ฅนบนดอย

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

bad Mafia : 78 ไม่โกรธ

ชื่อตอน : bad Mafia : 78 ไม่โกรธ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 14k

ความคิดเห็น : 44

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ก.ค. 2562 08:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
bad Mafia : 78 ไม่โกรธ
แบบอักษร

78

 

"สายฟ้า..." เขาเรียกชื่อลูกสาวเสียงเบา แล้วรีบลุกขึ้นเดินเข้ามาหาเธอ แต่พายุก็ก้าวเข้ามากันไว้เสียก่อน เด็กสาวมองใบหน้าคมคายของคนที่พี่ชายบอกว่าเขาเป็นพ่อด้วยแววตาที่ว่างเปล่า

 

"คุณเป็นพ่อหนูใช่ไหมคะ" ถามเสียงสั่น ยังยืนหลบอยู่ข้างหลังพี่ชาย ไม่กล้ามายืนสู้หน้า เมธีถอนหายใจหนักๆเมื่อเห็นท่าทางหวาดกลัวของสายฟ้า เขาเอื้อมมือมาหมายจะจับศีรษะทุยเล็ก แต่ก็โดนพายุจับไว้เสียก่อน

 

"แน่ใจแล้วใช่ไหม ว่าพ่อจะไม่ทำให้น้องเจ็บปวดเหมือนที่ผมเคยเจ็บมาก่อน" เมธีเงียบขรึมไปนานพอสมควร ดวงตาคมกริบยังคงวางไว้ที่ใบหน้าของเด็กสาว

 

"คุณมีอะไรจะบอกหนูไหมคะ ก่อนที่หนูจะพูดอะไรหลายอย่างกับคุณ" เด็กสาวค่อยๆก้าวขึ้นมายืนเคียงข้างพี่ชาย เธอค่อยๆคลายมือออกจากฝ่ามือหนาของพายุแล้วก้าวเข้าไปยืนตรงหน้าของคนที่ขึ้นชื่อว่าพ่อ

 

"ถ้าไม่มีอะไรหนูจะขอพูดบ้าง" เด็กสาวสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ แล้วสวมกอดเอวสอบของชายตรงหน้าไว้แน่น

 

"หนูแค่อยากลองสัมผัสความอบอุ่นของคุณป๊าแค่นั้นเองค่ะ" ว่าจบก็ผละตัวออกห่าง "หนูไม่เคยสัมผัสความอบอุ่นจากพ่อแท้ๆเลยค่ะ" สายฟ้ามองใบหน้าคมคายด้วยแววตาสั่นระริก

 

"หนูสงสัยมานานแล้วว่าทำไมหนูกับลุงโรจน์ ทำไมเราสองคนไม่มีใบหน้าที่คล้ายกันเลย ลุงโรจน์ไม่เคยกอดหนูค่ะ จนหนูมารู้ความจริงว่าลุงโรจน์เป็นลุงแท้ๆของหนู มันน่าขำนะคะ คนที่หนูเรียกพ่อมาตลอดกลับกลายว่าเขาเป็นลุงของหนูเอง"

 

"..."

 

"หนูสงสัยมากค่ะ เลยถามแม่ดาว่าพ่อของหนูเขายังมีชีวิตอยู่ไหม แต่แม่ดาบอกว่าเขาตายไปแล้ว แต่ตอนนี้คนที่ยืนอยู่ตรงนี้กลับกลายเป็นพ่อแท้ๆหนูเอง" เด็กสาวกำกระโปรงนักเรียนแน่น จนมือบางซีดไปหมด

 

"คุณป๊าหายไปไหนมาค่ะ ทำไมทิ้งหนูกับแม่ไป" คำถามที่ดังกึกก้องได้ยินถ้วนทั่วหมดทุกคนที่อยู่บริเวณนั้น เมธีเอื้อมมือมาจับมือลูกสาวไว้แน่น เขาใช้เวลามองสำรวจใบหน้าจิ้มลิ้มของสายฟ้าตั้งแต่เธอเริ่มพูดประโยคแรก

 

"ป๊าผิดเองที่ทำแบบนั้น ป๊าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าแม่มีหนู ป๊ามันเลวเองป๊ายอมรับความเลวครั้งนี้ทุกอย่าง" เขาดึงเด็กสาวเข้ามากอดด้วยความรัก ความผิดในอดีตไม่อาจลบล้างได้

 

"สำหรับหนูป๊าไม่เลวค่ะ ป๊าก็ยังเป็นป๊าอยู่วันยังค่ำ แต่หนูอยากรู้ว่าป๊าทำไมถึงทิ้งแม่ดาไป....หนูกับแม่ดาลำบากมากเลยป๊ารู้ไหม..." เหมือนจะยิ้มจะเสียใจในคราเดียวกัน

 

"ป๊าขอโทษลูก..ป๊าขอโทษ" เด็กสาวยิ้มบางๆที่มุมปาก เธอผละตัวออกห่างแล้วยกมือขึ้นไปปาดเช็ดน้ำตาออกจากแก้มสากของเมธีเบาๆ

 

"หนูไมโกรธป๊านะ หนูดีใจนะที่ได้กอดป๊าครั้งแรกแล้วได้เรียกป๊ากับคนอื่นเขาบ้าง....ขออย่างนึงได้ไหมคะ" เด็กสาวยิ้มหวานให้คนตรงหน้า ซึ่งเมธีก็พยักหน้ารับ

 

"วันพ่อปีนี้ไปเป็นพ่อดีเด่นให้หนูได้ไหม...หนูไม่เคยพาพ่อไปสักปีเลยค่ะ" เสียงสะอื้นดังขึ้นมาจากด้านหลัง ซึ่งพายุกำลังปาดเช็ดน้ำตาตัวเองอยู่

 

"ได้ลูกได้...ป๊าจะไปกับหนูทุกๆปีเลยลูก" เขากอดรัดตัวสายฟ้าไว้อีกครั้งด้วยความดีใจ ก่อนจะดึงมือพายุเข้ามากอด

 

"ป๊าขอโทษที่ทำให้ทั้งสองต้องทนทุกข์ทรมานเพราะความเลวของป๊า.." น้ำตาลูกผู้ชายไหลรินออกมาอาบสองแก้มอย่างช่วยไม่ได้ เป็นครั้งแรกที่พายุกอดพ่อตัวเองได้เต็มกอด

 

"ป๊า....หนูไม่รู้หรอกนะว่าป๊ากับแม่ดามีปัญหาอะไรกัน แต่หนูอยากให้ป๊าไปหาแม่ดาได้ไหมคะ" อ้อนวอนตาแป๋ว

 

"..." หันไปมองหน้าลูกชาย ก่อนจะพยักหน้าตอบตกลงลูกสาว "ถ้าป๊ากับแม่ดาไม่สามารถคืนดีกันได้ หนูก็ไม่ได้ว่าอะไรนะคะ หนูไม่อยากบังคับใคร" เธอเข้าใจดี ถ้าหากพ่อกับแม่เธอไม่สามารถลงเอยกันด้วยดีได้

 

"ขอบคุณที่พ่อรักษาสัญญา ขอบคุณที่ไม่ทำให้น้องเจ็บเหมือนผม" พายุจับมือพ่อตัวเองไว้แน่น ก่อนจะหันไปมองแฟนสายที่ยื่นมือมาจับมือเขาไว้เหมือนกัน

 

"แฟนผมเอง ผมกำลังจะหมั้นกับเธอ..." ชายหนุ่มแนะนำแฟนสาวให้พ่อตัวเองรู้จัก ธารน้ำยกมือขึ้นไหว้เขาอย่างนอบน้อม

 

"อยากให้พ่อไปงานหมั้นผมนะ...ส่วนเรื่องแม่ ผมจะไม่ห้ามหรือบังคับเหมือนที่สายฟ้าพูด แต่พ่ออย่าทำให้แม่เจ็บไปมากกว่านี้เลยนะ" เขาบอกเพียงแค่นั้น แล้วเอื้อมมือไปจับมือสายฟ้าไว้แน่น ก่อนจะพาเธอเดินออกมา ทว่าเด็กสาวกลับแกะมือของพี่ชายออกแล้ววิ่งกลับไปหาเมธี ที่กำลังยืนมองเธออยู่

 

"คุณป๊า...หนูรักคุณป๊ากับพี่พายุนะคะ" เด็กสาวกระโดดกอดพ่อตัวเองไว้แน่น ราวกับเขาจะหายไปไหนอีก ก่อนจะหอมแก้มซ้ายแก้มขวาเขาฟอดใหญ่ แล้วรีบวิ่งกลับมาหาพายุ ที่กำลังยืนมองอยู่ด้วยแววตาที่เปี่ยมล้นไปด้วยความสุข

 

"ป๊ะป๋าเก่งมากเลยค่ะ น้องสายฟ้าด้วยเก่งมากเลยค่ะ" ธารน้ำชมเปาะเมื่อเห็นรอยยิ้มอิ่มเอมใจปรากฎบนใบหน้าของสองพี่น้อง

 

"ขอบคุณพี่ธารน้ำด้วยนะคะ ที่อยู่ข้างๆหนูกับพี่พายุ.." พายุหยุดชะงัก ทำให้เด็กสาวทั้งสองหยุดตามด้วย เขาปล่อยมือทั้งสอง แล้วยกแขนขึ้นมาโอบไหล่มนของทั้งสองไว้แน่น

 

ฟอดดด~ ฟอดดด~

เขากดริมฝีปากหอมขมับบางของธารน้ำไปฟอดใหญ่ แล้วหันมาหอมศีรษะทุยเล็กของน้องสาวฟอดใหญ่เหมือนกัน

 

"พี่ชายโคตรเท่ห์เลยค่ะ..." เด็กสาวยิ้มแป้น พร้อมกับยกนิ้วโป้งให้หลายๆครั้ง ธารน้ำเองก็ส่งยิ้มหวานให้เขาเป็นการขอบคุณเขาเหมือนกัน

 

"ไม่ต้องกลัวว่าป๊ะป๋าจะรักหนูน้อยลงนะตัวเล็ก ป๊ะป๋าอยากจะบอกว่า...หนูเป็นเดียวที่ได้หัวใจป๊ะป๋าไป แล้วก็เป็นคนเดียวที่ป๊ะป๋าอยากใช้ชีวิตด้วย" เธอเขินอายจนหน้าแดงกับคำหวานของชายหนุ่ม ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าแก้มเธอต้องแดงมากแน่ๆ

 

"วุ้ยยย เบื่อคนมีความรักจริงเลย~" เด็กแสบแซวพี่ชายเสียงสูง ก่อนที่มือหนาของพายุจะยกขึ้นมาบีบปลายจมูกเธอด้วยความหมั้นเขี้ยว และการกระทำนั่นก็สร้างเสียงหัวเราะขบขันให้สายฟ้า

 

ทั้งสามคนยังหยอกล้อกันหัวเราะเสียงดัง และการกระทำของทั้งสามคนก็อยู่ในสายตาของเมธีที่เดินตามมาดู หลังจากใบหน้าคมคายที่ไม่เคยมีรอยยิ้มปรากฎขึ้นนานหลายปี มาวันนี้วินาทีนี้มันกลับมีรอยยิ้มปรากฎขึ้น เมื่อได้มองลูกสองคนยิ้มและหัวเราะมีความสุข มันจริงที่เขาเห็นแก่ตัวจนลืมไปเสียสนิทว่าลูกก็มีความรู้สึกเหมือนกัน ความผิดครั้งนี้คงกลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้ และเขาก็ไม่ได้หวังการอภัยจากณิดา

 

เขาตั้งใจไว้ว่าจะดูแลสายฟ้าอยู่ห่างๆแม้ลูกจะไม่ยอมรับก็ตาม แต่วันนี้มันโล่งมากแล้วที่ได้คุยกับลูก

 

————————————————

ตื่นกันรึยังคุณ....... 5555555555555 ทำไมรู้สึกอิจฉาสายฟ้ากับธารน้ำจัง เมนต์มาหน่อยนะครับผม

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น