Luna736

โลกของไรท์อยู่ในนี้ ถ้าชอบถูกใจ เม้นบอกไรท์หน่อยนะคะ ขอบคุณทุกกำลังใจค่ะ

SPECIAL EP 18 - คนแก่อ้อนเก่ง

ชื่อตอน : SPECIAL EP 18 - คนแก่อ้อนเก่ง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ลึกลับ,สืบสวน สอบสวน

คนเข้าชมทั้งหมด : 137

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ก.ค. 2562 20:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
SPECIAL EP 18 - คนแก่อ้อนเก่ง
แบบอักษร

ใจสาวตึกตักเมื่อได้ซ้อนท้ายผู้ชายที่หลงรัก อายาโกะออกอาการเคอะเขินขณะซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์คิระ สองมือของเธอที่กอดเอวเขานั้นทำให้เธอคิดภาพไปไกลว่าถ้าได้เป็นผู้หญิงของคิระก็คงจะดีไม่น้อย

“ไปคลีนิคไหนนะครับ” คิระถามซ้ำจะได้พาไปถูกที่

“คุณหมอฮินาฮาระค่ะ แถวแยกคิรินยาตะ”

“ใช่คลีนิคหมอสูติที่ใหญ่ๆรึเปล่า”  คิระถามอีกรอบ

“ค่ะ” อายาโกะรับคำ

“ครับผม” คิระพยักหน้าเบาๆ เขาไม่ถามอะไรต่อแล้วบิดคันเร่ง

“รบกวนด้วยนะคะ...” อายาโกะพูดอย่างสุภาพมีมารยาทแต่เธอก็ไม่พลาดโอกาสได้ชิดใกล้คิระ พยาบาลสาวโน้มตัวลงไปกอดเอวคิระ คนขี่ไม่ได้สนใจคิดอะไรเกินเลยนอกจากให้เธอเกาะเขาดีๆเพื่อที่จะได้ไม่ร่วงหล่นลงไปบนถนนก็เท่านั้น

  

 

 

 

 

 

 

  

  

  

  

เตารีดนาบกับเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาว สายตาหญิงสาวชายมองหน้าจอโทรศัพท์ที่ไม่มีข้อความหรือสายโทรเข้ามา ริเอโกะเม้มริมฝีปากนิดๆ เธออยากให้คิระสนใจติดต่อเธอบ่อยๆไม่ใช่เงียบหายไปแบบนี้ หรือเธอมันจะเป็นคนติดแฟนก็ไม่รู้สินะ

“ตึ้ก” ริเอโกะวางเตารีดลง เธอหยิบไม้แขวนเสื้อมาแล้วจับเสื้อเชิ้ตใส่ไม้ก่อนจะเอาไปแขวนที่ราว นิ้วเรียวยาวเกี่ยวโทรศัพท์มาเขี่ยๆก็เห็นข่าวขัดหูขัดตา

‘เปิดประวัติครูหนุ่มข้างกายคนสนิทเอริกะ หน้าเด็กแบบนี้ ใครจะเชื่อว่าเขาคนนี้อายุ 50 แล้ว!!’ 

 

“ชิ คนแก่” ริเอโกะบ่นด้วยความหงุดหงิดปนหึงนิดๆ ข่าวพวกนั้นทำให้เธอไม่มีอารมณ์จะสนใจอะไรต่อ เสียงเครื่องซักผ้าเตือนว่าปั่นหมาดเสร็จแล้ว เธอจึงเดินไปเอาผ้าออกจากเครื่องแล้วพาใส่ตะกร้าออกไปนอนเล่นตากแดดบนราว

 

 

“ฟรืดดด” ประตูร้านเปิดออก คิระยื่นหน้าเข้ามาในร้านก็ไม่เห็นแม่คนสวยของเขา เขามีสอนตอนบ่ายเลยตั้งใจจะใช้เวลาตอนเช้ามาอ้อนแฟนตัวเองให้เต็มอิ่มไม่รอช้าเดินเข้ามาในร้าน

“ริเอโกะ...อยู่ไหนอะ” คิระเรียกหา เขาหันซ้ายหันขวาไม่เจอใครก็คิดว่าเจ้าของร้านคงจะทำอะไรอยู่หลังร้าน สองเท้าเขาเดินตรงเข้าไปดู ในหัวเขานึกถึงวันเก่าๆที่เคยไปหาริกะที่หลังร้าน แม้ในวันนี้จะไม่มีกลิ่นชีสเค้กหอมๆเหมือนเคยแต่กลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มก็พอทดแทนกันได้ไม่เลว

ชายผ้าปูที่นอนพริ้วไหวอยู่บนราวตากผ้า พระอาทิตย์บนท้องฟ้าสาดแสงส่องเรือนร่างขาวเนียนที่ใส่เสื้อยืดแขนสั้นกับกางเกงขาสั้น คิระยืนมองแฟนของเขายืนตามผ้าอยู่กลางแดด ริเอโกะโน้มตัวลงมาหยิบผ้าในตะกร้าไปตาก เสื้อยืดรัดทรวดทรงองค์เอวทำให้เขาเผลอมองสัดส่วนอวบอัดกับแนวเอวโค้งเว้ารับกับบั้นท้ายที่น่าจะแน่นมือไม่น้อย ผู้ชายอายุครึ่งร้อยอย่างเขาเดินตรงเข้าไปหาแฟนเด็กวัยยี่สิบต้นๆที่กำลังงอนตุ้บป่องเงียบๆในใจ ริเอโกะยืนหันหลังเอาไม้แขวนเสื้อไปแขวนบนราวผ้า เธอหันกลับมาจะก้มหยิบผ้าก็ต้องชะงักเมื่อมีพ่อคนดีมายืนกอดตะกร้าผ้าไว้ให้เธอจะได้ไม่ต้องเมื่อยหลังก้มๆเงยๆ ริเอโกะจ้องหน้าคิระ

“ตากแดดเดี๋ยวไม่สบายหรอก ผมตากให้ดีกว่านะ” คิระพูดเพราะอยากดูแล เขาเห็นเธอจ้องก็ฉีกยิ้มหวานๆละมุนให้ด้วยใจที่คิดว่าเธอน่าจะเขินอายแต่สาวเจ้ากลับค้อนสายตาแถมเมินหน้าไม่สนใจไยดีเขาแล้วไปสนใจผ้าบนราวแทน

“คุณเป็นอะไร?” คิระถามขณะกอดตะกร้าผ้าอยู่ใกล้ๆริเอโกะ แฟนสาวไม่ยอมพูดด้วย เธอดึงผ้าห่มจากตะกร้าออกแล้วเขย่งเท้าเอาไปพาดที่ราวตากผ้า

“ริเอโกะ” คิระเรียกเสียงง้อๆ อายุก็ปูนนี้แล้ว เขาจึงไม่ใช่ผู้ชายซื่อบื้อจะได้ดูไม่ออกว่าผู้หญิงตรงหน้างอน ริเอโกะตากผ้าเสร็จก็หันหลังเดินหนีเข้าบ้าน คิระรีบวิ่งไปขวางหน้า ริเอโกะมองเขาวางตะกร้าผ้าลงพื้นให้พ้นๆมือแล้วหันมาคุยกับเธอ

“โกรธอะไรผมอะ ผมทำอะไรผิดงั้นหรอ” คิระถามตรงๆเพราะอยากรู้เหตุผลที่ริเอโกะไม่ยอมมองตา ริเอโกะหันสายตาหนี คิระชำเลืองมองแก้มนุ่มๆกับแววตาค้อนๆ แทนที่เขาจะเดือดร้อนว้าวุ่นใจ เขากลับรู้สึกเอ็นดูหมั่นเขี้ยวจนก้มลงหอมแก้มริเอโกะฟอดนึง

“คุณ!” ริเอโกะตกใจ เธอจับแก้มตัวเองแล้วเงยหน้ามองคิระที่อมยิ้มแบบคนมีความสุข

“ชั้นไม่ให้คุณหอมซะหน่อยนะ”

“แต่ก็หอมไปแล้วนี่นะ ทำไงดีล่ะ” คิระแกล้งทำหน้าคิดๆกวนใจริเอโกะ

“เอาเป็น ให้หอมคืนก็แล้วกัน อะๆ” คิระยื่นหน้าเอาแก้มใกล้ให้ริเอโกะหอม ใจสาวโดนแฟนอ้อนใส่แบบนั้นก็หวั่นไหวเขินลืมเคืองไปเลยทีเดียว

“ไม่-หอม!” ริเอโกะสวนคืนด้วยเสียงกลั้นเขิน เธอสะบัดหน้าสวยๆของเธอใส่คิระแล้วเดินหนีแต่คนแก่อ้อนเก่งอย่างเขาก็รีบเกี่ยวเอวเธอมากอดไว้ เขาจะไม่ยอมปล่อยให้เธออยู่ห่างจากเขาเด็ดขาดเพราะเขา..รักมาก

“ไม่หอมงั้นผมหอมนะ ฟึ้บๆๆๆ” คิระกดจมูกลงบนแกมริเอโกะรัวๆ คนขโมยหอมหลายฟอดอย่างเขาทำให้แก้มสาวแดงแปร้ดจนต้องหันตัวมาดิ้นอู้อี้ปัดป้องเอามือดันอก คิระเห็นก็อมยิ้มเอ็นดู เขาจับมือสองข้างของริเอโกะขึ้นมาจูบ เธอเงยหน้ามองเขาที่อ้อนเก่งเป็นบ้า

‘ทำไมถึงอ้อนเก่งขนาดนี้นะ’ 

ริเอโกะถามคิระในใจ คนรอรักมาหลายสิบปีเงยหน้าขึ้นสบตาหวานใจที่มีแววตาหวานเย้ายวนกระเซ่าหัวใจชวนให้ในหัวเขาคิดฟุ้งซ่าน

“งอนอะไรผมหืม” คิระถามขณะที่ยังไม่ยอมปล่อยมือริเอโกะออกแถมถามไปก็จูบปนหอมมือไปเรื่อย เขาทำให้ริเอโกะแก้มแดงหน้าร้อนผ่าว แววตาสวยหวานของหญิงสาวหันหลบชายตาผู้ชายอ้อนเก่งที่ใช้จูบถูกที่ถูกเวลา คิระมองริเอโกะปากแข็งไม่ยอมตอบ เขาปล่อยมือริเอโกะออกแล้วโอบเอวดึงเธอเข้ามาใกล้

“คุณ” ริเอโกะเงยหน้าขึ้นมาอีกทีก็เห็นคิระอยู่ใกล้แค่ปลายจมูกเธอแล้ว คิระมองเธอด้วยสายตาเดียวกับที่เคยมองริกะ เขานึกถึงช่วงเวลาที่เคยอ้อนเคยง้อในวันวาน

“งอนอะไรคะ” คิระถามเบาๆด้วยน้ำเสียงนุ่มๆ เขายกมือขึ้นใช้ปลายนิ้วไล้แก้มริเอโกะเบาๆ ใจเขาล่องลอยไปไกลยามได้ชิดใกล้สัมผัสอุ่นไอละมุนจากเรือนกายของผู้หญิงที่เขารักหมดหัวใจ ริเอโกะมองตาคิระ เธอรู้ว่าเขากำลังอ้อนเอาใจเธอ ทุกอย่างที่เขาทำตอนนี้คือสิ่งที่หัวใจเธอต้องการ เธอชอบให้เขากอดให้เขาสนใจ ให้เขาชิดใกล้มอบจูบกับสัมผัสลมหายใจบนเรือนร่างที่เบียดชิดกัน คิระมองปลายจมูกริเอโกะลามลงไปถึงริมฝีปาก เขายื่นหน้าไปจูบแก้มเธอขณะที่สายตายังมองริมฝีปากสีชมพูของเธอ เขาทำให้ริเอโกะรู้สึกว่าเขารักเธอมากอย่างไม่มีเหตุผล แม้เขาจะไม่พูดอะไรสักคำแต่การกระทำของเขาก็ทำเหมือนว่าเธอกับเขาเคยรู้จักกันมาแสนนาน

“คุณหายไป ไม่สนใจชั้น” ริเอโกะค้อนเบาๆด้วยหัวใจสั่นไหวเพราะเขินที่ได้ใกล้คิระแต่ต่อให้เธอค้อนใส่ยังไงก็ยังดูหวานเสมอในสายตาของเขา

“ผมอะหรอ ไม่สนใจ” คนหลงแฟนหมดหัวใจได้ยินแล้วถึงกับอมยิ้มออกมา

“สนใจสิคะ ผมไม่เคยไม่สนใจคุณนะ” คิระบอก ริเอโกะเห็นเขาง้ออ้อนก็ได้ใจ เธอไม่ได้โกรธเขาแต่อยากได้ความรักความสนใจให้เขาง้ออ้อนเธอเยอะๆ แค่เธอชายตาไปทางอื่นคิระก็ง้อแล้ว

“ไม่เอาน่า” คิระโอบศีรษะริเอโกะมาซบไว้บนอก เธอยิ้มออกมาอย่างกลั้นไว้ไม่ได้เมื่อถูกคิระลูบผม

“หายงอนนะ ผมจะโทรหาบ่อยๆ ละก็จะมาหาคุณบ่อยๆ เลิกงานแล้วจะรีบมาหาเลย โอเคมั้ย” คิระง้อ ริเอโกะฟังแล้วก็แอบยิ้มเพราะรู้สึกว่าเขาน่ารักที่ง้อหนักขนาดนี้

“บ่ายนี้ผมมีสอน ไว้เสร็จงานแล้วเย็นนี้เราไปกินข้าวเย็นด้วยกันนะ ผมมารับ” คิระบอกเพราะอยากมีเวลาอยู่กับแฟน ริเอโกะเงยหน้ามองเขา

“แล้วถ้าคุณลืมมารับชั้นละคะ?” ริเอโกะแกล้งอ้อนตัดพ้อ คิระอมยิ้มขำแล้วก้มลงมาจูบหน้าผากเธอ

‘อ้อนผมเก่งจริงนะ’ 

“ลืมได้ไง แฟนทั้งคนนะ” คิระบอกพร้อมกับลูบผมริเอโกะ เธอเงยหน้ามองเขากดริมฝีปากลงบนหน้าผากของเธออีกครั้ง จูบของเขาช่างดูละมุนทะนุถนอมเธอมากเสียเหลือเกิน ริเอโกะมองคิระลูบแถมจูบเธอซ้ำๆแบบนี้แล้วใจเธอก็คิดเตลิดฟุ้งไปไกลว่ายามรมลึกซึ้งหวาบหวามเกินขั้นอ่อนไหว เขานั้นจะยังอ่อนโยนแบบนี้ไหมหรือว่าเร่าร้อนทำให้เรือนร่างเธอลุกเป็นไฟ

“มีข้าวเที่ยงหรือยัง ผมออกไปซื้ออะไรให้เอาไหม?” คิระถาม เขาอยากริเอโกะในทุกเรื่องที่เขาทำได้ เห็นเธออยู่คนเดียว จะออกไปไหนมาไหนแต่ละทีก็คงจะลำบาก ริเอโกะสั่นหัว

“ชั้นมีกับข้าวเช้าเหลืออยู่ค่ะ เยอะเชียวล่ะ”

“ถ้าเยอะเนี่ย ขอกินด้วยดิ” คิระยิ้มกริ่มๆ เขาสาบานว่าขอกินกับข้าวไม่ได้ขอกินเจ้าของกับข้าวจริงๆแต่ไม่รู้ว่าเธอจะเชื่อไหม ริเอโกะอมยิ้ม

“ได้สิคะ” ริเอโกะตอบ

“ตกลงว่ากินคุณได้ละนะ” คิระหยอกทำเอาริเอโกะเขิน เธอทุบอกคิระไปทีนึงด้วยกำปั้น

“อ๊อยยย” คิระร้องเพราะตกใจหาใช่เพราะเจ็บ เขาจะจับมือดึงริเอโกะมากอดเล่นด้วยสักหน่อยแต่เสียงเรียกที่ดังจากหน้าร้านทำให้เขาต้องปล่อยเธอออกไปรับลูกค้า

“มารับผ้าครับบบบบบบ!!!”

“ค่า มาแล้วค่า!!!!!” ริเอโกะพูดแล้วรีบวิ่งไปหน้าร้าน คิระได้ยินเสียงลูกค้าผู้ชายก็รีบตามไปแอบมองดูเพราะหวงแฟนสาว อีกใจเขาก็คิดว่าเขาดูขี้หึงเกินไปอาจจะทำให้แฟนเด็กรำคาญจึงพยายามบอกตัวเองว่าอย่าไปหึงหวงคิดมากแต่พอเห็นหน้าลูกค้าแล้วคิระก็ถึงกับลืมตัวเลยทีเดียว

“ผมตกใจหมดเลยนึกว่าหายไปไหน เข้ามาไม่เจอใครเลยครับ” ชายหนุ่มหน้าใสใส่แว่นดูหล่อเหลาไม่เบาเอ่ยคุยกับเจ้าของร้านสาวที่อายุไม่น่าจะห่างกันสักเท่าไหร่

“พอดียุ่งๆอยู่หลังร้านน่ะค่ะ ขอโทษด้วยนะคะ” ริเอโกะพูดพร้อมโค้งให้อย่างสุภาพซึ่งมันดูน่ารักมากในสายตาผู้ชาย เธอหันไปหยิบตะกร้าผ้าของลูกค้ามาวางพร้อมกับดึงบิลที่แปะไว้ที่ขอบตะกร้าออก

“เอาผ้ามาซักที่นี่แล้วหอมมากเลยครับ หอมจนเพื่อนผมที่นั่งข้างๆทักเลยนะว่าซักยังไงให้หอมแบบนี้”

“อยากรู้ก็บอกให้เขาเอาผ้ามาซักที่นี่สิคะ” ริเอโกะพูดพร้อมกับฉีกยิ้ม เธอย่อมอยากได้ลูกค้าเพิ่มขึ้นอยู่แล้ว

“ใส่แล้วตัวผมยังหอมเลยนะเนี่ย”

“จริงหรอคะ” ริเอโกะยิ้มปนหัวเราะเล็กน้อยตามมารยาท

‘ชิ หมั่นไส้’ 

คิระพึมพำอยู่หลังกำแพงคนเดียว ใจเขาอยากจะเดินกอดหอมริเอโกะเอาให้ทุกคนรู้ไปเลยว่าเขาเป็นเจ้าของเธอแต่เขาก็คิดว่ามันงี่เง่าเกินไปที่จะทำแบบนั้นแถมไร้สาระไร้เหตุผลอีกต่างหาก กิจการเธอจะเสียหายเอาเปล่าๆ คนสูงวัยใจหนุ่มเดินไปอุ่นกับข้าวแบบฉุนๆ

 

“ตึ้ก...ตึ้ง” เสียงปิดไมโครเวฟดังขึ้น ริเอโกะเดินกลับเข้ามาในครัวก็เห็นคิระก้มหยิบถ้วยเปล่ามาเตรียมใส่ข้าวสวย

“ชั้นทำให้ดีกว่าค่ะ” ริเอโกะพูดแล้วเดินเข้ามาหยิบถ้วยจากมือคิระ

“คนแก่ ไปนั่งรอเถอะไป” ริเอโกะแซวแฟนตัวเอง คนโดนแซวออกอาการตาขุ่นฉุนขึ้นมาทันที

“ใช่สิ ผมมันไม่หนุ่มเหมือนลูกค้าคุณนิ” คิระพูดเสร็จก็หันหลังงอนตุ๊บป่องไปหยิบตะเกียบในตะกร้าสีชมพูแล้วเดินไปนั่งที่เก้าอี้ ริเอโกะหันมามอง เธอไม่เคยเห็นเขาออกอาการแบบนี้มาก่อน

“คุณหึงชั้นหรอคะ” ริเอโกะถาม

“ไม่เลยมั้ง” คิระประชดลอยๆ ก็เธอสวยเธอน่ารักขนาดนั้น เขาหึงเขาหวงแล้วมันแปลกที่ไหน สมัยรักกับแม่ค้าชีสเค้กนั้น หนักกว่านี้เยอะเพราะริกะยั่วเก่งแถมเซ็กซี่ขี้อ่อยอีกต่างหาก ริเอโกะเห็นคนแก่หึงแล้วก็อดขำไม่ได้ เธอยกกับข้าวออกมาจากไมโครเวฟ กลิ่นหอมๆจากต้มจืดหัวไชเท้าซี่โครงกระดูกหมูตรงหน้าไม่ทำให้คิระหายบึ้งตึงได้เลยสักนิด แฟนใหม่ป้ายแดงอย่างริเอโกะเลยรู้สึกตะขิดตะขวงใจที่จะทำนิ่งเพิกเฉยไม่สนใจ

“หายงอนนะ กินข้าวกัน” ริเอโกะพูด

“อื้มครับ ผมตักข้าวให้” คิระพูดแล้วลุกจากเก้าอี้จะไปหาหม้อข้าวแต่สองไหล่ของเขาก็ถูกมือสาวจับไว้ คิระเงยหน้ามอง แค่เจอริเอโกะสนใจผลักไหล่เขากลับไปนั่งลงบนเก้าอี้ เขาก็ถึงกับปล่อยตัวปล่อยใจไม่ขัดขืนเลยสักนิด ริเอโกะยิ้มเบาๆ เธอมองคิระนั่งลงบนเก้าอี้ เขาคิดว่ามันจะจบแค่นั้นแต่จู่ๆสาวสวยดูเรียบร้อยก็ทำให้หัวใจเขาเต้นตึกตัก แค่เห็นเธอแยกหว่างขาออกนั่งคร่อมตักเขา คนใจบางไวต่อการยั่วก็ถึงกับหายใจไม่ค่อยออก สัมผัสของซอกขาเธอที่เสียดสีกับหน้าตักเขานั้นทำให้เลือดลมสูบฉีดดีกว่ากินยาตำรับไหนๆเสียอีก ริเอโกะเอามือคล้องคอคิระ เธอยื่นหน้าเข้าไปหาเขาคล้ายเหมือนจะจูบ คิระมองแฟนสาวที่เหมือนมีเงาริกะอยู่ในดวงวิญญาณ สายตาท่าทางเธอแม้จะยังไม่ยั่วเย้าเซ็กซี่เท่าริกะแต่มันก็ทำให้คิระรักได้เหมือนเดิมไม่แปรเปลี่ยน ช่วงวันเวลาดีๆแบบคนรักเริ่มเกิดขึ้นในห้องครัวเหมือนรักครั้งที่แล้วที่เขาเคยถูกริกะเล่นทะลึ่งตึงตัง

“คุณหึงชั้น” ริเอโกะมองตาคิระ เธอเจตนาแค่อยากหยอกแกล้งยั่วคนแก่เท่านั้น เด็กรู้เท่าไม่ถึงการณ์อย่างเธอคิดว่าคิระไม่น่าจะมีฤทธิ์เดชอะไร หารู้ไม่ว่ายิ่งเธอเข้าใกล้เขาแบบนี้ เขาก็รู้สึกว่ากำลังถูกเด็กลองของ

“ก็รู้นี่” คิระเอ่ยเบาๆ พร้อมกับยื่นหน้าไปใกล้ริเอโกะจนชิดปลายจมูกของเธอ เสียงกระเซ่าละมุนยั่วนิดๆของเขาทำให้ริเอโกะรู้สึกว่าตัวเธอติดกับดักอะไรสักอย่างเข้าให้เสียแล้ว นัยน์ตาวับวาวละมุนอ่อนโยนแฝงความนุ่มนวลน่าค้นหาของผู้ชายตรงหน้าทำให้เธอขยับตัวไปไหนไม่ได้ กลิ่นลมหายใจของเขากำลังเกี่ยวรัดเรือนกายและหัวใจของเธอไม่ต่างจากสองมือของเขาที่จับสะโพกของเธอไว้และพร้อมจะดึงให้เธอเข้าหาเขาได้ทุกเมื่อ คิระอมยิ้มนิดๆที่มุมปาก ใจคิดว่าจะลงโทษริเอโกะเสียหน่อยที่สวยเกินไปจนทำให้ผู้ชายมาอ้อล้อหยอกเย้า เขาเอาจมูกของเขาไปยีปลายจมูกริเอโกะเบาๆแล้วกดจูบลงบนริมฝีปากของเธอ การลงโทษที่เหมือนการสนองตัวเองนิดๆทำให้คิระดูจะมีความสุขกับการกดจูบใส่ริเอโกะไม่น้อย เขาจูบเหมือนหยอกแต่แววตาเขาจริงจัง มันเริ่มทำให้ริเอโกะไม่อยากจะหยุดแค่นั้น เธอยังอยากรู้อยากลองว่าคิระจะจูบเก่งจูบละมุนแค่ไหนกันเชียว จังหวะที่คิระผละริมฝีปากออกแต่มือเขาดันสะโพกริเอโกะเข้าหาตัวของเขา ริเอโกะก็ยื่นหน้าไปกดจูบบนริมฝีปากคิระบ้าง เธอทำให้ความทรงจำของคิระในช่วงเวลาที่เคยถูกริกะลักจูบวนกลับคืนมาในหัวสมอง ริมฝีปากสีชมพูกรุ่นกลิ่นสาวขยี้เบียดบดลงบนริมฝีปากผู้ชายที่รอรักแท้ของตัวเองมาทั้งชีวิต

“อ.....อื้อส์....ส.....” ริเอโกะจูบพร้อมกับจ้องตาคิระที่มองเธอกลับมา ริมฝีปากของเธอกับเขายังแนบชิดไล้ละเลียด ลิ้นละเลงตวัดเกี่ยวรัดเบาๆช้าๆ ช่วงเวลาหวั่นไหวของจูบแรกตั้งแต่รับรักทำให้ริเอโกะรู้สึกบางอย่างในหัวใจ นาทีที่ริมฝีปากเธอแนบสัมผัสกับริมฝีปากของเขา นาทีที่สายตาของเธอได้จ้องมองเขาด้วยหัวใจที่มีความรู้สึกลึกซึ้งให้ก้นบึ้งที่เคยอับเฉาเปลี่ยวเหงานั้นฟู่ฟ่องไปด้วยความหวาบหวาม เธอรู้สึกเหมือนว่าเคยอยู่บนริมฝีปากเขาแบบนี้ อยู่บนตักเขาแบบนี้ทั้งที่เธอไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อนเลยสักนิด ริเอโกะกำลังจะหลับตาจูบกับเขาอีกรอบ โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงเขาก็ดังขึ้นมาขัดจังหวะ

“ครืดดดดดดด” ริเอโกะตกใจจนผละตัวลุกขึ้น คิระกัดฟันนิดๆ เขาอยากจะฆ่าคนที่โทรมาเสียจริงๆ

“ขอโทษครับ” คิระบอกริเอโกะ เขาลุกขึ้นแยกออกไปรับโทรศัพท์ซึ่งริเอโกะก็ยืนมองอยู่

“ครับ...ใช่ครับ....ข่าวกับคุณเอริกะ....” ชื่อดาราสาวทำให้ริเอโกะหูผึ่งทันที เธอมองแฟนเธอกำลังแก้ข่าวกับสำนักข่าวที่ไม่รู้ว่าไปหาเบอร์เขามาจากไหน

“ผมไม่สะดวกไปออกครับ...คุยในนี้ได้....ครับ ไม่ได้เป็นแฟนกันครับ ผมสอนเธอยิงปืนเฉยๆ....ก็สักพักแล้วนะครับแต่ไม่เคยออกไปไหนกันลำพังสองต่อสองครับ....คืออย่างนี้ครับ ผมไม่อยากให้มีข่าวแบบนี้ เพราะผมมีแฟนแล้วครับ” คิระพูดเสียงจริงจัง เขายืนหันหลังคุยโทรศัพท์ไม่ให้ริเอโกะได้ยินแต่สาวเจ้าเมื่อได้ยินคิระบอกว่ามีแฟนแล้วก็แอบยิ้มดีใจ เขาคุยไม่นานเท่าไหร่ก็วางสายแล้วหันไปจะกินข้าวแต่เมื่อเห็นว่าริเอโกะมองอยู่เขาก็นึกว่าเธองอนเขา เธอหันหลังจะเดินไปตักข้าว เขาก็รีบวิ่งไปกอดเอวเธอจากทางด้านหลัง ตกลงว่าวันนี้เขากับเธอจะได้กินข้าวกี่โมงกันแน่นะ

“มันไม่มีอะไรนะริเอโกะ ผมแก้ข่าวแล้ว ไม่งอนนะ”

“ไม่ได้งอนซะหน่อย” ริเอโกะพูดโดยไม่หันไปมองหน้า คิระมองแก้มเธอแล้วหอมไปฟอดนึง

“ไม่งอนจริงง่ะ” คิระถามย้ำ ริเอโกะหันมามองหน้าเขาด้วยใจที่สงสัยว่าทำไมใครๆถึงรุมล้อมชอบเขากันนักนะ เขาก็แค่หล่อ แค่สูงแค่หุ่นดีมีกล้าม แค่น่ารักและขี้อ้อนมากก็เท่านั้น จะมาชอบอะไรเขากันน่ารำคาญจริงๆ

“ถ้าไม่งอน งั้นบอกเคสึเกะนะว่าวันนี้คุณจะกลับค่ำหน่อย”

“จะพาชั้นไปไหนคะ” ริเอโกะถาม คิระอมยิ้มแล้วยื่นหน้ามาจุ้บปากเธอ

“ไปสวีทกับแฟนที่น่ารักที่สุดในโลกไง”

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}