ภิภิญ
email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 3 ชายผู้เป็นเจ้าของหัวใจของปลื้ม

ชื่อตอน : บทที่ 3 ชายผู้เป็นเจ้าของหัวใจของปลื้ม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 463

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ก.ค. 2562 01:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 3 ชายผู้เป็นเจ้าของหัวใจของปลื้ม
แบบอักษร

กิ่งไปตามหมอแล้วรีบวิ่งกลับมาที่ห้องพร้อมกับหมอเดินตามมาให้หลัง ก่อนที่เธอจะเบิกตาโพลงพลางใจหายวาบเมื่อพบว่าคนไข้ที่ควรจะรออยู่ในห้องได้หายไปแล้ว เธอเดินไปที่ห้องน้ำก็ไม่พบตัวคนไข้ที่เธอต้องการเจอ

“คุณหมอคะ ปลื้มหายไปแล้ว แต่ฉันว่าเขาไม่น่าจะไปได้ไกลมาก ฉันจะลองไปตามหาแถวนี้”

“งั้นเดี๋ยวผมจะแจ้งให้ทางโรงพยาบาลช่วยตามหานะครับ”

หมอว่าก่อนจะเดินออกไปนอกห้อง ก่อนที่กิ่งเองก็วิ่งออกตามหาในโรงพยาบาลเหมือนกัน เพราะปลื้มความทรงจำหายไปจึงทำให้สับสน แต่ไม่คิดว่าจะลงเอยด้วยการออกไปจากห้องแบบนี้

ภายในโรงพยาบาลมีคนไม่เยอะนัก การตามตัวปลื้มก็ไม่ยากมาก เธอได้ยินเสียงเอะอะจากระเบียงโรงพยาบาลจึงรีบวิ่งไปทันที ก่อนจะเห็นเจ้าหน้าที่โรงพยาบาลพยายามจับตัวของปลื้มเอาไว้

“ปลื้ม ปลื้มจะไปไหน ทำไมไม่บอกพี่”

“ทำไมฉันจะต้องบอกเธอด้วยว่าฉันจะไปไหน เป็นเจ้าชีวิตฉันหรือไง”

ปลื้มเอ่ยเสียงเข้ม ก่อนจะดิ้นหนีจากการจับกุมแต่ไม่เป็นผล

“ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ ไม่งั้นฉันจะแจ้งตำรวจ”

“ให้หมอเช็คอาการก่อนนะปลื้ม พี่ขอร้อง”

“ฉันไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย”

ปลื้มพยายามดิ้น แต่ด้วยเธอเพิ่งฟื้นจากการโดนรถชนจึงไม่สามารถสู้แรงเจ้าหน้าที่ที่จับตัวเธอเอาไว้ได้

“ได้โปรดเถอะปลื้ม อย่าดื้ออีกเลยนะ ถ้าหลังจากนี้ปลื้มจะไปไหนพี่จะพาไป แต่ตอนนี้ให้หมอตรวจก่อน ปลื้มกำลังความจำเสื่อม”

“ไม่จำเป็นที่เธอจะมาวุ่นวายกับฉัน ฉันจะไปหาพี่ก้าน ปล่อยฉันเดี่ยวนี้”

“พี่ก้านเขาเสียแล้วปลื้ม เขาไม่อยู่แล้ว”

กิ่งพูดปนสะอื้น เห็นปลื้มเอาแต่พูดถึงพี่ชายของตัวเองแล้วเธอก็สลดใจ แต่นอกจากเธอ ปลื้มก็ไม่มีใครเหลืออีกแล้ว

“ไม่จริง อย่ามาหลอกฉัน”

ปลื้มส่ายหน้ารัวอย่างไม่เชื่อหู ขาอ่อนแรงจนทรุดลงจนกิ่งต้องถลาเข้าไปด้วยความตกใจ

“มันคือเรื่องจริงปลื้ม พี่ก้านเสียไปแปดปีแล้ว”

“ไม่จริง! หยุดพูดเดี๋ยวนี้เลยนะ เธอมันฆาตกรที่ฆ่าแม่ของฉัน ทำไมฉันต้องเชื่อคนอย่างเธอด้วย ปล่อย ปล่อยเดี๋ยวนี้”

ยิ่งเห็นปลื้มดิ้นกิ่งก็ยิ่งร้องไห้ออกมาด้วยหัวใจสลาย

ก่อนที่ปลื้มจะสงบลงได้เมื่อหมอทำการฉีดยานอนหลับให้ระหว่างการจับกุม ก่อนจะพาตัวปลื้มเข้าห้องตรวจแสกนสมองอย่างละเอียดอีกครั้ง โดยที่กิ่งนั่งรออยู่หน้าห้องตรวจอย่างเป็นห่วง และเมื่อได้ผลตรวจก็ส่งตัวปลื้มกลับไปที่ห้อง

‘สมองของผู้ป่วยมีการกระทบกระเทือนอย่างรุนแรงส่งผลต่อเส้นประสาทในสมองส่วนความทรงจำครับ ซึ่งจะมีการรักษาโดยให้ยาต่อไป แต่ทั้งนี้ญาติต้องช่วยในการทวนความจำด้วยครับ’

กิ่งกลับมาที่ห้องผู้ป่วยอย่างคิดหนัก ไม่คิดว่าทุกอย่างจะกลับมาในจุดเริ่มต้นอีกครั้งในตอนที่ปลื้มเกลียดเธอเข้าไส้ และเห็นเธอเป็นเพียงฆาตกร แต่ทุกอย่างมันแย่กว่าเมื่อก่อนที่ปลื้มไม่มีใครหลงเหลืออีกแล้ว แม้แต่บ้านที่อยู่อาศัย ปลื้มก็อยู่ที่บ้านของเธอ

ถ้าปลื้มตื่นมาแล้วหนีไปอีกเธอจะทำยังไง

 

เวลาผ่านไปจนดึกแล้วกิ่งก็ยังไม่กล้านอน ทั้งที่เธอเพลียและเหนื่อยจนตาจะปิดอยู่รอมร่อ แต่เธอกลัวว่าปลื้มจะตื่นขึ้นมาแล้วหนีไปอีก แม้ปลื้มจะหลับไปหลายชั่วโมงตั้งแต่เช้าเพราะฤทธิ์ยาที่หมอให้ผนวกได้อาการป่วยที่ยังไม่หายดีจึงทำให้นอนหลับไปนานเลยทีเดียว

กิ่งจับมือของปลื้มไว้แน่นขณะนั่งสัปหงกแทบฟุบหลับ จนกระทั่งปลื้มเริ่มขยับตัว กิ่งที่กำลังสัปหงกก็สะดุ้งตื่นขึ้นทันที ก่อนจะยืนขึ้นเมื่อดวงตาเรียวเล็กค่อยๆ กะพริบแล้วลืมขึ้นช้าๆ

“ปลื้ม”

“ปล่อย”

ปลื้มสะบัดมือที่กุมมือเธอออกอย่างรังเกียจก่อนจะลุกขึ้นนั่ง

“ปลื้มจะไปไหน นี่มันดึกแล้วนะ”

“ดึก ให้ตายเถอะทำไมฉันหลับไปนานขนาดนี้เนี่ย”

ปลื้มเอ่ยพลางขยี้ผมตัวเองอย่างหงุดหงิด ทว่าไปโดนผ้าก๊อซพันแผลเข้าให้จนร้องเสียงหลง

“โอ๊ย”

“ตายแล้ว เลือดออกมั้ย ไหนขอพี่ดูหน่อย”

กิ่งเข้ามาจับใบหน้าปลื้มเพื่อดูแผลด้วยความตกใจ ทว่าปลื้มกลับผลักเธอออกแทบทันทีจนกิ่งผงะล้มลงกับพื้นจนเจ็บ

กิ่งเงยหน้าขึ้นมองปลื้มอย่างตกใจ

“ปลื้ม”

“อย่ามายุ่ง”

ปลื้มเอ่ยอย่างหงุดหงิดแม้จะเจ็บแผลก็ตาม ส่วนกิ่งได้แต่มองปลื้มด้วยแววตาเจ็บปวด แม้จะรู้ว่าเป็นเพราะปลื้มจำเธอไม่ได้จนความทรงจำกลับไปเมื่อสิบปีก่อน แต่เธอก็อดเสียใจไม่ได้อยู่ดี ก่อนจะพยุงตัวเองลุกขึ้นยืน

“พี่แค่เป็นห่วง สมองของปลื้มกระทบกระเทือนอย่างรุนแรงจนโดนเส้นประสาทส่วนความทรงจำ พี่เลยกลัวว่าปลื้มจะเป็นอะไรไปอีก”

“ที่เธอบอกว่าพี่ก้าน...ตายไปแล้วเมื่อแปดปีก่อน”

“ใช่ พี่ไม่รู้ว่าความทรงจำปลื้มหายไปถึงตอนไหน แต่ถ้านับตั้งแต่แม่ปลื้มเสียชีวิตมันก็สิบปีแล้ว”

“สิบปี!”

ปลื้มมองคนตรงหน้าอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง

“ถ้าปลื้มไม่เชื่อพี่ก็ไม่เป็นไร แต่พี่อยากให้ดูปฏิทินมันไม่มีวันหลอกปลื้ม”

กิ่งว่าพลางหยิบปฏิทินตั้งโต๊ะที่ข้างเตียงก่อนจะส่งให้กับปลื้ม แม้ปลื้มจะไม่อยากเชื่อแต่ปฏิทินตรงหน้าก็ไม่สามารถหลอกเธอได้

หมายความว่าพี่ชายของเธอเสียไปแปดปีแล้วหรือเนี่ย

“แล้วคิมหันต์ล่ะ”

“พี่ไม่รู้จักเขา”

หลังจากที่เธอได้เจอปลื้มอีกครั้งหลังจากที่เธอขับรถชนแม่ของปลื้มจนเสียชีวิตมันคือตอนที่พี่ชายของปลื้มเสียชีวิตหลังจากนั้นสองปี และตอนนั้นปลื้มชอกช้ำมากจนคิดฆ่าตัวตาย เธอเจอปลื้มในตอนที่ปลื้มไม่เหลือใครเลย และได้ฉุดปลื้มออกจากความเศร้าได้

แม้ตอนแรกปลื้มจะไม่เปิดรับเธอก็ตาม จนต้องใช้เวลานานกว่าที่ทุกอย่างจะลงตัว

“เขาเป็นแฟนของฉัน”

“ปลื้มไม่เคยพูดเรื่องเขาให้พี่ฟังเลย”

“เธอคงไม่สำคัญพอที่จะรู้”

ปลื้มเอ่ยอย่างเย็นชา ทำให้กิ่งหน้าสลดลงทันที

“ที่จริง หมอให้พี่เล่าความทรงจำในส่วนที่หายไปให้กับปลื้ม ปลื้มจะได้ความทรงจำกลับมาเร็วขึ้น ถ้ากิ่งไม่อยากเชื่อพี่ก็ไม่เป็นไร แต่พี่กับปลื้มกำลังจะแต่งงานกัน”

“วะ ว่าไงนะ!”

ปลื้มมองกิ่งอย่างไม่เชื่อสุดขีด เธอเป็นแฟนกับคิมหันต์และรักกันมากจนวางแผนแต่งงานกัน เป็นไปไม่ได้ที่จะมาแต่งงานกับกิ่งที่เป็นผู้หญิง แถมยังเป็นคนที่ฆ่าแม่ของเธออีก

ไม่มีทาง

“แหวนนี้เป็นแหวนที่ปลื้มทำงานเก็บเงินมาสวมให้พี่ตอนครบรอบห้าปีที่เราคบกัน”

ปลื้มมองดูแหวนบนนิ้วนางข้างซ้ายอย่างไม่อยากเชื่อสายตา

“ไม่มีทาง ฉันกำลังจะแต่งงานกับคิมหันต์ ฉันต้องหาคิมหันต์ให้เจอให้ได้ ฉันจะต้องรู้ให้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่”

คำพูดของปลื้มทำให้กิ่งปวดหนึบในใจที่สุดที่คนที่ขอเธอแต่งงานในวันคบรอบกลับกำลังตามหาแฟนหนุ่มที่หายไปตลอดแปดปีที่ผ่านมา

ความคิดเห็น