Marionette_doll
facebook-icon Twitter-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Ep.46 : บุกเดี่ยว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.9k

ความคิดเห็น : 46

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ก.ค. 2562 20:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep.46 : บุกเดี่ยว
แบบอักษร

พชิรา Say ::

กว่าพ่อจะได้ออกจาก ICU ก็บ่ายของอีกวัน มันทำให้ฉันต้องไปหาที่พักที่ใกล้โรงพยาบาลที่สุด เพื่อพักก่อน เพราะที่ห้องพักผู้ป่วยที่พ่อพักอยู่มันเฝ้าได้แค่คนเดียว เลยต้องให้แม่กับแพรวาเฝ้าไข้แทน แต่ก็นะถือว่าพ่อปลอดภัยแล้ว แต่จะให้ดีให้หมออนุญาตให้ออกจากโรงพยาบาลดีกว่า แบบนี้สิถึงเรียกว่าวางใจได้

ฉันมาเฝ้าไข้พ่อในตอนบ่าย ดูพ่อสดใสขึ้นอาจจะมีอาการหายใจหนักๆ ถี่ๆ บ้าง โดยรวมก็ยังถือว่าไม่มีอะไรอันตราย แต่อาจจะเพราะฤทธิ์ยา พ่อยังคงสะลึมสะลือเดี๋ยวหลับ เดี๋ยวหลับ ดีแล้วล่ะจะได้พักผ่อนเยอะๆ

“แม่ไปไหนอะแพรวา”

“ไปข้างนอกอ่าพี่ชิ ไปไหนก็ไม่บอก ดีแล้วอยู่ที่นี่ก็มีแต่ว่าพี่ชิ ฉันขี้เกียจฟังแล้ว รีบบอกให้คุณปฐพีมาสิ มาอวดแฟนหน่อย พ่อเค้าคงดีใจพี่ชิจะได้เป็นฝั่งเป็นฝา” แพรวาเอ่ยแซว

“ใช่ที่ไหน ยังไม่เคยคุยเรื่องนี้กันสักหน่อย”

ว่าแต่โทรศัพท์ไปรายงานพี่ดินหน่อยดีกว่า จะได้รู้ว่าฉันไม่ได้เกเร แต่พอจะโทรหาพี่ดิน คุณหมอที่ดูอาการก็เข้ามาตรวจอาการของพ่อซะก่อน เลยทำให้ไม่ได้โทรบอก

“ตอนนี้คงไม่มีอะไรแล้ว แต่ถ้ามีอาการแทรกซ้อน หรือหายใจได้ไม่ปกติ เจ็บแน่นหน้าอก ให้รีบบอกพยาบาลได้เลยนะครับ”

“ขอบคุณคุณหมอมากเลยนะคะ” ฉันกับแพรวายกมือไหว้ขอบคุณคุณหมอที่ช่วยพ่อฉันให้ดีขึ้น

ตอนนี้ทำได้แค่กอดน้องเอาไว้แน่นๆ เพราะเดี๋ยวมันก็คงจะผ่านไป จะไม่มีปัญหาไหนทำอะไรเราได้เลย ถ้ากำลังใจเรายังดีอยู่ แพรวาเลยเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฉันฟัง แล้วต้องตกใจที่บ้านตัวเองเป็นหนี้นอกระบบถึง 5 แสน เงินที่ฉันมีคงทำได้แค่จ่ายค่ารักษาของพ่อเท่านั้น แต่ไม่นานจังหวะมันเหมือนละครไทยมาก เพราะแม่เลี้ยงของฉันเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับผู้ชายร่างท้วมวัยกลางคนหนึ่ง ที่แต่งตัวดูดี ใส่เครื่องประดับบ่งบอกถึงฐานะที่ร่ำรวยมากแน่ๆ

“เมื่อวานต้องขอโทษแทนลูกน้องด้วยจริงๆ ฉันไม่นึกเลยว่าพวกมันจะทำรุนแรงแบบนี้ แต่พ่อเธอบอกว่าลูกสาวคนโตจะมาจัดการเรื่องหนี้ คนไหนจ๊ะ” น้ำเสียงนุ่มนวลที่ฉาบไปด้วยยาพิษ ฉันได้แต่สูดหายใจเข้าจนเต็มปอด

“ฉันค่ะ ฉันได้ฟังเรื่องจากน้องมาบ้างแล้ว รบกวนออกไปคุยข้างนอกได้ไหมคะ ถ้าพ่อฉันได้ยินอาจจะไม่ดีนัก ด้านล่างมีร้านกาแฟให้ฉันเลี้ยงกาแฟคุณนะคะ” ฉันทำใจดีสู้เสือ เพราะเงิน 5 แสน ฉันไม่มีทางหาเงินก้อนมาจ่ายได้แน่ แต่จะขอผัดผ่อนเป็นรายเดือนได้ไหม เฮ้อออออ นี่จะเป็นสิ่งสุดท้ายที่หนูจะทำให้แม่แล้วนะ

ฉันลงลิฟต์มาพร้อมกับชายร่างท้วมที่แม่พามา เค้ามีลูกน้องตามมาด้วยอีก 3-4 คน

“คุณเนี่ยสวยผิดน้องสาวเลยนะ แลดูจะอ่อนหวาน ใจเย็น น่าค้นหา”

อี๊ นี่เป็นวิธีจีบของคนแก่หรอ ฉันมีแฟนแล้วย่ะ รอยยิ้มชีกอนี่มันคืออะไร ฉันได้แต่ยิ้มเจือนๆ กลับเป็นมารยาท มืออวบที่เต็มไปด้วยแหวนพยายามจะเคลื่อนมาจับ แต่ฉันชักออกมาก่อน อย่านะยะฉันมีแฟนแล้ว

“ผมอยากได้อเมริกาโน่ร้อนจังเลย รบกวนคุณไปสั่งให้ผมทีจะได้ไหมครับ” ฉันรีบลุกขึ้นไปสั่งให้เค้าทันที เพราะทนสายตาที่มองเหมือนแทะโลมแบบนี้ไม่ไหวแล้ว ไม่เห็นจะคุยอะไรสักนิดเอาแต่นั่งมองหน้า อยากได้เงินคืนจริงปะเนี่ย ฉันคงต้องเปิดประเด็นการคุยเองซะแล้ว ฉันยกแก้วอเมริกาโน่ร้อนมาเสิร์ฟให้ชายร่างท้วม

“อเมริกาโน่ค่ะ” แต่พอตอนรับแก้วกาแฟจากฉันเค้ากลับหลอกจับมือฉัน ทำให้ฉันรีบชักมือกลับ

“น่ารักจังเลยนะคุณเนี่ย รู้จักเอาใจ ดูแลคนอื่นด้วย” อะไรของเค้าเนี่ย ฉันรีบกลับไปนั่งที่แล้วคุยเรื่องหนี้สินก้อนโตที่เป็นปัญหา

“ฉันจะขอคุยเรื่องการชำระหนี้ ตอนนี้ฉันมี 2แสน5 ฉันจะขอจ่ายต้นก่อนได้ไหมคะ แล้วดอกจะมาทยอยจ่ายให้ทุกเดือน เดือนละ 2หมื่น5 ไม่ถึงปีหนี้เราก็จะจบกัน” ฉันยืนข้อเสนอพร้อมกับหยิบแก้วกาแฟขึ้นมาดูด

“ก็ดี แต่เสี่ยจะบอกอะไรให้นะ หนูชิ แม่ของหนู ยกหนูให้เสี่ยแล้ว” ประโยคและรอยยิ้มของไอ้เสี่ยนั่นทำเอาฉันต้องลุกขึ้น แล้วพยายามจะหนีทันที แต่ไม่ทันเสีย สติที่มีของฉันมันกำลังจะรางเลือนและดับไป

 

แพรวา Say ::

“แม่ ไอ้เสี่ยนั่นมาทำไม ทวงเงินหรอ พี่ชิบอกแล้วนะว่ามีแค่รักษาพ่อ” ฉันหรี่ตามองแม่ของตัวเองที่มีพิรุธเหลือเกิน

“ต่อไปนังชิมันก็สบายแล้ว จะได้มีเงินให้พ่อแม่ใช้ด้วย” ประโยคของแม่ฉันทำเอาฉันหยุดชะงัก แม่ แม่ทำอะไร แม่กำลังจะทำอะไร

“แม่ แม่ทำอะไรลงไป”

“เสี่ยเค้าสัญญากับแม่แล้ว ว่าเค้าจะเลี้ยงไว้เป็นเมีย ไม่ดีตรงไหน เสี่ยเค้ารวยมากนะ ดีไม่ดีเราจะได้สบายไปด้วย” แม่ฉันยังคงพูดเหมือนไม่รู้สีกอะไร

“แม่!!! ...คราวนี้แม่ทำเกินไปแล้วนะ ผัวพี่ชิเค้าโหดมากเลยนะ ฉันจะไม่อยู่ข้างแม่แล้ว” ฉันรีบคว้าโทรศัพท์โทรหาคนที่ควรโทรทันที ก่อนจะรีบเดินลงลิฟต์ไปที่ร้านกาแฟของโรงพยาบาลที่สุด ฉันไม่มีเบอร์ของคุณปฐพี แต่ฉันมีเบอร์ของรีสอร์ต

แต่พอโทรเข้ารีสอร์ต ก็รอสายตั้งนานกว่าจะต่อสายไปถึงคุณปฐพี แต่พอจะมีคนมารับ มันก็ดันเป็นลูกน้องของเค้าอีก ฉันเลยฝากข้อความเอาไว้ว่า ให้รีบโทรกลับด่วนเรื่องคอขาดบาดตาย โดยทิ้งเบอร์ไว้ให้ก่อนจะรีบวางสายแล้วลงมาหาพี่ชิที่ร้านกาแฟ

ทำไมไม่อยู่กันแล้ว พวกนั้นพาพี่ชิไปไหน ฉันรีบวิ่งหาจนทั่ว พี่ชิ ไปไหนแล้ว ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้นะ แม่นะแม่ แบบนี้มันเกินไปแล้ว ฉันวิ่งวุ่นตามหาทั้งลานจอดรถ หน้าโรงพยาบาล ทุกที่ที่คิดว่าพี่ชิจะอยู่ แต่หมดหวังมันดูไม่มีทางเลย ฉันเลยรีบขึ้นลิฟต์กลับไปที่ห้อง เพื่อถามแม่ ว่าพวกนั้นเอาพี่ชิไว้ที่ไหน

“แกจะอะไรนักหนา เค้าเอาไปเป็นเมียไม่เข้าใจรึไง”

“บอกมา ถ้าแม่ไม่บอกฉันจะไม่ให้อภัยแม่เลย ถ้าพี่ชิเป็นอะไรไป”

Rrrrrrrrrrr Rrrrrrrrrrrrrr เสียงสายเข้าที่เหมือนเสียงสวรรค์ มันทำให้ฉันรีบกดรับสายทันที

[081-774 33XX Calling......]

สายสนทนา

[ มีอะไร ]

“คุณปฐพี ฟังดีนะคะ แม่ฉันดันยกพี่ชิให้ไอ้เสี่ยอ้วนที่เป็นเจ้าหนี้ คุณรีบมาหน่อยได้ไหมคะ”

[ เมมเบอร์แล้วแชร์โลเคชั่นผ่านไลน์มา ฉันจะไปเดี๋ยวนี้ เธอรู้ใช่ไหมว่าฉันไม่ได้ใจดี ]

“ค่ะ รีบมาเถอะ ฉันจะพยายามเคล้นที่อยู่ของไอ้เสี่ยนั่นกับแม่เอง”

จบการสนทนา

ฉันหันกลับมาหาคนเป็นแม่ที่ดูไม่ได้ร้อนใจอะไร การเป็นคนกลางว่าลำบากใจแล้ว แต่การที่คนที่รักทำผิดโดยไม่รู้สึกอะไรมันทำให้ฉันเสียใจกว่า ฉันพยายามที่สุดเพื่อจะรักษาบรรยากาศของบ้าน พยายามที่จะทำให้ทุกฝ่ายสบายใจ แล้วนี่มันคืออะไร

“แม่ มันเอาพี่ชิไปไว้ที่ไหน ผัวพี่ชิเค้าจะมาตาม บอกมาเดี๋ยวนี้”

“ถ้าไปช่วยนังชิมันออกมาเราอาจจะตายกันหมด เสี่ยเจียงดูชอบมันจะตาย”

“ถ้าพี่ชิเป็นอะไรไป เราก็ตายกันหมดอยู่ดี บอกมา!!!!” นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันตะคอกใส่คนเป็นแม่ น้ำตาของแม่ค่อยๆ ไหลออกมา ฉันรู้สึกผิดอย่างสุดๆ เลย แต่ตอนนี้ฉันควรจะทำทุกอย่างเท่าที่จะทำได้ ฉันแชร์โลเคชั่นของโรงพยาบาล เข้าไปทางไลน์ของคุณปฐพี

“แกไม่เคยเห็นความดีฉันเลยหรอ ที่ฉันทำไปทั้งหมดก็เพื่อแกทั้งนั้น” แม่ของฉันร้องไห้ออกมา

“แต่การที่แม่ทำเพื่อมาทั้งหมด มันกำลังทำร้ายคนอื่น ผัวพี่ชิเค้าจะมา แม่ช่วยให้ความร่วมมือด้วย อย่าน้อยก็ลบล้างความผิดของตัวเองให้มันเบาบางลงบ้าง ฉันเป็นลูกแม่ เป็นน้องพี่ชิ ฉันควรจะทำยังไง ฉันต้องทนเป็นคนกลางมาตลอด แม่คิดว่าฉันหนักใจไหม เมื่อไหร่แม่จะดีกับพี่ชิเค้าบ้าง”

“เออกูมันไม่ดี ด่าแม่ฉอดๆ แบบนี้นรกจะกินกระบาลมึงแพรวา”

ให้ตายเถอะโว้ยยยยยยยย ทำไมแม่ฉันถึงเป็นคนแบบนี้ เสียงทะเลาะกันของฉันกับแม่มันทำเอาคนป่วยตื่น พ่อตื่นมองหน้าฉันกับแม่ แล้วถามหาพี่ชิที่ไม่ได้อยู่ตรงนี้

“แม่เค้าขายพี่ชิให้เสี่ยเจียงไปแล้ว พ่อรู้ไหมว่าเสี่ยเจียงมันจะเอาพี่ชิไปซ่อนไว้ที่ไหน หนูจะไปช่วยพี่ชิออกมา ตอนนี้หนูกำลังจะสติแตก แต่หนูจะพยายามทำทุกอย่างเท่าที่จะทำได้” พอพ่อฉันได้ยินแบบนั้น ก็พยายามจะแกะสายน้ำเกลือออกแล้วจะไปช่วยพี่ชิด้วยตัวเอง ฉันเลยต้องพยายามห้ามพ่อไว้ ขอแค่พ่อบอกที่อยู่มาก็พอ

“มันอยู่ที่ไหนก็สร้างปัญหาที่นั่น......”

“หุบปาก!!! นังชิมันไปทำอะไรให้เอ็งเกลียดนักหนา พ่อจะไปกับเองหนูแพรวา”

“ไม่ค่ะพ่ออยู่ที่นี่ หนูจะไปกับแฟนพี่ชิเค้า เค้ากำลังจะมา พ่อต้องอยู่เฉยๆ และรีบหายไม่งั้นพี่ชิเค้าจะต้องไม่ดีใจแน่ๆ”

 

Rrrrrrrrrrrr Rrrrrrrrrrrrrr เสียงสายเข้าที่ยังไม่ถึงชั่วโมงเลย ก็โทรกลับมาแล้ว

[K.ปฐพี Calling......]

สายสนทนา

“ค่ะคุณดิน”

[ อยู่ข้างล่างรีบลงมา ]

“ห๊ะ!!!! ค่ะๆ” ฉันต้องตกใจ เพราะเค้ามาไวปานจรวดมากๆ

จบการสนทนา

 

ฉันคงรอพ่อไม่ไหว เลยตัดสินใจลากแขนของแม่ฉันไปแทน แม้แม่จะไม่ได้อยากไปนัก แต่ฉันก็ยังบังคับฉุดกระชาก แม้จะรู้สึกผิดที่ทำกับแม่แบบนี้ แต่มันไม่ทันแล้ว ช่วยพี่ชิได้แล้วค่อยมาขอโทษก็แล้วกัน พอลงมาก็เจอคุณปฐพียืนรออยู่ข้างรถฟอร์จูนเนอร์สีดำสนิท ฉันเปิดประตูยัดแม่ขึ้นนั่งเบาะข้างคนขับ เพราะแม่ต้องเป็นคนบอกทาง

“เมียผมอยู่ที่ไหน”

“แม่บอกเค้าไปสิแม่” ฉันกระตุ้น แต่ดูเหมือนแม่จะไม่ยอมบอก ทำให้คุณปฐพีต้องชักปืนขึ้นมาจ่อแม่ฉันเอาไว้ แล้วถามอีกที คราวนี้แม่บอกหมดเปลือกเลย ไม่มีกั๊กเลย ฉันพยายามเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้กับคุณปฐพีฟังอย่างละเอียด เพื่อหวังว่าเค้าจะไปช่วยพี่สาวฉันออกมาได้อีกครั้ง

ทำให้เรามารถบ้านของเสี่ยอู๊ดในเวลาอันรวดเร็ว แต่จะเข้าไป คงไม่ได้ง่ายแน่ๆ เพราะมีการ์ดยืดเฝ้ามากมายเต็มไปหมด คุณปฐพียกโทรศัพท์โทรหาใครสักคน

“คุณย่าครับ ช่วยผมหน่อย พอดีผมมาช่วยเมียที่โดนไอ้เสี่ยตัณหากลับจับมา ผมจะแชร์โลเคชั่นไปให้ ถ้าผมพาเมียออกไปได้ผมสัญญาเลย จะมีเหลนให้ย่าอุ้มทันทีเลย” คุณปฐพีวางสาย แล้วกดไลน์ส่งข้อความใครสักคน

ไม่ยักรู้เลยว่าคุณปฐพีจะมีญาติที่นี่ด้วย ก่อนจะเข้าไปคุณปฐพีหันมามองหน้าฉัน สลับกับหน้าแม่ของฉัน

“ให้ฉันทำอะไรคะ บอกมาได้เลย”

“ไม่ฉันไม่ได้ต้องการเธอ แต่ฉันต้องการแม่เธอ เธอก็อยู่ที่นี่รอคนของย่าฉันก็แล้วกัน” คุณปฐพีลากของมือของแม่ฉันเข้าไปในบ้านหลังใหญ่ แม่ของฉันมีอาการขัดขืนอย่ารุนแรง แต่ก็สู้แรงที่มากมายของเค้าไม่ได้

 

ปฐพี Say ::

ผมร้อนใจจนจะเป็นบ้า แล้วผมก็ต้องการจะเอาเมียผมคืน ผมมองผู้หญิงในมือผมที่บังอาจยกเมียของผมให้คนอื่นเพื่อใช้หนี้แค่ 5 แสน ผมใช้ผู้หญิงในมือผมเป็นใบผ่านทางเข้ามาข้างในบ้านหลังใหญ่

“มาทำไมอีกครับคุณแพร เสี่ยกำลังสนุกกับตุ๊กตาตัวใหม่เลย” ประโยคของไอ้สารเลวนั่นทำเอาผมแทบฟิลขาด

“ผู้หญิงคนนี้เป็นหนี้พวกคุณเท่าไหร่ ฉันยินดีจ่ายให้ 2 เท่า คืนผู้หญิงของฉันมา”

“2 เท่า เป็นล้านเลยนะคุณ”

“ใช่ ขอแค่อย่าแตะต้องของของ ฉันก็พอ” เพียงได้ยินข้อเสนอของผม ไอ้ลูกน้องคนที่มาทักเราก็รีบวิ่งแจ่นไปบอกคนเป็นเจ้านาย

ไม่นานนักคนที่เพิ่งขึ้นไปก็ลงมา แล้วกลับมาตอบผมด้วยรอยยิ้มว่า

“นายกระผมบอกว่า ขอกินสักครั้ง แล้วจะยอมคืนให้ครับ” เพียงแค่สิ้นคำตอบเท่านั้นแหละ ผมซัดเข้าที่หน้าของมันเข้าอย่างจัง ก่อนจะรีบวิ่งขึ้นบันไดที่ไอ้สารเลวนี่เพิ่งจะลงมา โดยทิ้งว่าที่แม่ยายใจโหดไว้ตรงนั้นแหละ เพราะหมดประโยชน์กับผมแล้วนิ เอามาก็เป็นภาระ

พอขึ้นมาชั้นบน ผมไล่เปิดมันดูทุกห้องเลย เพิ่งจะรู้ว่าไอ้เสี่ยบ้ากามนี่มันเก็บผู้หญิงไว้ทุกห้องเลย คิดจะเอาเมียผมมาเก็บไว้เป็นคอลเลคชั่นหรอ แล้วตัวมันอยู่ห้องไหนวะ แต่ไม่ทันจะเปิดครบทุกห้อง พวกหมาเฝ้าบ้านก็วิ่งกรูเข้ามาหาผม

[ กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ]

เสียงกรี๊ดดดดดดดดังๆ จากเสียงที่คุ้นเคยทำให้ผมรู้ได้ว่าเธออยู่ที่ห้องไหน ถ้าไอ้เลวตัวไหนแตะเมียผมแม้แต่ปลายเล็บละก็ แค่คิดมันก็โมโหแล้ว ผมซัดใส่พวกลูกน้องของมันที่เข้ามาขวางผมอย่างเต็มแรง

[ อย่าเลียนะ ไม่ ม้ายยยยย ]

เลียอะไรวะ ไม่ๆ กูจะตัดลิ้นมึงจริงๆ กูสาบานเลย มันแย่ตรงที่นี่มันไม่ใช่ที่ของผม แค่ที่ผมทำอยู่นี่ก็ผิดฐานบุกรุกแล้ว จะถือปืนขึ้นมายิงโป้งป้างคงไม่ได้

[ ปล่อยยยยยย อย่าทำแบบนี้ ฉันขอร้อง ออกไป๊!!! ฮื่อออออ ] ยิ่งเข้ามาใกล้ห้องที่ยัยลูกแมวอยู่เสียงมันก็ยิ่งชัด

“เก่งนักหรอมึง” ไอ้ลูกน้องของมันชักปืนขึ้นจ่อผมเอาไว้ ถ้าเป็นที่เชียงใหม่ไม่มีใครกล้าทำกับผมแบบนี้เลยนะเนี่ย แค่จับมือยังจับไม่แน่นเลย แสดงว่ากระจอกนะเนี่ย ผมใช้จังหวะที่มันเผลอกระโดดเตะปืนของมันจนหลุดจากมือ แล้วชักปืนของผมขึ้นมาจ่อมันบ้าง

“มึงกับกูอะมันคนละเรื่องเลย มันจ่ายมึงเท่าไหร่ กูจะจ่ายให้ 2 เท่า กูกล้าบุกมาคนเดียว แสดงว่ากูมั่นใจแล้วว่าจัดการได้ เลือกข้างมาดีกว่า จะให้กูยิงมึงให้ตายที่นี่ เป็นศพหมาที่เฝ้าบ้านให้เหี้ยนั่น หรือจะเอากุญแจมาเปิดให้กูแล้วเอาเงินค่าแรงของมึงไป เลือกดีๆ ยังไงวันนี้ไปเหี้ยที่เอาตัวเมียกูมามันต้องโดนจับไปนอนในคุกหัวโต แต่ถ้ามึงเลือกจะช่วยกู กูจะให้ค่าแรง 2 เท่าตามที่บอก แล้วให้เวลาหนีให้มึงด้วย” ผมพูดกับไอ้ลูกน้องของไอ้เสี่ยนั่นเบาๆ ผมคิดว่าเรื่องแบบนี้แค่พูดเบาๆ ก็คงจะได้ยินชัดเจนแล้ว

“แค่เปิดห้องใช่ไหม”

“เออ แค่เปิดห้อง กูมีเรื่องที่จะคุยกับเจ้านายมึงยาวเลย”

ใช่ ผมมีปัญหาที่จะต้องเคลียร์กับอีกหลายคนเลย เริ่มจากไอ้ที่มันกำลังจะกินแมวของผมก่อน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น