Rensaki
email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP : 17 มังกรจอมซึนกำลังมีความรัก

ชื่อตอน : EP : 17 มังกรจอมซึนกำลังมีความรัก

คำค้น : Rensaki

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 766

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ก.ค. 2562 22:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP : 17 มังกรจอมซึนกำลังมีความรัก
แบบอักษร

 

 

 

EP : 17 มังกรจอมซึนกำลังมีความรัก 

 

 

 

 

“เจ้าจะหน้าบึ้งอีกนานหรือไม่” หวางชูถามเพราะหรงซู่จินที่ทำหน้าบึ้งอยู่ตลอดเวลา ตั้งแต่ที่พวกเขาเข้ามาภายในมิติแห่งขนาดตอนนางทำอาหารก็ยังทำหน้าบึ้งไม่พอใจอย่างอีก เห็นแล้วขัดเคืองตาของเขายิ่งนัก

“หึ เรื่องของข้า!” หรงซู่จินกระแทกเสียงใส่พร้อมกับนั่งห่างออกไปจากหวางชูอย่างไม่ไว้ใจนัก เพราะเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้มันทำให้เธอไม่ไว้ใจเขา

“อารมณ์ไม่ดีหรือ” หวางชูยังคงถามโดยไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองนั้นทำผิดเรื่องอันใดให้แก่หญิงสาว นั่งยังนั่งจิบน้ำชาอย่างสบายอารมณ์หลังที่ได้ทานอาหารไปแล้ว

“ยังจะมาถามอีก!” หรงซู่จินได้ยินแบบนั้นก็อดที่จะโมโหไม่ได้ ก็พูดขึ้นพร้อมกับมองหวางชูอย่างไม่ชอบใจที่อีกคนดูไม่ทุกข์ร้อนอะไรเลย

“เจ้าไม่พูดแล้วข้าจะรู้หรือ”

“เรื่องมันก็เป็นเพราะท่านนั้นแหละ” หรงซู่จินพูดพร้อมกับตีมือที่เอื้อมมือหยิบขนมที่เธอเพิ่งหัดทำ อย่างไม่ให้อีกฝ่ายทานด้วย

“เรื่องอะไร” หวางชูไม่สนใจถูกตีแต่กลับแย่งเอามาทานจนได้แล้วก็ถามอย่างไม่เข้าใจ ก่อนหน้านั้นยังดีๆ อยู่เลยแล้วนี่เป็นอะไรไปอีก

“ท่านนี่มัน! โง่เสียจริง” หรงซู่จินอดไม่ได้ที่จะว่าอีกคนที่ดูเหมือนจะไม่รู้ว่าเธอโมโหเขาด้วยเรื่องอะไร จะเป็นไปได้อย่างไรในเมื่อเขาเพิ่งจะพรากจูบแรกของเธอไปอย่างไม่ให้ทันตั้งตัว

“อืม ข้าโง่” พอหวางชูยอมรับออกมาอย่างง่ายๆ นั้นก็ทำให้หรงซู่จินกำลังโมโมหวางชูอยู่ตอนนี้ได้แต่หายใจฟึดฟัดอย่างไม่พอใจ กับการที่หวางชูยอมรับง่ายๆ เพื่อที่จะให้เธอยอมบอกตัวเอง

“มันเป็นเพราะท่านนั้นแหละเจ้าค่ะ!”

“ข้าทำอะไร” ยัง เขายังไม่รู้สึกตัวอีกว่าเขาทำเอาไว้ หรงซู่จินตอนนี้กำลังโมโหหวางชูสุดๆ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

“ท่านจูบข้า!” หรงซู่จินพูดขึ้นอย่างไม่พอใจ หวางชูมองหรงซู่จินนิดๆ แล้วพยักหน้ารับรู้ว่าที่นางหน้าบึ้งนั้นเป็นเพราะเขาไปจูบนาง แต่เป็นนางเองไม่ใช่หรือที่ขอรางวัลจากเขา แล้วเขาก็ให้นางไปแล้ว จะมาโกรธมาโมโหเขาได้ยังไง เมื่อคิดได้แบบนั้นหวางชูก็พูดขึ้น

“เป็นเจ้าเองที่ขอรางวัลจากข้า พอข้าให้แล้วเจ้าจะมาไม่พอใจข้าแบบนี้ไม่ได้” หวางชูพูดเอื่อยๆ เฉื่อยๆ ไม่สนว่าหรงซู่จินนั้นจะโมโหเขามากเพียงใด

“ข้าขอแค่ให้ท่านหอมแก้มไม่ได้จะให้จูบข้าเสียหน่อย!” หรงซู่จินที่ได้ยินแบบนั้นก็แทบจะกระโดดไม่ต่อยหวางชูสักครั้งที่ใบหน้าหล่อเหลาที่ไม่ทุกข์ร้อนอะไรใดๆ สักครั้งของเขา

“ข้ากลัวว่าเจ้าอยากได้แต่ไม่กล้าขอ” หวางชูพูดจริงๆ ตอนนั้นก็ไม่รู้เพราะอะไรกัน เขาจึงต้องจูบนางด้วย ร่างกายของเขามันไปเองโดยที่เราควบคุมมันไม่อยู่

“หึ้ย! ข้าไม่พูดกลับท่านแล้ว” หรงซู่จินพูดจบก็เดินเข้าห้องนอนของตัวเองอย่างไม่อยากจะต่อปากต่อคำกับหวางชูที่ใช้ใบหน้ามึนๆ นั้นตอบกลับเธออย่างหน้าตาเฉยอย่างไม่รู้สึกอะไร ไอ้มังกรบ้า!

“นางเป็นอะไรของนาง เหตุใดต้องโมโหด้วยเล่า ไม่ใช่ว่านางอยากได้หรอกรึ หรือว่านางเขินอายข้ากัน ช่างเถอะ เดี๋ยวนางก็หายเอง” หวางชูพึมพำกับตัวเองเบาๆ เมื่อหรงซู่จินนั้นเดินเข้าห้องของตัวเองไปเสียแล้ว ส่วนเขาก็เดินเข้าห้องของตัวเองบ้างเหมือนกัน เอาไว้พรุ่งนี้เขาค่อยทำให้นางอารมณ์ดีขึ้นก็ได้

“เฮ้อ” ทันทีที่หวางชูเข้ามานอนให้ห้อง เขาก็ไม่อาจข่มตาหลับลงได้เลยเมื่อภาพใบหน้าของหญิงสาวนางหนึ่งตามหลอกหลอนเขาไม่หยุด หวางชูนอนหงายพลางยกมือกายหน้าผากของตัวเองอย่างคิดหนัก เขาเป็นอะไรกันแน่ เหตุใดถึงยังไม่นอนเสียที

“หรงซู่จินเจ้าทำอะไรกับข้ากัน” หวางชูพูดขึ้นเพราะตอนนี้เขาไม่สามรถสลัดภาพใบหน้าของนางออกไปได้เลยแม้แต่น้อย

“หวางชูคนบ้า หึ่ย!” ฝ่ายหรงซู่จินนั้นก็นอนไม่หลับเหมือนกัน ร่างบางได้แต่พลิกตัวไปมาพลางนึกถึงตอนที่ถูกหวางชูมังกรไร้ประสบการณ์นั้นจูบเธอ มันรวดเร็วจนเธอห้ามเขาไม่ทันที ใครมันจะไปคิดว่าคนอย่างหวางชูนั้นจะกล้าทำแบบนั้นกับเธอ

“จูบไม่ได้เรื่อง” หรงซู่จินพูดพลางยกมือมาจับริมฝีปากของตัวเองก่อนจะพลิกตัวนอนคว่ำหน้าลงกับหมอนขนจิ้งจอกที่หวางชูไปหามาให้

“ฮื่อ แล้วฉันจะใจเต้นทำไม ฮื่อ ฉันไม่อยากจะรักใครอีกแล้วนะ” หรงซู่จินคร่ำครวญอยู่คนเดียวพร้อมกับเรียวขาทั้งสองข้างตีลงบนเตียงไปมาอย่างไม่ชอบใจกับความรู้สึกที่เกิดขึ้น

ให้เธอมาชอบกับมังกรจอมซึนแบบนี้ ไม่ได้ดีเลยสักนิดเดียว เธอไม่อยากจะกลับไปยังจุดนั้นอีกแล้ว มันเจ็บเกินไป ความรักมันทำให้เธอรู้สึกอ่อนแอ แถมเธอยังต้องค่อยระแวงอีกด้วย เธอไม่อยากจะกลับไปยังที่ตรงนั้นอีกแล้ว

“ซู่เออร์ นอนหรือยัง” เสียงเรียกอยู่หน้าอยู่ทำให้ร่างบางที่กำลังดีดดิ้นอยู่บนเตียงขยับกายลุกขึ้นทันที เมื่อได้ยินเสียงของอีกคนที่เธอเพิ่งจะด่าทอไป หวังว่าเขาคงไม่ได้ยินในสิ่งที่เธอพูดหรอกนะ

“มีอะไร” น้ำเสียงห้วนๆ เพราะยังไม่หายโมโหเลยเผลอตะโกนถามกลับไป ไม่แม้แต่จะเดินไปเปิดประตูให้อีกคนเข้ามา เพราะมันเสี่ยงเกิน ดูชุดที่เธอใส่ตอนนี้เสียก่อน ไม่ต่างจากการล่อเสือล่อจระเข้ชัดๆ ยิ่งคิดถึงเหตุการณ์เมื่อก่อนหน้านั้นก็ยิ่งวิ่งเข้ามาในความคิดของเธอไม่หยุด หรงซู่จินหยุดคิดเดี๋ยวนี้นะ ถึงจะบอกให้ตัวเองหยุดคิดยังไงก็ห้ามไม่ได้

“ข้า…ข้านอนไม่หลับ”

“มันก็เรื่องของท่าน มาบอกข้าแล้วท่านจะนอนหลับฝันดีหรือไงเจ้าค่ะ” หรงซู่จินพูดขึ้นเมื่อไม่รู้ว่าอีกฝ่ายต้องการจะบอกอะไรเธอกันแน่

“ออกมาคุยกันก่อน” หวางชูนั้นรู้ว่าตอนนี้หรงซู่จินนั้นไม่อยากออกมาเจอหน้าเขา แต่ให้ทำยังได้เล่า ในเมื่อเขาในตอนนี้นั้นนอนไม่หลับ เลยต้องออกมาหาตัวต้นเหตุที่ทำให้เขานอนไม่หลับ

“ไม่! ข้าจะนอนแล้ว” หรงซู่จินไม่ยอมออกไปง่ายๆ เลยต้องปฏิเสธหวางชูไป ออกไปให้หวางชูฉุดนะหรือ ไม่มีทางหรอก ไม่มีครั้งที่สองแน่

“เจ้าจะออกมาหรือให้ข้าเข้าไปหา” เมื่อหรงซู่จินได้ยินแบบนั้นก็รีบลุกออกจากเตียงทันทีพร้อมกับรีบไปเปิดประตูแล้วถามอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว แต่เธอลืมไปว่าชุดนอนที่เธอให้อยู่นั้นไม่เรียบร้อย ทำให้หวางชูที่เห็นนั้นทำหน้าขัดใจก่อนจะสะบัดมือเบาๆ หาชุดมาใส่ให้หรงซู่จิน

“แต่งตัวไม่เรียบร้อย” เขาพูดแค่นั้น แต่ไม่รู้จะเริ่มพูดกับร่างบางตรงหน้าที่กำลังเงยหน้ามองเขาอย่างไม่ชอบใจที่ถูกเขากำลังขู่ตัวเองกลับคืนบ้าง นี่ใช่หรือไม่ที่เขาว่ากันว่าเหนือฟ้ายังมีฟ้า

“ท่านจะพูดอะไรก็รีบๆ พูดมาเสีย”

“ข้านอนไม่หลับ” หวางชูบอกพร้อมมองอีกฝ่ายไปด้วย หรงซู่จินชักสีหน้าใส่เขาทันทีเมื่อเขาพูดแบบนั้น นางจะอารมณ์เสียมากไปแล้ว เขาไม่ชอบใจเลย

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับข้ากัน” หรงซู่จินที่ตอนนี้ร้อนเพราะหวางชูนั้นหาชุดที่มันหนาสุดๆ มาสวมใส่ให้เธอ เลยทำให้เธอพาลจะอารมณ์และหงุดหงิดไปด้วย เพียงเพราะได้ยินเหตุผลของอีกฝ่าย แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอกัน เขานอนไม่หลับมันก็ไม่เกี่ยวเธอเสียเมื่อไรล่ะ

“เพราะข้าเห็นแต่ใบหน้าของเจ้าเต็มไปหมด ไม่ว่าจะหลับตาหรือว่าลืมตาหรือแม้แต่ความคิด ข้าก็เห็นแต่ใบหน้าของเจ้าตลอดเวลา” เมื่อหรงซู่จินได้หวางชูพูดแบบนั้นก็ได้แต่อึ้ง เพราะมังกรจอมซึนพูดออกมาเหมือนไม่รู้กับความรู้สึกนี่ เอาล่ะสิทำไมมันยากกว่าการรับมือกับองค์รัชทายาทอีกนะ บางครั้งหวางชูก็ดูฉลาดแต่บางครั้งเขาก็โง่จนไม่รู้กับความรู้สึกของตัวเองที่เป็นอยู่ตอนนี้

“ท่านหิว ก็เลยคิดถึงข้า” หรงซู่จินบอกจะให้เธอไปบอกหวางชูได้ยังไงว่า เขากำลังจะมีความรัก

“แต่ข้าอิ่มแล้วจะหิวได้ยังไง”  หรงซู่จินถอนหายใจ ออกก่อนจะตกใจเมื่อถูกหวางชูดึงไปกอดอย่างรวดเร็วโดยที่เธอยังไม่ทันได้ตั้งตัว

“ปล่อยข้านะ” หรงซู่จินร้องบอกเมื่อหวางชูกอดเธอแน่นเกินไปแล้ว

“ข้าอยากกอดเจ้า น่าแปลกที่ยามปกติข้ากอดเจ้าแล้วมันไม่รู้สึกอะไร” หวางชูยังคงพูดโดยไม่สนใจหรงซู่จินที่กำลังจะขาดอากาศใจหายตายอยู่ตอนนี้ใบหน้างามฝังอยู่กับแผนอกของหวางชูที่มีกลิ่นหอมอ่อนๆ แต่นั้นไม่ได้ช่วยอะไรเธอสักนิด

“อื้อ หวางชูข้า อื้อ หายใจ…ไม่ออก” หรงซู่จินทุบมือไปยงแผนหลังที่เต็มไปด้วยกล้ามมัดของหวางชูแล้วก็ร้องบอกไปด้วยอย่างยากลำบาก

“ขอโทษ เจ้าเป็นเช่นใดบ้าง” หวางชูเมื่อได้ยินแบบนั้นก็ผละตัวออกมาแต่ก็ยังไม่ยอมปล่อยให้หรงซู่จนเป็นอิสระพร้อมกับถามอีกที่คนที่กำลังสูดลมหายใจเข้าปอดโดยมองเขาตาเขียวปั๊ด เขาทำอะไรผิดหรือ

“ข้าเกือบตาย เพราะท่าน” หรงซู่จินบอกพร้อมกับตีไปที่แขนของหวางชูที่ตอนนี้โอบกอดตัวเองอยู่ตอนนี้ แต่ก็เหมือนว่าหวางชูจะไม่ได้สนใจแรงตีของเธอเลยสักนิด

“ข้าแค่อยากกอดเจ้า แต่ไม่รู้เพราะอะไร”

“เฮ้อ ท่านมีเรื่องจะพูดแค่นี้ใช่หรือไม่ งั้นข้าขอตัวไปนอนก่อน” หรงซู่จินถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายเมื่อไม่รู้จะทำยังไงดีกับหวางชู หรงซู่จินหาคำพูดเพื่อที่จะหนีหวางชูเข้าห้อง เพราะถ้าอยู่แบบนี้นานๆ เธอไม่ไว้ใจเลยจริงๆ

“ข้านอนด้วย”

“ห้ะ! อะไรนะ ท่านจะนอนด้วยนะหรือ” หรงซู่จินร้องเสียงดัง ก่อนจะถามหวางชูอย่างไม่อยากจะเชื่อว่าจะได้ยินคำนี้จากปากของหวางชู

“ใช่ เพราะข้าคิดว่าถ้ามานอนกับเจ้า ข้าต้องนอนหลับแน่ๆ” หรงซู่จินแทนจะเอาหัวโขกกับประตูที่อยู่ใกล้ๆ เมื่อได้ยินสิ่งที่หวางชูพูดไม่รู้ว่าหวางชูนั้นตอนนี้คิดอะไรอยู่กันแน่ เขาถึงคิดจะเข้ามานอนกับเธอกัน ปกติหวางชูไม่เป็นแบบนี้

“ไม่ได้ๆ ไม่ได้เด็ดขาด ท่านไม่ใช่สามีข้านะ” หรงซู่จินปฏิเสธพร้อมกับกล่าวอ้าง เพื่อให้หวางชูนั้นเข้าใจในสิ่งที่เธอจะสื่อ แต่ดูเหมือนว่ามันจะเลวร้ายยิ่งกว่าเดิมเสียอีก

“งั้นถ้าข้าเป็น ข้าก็นอนกับเจ้าได้ใช่หรือไม่” หวางชูถามแม้จะรู้ความหมายในสิ่งที่หรงซู่จินบอกแต่ไม่รู้ทำไมว่าเขาจะต้องทำทุกอย่างเพื่อที่ได้นอนกับนาง

“ไม่ได้! เฮ้อ ก็ได้ๆ ข้าให้นอนด้วยก็ได้” หรงซู่จินรับปฏิเสธทันทีเมื่อได้ยินแบบนั้นก่อนจะยอมลงให้นิด อย่างน้อยเธอจะได้ไม่เสียตัวให้กับมังกรไร้ประสบการณ์ ตั้งแต่เกิดมาเธอยังไม่เคยนอนกับผู้ชายคนไหนมาก่อนหน้าจากพ่อของเธอเลย แล้วนี่อะไรกันหวางชูผู้นี้กำลังคิดจะทำอะไรกับเธอกันแน่

“อืม” หวางชูรับคำเบาๆ อย่างว่าง่ายแล้วก็ปล่อยตัวหรงซู่จินให้เดินนำเข้าห้องไป ส่วนเขาก็เดินตามไปเงียบๆ ไม่พูดอะไรมาก

“ห้ามข้ามเขตมาเป็นอันขาด” หรงซู่จินบอกเมื่อเธอเอาหมอนข้างมากั้นเอาไว้ พร้อมกับล้มนองนอนลงกับเตียงแม้จะอึดอัดเพราะชุดที่หวางชูสาวใส่ให้มันหนาเกินไปจนทำให้เธอรู้ร้อนแล้วก็อึดอัดเอามากๆ หวางชูที่สังเกตเห็นหรงซู่จินก็รู้สะบัดมือเบาๆ ทำให้ที่หรงซู่จินใส่อยู่นั้นหายไปเหลือก็แค่ชุดประหลาดๆ ของเธอที่สวมใส่อยู่บนร่างกายที่ปกปิดอะไรไม่มิดเลยสักนิด

“ทำอะไรของท่าน” หรงซู่จินร้องถามเสียงหรง พร้อมกับคว้าผ้ามาคลุมร่างกายเอาไว้อย่างไม่ไว้ใจเมื่อชุดที่สวมใส่ก่อนหน้านี้หายไปหมดยังดีที่ยังเหลือชุดนอนที่เธอทำขึ้นมาเองยังอยู่ติดร่างกายของเธอ แต่มันก็ช่วยอะไรไม่ได้มากนัก

“เห็นเจ้าอึดอัด”

“นั้นก็เป็นเพราะท่านมานอนกับข้าต่างหาก!” หรงซู่จินพูดขึ้น แล้วก็นอนหันหลังให้กับหวางชูโดยที่ไม่คิดจะพูดกับอีกที่นอนนี้ล้มตัวลงนอนข้างๆ เธอ ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไร แต่เธอก็ไม่อาจข่มตาให้หลับได้เสียที

“ซู่เออร์” เสียงทุ้มพูดขึ้นถ้ำกลางความมืด ทำให้เธอที่ยังนอนยังไม่หลับ นอนตัวแข็งทื่อทันที เขาจะทำอะไรเธอหรือเปล่านะ ในหัวของหรงซู่จินนั้นคิดไม่ตก ว่าหวางชูนั้นเรียกเธอทำไมและคิดจะทำอะไร

“ข้าอยากกอดเจ้า” พูดไม่พอแขนแกร่งยังรั้งเธอไปกอดอีกด้วย นาทีนั้นเธอรู้สึกตัวเองหายใจไม่ทั่วท้องไปเลยที่เดียว เธอกั้นหายใจ จนหวางชูพูดขึ้นมาอีกครั้ง

“เจ้าก็นอนไม่หลับสินะ” หวางชูพูดขึ้นเมื่อเขานั้นรู้สึกว่าอีกคนนั้นยังไม่หลับ เขานั้นจะรอให้หรงซู่จินนั้นหลับก่อนแล้วจึงจะหลับตามไปที่หลัง

“ข้าระแวงท่านนั้นแหละ” หรงซู่จินบอกหวางชูไปตรงๆ แล้วอย่างนี้เธอจะนอนหลับไปได้ยังไงในเมื่อเธอถูกหวางชูกอดอยู่แบบนี้

“ข้าไม่รู้ว่าทำไม ข้าถึงนอนไม่หลับ แต่พอข้าได้นอนกอดเจ้าแล้ว ข้าไม่รู้สึกง่วงแต่ข้ากับมีความสุขจนไม่อยากจะหลับ เพราะข้ากลัวว่าถ้าหลับไปแล้วความสุขมันจะหายไป” หรงซู่จินที่ได้ยินคำพูดของหวางชูแบบนั้นก็ตั้งรับไม่ทัน และแล้วทั้งสองก็ไม่ได้นอนตลอดทั้งคืนอีกคนกลัวว่าจะความสุขจะหายไป อีกคนก็กลัวว่าถ้าหลับไปจะถูกทำอะไร

“ใกล้เช้าแล้วเราจะไม่นอนกันหรือ” หรงซู่จิน ตอนนี้ดวงตาของเธอกำลังจะปิดอยู่แล้วแต่ก็ไม่สามารถปิดปรือเพราะยังกลัวอยู่

“ข้ากลัว…” หวางชูพูดยังไม่ทันจบหรงซู่จินก็พูดขึ้นเพราะกลัวว่าถ้าไม่พูดอะไร พวกเธอทั้งสองคนคงไม่ได้นอนเป็นแน่

“นอนเถอะ ข้าไม่ไหวแล้ว”

“อืม” หวางชูรับคำพร้อมกับกระชับอ้อมกอดแล้วหลับตานอนตามที่หรงซู่จินบอก หรงซู่จินนั้นฝืนจนหวางชูหลับไปก็หลับตามหวางชูไปอย่างไม่อาจฝืนความง่วงที่กำลังประท้วงเธออยู่ตอนนี้

 

มาแล้วอีกตอน อืม หวางชูมังกรหน้ามึนมีการขู่ด้วย แหมๆ อยากนอนกับหรงซู่จินจนยอมเป็นสามีเลยหรือ ตอนนี้หรงซู่จินถูกหวางชูเอาคืนแล้วจร้า  

ชอบก็เม้นได้น่าา 

ไปเจอรูปนี้มาจากเลยได้พี่หวางชูเป็นพระเอกขึ้นมากะทันหันเลยที่นี้ 

 

ความคิดเห็น