้คนเคียงข้างทั้งชายหญิง..ก็ย่อมจะหาได้ตลอดเวลา..”

ทาลิสตัวร้อนผ่าว..สีหน้าเหมือนข่มกลั้นความรู้สึกถึงขีดสุด..

หน้าแดง..และหายใจติดขัด..

ในบรรดาอัศวินแห่งอากาศมนตราทุกคน..ทาลิสเป็นคนที่อ่อนต่อโลกด้านความรักมากที่สุด..มากกว่ามุกดาราที่เด็กกว่าเสียอีก..

เวลานี้..นางบอกอันใดไม่ได้..

เพราะนางกำลังหน้ามืดตามัว..หลงใหลนางเงือกที่เพิ่งพบเจอแค่วันเดียว..

ทาลิสหายใจแรง..หากมีใครสักคนที่เจนโลกอยู่ข้าง ๆ ก็อาจจะสามารถบรรยาความรู้สึกที่ทาลิสเป็นอยู่ในเวลานี้ได้..ใช่..นางเหมือนกำลังเกิดความต้องการอย่างมาก..

เปียกแฉะชื้นไปหมดแล้ว..

“..ช่วยบ้านเมืองข้าด้วยนะ..ท่านธวัลอร..ข้าขอร้อง..”อัมพุชาพูดเสียงอ้อยสร้อย..

“..เรียก..เรียกฉันว่า..ทาลิสเถอะนะ..”

“..นี่เป็นนามจริงท่านหรือ..”

“..อือ..”ทาลิสซุกหน้ากับอกนุ่มนวลของอีกฝ่าย..

แต่มือของอัมพุชาก็วางที่หน้าอกของทาลิส..

ทั้งสองคลอเคลียกันบนเก้าอี้ที่เอนนอนได้..

แต่หารู้ไม่..บริเวณนั้นมีกล้องอยู่..

และกล้องก็จับทุกเรื่องราวตามคำสั่งที่ค่อนข้างจะลับเฉพาะ..ให้เจ้าหน้าที่ควบคุมเรือดำน้ำช่วยจัดการให้..

สามเจ้าหญิงที่เหมือนหลับกับสองปีศาจแห่งอนันตกาลทีอยู่ไม่ห่างกำลังเอนกายในท่าคล้ายกัน..แต่ใช้พนักเก้าอี้ข้างหน้าบดบังการเคลื่อนไหวและพฤติกรรม..

จอภาพเบื้องหน้า..ของทุกคน..มีภาพของทาลิสกับอัมพุชาที่คลอเคลียกันอย่างผิดสังเกต..

อจินไตยพูดขึ้นด้วยเสียงกระซิบ..

“..มีอะไรลับลมคมในอยู่..ทุกคนเห็นเหมือนกันไหม..”

จินดาพิสุทธิ์ครางอือม์..มุกดาราที่ก็พยักหน้า...

“..ตอนนี้..ทาลิสใจเปราะบางเพราะเพิ่งโดนผู้ชายเท..เจ็บปวดยังไม่หาย..มันก็กลายเป็นช่องทางให้ใครสักคนทำอะไรกับเธอได้..”จินดาพิสุทธิ์อธิบาย..

“..ท่านพี่..หากอัมพุชาหลงรักทาลิสจริง ๆ ล่ะ..”

“..มุกน้อย.มันพอดีและเจาะจงเกินไป..”อจินไตยให้ความเห็น.. “..เรายังบอกไม่ได้..ว่าอัมพุชาต้องการอะไร..ที่อ้างว่าเป็นเจ้าหญิง..จะเป็นเจ้าหญิงจริงหรือเปล่าก็ไม่รู้..แต่ที่แน่ ๆ ..นางอ่อยและพยายามทำให้ทาลิสที่กำลังใจเปราะบางลุ่มหลงนางอย่างหัวปักหัวปำ..โดยอาศัยรสสวาทที่นางปรนเปรอให้ก่อนหน้า..ทำให้ทาลิสติดใจไม่ยากหรอก..เฮ้อ..ไม่คิดเลยนะ..ว่าทาลิสจะอ่อนหัดกับความรักขนาดนี้..”

มุกดาราอดอุทานไม่ได้..

“..ท่านพี่..ท่านดู..”

ในจอภาพ..

เหมือนอัมพุชากำลังจะทำให้ความรู้สึกของทาลิสกระจัดกระจายไปอีกครั้งแล้ว..

โดยการลูบที่หน้าขา..และสูงขึ้นไปในสเกิ๊ร์ตสีขาว...

ชุดของอัศวินแห่งอากาศมนตราของทาลิสต่างจากอีกสามคนอยู่แล้ว..

การที่ไขว่คว้าเข้าไปในกระโปรง..มีวัตถุประสงค์อะไร..ทุกคนพอจะทราบอยู่..

ซึ่งสำหรับสามเจ้าหญิง..เวลานี้..ต่างก็คิดว่า..ควรจะทำอะไรสักอย่างเพื่อขัดขวางสิ่งเหล่านี้..

เพราะทุกคนไม่เชื่อว่า..จะมีความรักเกิดขึ้นจริงสำหรับนางเงือกที่เพิ่งพบหน้ากันคืนเดียว..

.............

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น