ภิภิญ
email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 2 ความทรงจำเมื่อสิบปีก่อน

ชื่อตอน : บทที่ 2 ความทรงจำเมื่อสิบปีก่อน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 395

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ก.ค. 2562 02:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 2 ความทรงจำเมื่อสิบปีก่อน
แบบอักษร

ดวงตาเรียวเล็กกะพริบถี่ ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ พร้อมกับความปวดเนื้อเมื่อยตัวไปหมด เธอขยับตัวอย่างปวดเมื่อย ขณะมองเพดานสีขาวก็ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความงุนงง

ห้องสี่เหลี่ยมสีขาวสะอาดแถมเตียงผู้ป่วย อาการปวดเมื่อยตามตัวจนขยับลำบากแถมยังมีเข็มน้ำเกลืออยู่ที่แขนอีกต่างหาก

เกิดอะไรขึ้นกับเธอกันแน่

ปลื้มพยายามลุกขึ้นอย่างงุนงง ก่อนจะรู้สึกได้ถึงสัมผัสที่มือของเธอก็ต้องชักมือออกทันทีด้วยความตกใจ

“ธะ เธอ”

ปลื้มเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบแห้งเมื่อเห็นหน้าหญิงสาวที่จับมือเธอขณะนอนฟุบอยู่ข้างเตียง

ฆาตกร!

ฆาตกรที่ทำให้แม่ของเธอต้องฆ่าตัวตายทิ้งเธอและพี่ชายไว้เพียงลำพัง เธอสูญเสียพ่อไปแล้วตั้งแต่ยังจำความไม่ได้ เธอต้องสูญเสียแม่ไปอีกเพราะผู้หญิงคนนี้อีก แถมครอบครัวเธอขาดแม่ที่เป็นเสาหลัก

“ไอ้ฆาตกร!”

ปลื้มแผดเสียงที่แหบแห้งทั้งที่ตัวเองก็แทบจะไม่มีแรง ก่อนที่กิ่งจะสะดุ้งตื่นจากเสียงของปลื้มด้วยความงัวเงีย ก่อนจะยิ้มกว้างด้วยความดีใจที่เห็นปลื้มฟื้นแล้วหลังจากนอนหลับไปสองวันเต็มๆ

“ปลื้ม เป็นยังไงบ้าง”

กิ่งรีบเข้ามากุมมือของกิ่งไว้ด้วยความดีใจ ขณะที่เจ้าตัวรีบปัดมือออกแทบทันที

“เธอมาที่นี่ทำไม ออกไป ฉันไม่อยากเห็นหน้าของเธออีก”

ในงานศพของแม่ ผู้หญิงคนนี้ก็มางานด้วยพร้อมกับยื่นข้อเสนอเป็นเงินมูลค่ามหาศาลที่ไม่อาจเทียบกับชีวิตของแม่ได้ เธอและพี่ชายไม่รับและไม่ติดต่อกับยัยผู้หญิงคนนี้อีกหลังจากนั้น สองพี่น้องตัดสินใจยืนหยัดกันตามลำพังแม้จะลำบากแต่ก็ผ่านไปได้

“ปลื้ม ปลื้มหมายความว่าไง”

“ฉันกับพี่ก้านเราดูแลตัวเองได้ ไม่จำเป็นจะต้องรับเงินชั่วๆ ของเธอ เก็บเงินของเธอแล้วไสหัวออกไปซะ”

“ปลื้ม ปลื้มตั้งสติดีๆ ทำไมจู่ๆ ปลื้มก็พูดถึงเรื่องนี้...แล้วทำไมปลื้มพูดถึงก้าน”

กิ่งเอ่ยถามอย่างจับใจความไม่ได้ จู่ๆ ปลื้มก็ตื่นมาเอะอะโวยวายเรื่องในอดีต แถมยังเรียกว่าเธอเป็นฆาตกรราวกับสิบปีที่แล้วไม่มีผิด

“แล้วพี่ก้านอยู่ไหน คิมหันต์อยู่ไหน ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่” 

ปลื้มพูดรัว ก่อนจะยกโทรศัพท์ของโรงพยาบาลเพื่อโทรไปหาเบอร์ของผู้เป็นพี่ แต่ปลายสายกลับบอกว่าหมายเลขของก้านยังไม่เปิดใช้บริการ

“เดี๋ยวพี่จะไปตามหมอ ปลื้มรออยู่ที่นี่นะ”

กิ่งเอ่ยอย่างใจเย็น เห็นสีหน้าของปลื้มสับสนแล้วหัวใจเธอก็ปวดหนึบ บางทีการกระทบกระเทือนอย่างรุนแรงที่หมอบอกจะส่งผลถึงความทรงจำของปลื้ม

กว่าแล้วกิ่งก็วิ่งออกไปตามหมอทันที ขณะที่ปลื้มยังคงอยู่ในภาวะสับสน ก่อนจะยกโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาคิมหันต์อีกคน

คิมหันต์ แฟนหนุ่มของเธอ

ปลายสายบอกเหมือนเดิม คือยังไม่เปิดใช้บริการ ทั้งที่เบอร์สองคนนี้เป็นเบอร์ที่เธอจดจำได้ขึ้นใจไม่มีทางลืม เพราะเป็นสองคนที่เธอเหลือในชีวิตหลังจากสูญเสียแม่

คิมหันต์หายไปไหน ทำไมเธอติดต่อคิมหันต์ไม่ได้

ปลื้มรู้สึกสับสนไปหมด ไม่เข้าใจเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นน นาฬิกาบอกเวลาหกโมงเช้าจึงตัดสินใจดึงเข็มน้ำเกลือออกจากแขนแล้วเดินออกจากห้องไปทันที

ถ้าติดต่อพี่ชายไม่ได้ เวลานี้พี่ชายเธอยังไม่ได้ออกไปทำงานก็คงได้เจอกัน

บางทีพี่ชายเธออาจจะไม่รู้ว่าเธออยู่ที่โรงพยาบาลก็ได้

ความคิดเห็น