ละอองพราว

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter 3 : อย่าให้ใครมาทับรอย

ชื่อตอน : Chapter 3 : อย่าให้ใครมาทับรอย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 40.2k

ความคิดเห็น : 33

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ต.ค. 2558 18:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 3 : อย่าให้ใครมาทับรอย
แบบอักษร

 

 

Chapter 3 : อย่าให้ใครมาทับรอย

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/100371/1701793865-member.jpg

 

 

 

อิงค์ :

 

“ตื่นแล้วเหรอ?...ลุกเองไหวมั๊ยล่ะ?”  เสียงห้าวๆของคนที่นั่งอยู่บนโซฟาไม่ไกลจากเตียงนอนบ่งบอกว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับฉัน...มันคือเรื่องจริง ไม่ได้ฝันไป...ซึ่งฉันอยากให้มันเป็นแค่ความฝัน แค่ฝันร้ายเท่านั้น

“………….”  ฉันไม่ได้เอ่ยอะไรออกไป เพียงแต่กระเสือกกระสนจะลงจากเตียงนี่ให้ได้...แต่ให้ตายเถอะ มันไม่ง่ายเลย ร่างกายฉันไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว มันทั้งสกปรกแล้วก็อ่อนแอเป็นที่สุด

“ถ้าลุกไม่ไหวก็น่าจะขอร้องฉันให้อุ้มเธอนะ”

“ไม่จำเป็น!”

“เฮอะ! เก่งซะด้วย...งั้นก็เชิญคุณหมอคลานลงจากเตียงเองก็แล้วกันครับ...อ่อ วันนี้ต้องเข้าคลินิกรึเปล่านะ?”

“ไม่ใช่เรื่องของนาย”

“ฮึ! ก็เรื่องของเธอ...ไอ้เราก็อุตส่าห์หวังดี จะไปส่ง...แต่ก็คง ทำงานไม่ไหวหรอกมั้ง...สภาพนี้อย่าว่าแต่ยืนถอนฟันเลย...ฮึๆๆ”

“หุบปากเน่าๆของนายไปซะ!”   ฮึ่ย! ปกติเวลาที่อยู่กับไนท์และเพื่อนคนอื่นๆหมอนี่ไม่เห็นจะพูดมาก กลับกันเขาเป็นคนที่พูดน้อยที่สุดในกลุ่มด้วยซ้ำ...แต่ทำไมตอนนี้...

“เน่า?…ก็เห็นเธอดูดทั้งคืนหนิ”  

“ไอ้!…คนเลว”

“ฉันไม่เห็นรู้สึกว่าตัวเองเลว”

“ฮึ่ย!…คนอย่างนายมัน...เฮ้อ! ฉันอยากจะเลาะฟันนายออกมาให้หมดปากนัก แล้วก็เย็บปากนายไปเลย!”

“ฮึๆๆ…มันจะดีเหรอครับคุณหมอ...ถ้าทำอย่างนั้นแล้วผมจะใช้อะไรทำให้คุณหมอครางเสียวได้ทั้งคืนล่ะครับ?...ถึงแม้ว่าจะมี...”

“อ๊าย!!! หยุดพูดจาสกปรกๆสักที!”

“ฮึๆๆ…ฉันอุ้ม...เธออย่าฝืนเลยน่ะ”  ยังไม่ทันที่ฉันจะตอบตกลงหรือปฏิเสธเขาก็โน้มตัวมาแล้วอุ้มฉันขึ้นอย่างรวดเร็ว ร่างสูงเดินเข้ามาในห้องน้ำด้วยความว่องไวแล้ววางฉันลงบนเคาน์เตอร์อ่างล่างหน้า

“ออกไปได้แล้ว!”

“ให้ช่วยอาบมั๊ย?”

“ไม่ต้อง!...ออกไป ฉันจัดการเองได้ ไม่ได้เป็นง่อย”

“ก็รู้ว่าไม่ได้เป็นง่อย...แต่ก็ไม่ลืมว่าเมื่อคืนฟันหมอฟันจนขาถ่าง”

“นี่!…ออกไปเลยนะ! ออกไปๆๆๆ”  ฉันยกมือขึ้นระดมทุบๆๆอกแกร่งอย่างคับแค้นในใจ ฉันสู้เขาไม่ได้เลย ไม่ว่าจะวาจา การกระทำ...ฉันแพ้คนเลวคนนี้ทุกอย่าง

“เออ!…ทุบอะไรนักหนาวะ?! เดี๋ยวปัด!!!”

“…………”  ฉันรีบหดมือกลับแล้วหันหน้าหนีทันทีเมื่อคนตรงหน้าเริ่มโมโห...ไว้ใจมันไม่ได้หรอก คนเลวๆแบบนี้น่ะ ไม่แน่หมอนี่อาจจะตบหรือไม่ก็ต่อยฉันก็ได้ ใครจะไปรู้

“ฮึ! ก็นึกว่าจะแน่...เดี๋ยวปัด!...หอมแก้มทีนึงดิ”

“…………”  ฉันที่หลับตาปี๋ต้องลืมตาขึ้นมากระทันหันเมื่อริมฝีปากอุ่นจรดลงที่แก้ม...หมอนี่มัน...หอมแก้มฉัน

“ฮึๆๆ…คิดว่าจะทำอะไร?...ฉันไม่ชอบทำร้ายผู้หญิงหรอกน่า”

“แล้วเมื่อคืน?!”

“ฉันไม่ชอบตบ ไม่ชอบตี...แต่ชอบจับกินตับ ตับๆๆกันทั้งวันทั้งคืน”

“ฮึ่ย! ไป!…ออกไปเลยนะ ไป!”

“ขออีกที”  หมอนั่นพูดจบก็ชิงหอมแก้มฉันแล้วรีบออกไป...เฮ้อ! พอเขาออกไปแล้ว ฉันก็ได้แต่ภาวนา...ให้เรื่องนี้มันเป็นแรกและครั้งสุดท้าย ขออย่าให้เขาทำแบบนี้กับฉันอีกเลย...แค่นี้ฉันก็รู้สึกผิดต่อไนท์มากพออยู่แล้ว ไหนจะเสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น...ครั้งแรกของฉัน ต้องให้มาเสียให้กับผู้ชายเลวๆ มันสมควรมั๊ยล่ะ?!

 

 

 

 

 

 

“เธอน่าจะนอนพักอยู่ที่คอนโดฉันอีกสักหน่อย...ไหนๆวันนี้ก็หยุดแล้วหนิ”

“คิดว่าฉันจะทนอยู่กับคนเลวอย่างนายได้นานขนาดนั้นเชียวเหรอ?”

“อืม”

“ฮึ! จอดรถ ฉันจะลง”

“ฉันบอกแล้วว่าจะไปส่งถึงคอนโด”

“ไม่ต้อง!”  ถ้าให้เขาไปส่งถึงคอนโดน่ะ ฉันก็กลัวว่าไนท์จะเห็น  เราอยู่คอนโดเดียวกันตั้งนานแล้วล่ะ แต่แค่แยกห้องเท่านั้นเอง

“ไม่ต้องกลัวไอ้ไนท์เห็นหรอกน่ะ...มันไปทำธุระให้พ่อมันที่ต่างจังหวัด...ไม่รู้?”  เขาเลิกคิ้วถามอย่างยียวน...เฮอะ! ฉันจะรู้ได้ยังไงล่ะ ก็ไนท์ไม่ได้บอกหนิ

“ถึงอย่างนั้นก็เถอะ...จอดรถ!”

“เป็นแฟนกันยังไงวะ?...แฟนหายไปไหน...ไม่รู้...ฮึๆๆ”

“ไนท์คงจะไม่ว่าง...ก็อย่างที่นายบอก เขายุ่งๆที่ต้องไปทำธุระต่างจังหวัด ก็เลยไม่มีเวลา...”

“ฮึ! คิดบวกดีเน๊อะ...ก็ดี”

“มันก็แน่...ฉันกับไนท์ก่อนที่จะเป็นแฟนกัน เราเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็ก...ไม่มีอะไรเกี่ยวกับไนท์ที่ฉันไม่รู้”

“งั้นเหรอ?”

“นายพูดแบบนี้หมายความว่าไง?”

“เปล๊า...ก็แค่เช็คความเชื่อใจ”

“นายจะพูดอะไรพูดมาเลยดีกว่า”

“เธอก็รู้ดีทุกเรื่องหนิ...ฉันคงไม่จำเป็นต้องพูดอะไรมั้ง”

“นาย!…ก็มาพูดแบบนี้แล้วใครเขาจะ...”

“ลงไปได้แล้ว...ถึงแล้วครับคุณหมอ...หรือว่าต้องไปส่งถึงห้อง?”

“ไม่ต้อง!”

“ก็ได้…งั้นลงไปด้วยกัน”  เขาพูดจบก็ลงจากรถแล้วลากฉันขึ้นมาบนห้อง ซึ่งฉันที่เป็นเจ้าของห้องยังไม่ได้อนุญาติเลย

“ออกไปจากห้องฉันนะ...ออกไป!”

“ทำไมต้องหวง?...ทีฉันยังให้เธอนอนค้างที่ห้องฉันทั้งคืนเลย”  เขาเอ่ยปากพูดโดยที่ไม่สนใจฉันที่ยืนกอดอกหน้าง้ำอยู่

“อย่าเข้าไปในห้องนอนฉันนะ! นาย!”  ฮึ่ย! ห้ามอะไรไม่เคยฟัง ทำไมถึงนิสัยไม่ดีอย่างนี้นะ เดินสำรวจห้องนอนคนอื่นโดยที่ไม่ขออนุญาติอย่างนี้ได้ยังไง?!

“รูปอะไรอ่ะ?...เฮอะ! ปัญญาอ่อน เคร้ง!”   เขาพูดจบก็วาดแขนไปหยิบรูปข้างหัวเตียงของฉันแล้วโยนมันลงถังขยะเล็กๆ

“นี่! นั่นมันรูปของฉันนะ นายไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้!”  โธ่เอ๊ย! รูปนั้นฉันถ่ายกับไนท์ แล้วมันสำคัญกับเรามากด้วย

“พอใจ…มีไรป๊ะ?”

“ออกไป! ออกไปจากห้องฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ”  เฮ้อ! ฉันน่ะอยากจะเข้าไปกระชากแขนแล้วลากเขาโยนออกไปนัก แต่ตอนนี้ฉันไม่มีแรงเลย ปวดเมื่อยตามร่างกายไปหมด เจ็บจนแทบจะก้าวขาไม่ออก

“มานี่ซิ”

“ว๊าย!”  ฉันเซล้มทับร่างสูง เมื่อเขาฉุดรั้งให้ฉันนอนลงบนเตียงด้วยกัน

“เธอจะไม่เลิกกับไอ้ไนท์ใช่มั๊ย?”

“ใช่!…แล้วทำไมฉันต้องเลิก?!”  ถึงแม้ตอนนี้ฉันจะรู้สึกผิดมากก็เถอะ...ฉันสวมเขาให้เขา ฉันมันเลวชะมัด

“ถ้าฉันสั่ง?”

“ไม่!”

“ฮึ!…ก็ดี มีเพื่อนฉันเป็นแฟน แล้วก็มีฉันเป็นผัวอีกคน เข้าใจจัดการชีวิตดีหนิ...ฮึๆๆ”

“ฉันไม่ได้อยากเป็นแบบนี้สักนิด...มันเป็นเพราะนายนั่นแหละ ไอ้คนสารเลว...หยุดทำแบบนี้สักที!”

“ฉันสั่งให้เธอเลิกกับมันเธอยังไม่ฟัง แล้วทำไมฉันต้องเชื่อฟังเธอด้วย?”

“ฮึก…ฮือๆๆ นายทำแบบนี้ทำไม?! ฮือๆๆ ทำแบบนี้กับฉันทำไม?!”  ฉันอุตส่าห์ตกลงคบกับไนท์เพื่อหลีกหนีคนอันตรายอย่างเขาแล้วนะ...ฉันพยายามถอยห่างจากเขาแล้ว แต่มันก็ไม่พ้น

“จำไว้นะ...อย่าให้ใครมาทับรอยฉัน แม้แต่ไอ้ไนท์...ก็ไม่ได้!”

“ฮึก…ฮึก…ฉันไม่จำเป็นต้องเชื่อฟัง...”

“จำเป็น!…ถ้าวันไหนเธอยอมไอ้ไนท์เมื่อไหร่ล่ะก็...เห็นดีกันแน่!!!”

“เฮอะ! ทำไมจะไม่ได้...ในเมื่อไนท์เป็นแฟนฉัน...”

“เพราะว่าฉันเป็นผัวเธอไง!...อยากมีผัวหลายคน?!”

“…………”  

“อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ความเคลื่อนไหวของพวกเธอ...แค่นี้น่ะมันไม่ได้ยากเย็นสำหรับฉันหรอก...เธอกับไอ้ไนท์ไปถึงไหนกันทำไมฉันจะไม่รู้”

“นายรู้ได้ยังไง?!”  เฮอะ! หลอกเด็กเถอะ ฉันไม่เชื่อหรอก

“จะอะไรซะอีกล่ะ?...ฮึ! ก็แฟนเธอไง...มันก็เล่าให้เพื่อนฟังว่าทำอะไรกับเธอบ้าง...อย่างมากก็แค่จับมือ...ฮึๆๆ จะว่าไปก็น่าสงสารมันเหมือนกันนะ...แต่ก็นั่นแหละ จะได้เหมือนที่คนเป็นผัวอย่างฉันได้จากเธอได้ยังไงล่ะ...จริงมั๊ย?”

“ฮึก…ฮือๆๆๆ”

“ไม่ต้องมาร้องไห้...แล้วจำไว้ด้วย...ฉันไม่ได้รู้แค่นี้ ฉันรู้ทุกความเคลื่อนไหวของเธอกับมัน...ไม่อย่างนั้นฉันจะรู้เหรอว่าไอ้ไนท์มันไปต่างจังหวัด แต่แฟนอย่างเธอ...กลับไม่รู้”

“ฮึก…นายทำอย่างนี้กับเพื่อนตัวเองได้ยังไง?!...ทำได้ยังไง?!”

“……………”  ไม่รู้สึกอะไรเลยใช่มั๊ย?! ที่นอนนิ่งแบบนี้น่ะ เขาไม่ได้สำนึกผิดเลยงั้นเหรอ?!

“ฮึก…ไนท์ไว้ใจนายมาก ถึงเขาจะรู้ว่านายมันเลว แต่ก็ยังคบเป็นเพื่อน”

“ทำไมไม่คิดบ้างอ่ะ ว่าเลวเหมือนกันก็เลยอยู่ด้วยกันได้?”

“อย่ามาพูดแบบนี้นะ อย่ามาดึงไนท์ไปเกี่ยวด้วย...ฉันเป็นเพื่อนกับเขามาตั้งนานทำไมฉันจะไม่รู้...เพราะถ้าเขาเลวจริงๆ เขาคงทำกับฉันอย่างที่นายทำไปแล้ว”

“โอเค…ไอ้ไนท์คนดี...ไอ้ราล์ฟคนเลว...จบนะ?”

“……………”

“อย่าลืมที่สั่ง...อย่าริไปมั่วกับใครนอกจากผัวตัวเอง”

“……………”

“เข้าใจมั๊ย?!...อิงค์!”  ร่างสูงเอ่ยถามเสียงดุ อ้อมแขนแข็งแรงกอดรัดฉันอย่างแนบแน่นจนแทบจะหายใจไม่ออก

“ทำไมฉันต้องทำตาม?!...ฉันจะไปมีอะไรกับใครมันก็เรื่องของฉัน ไม่เกี่ยวกับนายสักนิด...เมื่อคืน มันก็แค่...ความซวย”

“ฮึ! อย่าหาว่าไม่เตือน...และอย่าคิดจะลอง เพราะฉันเอาจริง!”

“ปล่อย! อย่ามาสั่ง...ฉันไม่ใช่ทาสของนาย ออกไปได้แล้ว”

“รับปากกับฉัน!”  เขาตวาดลั่น แล้วเพิ่มแรงโอบรัดตัวฉันเพิ่มขึ้นอีก...เขาจะใช้กำลังบังคับกันไปถึงไหน?!

“ไม่!”  ฮึ! เรื่องอะไรฉันจะต้องยอมให้เขาจูงจมูกล่ะ?

“อิงค์!”

“ออกไป!...ออกไปจากห้องฉันเดี๋ยวนี้!”

“ในเมื่อเธอดื้อ ไม่เชื่อฟังกัน...ฉันก็คงต้องใช้วิธีในแบบของฉัน”

“อื๊อ! ออกไป...เจ็บนะ”  ฉันรีบย่นคอหนีแล้วผลักใบหน้าหล่อดิบเถื่อนออกไปห่างๆ ก็นายนี่น่ะเอาคางมาถูคอฉัน และมันเจ็บที่ต้องถูกหนวดเคราครูดถูแบบนี้

“พูด!”

“เจ็บ! ออกไป...อ๊ะ อย่า…”  ฉันถูกพลิกให้นอนอยู่ใต้ร่างเขา มือแข็งแรงจับมือทั้งสองข้างของฉันกดไว้กับพื้นเตียง นิ้วเรียวยาวสอดประสานกับนิ้วเรียวเล็กของฉัน เขากระทำอย่างเอาแต่ใจตัวเอง ไม่สนใจท่าทีต่อต้านของฉันเลย

“เธอจะไม่พูดก็ได้...ฉันจะได้ทำ...อย่างที่เราเพิ่งทำกันเมื่อคืน...ฉันมีแต่ได้กับได้”

“ปล่อยนะ!...เอ่อ...ปล่อยฉันก่อน...เถอะนะ”  

“พูด!”

“กลับไปซะ...อย่ามายุ่งกับพวกเราอีกเลย ฉันขอร้องล่ะนะ”

“ฉันไม่ได้ต้องการให้เธอพูดแบบนี้”

“แล้วนายจะมาบังคับฉันทำไม?!...ในเมื่อนายอยากจะทำอะไรก็ไม่สนใจอยู่แล้วหนิ ว่าฉันจะรู้สึกยังไง...นายจะบังคับให้ฉันพูดทำไม?!”

“ทำไมน่ะเหรอ?...ก็เพราะฉันต้องการแน่ใจ ว่าเธอจะไม่ให้ใครมาทับรอยฉัน”

“เฮอะ! ถ้านายคิดแค่นั้น...ก็ได้...ฉันจะพูด...ฉันจะไม่ให้ใครมาทับรอยนาย...ฮึ! พอใจมั๊ยล่ะ?!”  

“ฮึๆๆ”  คงคิดว่าตัวเองเป็นผู้ชนะล่ะซิ? แต่ฝันไปเถอะ

“พอลับหลังนาย...ฉันจะทำอะไร จะมั่วกับใครก็ได้...ไม่จำเป็นต้องซื่อสัตย์กับนาย...ไม่จำเป็น!!!”

“อิงค์!!!”  

“กลับไปซะ!” 

“กล้าดื้อกับฉันเหรอ?!”

“ฉันไม่ได้ดื้อ...แต่ฉันจะไม่ยอมเป็นคนอ่อนแอโง่เง่าให้นายรังแกอีกแล้ว...พอที!”  ฉันต้องเข็มแข็ง...ไม่อย่างนั้นน่ะ เขาก็จะทำร้ายฉันซ้ำๆจนได้ใจ

“เก่งแบบนี้คงต้องลองดูอีกสักทีสองที...ว่าจะไม่อ่อนแออย่างที่ปากพูดรึเปล่า”

“อย่านะ!...ไม่!”  ฉันรีบจับเสื้อเชิ้ตของเขาที่ฉันสวมอยู่ จับมันไว้แน่นๆไม่ยอมให้เขาถอดมันออกไป

“ให้ได้อย่างที่ปากพูดล่ะ”

“โอ๊ย! ปล่อยนะ...อย่ามายุ่งกับฉัน...นายมันน่ารังเกียจ ออกไป!”

“น่ารังเกียจ?!”  เขาเลิกคิ้ว เอ่ยปากทวนคำแล้วแสระยิ้มร้าย

“ใช่! ให้อยู่ใกล้นาย ให้ฉันอยู่กับแมลงสาบซะยังดีกว่า”

“งั้นเหรอ?!...รังเกียจ?...ฮึ! ทีตอนโดนฉันเอาน่ะร้องอย่างกับหมาถูก...! แหกขาให้ฉันซั่มรัวๆ ไม่เห็นเป็นอย่างที่ปากพูดหนิ”

“ฮึก”  ฉันถึงกับน้ำตาร่วงกับวาจาร้ายกาจของคนตรงหน้า จะมีใครเลวร้ายกว่าผู้ชายคนนี้อีกมั๊ย...ฉันมันซวยชะมัด

 

“เฮอะ! นี่เหรอจะไม่อ่อนแอ...เธอก็ได้แค่นี้แหละวะ หัดเจียมตัวซะบ้าง ถ้าสู้ฉันไม่ได้ก็หุบปากแหกขานั่งๆนอนๆตามที่ฉันจัดท่าให้ก็พอ!”

 

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/100371/1701793865-member.jpg

 

 

 

 

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/937005481.gif

พอดีอ่านเจอเม้นต์นึง

ลีดบอกว่าอยากให้เพิ่มคำอธิบาย

คำพูดเยอะไป...โอ๊ะโอ

จะพยายามเพิ่มให้นะคะ

ทีแรกเข้าใจว่าลีดไม่ชอบคำอธิบาย

พอดีก่อนจะเป็นไรท์ เป็นลีดมาก่อน

และตอนนี้ก็ยังเป็น 555

เคยอ่านเม้นต์ของลีดคนอื่นๆ

มีเม้นต์บอกว่าคำอธิบายเยอะไปหน่อย

เราก็กลัวลีดจะไม่ชอบ...อ๋อ สงสารจะเข้าใจผิด

ทีนี้จะพยายามเพิ่มนะคะ

แต๊งกิ้วสำหร้บคอมเม้นต์ จุ๊บๆๆ

อ่อ...ตอนหน้า คิดว่า NC ป๊ะ???

อืม...ถ้ามีคำพูดแรงๆ ทานโทดด้วยค่ะ

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/yv01..gif

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น