Jasmine​ A

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่6

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.4k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 19 พ.ย. 2562 14:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่6
แบบอักษร

ณ โรงเรียนเอกชนแห่งหนึ่ง ที่วันนี้ครึกครื้นกว่าปกติ ทั่วบริเวณ​โรงเรียนเต็มไปด้วยบรรดาเด็ก​ๆและผู้ปกครองที่ทยอยกันเข้ามาเนื่องด้วยทางโรงเรียนจัดกิจกรรม​วัน​แม่​แห่งชาติ 

พ่อเลี้ยงหนุ่มที่แต่งตัวอย่างเป็นทางการ​กว่าทุกวันด้วยเสื้อเชิ้ต​สีฟ้าอ่อนที่พับแขนเสื้อขึ้นมาไว้แค่ศอก​ กับกางเกงยีน​ส์​สีเข้มรองเท้าผ้าใบสีน้ำตาลเข้มแบรนด์​ดัง ทรงผมถูก​เซ็ตมาอย่างดี ทำให้ดู​อ่อนกว่าวัยลงกว่าทุกวัน ด้วยร่างกายกำยำใบหน้าคมเข้มหล่อเหลาโดดเด่นจึงตกเป็นเป้าสายตาของผู้ปกครองไม่ว่าจะเป็นสาวเล็กสาวใหญ่​มองด้วยความคลั่งไคล้และชื่นชมในความเพอร์​เฟคของชายผู้นี้ที่ไม่มีใครไม่รู้จัก พ่อเลี้ยง ​ภู​บดินทร์​ แห่งไร่ภู​ตะวัน... 

ชายหนุ่มเดินเข้ามาในโรงเรียนในอ้อมแขนกำยำอัดแน่นไปด้วยมัดกล้ามมีหนูน้อยหน้าตาจิ้มลิ้ม​น่ารักที่ในมือมีกระเช้าสานใบเล็กๆข้างในมีมาลัยมะลิสดรูปทรงกลมบิดเบี้ยวอยู่สองพวงส่งกลิ่นหอมอ่อนๆตลอดเวลา 

มาลัยพวงนี้หนูน้อยทำเองกับมือโดยหลังจากกลับ​จาก​บ้านดวงใจเมื่อวานกลับมาถึงบ้านพ่อเลี้ยงหนุ่มมาส่งลูกสาวที่บ้านไว้กับ"ป้านิ่ม" ซึ่งเป็นแม่บ้านวัยกลางคนและเป็นภรรยา​ของหัวหน้าคนงานในไร่ที่เขาจ้างมาดูแลบ้านและลูกสาวแค่ตอนกลางวัน ส่วนตอนกลางคืนในบ้านจึงมีแค่เขาและลูกสองคนเท่านั้น หลังจากพ่อเลี้ยงหันหลังออกจากบ้านเพื่อขับรถเข้าไปจัดการปัญหาในไร่ หนูน้อยทำหน้าเศร้ามองตามแผ่นหลังของพ่อไปจนสุดสายตา ป้านิ่มมองตามสายตาของหนูน้อยแล้วสงสารจับใจหนู​น้อยมักจะซึมแบบนี้เสมอเวลาพ่อเลี้ยง​ออกไปทำงาน​ ด้วยความที่ต้องดูแลทั้งรีสอร์ท​และไร่ดอกไม้ที่ตอนนี้มีพื้นที่รวมกันหลายร้อยไร่ คนงานอีกหลายชีวิตจึงไม่ค่อยมีเวลาอยู่บ้านและก็เป็นนางที่ต้องดูแลหนูน้อยมาตั้งแต่แบเบาะจึงรู้​สึกรักและผูกพันกับหนูน้อยราวกับลูกหลานคนนึง 

'คุณ​หนูคะ เราไปเก็บ​ดอกมะลิหลังบ้านมาร้อยมาลัยสวยๆให้คุณ​พ่อในวันพรุ่งนี้ดีมั้ยคะ เมื่อเช้าป้ารดน้ำเห็นออกดอกเยอะแยะเลยค่ะ'​ 

ป้านิ่มมักจะชักชวนหนูน้อยทำกิจกรรมต่างๆเสมอเพื่อไม่ให้หนูน้อยเหงาจนเกินไป 

'ร้อยมาลัยหรอคะ'​  

หนูน้อยเงยหน้าขึ้นถามป้านิ่มอย่างสนอกสนใจ 

'​ใช่ค่ะ พรุ่งนี้​คุณ​พ่อจะไปโรงเรียนด้วยนี่คะคุณ​พ่อจะได้ภูมิใจไงคะ ที่คุณหนู​ตั้งใจร้อยมาลัยให้คุณ​พ่อเองกับมือเลย เดี๋ยวป้าสอนให้ ดีมั้ยคะ'​ 

หนูน้อยทำตาโตปากจู๋อย่างน่ารักพยักหน้าเร็วๆอยู่หลายที ตื่นเต้นที่จะได้ร้อยมาลัยครั้งแรกตามประสาเด็ก  

' ดีค่ะ ไปกันค่ะป้านิ่ม'​  

'งั้นเราไปเอาตะกร้าในครัวก่อนแล้วไปเก็บมะลิกันเลยค่ะ' 

คนตัวเล็ก​พยักหน้ายิ้มกว้างให้ด้วยความไร้เดียงสา  

ที่ศาลาริมลำธารหลังบ้าน  

บ่ายวันนั้นหนูน้อยก็ตั้งใจร้อยมาลัยมะลิสีขาวสดซึ่งมีแต่ดอกตูมล้วนมีป้านิ่มเป็นลูกมืออย่างใกล้ชิดด้วยกลัวว่าเข็มจะทิ่มมือคุณ​หนูของตน ถึงแม้จะบิดๆเบี้ยวๆตามประสาเด็กแต่หนูน้อยก็ตั้งใจร้อยมาลัยทรงกลมอย่าเต็มที่ ตอนเก็บป้านิ่มให้เหตุผล​ว่าให้เก็บดอกตูมพรุ่งนี้จะได้บานอย่าสวยงามหากเก็บดอกบานไปร้อยถึงวันพรุ่งนี้​ก็​จะ​เหี่ยว​และไม่สวย 

'เอ๊ะ ทำไมคุณ​หนูร้อยสองพวงล่ะคะ อีกพวงนึงของใครเอ่ย.. '​ 

'อิอิ ไม่บอกค่ะ ความลับ'​ 

หนูน้อยยกมือเล็กๆปิดปากหัวเราะอย่างเจ้าเล่ห์​ไม่ยอมบอกว่าเป็นของใคร...  

 

เมื่อมาถึงห้องเรียนลูกสาว ชายหนุ่มย่อตัววางลูกสาวให้ยืนที่พื้น สายตาเล็กๆกวาดมองรอบตัวหาคนที่บอกว่าวันนี้จะได้เจอกันที่โรงเรียนแล้วก็เจอคนที่ตนมองหาทีคุยกับครูท่านอื่นๆอยู่ไม่ไกลนัก 

"คุณ​ครู​ปิ่นขาาาาา"  

หนูน้อยร้องเรียกครูสาวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นดีใจและรีบวิ่งเข้าไปหา 

"ว่าไงคะน้องพริ้ง วิ่งมาแบบนี้เดี๋ยวหกล้มอีกครูไม่รู้ด้วยน้าาา"  

ย่อตัวลูบผมบางคนตัวเล็ก​อย่างเอ็นดู 

"อ้าว รู้จักกันด้วยหรอคะเนี่ย"  

ครูวรรณ​ ครูชั้นประถม​ถามขึ้นอย่างสงสัยเพราะครู​ปิ่นพึ่งมาวันนี้วันแรก 

"ค่ะ รู้จักกันที่บ้านดวงใจเมื่อวานค่ะ"  

ครู​สาวยืนขึ้นมือวางที่ศรีษะเล็กๆที่ยืนข้างๆพลางอธิบาย​กับครูรุ่นพี่ 

" ออ.. พ่อเลี้ยง​สวัสดี​ค่ะ"  

ครู​วรรณ​ทักทายพ่อเลี้ยง​หนุ่มเนื้อหอมของจังหวัด 

" สวัสดี​ครับ"  

ทักทายกลับส่งยิ้มเบาๆตามมารยาท​ 

"... สวัสดี​ค่ะ​พ่อเลี้ยง" 

ครูสาวทักทายพร้อมยกมือไหว้ 

" สวัสดี​ครับ" 

รับไหว้พร้อมกับส่งยิ้มกว้างให้ครูสาวตรงหน้าอย่างเปิดเผย ครู​สาวรู้สึกหน้าร้อนเห่อขึ้นมาเมื่อสบสายตาคมคู่นั้น จึงเเสร้งหลุบตาลงมือบางของตนที่ลูบเบาๆบนผมนุ่มของหนูน้อย 

"รู้จักกันแล้วครูไม่แนะนำนะคะ งั้นไปค่ะได้เวลาเตรียมตัวแล้วเชิญ​พ่อเลี้ยง​ที่หอประชุม​เลยนะคะ เดี๋ยว​น้องต้องไปเตรียมตัวที่ห้องก่อนค่ะ" 

ครู​วรรณ​เอ่ยขึ้นเมื่อดูนาฬิกาข้อมือเห็นว่าได้เวลาแล้ว 

" ครับ " 

พ่อเลี้ยง​หนุ่มรับคำ พร้อมกับคุยกับหนูน้อยที่ยืนอยู่ข้างๆครูสาว 

" พ่อไปรอที่หอประชุมนะครับลูก" 

" ค่ะ" หนูน้อยรับคำเบาๆ 

พ่อเลี้ยง​หนุ่มสบตาครูสาวเชิงขอตัวก่อน แล้วจึงเดินไปที่หอประชุม 

" งั้นน้องพริ้งไปเข้าห้องพร้อมครูปิ่นนะลูก ครูปิ่นคือครูประจำชั้นคนใหม่ของหนู"  

ครูวรรณ​ชี้แจงก่อนขอตัวไปหานักเรียนที่ห้องสอนของตน 

"จริงหรอคะ คุณ​ครู​ปิ่นเป็นครูประจำชั้นของหนูพริ้งจริงๆหรอคะ" 

หนูน้อยเขย่ามือบางถามอย่างตื่นเต้น 

"จริงค่ะ เราไปเข้าห้องเรียนเตรียมตัวกันนะคะ" 

เสียงหวานบอกกับคนตัวเล็ก​กว่าพร้อมกับจูงมือกันเข้าห้องเรียน 

หญิงสาว​ไม่ถามหาผู้เป็นแม่เพราะได้รับรู้เรื่องราวผ่านครูดวงใจเมื่อวานหลังจากที่เดินไปส่งสองพ่อลูกเสร็จ​ 

'หนูพริ้งเธอเป็นเด็กน่าสงสาร แม่เธอเสียวันที่คลอดเธอออกมา อยู่กับพ่อมาตั้งแต่แบเบาะพ่อเลี้ยง​ก็ดูแลเลี้ยงดูให้ความรักแต่มันยังไม่พอหรอกสำหรับ​เด็ก เด็กยังไงก็คือเด็ก เห็นคนอื่นมีทั้งพ่อและแม่ก็ต้องถามหาแม่ตัวเองเป็นธรรม​ดา ไม่ต่างจากเด็กๆบ้านดวงใจนัก แต่เธอยังโชคดีที่มีพ่อ หนูปิ่นย้ายมาอยู่โรงเรียนเดียวกันกับหนูพริ้งยายก็อยากฝากให้ช่วยดูแลอีกแรงได้มั้ยลูก' 

'​ได้ค่ะ​คุณ​ยาย ปิ่นจะดูแลให้ค่ะ'  

หญิงสาวรับปากทันที่เพราะเธอเข้าใจหัวอกคนที่ขาดเหมือนกัน เพราะพ่อแม่ของเธอหย่าร้างตั้งแต่เธอยังเเบเบาะ ต่างคนต่างมีครอบครัวใหม่ มีเพียงยายคนเดียวที่เลี้ยงดูอุ้มชูเธอมา เธอไม่เคยเจอพ่อกับแม่เลยรู้จักเพียงแค่ได้เห็นในรูปถ่ายที่เคยขอคนเป็นยายดูก็เท่านั้น  

ภายในห้องเรียนมีกลุ่มเด็กนักเรียนชายตัวอ้วนกลมอยู่3คนกำลังมองมาที่เด็กหญิง​ พริ้ง ภู​ร​ดา​ และเดินเข้ามาใกล้ 

"หนูพริ้งไม่มีแม่ ฮ่าๆหนูพริ้งไม่มีแม่ฮ่าๆๆ" 

เด็ก​ชายอ้วนกลมทั้ง3ที่ชอบแกล้งเพื่อนๆเป็น​ประจำที่ขณะนี้กำลังปรบมือหัวเราะกระโดดโลดเต้น​รอบตัว ล้อเรียนหนูพริ้งอย่างสนุกสนาน 

".. ฮึก.. ไม่จริง.. เรามีแม่น๊ะ พ่อเราบอกว่าเรามีแม่ ฮึก ฮืออออ.. " 

หนูน้อยแก้ต่างพร้อมกับร้องไห้สะอึกสะอื้นจนตัวโยนอย่างน่าสงสาร 

"ไหนล่ะ แม่อยู่ไหน มารับมาส่งก็มีแต่พ่อ วันนี้วันแม่ทำไมไม่เห็นแม่มาล่ะ ฮ่าาๆๆ" 

เด็ก​ชายยังคงล้อเลียนแกล้งเพื่อนอยู่อย่างนั้นจนหนูน้อยทรุดนั่งลงกับพื้นก้มหน้าร้องไห้ตัวโยนด้วยความเสียใจ 

" เด็ก​ๆเป็น​อะไรกัน แกล้งเพื่อน​อีกแล้วใช่มั้ยเนี่ย ล้อเพื่อน​อีกแล้วใช่มั้ย ไปนั่งประจำ​ที่ตัวเองเดี๋ยว​นี้เลยค่ะ" 

ครู​พี่เลี้ยงสองคนเดินออกมาจากโซนห้องนอนของเด็กๆเอ่ยขึ้นอย่างเอือมระอาเพราะเป็นเรื่องปกติที่เกิดขึ้นแบบนี้ประจำ 

"หนูพริ้ง! เป็น​อะไร​คะ ร้องไห้ทำไมลูก" 

ครูสาวที่เดินไปรับกระเช้าช่อดอกมะลิเพื่อมาให้เด็กๆเตรียมไหว้ผู้ปกครอง ร้องถามด้วยความตกใจที่เห็นหนูน้อยนั่งร้องไห้อยู่กับพื้นสะอึกสะอื้นจนตัวโยน รีบวางกระเช้าไว้บนโต๊ะและทรุดตัวนั่งลงด้าน หน้านักเรียนตัวน้อยโผเข้ากอดซุกหน้าลงบนอกอิ่มแขนเล็กๆโอบรอบตัวครูแน่นและร้องไห้จนตัวสั่น ครู​สาวกอดตอบมือบางลูบหลังปลอบโยนไปมาพลางส่งสายตาไปถามพี่เลี้ยงทั้งสองที่ยืนอยู่ตรงหน้านักเรียนชายตัวกลมทั้งสามคนอยู่ว่าเกิดอะไรขึ้น 

"เรื่องปกติค่ะครู​ น้องสามคนนี้ชอบแกล้งเพื่อนประจำ แล้ววันนี้ก็ล้อหนูพริ้งเรื่อง.. เอ่อ.. เรื่องแม่น่ะค่ะ"  

ครู​สาวเข้าใจทันทีหลังพี่เลี้ยงอธิบาย​จบ กระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นขณะที่หนูน้อยยังร้องไห้ไม่หยุด  

"เอาหล่ะๆเด็กๆสำรวจการแต่งกายให้เรียบร้อยค่ะ เแล้วเข้าแถวรอครู​ซักครู่นะคะ หลังพิธี​เสร็จ​เรามีเรื่องต้องคุยกันค่ะ พี่เปิ้ลพี่อรฝากด้วยนะคะ"  

ครูสาวเอ่ยกับนักเรียนและฝากพี่เลี้ยงเสร็จ​ก็อุ้มหนูน้อยที่ใบหน้าเล็กเลอะไปด้วยน้ำตาออกจากห้องนั้นไป....  

.................  

 

 

ฝากเป็น​กำลังใจให้หนูพริ้งด้วยเน้อออ 

❤️❤️ 

ความคิดเห็น