divitino-family

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

章十四 (ช่วงท้าย)

ชื่อตอน : 章十四 (ช่วงท้าย)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ก.ค. 2562 06:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
章十四 (ช่วงท้าย)
แบบอักษร

章十四

การมาของบุรุษชุดสีดำสนิท สร้างความแตกตื่นให้กับเหล่ามารเป็นอย่างมาก เนื่องด้วยแรงกดดันมหาศาลที่ถูกปลดปล่อยออกมาจากเขาผู้นั้น ทำให้มารที่จิตไม่แข็งพอต่างล้มพับไปตามๆกัน ส่วนพวกที่ยังพอมีสติอยู่บ้าง ก็ถอยออกห่างจากเขาทันที

มาเร็วไม่สู้มาถูกจังหวะการมาขององค์รัชทายาทช่างประจวบเหมาะพอดิบพอดี ทัพสวรรค์ที่เคยถูกไล่ต้อนบัดนี้กลับมาได้เปรียบอีกคราเมื่อทัพเสริมมาถึง

จอมมารกำมือแน่นเสียจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือทำให้เลือดไหลออกมาอย่างเจ็บแค้น

"มันมาได้อย่างไร เจ้ารัชทายาทบัดซบนั่น!" จอมมารที่ในมือกำด้ามดาบสีดำทมิฬแน่นก่อนจะพุ่งตัวเข้าฟาดฟันกับเหล่าทหารแห่งทัพสวรรค์ทันที ตนชะล่าใจเกินไปเรื่องของรัชทายาทผู้นั้น ทั้งๆที่รีบเคลื่อนทัพมายามที่คิดไว้ว่ามันต้องลืมตาตื่นไม่ทันเป็นแน่ แต่มันกลับมายืนต่อหน้าตน เป็นไปไม่ได้ทำไมมันถึงรู้ข่าวเร็วนักช่างเป็นอะไรที่ขัดหูขัดตา! ขัดขวางตนไม่จบไม่สิ้น ตลอด2000ปีที่แสนทรมาน หากตนพ่ายแพ้ก็ขอตายดีกว่ากลับไปโดนจองจำอีกหน ศึกนี้ไม่ตนก็มันจะต้องตายกันไปข้าง!

ทางด้านจูเชวี่ยที่สะบักสะบอมแทบทนยืนไม่ไหวหากไม่ได้ไป๋หู่พยุงไว้ นางคงล้มลงไปนอนคุยกับศพบนพื้นแล้ว นางมองไปทางองค์รัชทายาทอย่างฉงน ความรู้สึกคุ้นเคยนี่มันอะไรประหลาดยิ่งทั้งๆที่นางมิเคยพบหรือรู้จักพระองค์มาก่อนแต่กับรู้สึกอุ่นวาบในอกอย่างไม่รู้ที่มา ความรู้สึกแบบนี้มันคืออะไร

ด้านหวงหลงที่กำลังปะมือกับจอมมารที่มีนามว่าเฮ่ยเทียนอย่างดุดัน ดุเดือด ต่างคนต่างงัดกระบวนท่ามาใช้มากมายแต่ดูเหมือนเฮ่ยเทียนจะเสียเปรียบอยู่หลายส่วน เพราะบัดนี้ร่างกายของจอมมารผู้นั้นมีบาดแผลมากมายจากกระบี่ในมือของหวงหลง แต่หวงหลงกับมีเพียงบาดแผลเล็กน้อยเท่านั้น สภาพช่างแตกต่างหวงหลงยืนสง่ามั่นคง กับกันเฮ่ยเทียนต้องใข้ดาบในการพยุงตัวเอง มุมปากมีคาบเลือดเกาะติดอยู่

"หวงหลงข้าไม่คิดว่าเจ้าจะตื่นเร็วถึงเพียงนี้" เฮ่ยเทียนกัดฟันพูดอย่างยากลำบาก ภายในบอบช้ำหลายส่วนร่างกายก็แทบพัง แม้ตนจะสามารถโค้นล้มสัตว์เทพทั้ง4ได้ แต่กับไม่สามารถล้มหวงหลงผู้นี้ได้ในอดีตก็ไม่เคยทำได้จนต้องถูกจองจำถึง2000ปีอย่างไร!

"ข้าก็ไม่คิดว่าเจ้าจะทำลายผนึกได้เร็วเช่นนี้" หวงหลงที่ยืนนิ่งกล่าวออกมาพลางจับจ้องไปที่เฮ่ยเทียนด้วยสายตาที่ดุร้าย

"เป็นข้าที่ชะล่าใจเกินไป อุส่าเฝ้ารอเวลาที่เจ้าไม่อยู่ทำลายสวรรค์ให้สิ้น แต่ไม่นึกเลยว่าจู่ๆเจ้าจะโผล่มา หึ!" เฮ่ยเทียนที่พยุงตัวยืนได้แล้ว กล่าวออกมาอย่างเหลืออด มันไม่สามารถทำอันใดได้เลยกับคนผู้นี้ แม้จะสร้างบาดแผลได้บางแต่ก็ช่างน้อยนิด หากตนไม่วู้วามกักตนฝึกวิชา คงเก่งกาจพอล้นรัชทายาทนี้ได้ไม่มากก็น้อย แต่มาคิดได้ตอนนี้มันก็สายเกินไปเสียแล้ว ในเมื่อตอนนี้มายืนอยู่ในสนามรบก็ต้องรบอย่างทหารหาร! ไม่ตนตายมันก็ต้องตาย มีเพียง2หนทางนี้เท่านั้น ถึงจะเป็นจอมมารชั่วช้าเพียงใด แต่ขึ้นชื่อว่าเป็นผู้สูงศักดิ์ย่อมมีศักดิ์ศรีค้ำคอ การเป็นนักรบก็เช่นกันรบกันซึ่งหน้าไม่ลอบกัดนั้นสมเป็นนักรบ!

เฮ่ยเทียนที่ยังไม่ยอมแพ้ต่อความต่างชั้น เร่งรุกหวงหลงอีกครั้งด้วยกระบวนท่าดาบที่รุนแรง หวงหลงตั้งรับได้ทันการก่อนจะสวนกลับเช่นกัน พลัดกันรุกพลัดกันรับจนผลสุดท้าย ผู้ที่กำลังนั่งคุกเข่าข้างหนึ่งใช้ดาบพยุงตัวกระอักเลือดออกมามากมาย ภายในบอบช้ำและถูกทำลายไปมาก หากไม่ใช่เฮ่ยเทียนจอมมารแห่งยุคแม้จะอ่อนแอไปมากแต่ก็ไม่ตายง่ายๆ หวงหลงที่มีสภาพดีกว่าเฮ่ยเทียนมาก แม้จะเริ่มมีแผลขนาดใหญ่บริเวรแขนซ้ายแล้วสีข้างขวาแต่ยังคงยืนได้มั่นคงไม่สั่นคลอน

"ข้าแพ้แล้วหรือนี้ ฮ่าฮ่าฮ่า!! ความทะเยอทะยานของข้ามาได้เพียงเท่านี้สินะ เอาละผู้แพ้ไม่ควรร้องขอชีวิต สังหารข้าเสีย" เฮ่ยเทียนนั่งนิ่งสงบไม่ไหวติง รอคอยความตายที่กำลังจะมาเยือนอย่างยินดีในผลของมัน ชีวิตของผู้แพ้คือของผู้ชนะ นั้นคือสิ่งที่มันยึดถือ

"ตามประสงค์" หวงหลงกล่าวเพียงแค่นั้น ก่อนจะใช้กระบี่ตัดผ่านลำคอของเฮ่ยเทียนอย่างรวดเร็ว ไม่เจ็บปวด ไม่ทรมาน จากไปอย่างรวดเร็ว นี้คือบทลงโทษที่เบาที่สุดไร้ซึ่งความทรมานที่หวงหลงจะให้กับจอมมารผู้นี้ได้

"นี้คือบาปที่เจ้าทำไว้กับนาง" หวงหลงพึมพำก่อนจะยิบยกเอาศรีษะที่ตนพึ่งตัดออกมาเมื่อครู่ ชูขึ้นสูงสุดมือเพื่อประกาศชัยชนะแห่งทัพสวรรค์

"จ จอมมารสิ้นแล้ว!!!" มารที่เหลือรอดจนบัดนี้ ตะโกนก้องด้วยความตกใจ จบสิ้นแล้วศึกนี้มารแพ้แล้ว

มารที่ไร้ซึ่งผู้นำต่างโยนอาวุธในมือแล้ววิ่งกระจัดกระจายอย่างขี้ขาด หวงหลงมองด้วยสายตาที่เย็นช้า พร้อมสั่งเสียงเรียบ

"ฆ่าให้หมดอย่าให้รอดไปได้แม้แต่ตนเดียว"

"พะยะค่ะ!" เหล่าทหารต่างกู่ร้องรับคำสั่งของเจ้าชีวิตก่อนจะจบสงครามนี้ลงในที่สุด

ท้องฟ้าที่มืดสนิทกับมาเป็นเหมือนเดิมอีกครั้ง จูเชวี่ยที่เหนื่อยล้ามากจนไม่อาจฝืนทนต่อไปได้ก็หลับใหลไปทันที โดยที่ไม่รู้เลยว่า มีบุคคลผู้หนึ่งได้อุ้มนางฝ่าวงล้อมของเหล่าสัตว์เทพที่ต่างพากันยืนตะลึงงันโดยไม่คิดว่าเขาทั้ง2จะรู้จักกันหรือสนิทกันถึงเพียงนี้ แต่ไม่นานก็ตั้งสติได้ สั่งกองทัพกลับสวรรค์ทันทีเมื่อได้รับชัยชนะ

 

 

`~`~~~~~~~~~~~~~~`~`

ก็อยากลงตอนเช้าบ้างไรบ้าง เนื่องจากไรท์น่ารักมาก เห็นความแตกต่างระหว่างต้นฉบับกับฉบับจริงไหมคะ ต้นฉบับน้องหลงอย่างเทพทรูเลย 5555

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น