เปลวไฟสีน้ำเงิน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Heart 09 (2)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 611

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ก.ค. 2562 10:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Heart 09 (2)
แบบอักษร

บทบรรยาย ทอฝัน 

คืนวันต่อมา... 

ทอฝัน : ฝันสวยกว่าเดิมมั้ย 

ทอฝัน : ส่งรูปก่อนออกไปเที่ยว 

ภาคิณ : ไปทำอะไรมา 

ทอฝัน : แฟนพี่อินสวยใช่ไหมล่ะ 

ภาคิณ : เปล่า เหมือนลดลงจากที่เคยมี 

  

“พรีม!!” ฉันเรียกเพื่อนอย่างหงุดหงิดและทำหน้างอนๆ ก็พี่อินน่ะสิ บอกว่าฉันแต่งตัวแบบนี้แล้วความสวยลดลง ฉันจึงอยากถามพรีมว่าลดลงจริงเหรอ ไม่เชื่อหรอกพี่อินน่ะ 

“อะไรแก ฉันขับรถ อย่าทำให้ตกใจสิ” 

“พี่อินว่าฉันไม่สวยเหมือนเมื่อก่อน” 

“ฮ่าๆ ๆ” แล้วเพื่อนก็หัวเราะลั่นราวกับเป็นเรื่องตลกแทนที่จะได้คำตอบ แต่ฉันไม่ตลกด้วยหรอกนะ 

“สวยไหม ตกลงทอฝันน่ะสวยไหม” 

“พี่อินหึง! แกจะคิดมากทำไม” 

“อ่าวเหรอ...” ฉันลากเสียงยาวและแอบยิ้มอยู่คนเดียว พึ่งจะรู้ว่าผู้ชายหึงน่ะ เขามักพูดตรงกันข้ามกับสิ่งที่เห็น 

  

ทอฝัน : ถามพรีมแล้ว พรีมบอกว่าพี่อินหึง ไม่ได้บอกว่าฝันไม่สวย 

ภาคิณ : พี่ไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้น 

ทอฝัน : แล้วหมายถึง 

ภาคิณ : หน้าอกมั้ง 

  

“พรีม!!” ฉันเรียกเพื่อนอีกครั้งเมื่อปัญหาใหม่เกิดขึ้นอีกแล้ว “พี่อินบอกว่าหน้าอกฉันเล็กลงอะแก มันเล็กจริงเหรอ” 

“โอ๊ย! แกอยากเพอร์เฟ็คในสายตาพี่เค้าขนาดนั้นเลย” 

“ก็ใช่” ตอบอย่างมั่นใจเลย “ฉันกลัวมีคนมาจีบ ฉันอยากมีครบทุกอย่างในตัว ให้พี่อินไปไหนไม่รอด” 

“เฮ้อ” ถึงกับต้องหันไปมองเมื่อได้ยินเสียงพรีมถอนหายใจเฮือกใหญ่ มิหนำซ้ำเธอยังส่ายหน้าไปมาราวกับเอือมความคิดของฉันเต็มทน “ฉันถามตรงๆ นะทอฝัน” 

“ว่า...” ฉันลากเสียงยาว เก็บโทรศัพท์ไว้ในกระเป๋าสะพายใบเล็ก 

“แกได้พี่อินแล้วใช่มั้ย ถึงโวยวายขนาดนี้ เมื่อก่อนตอนคุยกันเฉยๆ แกไม่ออกอาการบ้าบองอแงขนาดนี้นะ” 

“...” 

“ว่าไง” 

“มะ..ไม่บอก” เพราะโดนถามย้ำอีกครั้ง ฉันจึงรีบตอบไปแล้วแสร้งทำเป็นมองนั่นมองนี่ ไม่เพิ่มบทสนทนาขึ้นมาอีก แต่เพื่อนฉันไม่ยอมจบง่ายๆ นี่สิ 

“แกไม่บอกฉันก็ไม่บอกนะ” 

“อะไร” ฉันถามทันควัน ยังมีเรื่องไหนที่ฉันไม่รู้อีกเหรอ เท่าที่เจอมาก็น่าจะพอแล้วนะ อย่างเช่นเป็นคนดี อบอุ่น เอาใจเก่ง ดูแลตลอด ไม่มีแฟนมาก่อน แล้วก็คบกันกับฉันอะไรทำนองนี้ 

“แม่พี่อินหวงลูกชายนะแก” 

“ห้ะ!” ถึงกับอุทานออกมาด้วยความตกใจ ลงตบหน้าตัวเองเบาๆ ก็เจ็บจนรู้ว่าไม่ได้ฝันไป 

“อย่าคิดว่าได้พี่อินแล้วก็จะสบายตลอดไป แม่ผัวแสนดีไม่มีอยู่จริงในโลก โดยเฉพาะแม่พี่อิน” 

ปวดขมับตุบๆ เลยทอฝัน มิน่าล่ะ พี่อินถึงได้รีบกลับตามคำสั่งตอนแม่ส่งข้อความไปบอก ฉันน่าจะเอะใจตั้งแต่แรกแล้วนะว่าการที่พี่อินแสนดีและดีมากๆ ไม่มีวี่แววว่าจะเป็นผู้ชายร้ายกาจ เขาต้องมีพื้นฐานครอบครัวที่เป็นผู้ดี ทำอะไรอยู่ในกรอบพอสมควร 

“เนี่ย คืนนี้แกอาจได้เที่ยวสั่งลาก็ได้ เพราะต่อจากนี้แกต้องไปเรียนกุลสตรีไทย เตรียมเข้าบ้านคุณหญิงแม่ไง ฮ่าๆ” 

“จ้า ขำจ้า.... ทำไมไม่บอกตั้งแต่แรก” คิดแล้วก็ขอบ่นพรีมสักทีเหอะ 

พรีมเป็นญาติห่างๆ กับพี่อิน เธอรู้ทุกอย่าง แต่เลือกมาบอกเรื่องสำคัญกับฉันตอนนี้ ซึ่ง...ฉันทำใจไม่ได้ 

ทอฝันต้องต่อสู้กับแม่สามีจริงๆ น่ะเหรอ ให้ตายสิ! นึกว่ามีแค่ในนิยาย 

“แล้วยังไง รู้ตอนนี้จะไม่ชอบพี่อินของแกว่างั้น” 

“เรื่องหัวใจถอยกันได้ง่ายๆ ซะที่ไหน” 

“ก็ใช่ไง เพราะฉะนั้นคืนนี้แกต้องสนุกให้สุด แล้วหยุดที่ไปกราบแม่ผัวงามๆ” 

เอางั้นก็ได้ ถึงผับเมื่อไหร่ทอฝันจะสนุกสุดเหวี่ยงไปเลย ไหนๆ ก็คงไม่มีโอกาสได้มาใช้ชีวิตอะไรแบบนี้อยู่แล้ว ซึ่งฉันก็ทำจริงอย่างที่คิด 

ดื่มเหมือนชาตินี้ต้องลาขาดจากแสงสี ดื่มเหมือนย้อมใจที่ต้องไปจีบลูกชายคุณแม่สุดโหด คิดแล้วก็อยากตีพี่อินให้ตายคามือ ทำไมไม่ส่งสัญญาณเตือนฉันบ้างเลย 

“โลกของพี่อินจะมีกี่ใบ ก็ต้องบอกทอฝันบ้างสิ” 

“เฮ้อแก อย่าคิดมากสิ อย่างน้อยแกก็ได้พี่อินไปแล้วนะ” 

ช่างเป็นคำปลอบใจที่ไม่ควรเก็บมาดีใจเลยจริงๆ “ได้แล้วไง สุดท้ายก็ต้องไปตามจีบอยู่ดี” 

“เอ้า เมื่อก่อนพี่อินยังจีบแกได้เลย ตอนนี้แกก็จีบพี่เค้าบ้างสิ คิดในแง่ดีไว้เพื่อน” 

“จีบสามีมาทำสามีเนี่ยนะ” ไม่ว่ายังไงก็เป็นเรื่องคิดมากในชีวิตทอฝันอยู่ดี มองไม่เห็นทางเลยว่าจะผ่านแม่พี่อินได้ยังไง 

โลกเปลี่ยนไปจนฉันต้องตามล่าผู้ชายแล้ว 

“แหม ก็มโนถึงธีมงานแต่งไว้ก็ได้” 

“จ้า ธีมสีชมพูของพี่อินกับน้องฝัน อีกกี่ปีล่ะเธอ คุณแม่เค้าถึงจะยอมยกให้น่ะ หรือฉันต้องไปบอกแม่ตัวเองให้ซ้อมยกขันหมากรอเพื่อแก้เคล็ดไว้ก่อน” 

“ฉันว่าแกเลอะเทอะไปนะ เฮ้อ” 

ไม่คิด ไม่นึก ไม่ฝัน ไม่ได้เตรียมใจล่วงหน้าเลยว่ากลับมากรุงเทพฯ พร้อมสถานะที่เปลี่ยนไปแล้วฉันต้องเจอกับเรื่องแบบนี้ 

มันพลิกจากภาพหวานแหววในวันวานเป็นฉากบู้แอคชั่นมากเลย 

“แล้วนี่จะกลับยัง” 

“ยัง” ฉันตอบและนั่งดื่มไปเรื่อยๆ จากมึนนิดหน่อย เห็นภาพตรงหน้าเคลื่อนไหวชัดเจน จนตอนนี้เริ่มเลือนราง ในหัวก็หมุนวนไปมาจนแทบไม่ได้สติ 

สุดท้าย ภาพก็ตัดตรงที่ได้ยินคำบ่นของพรีมว่า “ฉันจะเรียกพี่อินมารับแกนะ ฉันแบกไม่ไหว” 

 

 

 

#ใครยังลังเลใจ จะซื้อหรือไม่ซื้อดี ไปอ่านรีวิวได้นะ จิ้มๆ 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}