MaschenY
facebook-icon

ถึงเวลาเล่าเรื่องราวของรุ่นลูกอย่าง ดิน ลูกชายคนโตของดนัยและพลอยไพลินแล้วครับ

ตอนที่ 39 ปอบม้าล้านนา ตอนแรก

ชื่อตอน : ตอนที่ 39 ปอบม้าล้านนา ตอนแรก

คำค้น : ป่า คดีความ

หมวดหมู่ : นิยาย ลึกลับ,สืบสวน สอบสวน

คนเข้าชมทั้งหมด : 204

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ก.ค. 2562 06:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 39 ปอบม้าล้านนา ตอนแรก
แบบอักษร

เสียงฝีเท้าของม้าดังกรุบกรับลั่นใกล้เข้ามาทุกที 

จ่ายักษ์มองซ้ายมองขวาเหมือนกำลังหาทาง 

"เอาไงกะมันดีวะแม่ง?" 

เขาเอ่ยถาม 

"อย่าให้มันรู้ว่ามีเราอยู่เลยจะดีกว่าว่ะพี่" 

ยิมบอกมา 

"เคยได้ยินว่ามันโดนตีตายได้นะ" 

หมู่คำปันพูดพลางทำสีหน้านึกคิด 

"เอาจริงดิ มึงอย่าปั่นนะ" 

จ่ายักษ์ถามเสียงจริงจัง 

"เราลองทำตัวเงียบๆ ดับไฟกันก่อนดีมั้ยครับ?" 

โต้งบอก 

"เอ็งเคยเจอมั้ยโต้ง?" 

ยิมหันไปถามทันที 

"ก็เคยเจอสิพี่ ตอนนั้นผมกับเพื่อนกลับจากป่าล่างขึ้นมาช้าเลยมืดค่ำแต่ยังดั้นด้นเดินกันต่อเพราะตอนนั้นมีกันสามคนแล้วก็มีปืนด้วย" 

โต้งว่า 

"เสียงมันยังงี้แหละ แต่พอมันใกล้เข้ามาพวกผมเลยเข้าใจว่ามันไม่ใช่สัตว์เลยกระโดดไปหลบหลังพุ่มไม้กัน มันก็ผ่านไปนะไม่ได้สนใจอะไรพวกผมเลย" 

โต้งเล่าประสบการณ์ 

"งั้นดับไฟ แล้วเงียบไว้" 

จ่ายักษ์สั่งอย่างรวดเร็วแข็งกับเวลา 

ยิมใช้พลั่วสนามแบบของทหารตักดินขึ้นมากลบกองไฟอย่างเร่งรีบ 

ไม่นานแสงไฟก็ดับลงโดยไม่มีควัน 

"ไฟฉายเตรียมพร้อมนะ" 

จ่ายักษ์ที่รับบทหัวหน้าหมู่บอก 

ทุกคนพยักหน้ารับกันในความมืดมิดยามราตรี 

โดยไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะเห็นรึไม่ 

แต่มืดแบบนี้ใครมันจะไปเห็นล่ะ 

"มันใกล้มาแล้ว" 

โต้งที่เอาหูแนบกับพื้นบอกเสียงกระซิบ 

หัวใจของทั้งสี่คนเต้นโครมครามเมื่อเสียงฝีเท้าของสัตว์กีบดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ 

'ฮี่ๆๆๆ' 

เสียงร้องของมันทำเอาขนของชายทั้งสี่คนลุกซู่ 

ความรู้สึกเสียวสันหลังนั้นไม่ต้องถาม เป็นกันทุกคน 

"ที่ผ่านมาเราพึ่งแต่หมวดดินกับพรานคำ" 

หมู่คำปันพูดเสียงสั่น 

"ตอนนี้ก็พึ่งตัวเองนี่แหละ" 

ยิมตอบ 

แล้วเจ้าของเสียงก็เคลื่อนตัวผ่านจุดตั้งแคมป์ของทั้งสี่ไปในที่สุด 

"มันไปแล้วๆ" 

โต้งที่ยังเอาหูแนบพื้นอยู่พูดด้วยน้ำเสียงยินดี 

"เย้ ไปได้ซักทีกูเกร็จจะตะคริวจะกินแล้วเนี่ยฮ่าๆๆ" 

จ่ายักษ์ว่าพลางหัวเราะ 

แต่แล้ว แขนของใครบางคนก็ดันไปชนกับหม้อสนามที่ตั้งไว้เพราะมองไม่เห็น 

'เคร้ง!' 

ทุกคนนิ่งเงียบกริบ 

เสียงหม้อสนามใบหนึ่งหล่นไปกระแทกกับอีกใบดังพอสมควร 

"ชิบหายแล้วมั้ยล่ะมึง" 

จ่ายักษ์บอก 

"กูขอโทษที พอดีขยับตัว" 

หมู่คำปันบอกเสียงอ่อย 

"ไอ้ปันไอ้ห่า ทำไงล่ะถ้ามันกลับมา" 

จ่ายักษ์ดุ 

"หนีดิวะ" 

ยิมบอกอย่างเร่งรีบ 

แล้วก็เป็นไปตามที่ทั้งหมดกลัว 

"พี่...มันกลับมาจริงๆ" 

โต้งที่เอาหูแนบพื้นอีกครั้งร้องบอกด้วยเสียงสั่นระลิก 

เสียงฝีเท้าม้าดังกรุบกรับดังใกล้เข้ามาอีกครั้ง 

"เชี่ยแล้วมั้ยล่ะ" 

หมู่คำปันสถบออกมา 

"ไม่มีบันไดเรือนให้ชักขึ้นด้วยมึงเอ๊ย" 

ยิมร้องอย่างร้อนรน 

เพราะตามความเชื่อ หากหนีมันขึ้นบ้านได้แล้วชักบันไดเรือนกลับหัวมันจะทำอะไรไม่ได้ 

และตายลงไปในที่สุด 

ในขณะที่เสียงควบของม้าเข้าใกล้มา 

'เสียงคน..เสียงคน...เสียงคน' 

เสียงพึมพัมของชายชราดังแว่วมาตามสายลม 

"ชิบละ" 

ยิมบอก 

"ยิงแม่งเลย!" 

จ่ายักษ์เสียสติจนบ้าดีเดือดแล้ว 

"ยิงได้เหรอวะพี่" 

หมู่คำปันถาม 

"ยิงไม่ได้ก็เอาไม้รุมตีมัน" 

ยิมบอก 

"เอาไม้ตีมันหนีไปนะครับ ผู้ใหญ่ในหมู่บ้านเคยเล่าให้ฟัง" 

โต้งบอกมา 

พร้อมกับขอให้เปิดไฟฉายเพื่อส่องหาท่อนไม้ 

"ค้างไว้ตรงนี้หน่อยครับ!" 

โต้งพูดอย่างเร่งรีบ ก่อนจะชักมีดเดินป่าเล่มใหญ่ตรงเข้าไปฟันต้นไม้ขนาดเหมาะมือทันที 

เขาเหลามันอย่างลวกๆ ตัดส่วนกิ่งและใบออกจนได้ท่อนไม้มาประมาณสองท่อน 

ก่อนจะโยนไปให้จ่ายักษ์ 

"เอ้อ มาสิวะกูจะฟาดให้" 

คนรับร้องอย่างมั่นอกมั่นใจ 

แต่เมื่อมันมาถึง 

'คน...คน...' 

เสียงของมันอยู่ที่ทางด่านใกล้กับแคมป์ชั่วคราวของทั้งสี่คน 

เมื่อมีเสียงย่ำใบไม้แห้งเข้ามาทางทิศของพวกเขา 

ไฟฉายสามกระบอกถูกเปิดขึ้น! 

มันส่องไปพบกับร่างสูงใหญ่ของม้าที่มีท่อนบนเป็นคนเหมือนกับสัตว์ในนิยายของฝรั่ง 

"เหวออ" 

โต้งร้องตกใจ 

"ยิง! ไอโต้งอย่าวิ่งนะโว๊ย" 

จ่ายักษ์สั่ง 

ยิมใช้มืออีกข้างคว้าเสื้อของโต้งไว้ ก่อนที่ชายหนุ่มจะเตลิดไป 

'เปรี๊ยงๆๆๆๆ' 

เสียงรัวปืนหลายนัดดังขึ้นกลางดึก! 

แต่สิ่งเหนือธรรมชาติรูปร่างประหลาดกลับยืนเฉย 

'ฆ่า...ฆ่าา' 

มันพึมพัมก่อนจะยกขาหน้าขึ้นเหมือนม้ากำลังตื่นตกใจ! 

ก่อนจะกระทืบเท้าลงมาในตำแหน่งที่จ่ายักษ์ยืนอยู่!! 

"เวรเอ๊ย!" 

เขาสถบหลังจากกระโดดหลบออกมา 

แต่มันยังหมุนตัวเพื่อจะโจมตีอีกครั้ง 

"ไม่อยู่แล้วโว๊ย เจอกันอีกทีที่นี่นะถ้ารอด" 

ยิมร้องก่อนจะเผ่นหนีไปพร้อมกับโต้ง 

เขาเป็นคนกลัวสิ่งแบบนี้มากๆ 

แค่ยืนรับมือไว้ได้ก็บุญเท่าไหร่แล้ว 

จ่ายักษ์ลุกขึ้นพรวดก่อนจะยิงซ้ำไปอีกจนหมดแม็กกาซีน 

"ไอ้ปัน ไปโว๊ย" 

เขาร้องบอกหมู่คำปันก่อนจะเปิดแนบไปอีกคน 

"กูก็งงว่ามึงจะอยู่ทำไมวะพี่!" 

หมู่คำปันร้องก่อนจะวิ่งตามไปติดๆ 

ฝ่ายปอบม้าในตำนานของล้านนาหมุนตัวมองหาทั้งหมดอยู่ครู่เดียวก็ออกวิ่งไปทางที่ยิมและโต้งเผ่นไปในทีแรก! 

'ต้องฆ่า...ต้องฆ่า' 

มันร้องพึมพัม 

มันจะยอมให้คนที่เห็นตัวมันรอดไปไม่ได้ 

แต่ถึงรอดไปในคืนนี้มันก็จะตามรังควานไปตลอดจนผู้นั้นล้มป่วยลงในที่สุด 

ตอนนี้ฝ่ายจ่ายักษ์แตกกระเจิงไปคนละทิศละทางแล้ว 

ต่างคนต่างวิ่งหนีเพราะในเมื่อกระสุนปืนทำอะไรมันไม่ได้ 

และไม่มีทั้งหมวดดินและพรานคำอยู่ด้วย 

มันก็ไม่มีค่าที่ทั้งสามจะต้องไปใจดีสู้ผี 

สู้วิ่งไปหลบให้ปลอดภัยแล้วพยายามหาทั้งสองฝ่ายที่พลัดหลงกันในตอนเช้ายังดีซะกว่าอีก 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น