AU

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 40 เฟราด้า อาณาจักรที่ใฝ่ฝัน

ชื่อตอน : ตอนที่ 40 เฟราด้า อาณาจักรที่ใฝ่ฝัน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 44

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ก.ค. 2562 18:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 40 เฟราด้า อาณาจักรที่ใฝ่ฝัน
แบบอักษร

ตอนที่ 40 เฟราด้า อาณาจักรที่ใฝ่ฝัน 

2 อาทิตย์ผ่านไปไวเหมือนโกหก บัดนี้ประชากรของอาณาจักรเฟราด้าได้เพิ่มขึ้นเป็นจำนวนมาก เหล่ากิลด์ของอาณาจักรซีเรียสเกือบทั้งหมดได้ย้ายมาอยู่ที่นี่อย่างล้นหลาม

ไผ่ได้มอบที่ดินซึ่งเป็นสถานที่เก่าของขุนนางที่พวกเขาสังหารไปแล้วและริบทรัพย์จนหมดเปลือกเหลือเพียงคฤหาสน์หลังใหญ่โล่งโจ้งที่ไม่มีประตู ไม่มีข้าวของและอุปกรณ์ มีแต่ห้องหับที่ไร้ของใช้ นั่นเพราะถูกริบแล้วนำไปเล่นแร่แปรธาตุสร้างอาวุธและอุปกรณ์ที่เป็นประโยชน์ให้กับอาณาจักรทั้งหมดแล้ว

กิลด์นักผจญภัยที่จะได้ที่ดินพร้อมบ้านหลังใหญ่ บางแห่งก็เป็นคฤหาสน์ จำกัดเฉพาะกิลด์ของนักผจญภัยระดับ A กับ S ที่เคยมาเยืนเมื่อครั้งก่อนเท่านั้น ส่วนกิลด์นักผจญภัยอื่น ๆ ต้องเสียเงินเสียภาษีจำนวนหนึ่งเพื่อซื้อบ้านและที่ดิน แต่ก็ไม่ได้มากมายนัก

ในกรณีของชาวเมืองที่อื่นยังไม่ค่อยมีย้ายเข้ามา นอกเสียจากนักผจญภัยของซีเรียสบางส่วนที่มีครอบครัวแล้วเท่านั้นซึ่งพวกเขาได้พามาด้วย ขนสำมะโนครัวจากซีเรียสมาเยือนยังเฟราด้า สถานที่พักมีให้แต่ไม่ได้ให้กรรมสิทธิ์ถือครองเหมือนดั่งกิลด์นักผจญภัย

และเนื่องจากการเดินทางข้ามอาณาจักรเกิดขึ้นติดต่อกันมากเกินไปจึงทำให้วงเวทที่ถูกใช้งานมานานพังจน ไม่สามารถใช้ต่อได้ จึงลำบากฟรานซ์กับฮอปที่ต้องมาช่วยกันวิเคราะห์และออกแบบวงเวท และแล้ววงเวทเคลื่อนย้ายที่ดีกว่าของเดิมก็บังเกิดขึ้น

แต่เดิมเมื่อใช้งานแล้วต้องรอ 1 ชั่วโมงถึงจะใช้งานต่อได้ มาครั้งนี้ฟรานซ์กับฮอปออกแบบมาใหม่ และวงเวทจากที่แบบเดิม ๆ ที่เป็นวงอักขระขีดเขียนธรรมดา ๆ

กลับกลายเป็นเครื่องขนาดใหญ่ที่มีวงจรซับซ้อนมากมายลำบากไผ่ที่ต้องอดหลับอดนอนสร้างถึง 3 วัน 3 คืน กว่าจะเสร็จทุกเขต

และแล้วการใช้งานวงเวททั้งสองที่สามารถใช้งานได้ 20 ชั่วโมงติดต่อกัน และต้องพักอย่างน้อย 2 ชั่วโมงจึงจะกลับมาใช้ได้อีกครั้งแต่ถึงอย่างนั้นกำหนดการใช้วาร์ปเปิดให้บริการแค่ ตี 5 ถึงเที่ยงคืนเท่านั้น

มี 2 เครื่องต่อ 1 จุด แบ่งอย่างชัดเจน 1 ใช้สำหรับเดินทางไป อีก 1 ใช้สำหรับเดินทางมาจากอีกฝั่งหนึ่ง โดยสถานที่ยังคงเชื่อมโยงจากของเดิม ส่วนจะเดินทางจากที่อื่นเข้ามาก็ต้องรอระยะเวลาเหมือนปกติ ซึ่งเรื่องนี้ให้ปล่อยเป็นเรื่องของอนาคต (อนาคตอันใกล้โคตร ๆ)

งานอาทิตย์แรกของเหล่านักผจญภัยและผู้มาใหม่คือลงทะเบียนประชากรและรับบัตร จากนั้นก็ไปช่วยขุดดิน พรวนดิน ปลูกพืชผัก ซึ่งตอนนี้เขต 1 เขต 2 และเขต 3 ต่างเสร็จสิ้นหมดแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นทุกคนก็ไม่ได้อยู่เฉย ๆ ทุก ๆ เช้าจะต้องแบ่งเวรกันไปรดน้ำ ทั้งนักผจญภัย ทหาร ขุนนาง อัศวิน นักเวท เด็กอายุ 15 ขึ้นไปต้องทำร่วมกัน

ส่วนคนที่เหลือหลังจากว่างงานก็ปล่อยให้มีอิสระในการใช้ชีวิต จะทำงาน ค้าขาย หรือทำอะไรก็แล้วแต่ ส่วนงานของทหารก็ทำตามปกติคือตรวจตราในเขตที่ตนรับผิดชอบ

และที่สำคัญที่สุด ทรัพยากรบางส่วนได้หมดไปกับการสร้างเครื่องวาร์ป แจกให้กับเขตต่าง ๆ ของอาณาจักรอื่น ๆ มากกว่า 200 เครื่อง แจกฟรีแต่มีข้อจำกัดคือ สามารถเดินทางไปได้เพียง 2 แห่งเท่านั้น

โดยแห่งแรก เดินทางมายังอาณาจักรเฟราด้า โดยบังคับให้เก็บเงินไม่เกิน 1 เหรียญเงิน หากตรวจสอบได้ว่าไม่ทำตามกฎ ริบเครื่องสถานเดียว

แห่งที่สอง ให้กำหนดมาว่าจะกำหนดจุดที่ตรงไหน ส่วนค่าบริการจะคิดอย่างไรก็อิสระ

ซึ่งข้อตกลงนี้ได้รับการประสานงานโดยฟรานซ์ เพราะเธอเป็นผู้กล้าที่ใคร ๆ ก็รู้จัก นั่นจึงเป็นเรื่องง่าย และอาณาจักรเหล่านี้ก็ยอมรับข้อเสนอแบบเลียเท้าเต็มที่

มีผู้กล้าอยู่ด้วยมันดีอย่างนี้นี่เอง

การดำเนินชีวิตอิสระโดยไร้อาหาร และของอำนวยความสะดวกจากจักรพรรดิในอาทิตย์แรก ๆ นั้นดูลำบากเล็กน้อย เพราะต้องเดินทางจากอาณาจักรเฟราด้าไปยังอาณาจักรอื่นบ่อยมาก

แต่ถึงอย่างนั้นปัญหาเรื่องเงินได้หมดไป เมื่อจักรพรรดิอัคคีใจป้ำมอบเงินให้กับชาวบ้านคนละ 5 เหรียญทอง ซึ่งเป็นจำนวนที่สามารถเลี้ยงชีพชาวบ้านระดับล่างได้ทั้งชีวิต

แต่ถึงอย่างนั้นในคำกล่าวของจักรพรรดิกลับทำให้คนฟังอึ้งและน้ำตาไหลอย่างปิดไม่อยู่ ส่วนทหาร ขุนนาง นักเวท อัศวิน และเหล่านักผจญภัยไม่ได้รับเงินจำนวนนี้

*ขออภัยด้วยที่ข้าให้เงินพวกท่านได้เพียงคนละ 5 เหรียญทองเท่านั้น แต่ว่า เงินจำนวนนี้ขอให้ทุกคนใช้มันเพื่อยังประโยชน์ต่อตนเอง ครอบครัว และคนรอบข้าง

ซึ่งพวกท่านต้องขอขอบคุณทรัพย์สมบัติของจักรพรรดิคนเก่า และเหล่าขุนนางทั้งหลายที่ได้ตายลง เงินพวกนี้ข้ารวบรวมและนำมาแบ่งเพื่อแจกจ่ายให้กับพวกเจ้าทั้งหมดเท่า ๆ กัน

โดยข้าได้เหลือไว้ใช้สอยสำหรับพัฒนาอาณาจักรเพียงน้อยนิดเท่านั้น เอาล่ะ จงใช้มันเพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ดีในอาณาจักรนี้เถิด*

ด้วยเหตุนี้เอง วันนี้อาณาจักรเฟราด้าต่างครึกครื้นไปด้วยผู้คน นักท่องเที่ยว และเหล่านักผจญภัย เหล่าพ่อค้าแม่ค้าที่ตั้งตัวใหม่ต่างทำหน้าที่ค้าขายอย่างเป็นกันเอง ด้วยเงินที่มีจำนวนมากถึง 5 เหรียญทองที่แจกจ่ายให้กับชาวบ้าน ได้ยกสถานะชีวิตของพวกเขาให้สูงขึ้น เมื่อมีเงินก็มีกิน

เมื่อมีเงินก็สามารถลงทุนได้ เมื่อมีเงินก็สามารถทำอะไรหลาย ๆ อย่าง ความจนได้หมดไปแล้ว และคลังของอาณาจักรก็ร่อยหรอเช่นกัน ร่อยหรอจนเห็นได้ชัด จากกองเหรียญทอง เหรียญเงิน และเหรียญอื่น ๆ เท่าภูเขาใหญ่ หลาย ๆ กอง บัดนี้เหลือเพียงกองเล็ก ๆ ที่นับเหรียญได้ไม่ถึง 100 ส่วนเหรียญเงินนั้นมีกองย่อม ๆ กองหนึ่ง และแน่นอนว่าไม่เพียงพอต่อการใช้สอยแน่นอน

“เกลี้ยงคลังเลยเฮีย ฮ่า ๆ แล้วจะเอาไงต่อละเนี่ย” ฮอปหัวเราะลั่นเมื่อเห็นกองสมบัติที่แทบเรียกไม่ได้ว่าสมบัติ ไผ่มองยิ้ม ๆ

“ก็แผนของโนบุนี่ เราก็ได้แต่รอดูผลอย่างเดียว นี่เฮียคิดว่าน่าจะเกิดภาวะเงินเฟ้อหรืออะไรทำนองนั้น แต่เห็นเธอเล่นบังคับให้ทำเครื่องวาร์ป แถมยังบังคับให้ยัยโลกสูงติดต่อส่งมอบให้กับอาณาจักรต่าง ๆ ที่ไม่ได้อยู่ในเขตแดนเทพนี้อีก กำหนดค่าเคลื่อนย้ายมาทางเราไม่เกิน 1 เหรียญเงิน ผ่านมาไม่กี่วัน เอ หรือว่าผ่านมาเป็นอาทิตย์แล้วฟะ ช่างเหอะ ดูสิ คนเต็มเขต 4 เขต 5 และเขต 6 นี่หากเป็นแบบนี้ต่อไปคงต้องเปิดให้เข้าเขต 7 8 9 แล้วมั้ง” ไผ่พูดคุยกับฮอปสองคนท่ามกลางกองเหรียญอันน้อยนิด

“เฮีย เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน นี่ฮอปได้ข่าวมาแว่ว ๆ ว่าของที่อาณาจักรเราแพงกว่าแห่งอื่น ๆ แล้วเราจะแก้ไขไงดีล่ะเฮีย” ฮอปป้อนคำถามที่ได้มาจากการสำรวจบางส่วน และได้ยินคำบ่นของนักท่องเที่ยวผ่านหู

“ก็ไม่แปลกหรอก เพราะของซื้อเขาเข้ามา ..ลำพังแค่ดันเจี้ยนที่เปิดให้เข้าฟรี 4 แห่ง เก็บตังค์ 6 แห่ง และปิดไว้ไม่ให้เข้าอีกหลายแห่ง แค่นี้คงไม่พอหรอก แม้ว่าตอนนี้วัตถุดิบจากดันเจี้ยนที่ราคาต่ำกว่าตลาดจะเป็นกระแส แต่ก็แค่ช่วงหนึ่งเท่านั้น ส่วนวิธีแก้ปัญหาไม่มีหรอก เพราะนี่มันเป็นแผนของโนบุ” ไผ่พูดเนิบ นี่เป็นการปรึกษาแบบเล่น ๆ ของพวกเขาเท่านั้น อันที่จริงก็รู้ ๆ คำตอบกันอยู่แล้ว แค่ต้องการทำอะไรไร้สาระก่อนที่จะทำงานอีกรอบ

“แผน ที่อาเจ้เขียนเป็นปึกนั่นนะเหรอ” ฮอปหันไปดูกองกระดาษที่อยู่ข้าง ๆ ไผ่

“อืม ให้ยัยฟรานซ์เขียนแบบร้านค้า ส่วนเอ็งกับข้ามีหน้าที่ช่วยกันสร้าง โดยแห่งแรกเป็นร้านขนมปัง แห่งที่สองเป็นร้านวัตถุดิบประเภทอาหารและของกินต่าง ๆ ต่อไปเป็นร้านอุปกรณ์ประเภทเครื่องใช้ อาวุธ และจิปาถะอื่น ๆ” ไผ่ร่ายรายการที่จำเป็นต้องทำก่อนออกมา ฮอปฟังด้วยสีหน้าหน่ายใจ

“ฮะฮะ ตอนบุกเบิกเฮียกับฮอปเป็นตัวเด่น มาครั้งนี้ตอนบริหารต้องยกบทบาทให้โนบุแล้วสินะ” ฮอปพูดติดหัวเราะ

“ก็ต้องเป็นแบบนั้น ขืนเราสองคนบริหารเป็นได้ล่มสลาย โดยเฉพาะเอ็งไอ้ฮอป ตัวการทำลายสิ่งของขนานแท้” ไผ่พูดติดตลกบ้าง เขาสองคนนั่งสูดลมหายใจ

“ตอนนี้พบปัญหาอะไรไหมเฮีย” ฮอปเอ่ยถาม เพราะลักษณะแบบนี้ของไผ่คือต้องเจอปัญหาที่ทำให้งานไปต่อไม่ได้

“มี ปัญหาคือตอนนี้วัตถุดิบเกลี้ยงคลังเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ส่วนในแหวนก็เกลี้ยงเพราะเครื่องวาร์ปบ้าบอนั่นใช้ทรัพยากรเฮียเปลืองอ่ะ เหลือแต่แร่ระดับสูงกว่ามาตรฐานเลยไม่อยากเอามาใช้ นี่กำลังคิดอยู่ว่าจะไปหาแร่จากที่ไหนดี อาณาจักรเราตัดออกไปเลยโดยไม่ต้องคิด เฮียไม่อยากให้มันล่มสลาย ปัญหาตอนนี้ก็คือไปที่ไหนดี” ไผ่ถามฮอป เพราะในหัวไม่รู้สถานที่เลย เพราะไม่เคยไปมาก่อน ครั้นจะถามโนบุรายนั้นยุ่งยิ่งกว่าใครเสียอีก

“อืม เอางี้ไหมเฮีย ลอง ๆ เดินทางไปอาณาจักรซีเรียสไหม?” ฮอปเปิดประเด็นด้วยแววตาเป็นประกาย ส่วนไผ่นะหรือ ถึงกับยิ้มกว้างเลยทีเดียว

“เอาสิ แต่ก่อนอื่นเรามาตั้งกิลด์โครบิลอสสาขา 2 กันดีกว่า บังคับทีมเราทุกคนเข้าร่วม ส่วนการ์ดเอ็งออกแบบ เอาให้ดูดีมีสกุลหน่อย ภายนอกให้เหมือนการ์ดกิลด์แบบที่เขามีกัน ส่วนระบบภายในเสริมแม่ม จัดเต็มเดี๋ยวเฮียสละแร่ระดับเกินมาตรฐานเพื่อสร้างก็ได้เอ้า!!” ไผ่พูดทีเล่นทีจริง แต่ความหมายแฝงมีเยอะ ฮอปถึงกับยิ้มกว้าง

“ขอเวลาสักวันสองวันเพื่อออกแบบแป๊บ อืม คงต้องรบกวนอาเจ้ให้จัดระเบียบระบบวงจรสักพัก”

“อือ รีบไปจัดการเลย เดี๋ยวสองวันนี้เฮียจะไปหานานะ อยู่ห่าง ๆ กันแบบนี้คิดถึงมาก ๆ ” ไผ่พูดด้วยรอยยิ้มอบอุ่น เขาคว้าปึกกระดาษยัดใส่ในแหวนแล้วหายไปอย่างรวดเร็ว ส่วนฮอปได้แต่ทำหน้าเหวอ

“เฮ้ย!! เฮีย ไมทำแบบนี้กับเค้าด้ายยยย”

 

....................................

 

ณ เขต 3 ของอาณาจักรเฟราด้า

ไผ่เดินสำรวจสภาพชาวบ้านบางส่วนที่แบ่งเวรกันมาทำหน้าที่ แม้จะกำหนดให้มีแค่รดน้ำเพียงตอนเช้าเท่านั้น แต่ถึงอย่างนั้นเหล่าชาวบ้าน ทหาร ขุนนาง และอัศวินก็ได้แบ่งกันเพิ่มเติมคือ แบ่งคนดูแลความเรียบร้อย และหน้าที่บางส่วน

ทั้งนี้ยังมีบางส่วนที่ลงสวนถอนหญ้าและวัชพืชเล็ก ๆ ที่กำลังขึ้นและนำมาเป็นอาหารให้ม้า และสัตว์ขี่ของนักผจญภัยที่กินพืช

เหล่าพืชพันธุ์ที่เริ่มผลิใบอ่อน สีขาวนวลน่ากิน พื้นดินที่ชุ่มชื้นไปด้วยน้ำซึ่งเพียงพอสำหรับหล่อเลี้ยงพืชเหล่านี้ ทั้งที่เป็นพันธุ์พืชของเฟราด้า และของไผ่ที่นำมา ทั้งนี้เหมือนว่าพวกมันจะเติบโตเร็วกว่าปกติเพราะมีภูติคอยดูแลอย่างใกล้ชิด ยิ่งนานวันยิ่งมีภูติเพิ่มขึ้นเป็นจำนวนมาก

เมื่อชนิดเดียวกันมีมากก็จะรวมตัวกันกลายเป็นอีกรูปร่างหนึ่งซึ่งมีความสามารถดีกว่าเดิม ยิ่งละอองภูติที่ปล่อยออกมานั้นจะช่วยเกื้อหนุนธรรมชาติ ทั้งดิน น้ำ และเร่งการเจริญเติบโตให้เร็วขึ้นอีก

พวกเขาจะดีใจเป็นพิเศษเมื่อวันไหนมินิมาเยี่ยมและเอ่ยปากชมในการทำหน้าที่ของพวกเขา และไอพลังของมินิเปรียบเสมือนพลังชีวิตสำหรับภูติ ทั้งยังสามารถทำให้พวกมันพัฒนาร่างได้เร็วขึ้นเข้าไปอีก

ทำไมถึงรู้ ......... เพราะมินิกับนานะอยู่ตรงหน้าห่างจากไผ่ไปสองร้อยกว่าเมตร และด้วยสายตาระดับเนตรมังกรแค่นี้นับว่าไม่ยากต่อการมองเห็นรายละเอียด

ไผ่ค่อย ๆ เดินชมวิวไปยังจุดที่นานะกับมินิที่กำลังคุยกับภูติแต่ละตัวอยู่ นานะเมื่อสัมผัสได้ถึงตัวตนของไผ่เธอก็ละจากงานทิ้งมินิไว้แล้วพุ่งเข้ามากอดไผ่ด้วยความคิดถึงทันที

“หืม... ซนจริงนะเรา” ไผ่พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“นานะไม่ได้ซนนะ นานะแค่คิดถึงพีชาย และคิดถึงใจจะขาดด้วย เพราะงั้นวันนี้พี่ชายต้องเล่นกับนานะ น้า ๆ ๆ นานะพูดจริงๆ นานะอยากให้พี่ชายเล่นด้วย” เสียงอ้อนวอนใสซื่อของนานะที่ตัวโตเป็นสาวแล้ว แต่อายุยังคงเด็กอยู่ ทำให้ไผ่อดลูบหัวเธอด้วยความคิดถึงๆ ไม่ได้ เจ้าตัวเมื่อโดนฝ่ามือที่คุ้นเคยก็ถูหน้ากับอกไผ่อย่างคะนึงหา มันเป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูกจริง ๆ

“ได้สิ พี่จะอยู่เล่นกับนานะสองวันเลยเอามั้ย และเย็นนี้เดี๋ยวจะทำกับข้าวให้กินด้วย” ไผ่กล่าวนานะตาโตยิ้มกว้าง แม้นเธอจะสวมหน้ากากที่เผยเพียงครึ่งหน้า แต่ถึงอย่างนั้นเสน่ห์ที่เปล่งออกมาก็มากพอที่จะทำให้ใจละลายได้

“นานะรักพี่ชายที่ซู้ดเล้ยยยย”

 

................................................

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น