Marionette_doll
facebook-icon Twitter-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Ep.44 : ตัวกาลกิณี

ชื่อตอน : Ep.44 : ตัวกาลกิณี

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.9k

ความคิดเห็น : 21

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ก.ค. 2562 20:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 1,000
× 0
× 0
แชร์ :
Ep.44 : ตัวกาลกิณี
แบบอักษร

ปฐพี Say ::

“ยำหอยนางรมมะ พี่ดิน บอกเลยช่วงนี้ของขาด” อย่างไอ้วาผมว่าไม่เคยขาด

“ที่ขาดเนี่ย หญิง หรือหอย” ไอ้คีหันไปถามคนเป็นน้องชาย

“หอยดิเฮีย อย่างผมหญิงไม่เคยขาด ฮ่าๆ อะพี่ดิน โด๊ปหน่อย เผื่อผมจะได้อุ้มหลานไวขึ้น”

ไอ้พวกลามก ผมใช้ตะเกียบคีบหอยนางรมที่ไอ้วาส่งให้เข้าปาก อย่างผมไม่ต้องใช้อะไรพวกนี้หรอก ขอแค่เมียยอมเถอะ แต่ยิ่งผมคีบหอยนางรมเข้าปาก ไอ้วาก็ยังเอามาเพิ่มอีก กินเยอะแบบนี้จะลำบากเมียเอาน้า

“พอๆ ไอ้วา มันคึกมาลำบากน้องชิเค้า”

“มีเมียเด็กมันต้องจัดให้หนักสิ มาหมดแรงกลางทางได้ไง เค้ามาอยู่บ้านเราจะครึ่งปีแล้วยังไม่ท้องเลย แสดงว่าพี่ชายเราไม่ขยัน”

โห....พูดมาแบบนี้ขึ้นเลยนะเนี่ย

“ใช่ที่ไหน เมียฉันยังไม่อยากมีต่างหาก เมื่อคืนปั้มหลานให้แม่ จนตอนนี้ยังงอนอยู่เลย เพราะดันไปสัญญากับเค้าไว้ ว่าจะให้เวลา 1 ปีค่อยมี แต่ตอนนี้เป็นฉันเองที่อยากฉีกสัญญาแล้วเนี่ย”

“ฉันคนนึงอะไม่อยากมีลูก หนวกหู เสียงดัง งอแง ชาตินี้ทั้งชาติจะไม่มี รอเลี้ยงลูกพวกแกเอาแล้วกัน ชาตินี้จะไม่หาเมียด้วย” อัคคีพูดขึ้นมาพลางส่ายหัวไปมา

“อันนี้ผมเห็นด้วยนะเฮียคี เลือกใครคนนึง ที่เหลือเสียใจแย่เลย แต่ถ้าได้เมียแบบคุณชิไม่แน่นะ แบบอ้อนเช้าอ้อนเย็น แบบนี้รักตายเลย ว่าแต่อยู่ในห้องอ้อนดีไหมพี่ดิน” วายุถามผมอย่างอยากรู้อยากเห็น

“แกคิดว่าไง แบบที่แกบอกนั่นแหละ รักตายเลย” ผมตอบออกมาตามความจริง ก็ผมหลงในความอ้อนของเธอจริงๆ แม้มันจะลดน้อยลงเวลาตอนเธองอนก็เถอะ

“แล้วเวลาตอนอย่างว่าอะ อ้อนไหม” ไอ้คีเลยถามออกมาบ้าง

“อืมมมมมมมม”

“อึ้ยยยยยยย อิจฉาาาา อยากได้บ้างเว้ย แบบ เฮียคีขาาา แรงๆ ลึกกว่านี้อีกสิคะ” ไอ้คีทำเสียงเล็กจนผมรู้สึกขนลุก

“มันไม่ใช่แบบนั้น แล้วฉันก็ไม่ได้ชอบแบบนั้น ปกติก็จะเป็น พี่ดินขาาาา ฉันรู้สึกดีจัง อื้มมมม เบาหน่อยนะคะ แบบนี้ลึกจังเลย พี่ไปคึกจากไหนมา ไม่เช้านะคะ ถ้าเช้าพรุ่งนี้จะต้องทำงานไม่ไหวแน่เลย แบบนี้อะ” ขอขิงใส่น้องหน่อยก็แล้วกัน อย่างผมเนี่ยไม่ต้องรอให้ผู้หญิงมาบอกให้แรงๆ หรอก ทำแล้วแรงยังเหลือมันจะหลับไม่สบาย

“พวกพี่คุยเรื่องอะไรกันเนี่ย พวกพี่ลืมไปไหมว่าฉันนั่งอยู่ตรงนี้!!! แต่ฉันเพิ่งรู้เลยนะเนี่ยว่าผู้ชายแต่ละคนชอบไม่เหมือนกัน แบบนี้พี่รุจเค้าจะชอบแบบไหนอะ” พวกเราหันขวับไปหาคนที่ถาม ลืมจริงๆ ว่าน้องสาวคนสุดท้องนั่งอยู่ตรงนี้

“จะไปรู้ได้ไง แกต้องไปถามแฟนแกเอง แล้วแกละชอบแบบไอ้จืดนั่นรึเปล่า อันนี้สำคัญกว่า” วายุหันไปตอบคนเป็นน้องสาว

“เค้าอาจจะไม่คึกเหมือนพี่ดิน แต่ก็ทำดีนะ ฮ่าๆ แบบพี่ดินไม่ไหว ตื่นมากินน้ำตอนตี 4 ยังไม่หยุดเลย ไม่ต้องหลับไม่ต้องนอนเลย สงสารพี่สะใภ้สุดๆ เป็นฉัน ฉันไม่เอาอะ เสร็จมันก็ต้องนอนใช่มะ” แก่แดดใหญ่แล้ว มันมาถึงขั้นนี้ได้ยังไง ที่พี่น้องมาคุยเรื่องรสนิยมทางเพศเนี่ย เฮ้ออออ

“ตี 4 ยังไม่นอนเลยจริงดิ สงสัยไม่ต้องโด๊ปละมั้งหยุดกิน ส่งคืนมาเลย สงสัยอันนี้ผมต้องกินเองซะแล้ว” วายุดึงจานยำหอยนางรมของตัวเองคืน มีแบบนี้ด้วยหรอให้แล้วเอาคืน

ว่าแต่แม่พาเมียผมไปไหนอยู่นานแล้ว ยังไม่เห็นกลับมาเลย ผมมองหาคนตัวเล็กแต่หายังไงก็หาไม่เจอ ไปไหนนะ ผมลุกขึ้นเดินตามหาลูกแมวที่หายไปในวันเกิดของแม่ เจอแม่แฮะ แต่ไม่เจอลูกแมวของผมเลย ไปไหนนะ ผมเดินไปเรื่อยๆ จนได้ยินเสียงเล็กๆ กับพูดอยู่คนเดียว คุยโทรศัพท์งั้นหรอ กับใคร

“แม่คะ หนูไม่มี หนูมาทำงานจริง แต่หนูยังไม่มี ที่มีหนูก็ให้หมด”

“เดือนที่แล้วหนูก็บอกแล้ว ว่าไม่มี จะให้แม่ด่าหนูยังไง หนูก็ไม่มี ส่วนของที่ซื้อให้พ่อก็เงินเจ้านายหนูทั้งนั้น แล้วหนูก็ไม่ได้โกหก เงินที่ได้จากนิยายหนูก็ให้พ่อกับแม่ไปหมดแล้วนะคะ ถ้าแม่ยังจะด่าหนูแบบนี้ หนูไม่คุยแล้วนะ”

แล้วเสียงสนทนาก็เงียบไป ตามมาด้วยร้องไห้ของเธอแทน เธอมีปัญหาแบบนี้ทำไมไม่เคยบอกผมเลย ผมตัดสินใจเข้าไปหาเด็กน้อยขี้แง ที่กำลังนั่งกอดเข่านั่งร้องไห้ เพียงแค่เธอเห็นผมเธอก็รีบปาดน้ำตาทันที ทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“พี่ได้ยินหมดแล้ว” พอเธอได้ยินผมพูดแบบนั้น เธอก็ทิ้งตัวเข้าสวมกอดเข้ากับเอวของผม แล้วร้องไห้โฮออกมา ทำให้ผมต้องลูบหัวปลอบเธอเบาๆ ปล่อยให้เธอร้องไห้อยู่กับอกของผมอยู่แบบนั้น ขอแค่เพียงแค่เธอบอกมา ผมพร้อมจะจบปัญหาทุกอย่างให้เธอ

“เค้าไม่เคยเข้าใจฉันเลย ไม่เคยเชื่อฉันเลย ไม่เคยเห็นใจฉันเลย ไม่ว่าจะนานแค่ไหน เค้าก็ไม่เคยจะมองเห็นฉันเลย ฉันไม่เคยทำอะไรดีเลยสักอย่างในสายตาเค้า แต่แพรวาทำอะไรก็ดีไปหมด ฮื่อออออ ฉันจะต้องพยายามแค่ไหน ฉันจะต้องพยายามแค่ไหนกัน”

ผมเข้าใจนะว่าแต่ละบ้านรักลูกไม่เท่ากัน แม้ปากของคนเป็นพ่อแม่จะบอกรักลูกเท่ากันก็ตาม แต่จริงๆ แล้วมันไม่เคยเท่ากัน อย่างพ่อผมเนี่ยรักน้ำมาก ส่วนแม่ผมนี่รักไอ้วามากตามใจสุดๆ แต่ผมก็ไม่อิจฉานะ แต่มันอาจจะสร้างนิสัยเอาแต่ใจของผมขึ้นมา เพื่อปกป้องตัวผมเอง แต่จะให้ผมแนะนำวิธีนี้ให้ยัยลูกแมวคงไม่ดีแน่ๆ

“ไม่ต้องพยายาม เพราะตอนนี้เธอมีฉันแล้ว ไม่มีใครสนใจ ฉันจะสนใจเอง ไม่มีใครเข้าใจ ฉันจะเข้าใจเอง ไม่มีใครตามใจ ฉันจะตามใจเอง ไม่มีใครรัก ฉันจะรักเธอเอง” ลูกแมวน้อยเงยหน้ามองผม ก่อนจะปล่อยโฮที่ดังกว่าเมื่อกี้อีก เดี๋ยวๆ ผมพูดอะไรผิดไปรึไง

“ตลอดชีวิตนะคะ พูดแบบนี้แล้ว ต้องสัญญานะ ว่าพี่จะทำไปตลอดชีวิต” เธอกระชับอ้อมกอด กอดผมแน่นขึ้นอีก

“อื้ม ตลอดชีวิตเลย” ผมลูบหัวของเธอเบาๆ เธอเนี่ยเป็นพวกเด็กมีปัญหาเหมือนฉันเลย แต่ฉันเลือกที่จะอยู่เหนือใคร เพื่อที่จะได้ไม่ต้องสนใจใคร จนไม่มีใครอยากจะคบด้วย คงจะมีแต่เธอนี่แหละที่ยอมคบกับฉัน

ถ้าผมจะยอมให้เงินเดือนเธอ เพื่อให้เธอเอาไปให้แม่ของเธอ เค้าก็จะมารีดไถเธอแบบนี้เรื่อยๆ สงสัยต้องขอเธอแต่งงานจริงๆ แล้วละมั้ง มันจะได้จบปัญหานี้ไปเลย คือการทำให้เธอเป็นของผมอย่างสมบูรณ์แบบ ผมมองดวงตากลมโตคู่ตรงหน้า สายลมเบาๆ พัดผ่านเรา ความเงียบสงัดกลืนกินไปทั่วพื้นที่ มีเพียงเราเท่านั้นที่อยู่ตรงนี้ โอกาสมาแล้วดิน บอกสิ ขอแต่งงานสักที

“เธอจะตะ.. เอ่อ...จะ จะ จะ...แต่งงงง...แต่งตัวแบบนี้ไม่ได้นะ กระโปรงสั้นไป เสื้อโป๊ไป” เอ่อออดี ไอ้เรื่องปากหมาเนี่ยยยย พรสวรรค์ ไอ้เรื่องพูดดีๆ เนี่ย นรกแตก

“ถ้าพี่ไม่ชอบ ฉันไปเปลี่ยนก็ได้ค่ะ”

ไม่ใช่แบบนั้นชิ ทำไมผมถึงเป็นคนแบบนี้ ผมมองลูกแมวน้อยค่อยๆ เดินไกลออกไป ก่อนจะขยี้หัวตัวเองอย่างแรงด้วยความหงุดหงิดตัว

 

 

อีกด้าน......

“กากจริงๆ เลยพี่มึงอะไอ้วา” อัคคีพูดวายุที่ยืนอยู่ข้างกัน

“บรรยากาศเป็นใจขนาดนี้ เมื่อกี้น่าจะมีจูบปลอบใจสักหน่อย เป็นคนที่โคตรจะไม่โรแมนติกเลย จะหาเมียที่ไหนยอมพี่ดินได้ขนาดนี้ ไปติเรื่องการแต่งตัวของผู้หญิงได้ยังไง อีกอย่างชุดนี้คุณชิน่ารักมากนะ ด่าแก้เขินเนี่ย โรคนี้ของพี่ดินแก้ไม่หายจริงๆ เฮ้ออออ” วายุถอนหายใจกับพฤติกรรมของพี่ชาย ที่ทั้งสองคนจะช่วยลุ้นแค่ไหน ก็แทบจะลุ้นไม่ขึ้น เพราะพี่ชายตัวเองนั้น ช่างมีนิสัยประหลาดไม่เหมือนใครจริงๆ

“ขอหญิงแต่งงานไม่มีแหวนได้ไงวะ”

“แต่ไอ้ที่พูดเนี่ยผมว่าเต็มกลืนสำหรับพี่ดินแล้ว ไม่มีใครสนใจ ฉันจะสนใจเอง ไม่มีใครเข้าใจ ฉันจะเข้าใจเอง ไม่มีใครตามใจ ฉันจะตามใจเอง ไม่มีใครรัก ฉันจะรักเธอเอง เอาไปใช้จีบหญิงบ้างดีกว่า”

“มึงก็อีกตัว แต่งกับพอใจไป ชีวิตกูจะได้สงบสุขสักที”

“ตามลำดับแล้วต้องเฮียก่อน ขอให้โชคดีนะพี่ชาย” วายุตบไหล่อัคคีเบาๆ แล้วกระตุกยิ้มมุมปาก ก่อนจะเดินไปหาคนงี่เง่าที่ปล่อยให้โอกาสดีๆ หลุดมือไป โดยมีอัคคีเดินตามมาติดๆ

แม้ตอนนี้ปฐพีจะหงุดหงิดตัวเองจนไม่อยากจะคุยน้องๆ ก็เถอะ แต่โดนกอดคอเอาไว้คงจะหนีไปไหนไม่ได้

“จะหัวเราะก็เชิญ หงุดหงิดตัวเองว่ะ”

“เราจะไม่ทับถมคนใกล้ตาย แต่กากนะแกอะ พูดว่าจะดูแลเค้าไปตลอดชีวิตขนาดนี้แล้ว เสือกไม่ขอแต่งงาน หน้าชิเมื่อกี้ยังไงก็ตอบตกลงแน่ๆ กาก”

“ไหนมึงบอกจะไม่ทับถมคนใกล้ตายไง จะขอแล้ว แต่มันพูดไม่ออก มึงเข้าใจไหม แค่จะบอกรักเค้า กูยังเกือบจะเสียเค้าไปเลย ขอแต่งงานนี่มันยากกว่าบอกรักอีก พวกมึงแม่งไม่มีเมียไม่เข้าใจหรอก กูไม่ได้กลัวโดนปฏิเสธนะ แค่มันพูดไม่ออกหงุดหงิดตัวเองเว้ย เมียกูใส่ชุดเมื่อกี้ก็น่ารักอยู่แล้ว เสือกไปติอีก วันนี้ กูเสียโอกาสไป 2 ครั้งแล้ว”

“เอาน่า ครั้งที่ 3 มันต้องมีพี่ดิน แต่วันนี้พอก่อน ป่านนี้คุณชิคงช้ำไปเยอะแล้ว หน้าเมื่อกี้เค้าคาดหวังแน่ แถมยังโดนพี่ทำตกม้าตายมา 2 ครั้งแล้ว แหวนดอกไม้ก็ถอดเก็บไปแล้ว สงสัยวันนี้คงดึงดันไปไม่ได้อะไร”

“ตอนแรกกูกะจะกดให้ท้อง ไม่ต้องขอยังไงก็ต้องแต่งแน่ แค่เสร็จข้างในก็งอนกูยาวเลย แต่จะให้กูขอเค้าก็เสือกทำไม่ได้อีก” ผมระบายออกมาให้น้องฟัง เพราะตอนนี้หงุดหงิดตัวเองจริง

“วิธีมึงเลวมากไอ้ดิน กดให้ท้องแล้วยังไงก็ต้องแต่งงั้นหรอ เชื่อมึงเลย”

“พ่อแนะนำมา”

 

 

แพรวา Say ::

สายสนทนา

“กินข้าวคนเดียวไม่อร่อยเลย”

[ เหมือนกันนั่นแหละ วันนี้เฮียไปงานวันเกิดคุณฟ้ามา เอาของขวัญไปให้มา คนอื่นเค้าปาร์ตี้สนุกเลย ไม่มีแฟนไปด้วย เหงาเลย เมื่อไหร่จะเคลียร์ทางนั้นเสร็จ ]

“ไม่ต้องเคลียร์ค่ะ อยากไปฉันก็ไป แต่จะติดตรงที่ฉันต้องดูแลพ่อกับแม่ที่นี่ เดี๋ยวฉันจะบอกเฮียอีกที ว่าจะเอายังไงดี”

[ อะ โอเค จะให้ช่วยอะไรโทรมา ]

“คร่าาาา ฝันดีนะคะ ฝันถึงฉันด้วย”

[ ฝันดีจ๊ะ ]

จบการสนทนา

หลังจากวางสายจากคุณณคุณ ฉันก็หันหลังเดินกลับเข้าห้อง แต่ต้องตกใจเพราะเห็นแม่ฉันยืนยิ้ม อยู่ในห้อง เพราะห้องเช่าของเรามันเล็กนิดเดียว มันไม่สามารถมีความลับกันได้เลย

“แฟนหรอ ลูกเต้าเหล่าใคร หล่อไหม รวยรึเปล่า” แม่ของฉันยิงคำถามรัวๆ จนฉันไม่รู้จะตอบคำถามไหนก่อนดี

“เค้าชื่อคุณณคุณค่ะ เป็นเจ้าของตลาด ตอนนี้เราคบกันอยู่ค่ะ”

“ก็แสดงว่ารวยนะสิ ได้กันรึยัง” แม่ทำหน้าอยากรู้จนฉันไม่รู้จะตอบยังไง

“ก็รวย” ฉันตอบสั้นๆ เพราะคำถามหลังคงจะไม่ต้องตอบ

“เห็นไหมพี่ นังแพรวามันรู้จักคบผู้ชาย มีแฟนทั้งทีเป็นถึงเจ้าของตลาด ไม่เหมือนนังชิ ติดผู้ชายจนไม่ยอมกลับบ้าน เงินทองก็ไม่รู้จักส่งมาให้พ่อแม่ใช้ เนรคุณจริงๆ อย่างมันเนี่ยไม่เจริญหรอก” แม่ของฉันเอาอีกแล้ว จะจงเกลียดจงชังอะไรพี่ชินักหนา

“มันจะมีผัวเป็นเจ้าคน เป็นโจร เป็นอะไรก็เรื่องของมัน เอ็งไปว่ามันทำไมนักหนา ที่มีกินมีใช้ทุกวันนี้ไม่ใช่เพราะชิมันหรอ”

“หนอยยยยย เงินเท่าหมอยหมา ถ้าไม่ได้เงินเดือนนังแพรวา ป่านนี้พี่อดตายไปแล้ว จำใส่หัวไว้เลย”

โอ้ยยยยย ฉันอยากจะบ้าาาาาาาา ใครก็ได้เอาฉันออกไปจากตรงนี้ที

“พ่อกับแม่อย่าทะเลาะกันเลย” ฉันพยายามบอกให้พ่อกับแม่ของฉันเลิกพ่นไฟใส่กัน

“นังตัวกาลกิณี เกิดมาแม่ก็ตาย ทิ้งภาระให้กูเลี้ยง ตัวไม่อยู่แค่พูดถึงบ้านก็ร้อนเป็นไฟ”

“แม่คะ หนูไปอาบน้ำละ ไม่อยากฟังแม่ว่าพี่ชิละ หนูคิดว่าพี่ชิเค้าอยู่ที่นั่นสบายดีอยู่แล้ว ไม่กลับมาคงจะดีแล้ว อยู่ที่นู่นแฟนเค้าก็ดูแลดี ไม่ต้องกลับมาโดนแม่ด่าแบบนี้” ฉันหยิบผ้าขนหนูแล้วเดินเข้าห้องน้ำทันที

ฉันเป็นพี่ชิ ฉันก็คงทนอยู่ที่นี่ไม่ได้เหมือนกัน

ความคิดเห็น