จันทร์อรุณ ณรัช

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ธวัลอรกับนางเงือก

ชื่อตอน : ธวัลอรกับนางเงือก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 44

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ก.ค. 2562 17:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ธวัลอรกับนางเงือก
แบบอักษร

 

แพคเกจกับศศินา..ต้นแบบคือ..นันกับเนสท์..แต่นันเป็นพี่..ส่วนในเรื่องแพคเกจอายุน้อยกว่าศศินาค่ะ

........

คืนนั้น..

รีสอร์ทบนเกาะคือที่พักของคนทั้งหก..

ร่างหนึ่งเดินมาที่ห้องพักที่เจ้าหญิงทั้งสามอยู่ด้วยกัน..

นางเคาะประตู..ก่อนจะได้ยินเสียงเชื้อเชิญให้เข้ามาได้..และเมื่อเข้าไป..ความรู้สึกที่สะกดกลั้นไว้..ก็พังทลายออกมาใช่..นางคือศศินา..ปีศาจหมาป่าแห่งสองปีศาจแห่งอนันตกาล..

ศศินาทนไม่ไหวกับความรู้สึกอัดอั้นเจ็บปวด..ในห้องนี้..มีแต่ริต้า..ญาติผู้น้องที่คุ้นเคยมาตั้งแต่เด็ก..ที่พอจะเป็นที่พึ่งพิงในยามเจ็บปวดอย่างนี้..

ดังนั้น..ศศินาจึงผวาเข้าไปกอดริต้า..สะอึกสะอื้น..ไม่พูดอะไรออกมา..

เจ้าหญิงอีกสองคน..คืออจินไตยและมุกดารา..ต่างก็มองหน้ากัน..

จินดาพิสุทธิ์โอบร่างญาติผู้พี่..รู้สึกเห็นอกเห็นใจเพราะรู้เรื่องราวดีว่าเกิดอะไรขึ้น..

ศศินาไม่พูดอะไร..เอาแต่ร้องไห้..จินดาพิสุทธิ์หรือริต้าก็ไม่พูดอะไร..ใช้ภาษากายและความรู้สึกห่วงใยคอยปลอบประโลม..นี่อาจจะดีที่สุดแล้วก็ได้..

นานจนศศินาเริ่มระบายความอึดอัดออกมามากพอจนอาการเริ่มดีขึ้นแล้ว..

นางผละออก..น้ำตารื้น..มองหน้าจินดาพิสุทธิ์..ก่อนจะพูดว่า..

“..ขอบคุณนะริต้า..พี่ไม่ไหวจริง ๆ ..ไม่ไหวแล้ว..พี่เคยคิดว่าตัวเองเข้มแข็ง..เป็นลูกแม่..เป็นเจ้าหญิงแห่งเผ่าหมาป่า..แต่สำหรับบางเรื่อง.พี่รับมือกับมันไม่ได้จริง ๆ ..”

จินดาพิสุทธิ์มองพี่สาวที่เป็นลูกของลุงอย่างเวทนา...

แต่ริต้ายังไม่พูดอะไร..คนที่พูด..กลับเป็นเจ้าหญิงที่งามจนหาคำตอบไม่ได้อย่างอจินไตย..

“..ศศินา..ฉันจะจัดการให้..”

“..ไม่ต้องหรอก..อจินไตย..”ศศินาป้ายน้ำตา.. “..ขอแค่รับการระบายจากฉัน..ก็พอแล้ว..”

“..เราต้องทำงานด้วยกัน..หากไม่ทำความเข้าใจกันให้จบเรื่อง..จะทำงานร่วมกันได้ยังไง..”อจินไตยพูดเสียงเรียบเฉย..ดูลึกล้ำลึกลับ..สมกับฉายาเจ้าหญิงที่มีความงามอย่างหาคำตอบไม่ได้..

จินดาพิสุทธิ์พูดขึ้นมาเป็นครั้งแรก..

“..จริงของอจินไตยนะคะพี่นา..พี่ต้องเคลียร์กับแพคเกจ..และทาลิส..”

มุกดาราอดถามไม่ได้..

“..ท่านพี่ค้างคาวกับท่านพี่ทาลิสไปไหนล่ะ..”

“..ไม่รู้..เค้า..เค้าเหมือนกับนัดกันออกไปข้างนอก..เค้าหายไป..ทิ้งฉันไว้..ริต้า..พี่นี่มันไม่มีค่าอะไรเลยใช่ไหม..”

จินดาพิสุทธิ์ส่ายหน้า..

“..อย่าเพิ่งคิดมากสิพี่นา..แต่เรื่องนี้..ทาลิสกับแพคทำไม่ถูกนะ..”

มุกดาราพูดอีกว่า..

“..ท่านพี่หมาป่า..ท่านสามารถจะอยู่ร่วมกับกับสองคนนั้นเหมือนกับข้าและท่านพี่อจินไตย..อยู่ร่วมกับท่านพี่ริต้าได้หรือไม่..ข้าว่า..มันก็เป็นทางออกที่ดีนะ..”

มุกดาราพูดตามประสาของความคิดอ่านของชาวห้าแคว้นแดนอสูร..ซึ่งมีค่านิยมกับความคิดอ่านที่แตกต่าง..ไม่มองว่าการที่สามีจะมีภรรยามาก..จะเป็นปัญหาอันใด..

ศศินาส่ายหน้า..พูดด้วยสำนวนห้าแคว้นแดนอสูรกับมุกดารา..

“..ไม่..ข้ายอมไม่ได้..ท่านคงไม่ทราบถึงความสำคัญในความรักเดียวใจเดียว..ซื่อสัตย์ต่อคู่ของตนอย่างคนในมิติและยุคสมัยที่ล้ำยุค...หากจะมีรัก..ก็ควรมีเป็นคน ๆ ..ข้าเคยรักกับเจ้าหญิงกัษษากร..เจ้าหญิงแห่งแคว้นจันทราขององค์ราชินีโสมมวดีซึ่งเป็นเจ้าหญิงคนแรก..แต่เมื่อต้องแยกจากเพราะชะตากรรม..ข้าถึงค่อยรักแพคเกจ..ในระหว่างที่ข้ารักกับกัสจัง..ไม่ว่าอย่างไร..ก็มองว่าแพคเกจเป็นน้องเสมอมา..”

ศศินาปิดหน้า..น้ำตาไหล..

“..องค์หญิงมุกดารา..ท่านอาจจะไม่เข้าใจ..แต่..ข้ายอมรับสิ่งเหล่านี้ไม่ได้..ที่จู่ ๆ ..มีใครก็ไม่รู้..มาแย่งคนที่ข้ารักไปครองต่อหน้าต่อตา..โดยที่ข้าไม่อาจจะทำอย่างใดได้..และจำเป็นต้องฝืนใจยอมรับเพราะฟีโรโมนฮาล์ฟบลัดแวมไพร์ที่แพคเกจเผลอตัวปลดปล่อยออกมาในยามที่ต้องการเลือดเพื่อฟื้นฟูตัวเอง..กับ..ทาลิส..”

อจินไตยมองอย่างเห็นใจ..จับขาท่อนบนของศศินา..เป็นการปลอบและให้กำลังใจ..

ศศินาส่ายหน้า..

“..องค์หญิงมุกดารา..องค์หญิงอจินไตย..ข้าเข้าใจว่าทาลิสรู้สึกอย่างไรกับแพคเกจ..นางถูกฟีโรโมนที่ทำให้ต้องรักแพคเกจอย่างช่วยไม่ได้..แม้ปากนางจะบอกว่า..นางจะไม่ทำอันใดเกินเลย..แต่..จนบัดนี้..ข้ายังไม่อาจจะทำใจเชื่อคำพูดของนางได้..ข้าเคยรับฟีโรโมนนั้นของแพคเกจ..ข้ารู้..ในตอนนั้น..ข้ามีความต้องการและทรมาณกับความรักกับแพคเกจขนาดไหนข้าทราบดี..ต้องการแต่จะปลดเปลื้องให้พ้นทรมาณ..”

ศศินารู้สึกเจ็บปวดจนเห็นได้ชัด..พูดอีกว่า..

“..ยามที่ข้านึกถึงร่างของทาลิสคลุกคลีคลุกเคล้า..คลุกคลี..และมีสัมพันธ์กับแพคเกจ..มันก็ยิ่งทำให้ข้าเจ็บปวด..ข้าไม่อาจจะยอมรับสิ่งเหล่านี้ได้เลย..แม้ว่า..ข้าจะอยู่มิติแห่งเทพอสูรมานาน..แต่เป็นเรื่องที่ข้าไม่มีวันทำใจยอมรับความคิดอ่านและค่านิยมของวัฒนธรรมของห้าแคว้นแห่งมิติเทพอสูรในเรื่องพวกนี้ได้เลย..”

จินดาพิสุทธิ์ไม่ทราบจะช่วยพี่สาวที่เป็นลูกของลุงคนนี้ได้อย่างไร..

ได้แต่กำหนดจิตสูญญตาที่สงบเย็นและแผ่ออกให้ศศินาสบายใจ..

ความชุ่มเย็นไม่เร่าร้อนที่ศศินาสัมผัสได้แม้จะไม่ได้เฉลียวใจ..แต่อย่างน้อย..นางก็รู้สึกดีขึ้น..

เสียงเคาะประตู..มุกดาราขยับกายไปเปิด..

เพียงเพื่อจะเห็นคนสองคน..นั่นคือแพคเกจกับทาลิส..

ศศินาพยายามป้ายน้ำตา..และพูดว่า..

“..ขอโทษนะแพค..เผอิญฉันมาคุยกับริต้า...สนุกดี..”

ไม่รู้จะพูดอะไรดี..จะระบายสิ่งที่อัดอั้นก็ไม่อยากจะพูดกับแพคเกจ..

ทาลิสเหมือนรู้ว่าศศินารู้สึกอย่างไร..นางนั่งลงที่เก้าอี้ว่าง..และพูดว่า..

“..ศศินา..ฉันจะมาบอกเธอว่า..ฉันตกลงกับแพคเกจแล้ว..”

แพคเกจนั่งตรงข้ามกับทาลิส..

และใช้นิ้วทิ่มตาให้น้ำตาไหล...

ทาลิสหันมาทางศศินา..

“..ฉันจะกินน้ำตาแพค..ขอโทษที่ทำให้เธอเครียด..แต่ฉันว่าฉันโอเคแล้ว..แพคเหมาะกับเธอมากกว่าฉัน..แต่เขาก็ช่วยให้ฉันหายจากความเจ็บปวด..และยืนขึ้นได้อีกครั้ง..ฉันขอเธอแค่นี้..ขอโทษนะที่ทำให้เธอไม่สบายใจ..”

แพคเกจป้ายน้ำตา..ยื่นมือให้ทาลิส..ให้อัศวินสาวแห่งอากาศมนตราแห่งภพนาคาเทวะ..ดูดที่นิ้ว..เพื่อกินน้ำตาของฮาล์ฟบลัดแวมไพร์..

น้ำตาของฮาล์ฟบลัดแวมไพร์..คือสิ่งที่สามารถแก้ฟีโรโมนที่ทำให้รักและหลงใหลได้..

มุกดาราเองก็เคยกินน้ำตาของแพคเกจ..ในยามที่เธอไม่อาจจะควบคุมตัวเองได้..หวิดจะเสียตัวให้แพคเกจไปแล้ว..แต่เพราะคุณธรรมที่แพคเกจมี..เลยทำให้นางรอดจากสิ่งเหล่านั้นได้..

ดังนั้น..มุกดาราจึงเข้าใจได้ดีที่สุด..

นางถึงกับโห่ร้องว่า..

“..ท่านพี่หมาป่า..ท่านควรจะยินดีได้แล้ว..”

ศศินาแรก ๆ ก็ใจหายเหมือนกัน..ที่ทั้งทาลิสทั้งแพคเกจเข้ามาในห้องนอนของสามเจ้าหญิง..

แต่พอทาลิสกินน้ำตาของแพคเกจ..อย่างน้อย..เธอก็ยิ้มออก..

ทาลิสเมื่อกินน้ำตาแล้ว..ความรู้สึกบางอย่างก็กลับมา..

ความเจ็บปวดที่ถูกทิ้ง..เสียรู้กับผู้ชายเลว ๆ ..

ใช่..มันเจ็บ..แต่อีกสักหน่อยก็คงจะดีขึ้น..

จะมากจะน้อย.ทาลิสก็รู้ว่า..ศศินาเจ็บปวด..ดังนั้น..จึงตัดสินใจเด็ดขาด..เพื่อไม่ให้ใครต้องเดือดร้อนเพราะเธออีก..ความเจ็บปวดที่ได้รับ..ก็คงต้องต้องยอมทนกับมันไป..

ดังนั้น..ก่อนหน้านี้..ทาลิสจึงชวนแพคเกจออกมาคุย..และขอสบตา..จับมือรวมทั้งกอด..ขอเพียงเท่านี้และเท่านั้น.

และเพื่ออยากจะให้ศศินาสบายใจ..จึงตกลงจะกินน้ำตาต่อหน้าทุกคน...

ทาลิสฝืนยิ้ม..แต่ในใจเจ็บปวด..เพราะความรู้สึกที่ถูกทิ้ง..กลับมาอีกครั้ง..

ศศินาแม้จะโล่งใจ..แต่ก็อดรู้สึกสงสารทาลิสไม่ได้..เพียงแต่..เธอยอมรับ..คนเราในบางเรื่องต้องดูที่ความจริง..และความเหมาะสม..

อจินไตย..นางปีศาจที่งามจนหาคำตอบไม่ได้..นางพลันเดินมาหาทาลิส..จับบ่าจับศีรษะ..

“..ทาลิส..ที่นี่น่าจะมีสุรา..เราดื่มกันสักหน่อยเป็นไร..ฉันจะดื่มกับเธอเอง..”

ทาลิสพยักหน้า..ก่อนจะฝืนยิ้มให้ศศินา..ก้มศีรษะเป็นการขอโทษ..

ขอเพียงตอบสนองความรักแค่ชั่วครู่ชั่วยาม..ไม่เกินเลย..แล้วจะคืนให้..มันอาจจะไม่ถูก..แต่ขอแค่นี้..

ศศินาเดินมาหาทาลิส..รู้ดีว่าตอนนี้ทาลิสเจ็บปวด..ใช่..มันแย่มาก ๆ ..สำหรับการถูกทอดทิ้ง..และอาจจะไม่ลืมได้ง่าย ๆ สำหรับความรู้สึกแต่เก่าก่อน..

นางยินดีจะรับมัน..แทนที่จะให้ศศินาเจ็บปวดจากการเยียวยาของแพคเกจ..

ศศินาจับมือทาลิส..พูดขึ้นว่า..

“..ขอบคุณนะ..ทาลิส..ขอโทษด้วยที่ฉันเปราะบางเกินไป..เธอควรจะได้รับการเยียวยาอีกสักพัก..”

“..ไม่เป็นไรหรอก..ไม่เป็นไร..ฉันไม่เคยคิดว่าเธอเปราะบางเลยนะศศินา..”

“..สุรา..”เสียงอจินไตยพูด..

จินดาพิสุทธิ์ทั้งรักและเกรงกลัวอจินไตยมากที่สุด..หยิบโทรศัพท์ติดต่อเคาท์เตอร์..

อจินไตยรู้สึกถึงความเจ็บปวดของทาลิส..เลยต้องการจะดื่มสุราเป็นเพื่อน..และใครก็ห้ามนางไม่ได้..

นางพูดขึ้นว่า..

“..ริต้า..ดูแลมุกน้อยด้วย..ฉันอาจจะดื่มทั้งคืน..เธอคงไม่ว่าอะไร..”

จินดาพิสุทธิ์ไหนเลยจะกล้าว่ากล่าวเจ้าหญิงที่นางก็หาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้เหมือนกันว่าทำไมถึงหลงรักขนาดนี้

“..ฝากด้วยนะอจินไตย..”

มุกดาราอดพูดไม่ได้..

“...ท่านพี่..ข้าจะดื่มกับท่าน..”

“..ขอโทษนะมุกน้อย..เวลานี้ข้าต้องการดื่มกับสหาย..หากดื่มกับท่าน..เกรงว่า..สุราจะทำให้ข้าต้องการภรรยามากกว่า..เพราะข้าเริ่มหื่นท่านคล้ายกับท่านพี่ริต้าของท่านแล้ว..”

จินดาพิสุทธิ์หยิบโทรศัพท์อีก..

มุกดาราอดถามไม่ได้..

“..ท่านจะทำอันใดท่านพี่..”

“..ก็..สั่งเหล้าอีกชุด..เราจะได้ดื่มกันสองคน..จะได้หื่นกันไง..ไม่ดีหรือมุกน้อย..เค้าเรียกดื่มสุราย้อมใจไง..”

“..ท่านใยต้องย้อมใจกระไรอีกหรือ..ข้าเห็นว่า..ต่อให้ไม่มีสุรา..ท่านก็ชอบรังแกข้ากับท่านพี่อจินไตยอยู่แล้ว..”

ไม่รู้จะตอบคำยังไงดี..

ศศินาอดพูดไม่ได้..

“..ขอโทษอีกครั้งนะ..ทาลิส..ขอบคุณทุกคนที่ดูแลฉันด้วย..แพค..มากับพี่เถอะ..”

แพคเกจพยักหน้า..อดเหลือบมองทาลิสด้วยความเป็นห่วงไมได้..

แต่สายตาของอจินไตยทำให้แพคเกจวางใจ..

เจ้าหญิงแห่งแคว้นสนธยา..นึกจะทำอะไร..หรือคิดอะไร..ก็ทำแบบตรงไปตรงมา..แมน ๆ กว่าทุกผู้คนเสียอีก..

....

จะดื่มเหล้าให้ได้บรรยากาศที่ดี..ไม่ควรดื่มในห้องพัก..

ดังนั้น..ทั้งทาลิสกับอจินไตยเลยมานั่งดื่มกันริมทะเล..

ลมพัดเย็นสบาย..สุราเป็นบรั่นดี..ซึ่งรสนุ่มมากกว่าวิสกี้..

อจินไตยไม่พูดกระไร..รินสุราดื่ม..นางไม่ดื่มผสม..เพราะต้องการสัมผัสรสชาติแท้ ๆ ..ทาลิสเพียงแค่ใส่น้ำแข็งให้.

ตัวเองก็ดื่มในลักษณะเดียวกัน..

อจินไตยพูดขึ้นว่า..

“.ทาลิส..จะเป็นไรไหม..หากเราจะคบกันให้สนิทกว่านี้..”

ทาลิสดื่มเหล้ารวดเดียว..วางแก้วลงบนโต๊ะ..รินบรั่นดีอีกครั้ง..

“..อจินไตย..เธอควรจะอยู่กับริต้ากับมุกดารานะ..”

“..ฉันอยากจะอยู่กับเธอ..เวลานี้..เธออาจจะต้องการเพื่อนอยู่ข้าง ๆ ..และไม่ต้องการคำปลอบใจหรืออะไร.แค่อยู่ข้าง ๆ ใช่ไหม..”

ทาลิสเป่าปาก..

“..ก็ทำนองนั้น..อจินไตย..นี่บอกตรง ๆ เลยนะ..เธอรู้ใจฉันดีกว่าทุกคน..”

“..ชาวสนธยาถูกสอนให้เข้าใจความคิดและความรู้สึกผู้อื่นเสมอ..ฉันรู้ว่าเธอตอนนี้เป็นยังไง..”

“.อือ..”ทาลิสหัวเราะ.. “..ก็แปลกนะ..ฉันไม่เคยคิดเลยว่าจะรักใคร..แต่เค้าก็ทำให้ฉันรักได้..เป็นผู้ชายคนแรกที่ฉันรักเลยล่ะ..แต่..”ทาลิสเป่าปาก.. “..พอเห็นพวกเธอสามคน..ฉันก็ชักจะไม่อยากรักผู้ชายซะแล้ว..”

“.ความรักไม่ควรจะมีเพศนะทาลิส..”

“..นั่นสินะ..”

ทาลิสอดนึกสนุกไม่ได้..

“..สงสัยเหมือนกัน..เธอนี่เคยรักผู้ชายหรือเปล่า..”

“..ไม่..ฉันรักแค่ริต้ากับมุกดาราแค่นั้น..บอกไม่ถูกนะ..ฉันรู้สึกว่า..พออยู่ในวัยที่จะรักใครได้..ก็นึกรักแต่เฉพาะริต้า..ใช่..มุกดารามาทีหลัง..แต่หากนางไม่ได้ถูกยกให้ริต้า..ฉันก็คงจะไม่ได้สัมผัสความน่ารักจนนึกรักนางอีกคนหรอก..”

“..มุกดาราน่ารักนะ..แต่เด็กไปหน่อย..”

“..สำหรับแผ่นดินห้าแคว้นแดนแห่งเทพอสูร..นางไม่เด็กแล้วนะ..”

“..หากมีนางเงือกโผล่มาที่ชายหาด..ใส ๆ น่ารักขนาดมุกดารา..ฉันคงจะยอมเป็นแฟนนางเงือก..”

อจินไตยชะงัก..

“..นี่จะรักผู้หญิงจริง ๆ หรือ..”

“..อือ..น่าจะลองดูนะ..”ทาลิสรินเหล้าอีก..แต่อจินไตยดึงขวดบรั่นดี..ก่อนจะยกดื่ม..

ทาลิสอ้าปากค้าง..อจินไตยเช็ดปาก..

“..ธรรมเนียมสหาย..ไม่ต้องมากมารยาทกันแล้วกระมัง..”

“..เธอนี่..”ทาลิสหัวเราะ.. “..แปลกคนพิลึก..เป็นคนของมิติเทพอสูร..แต่บางครั้งก็มีความรู้สึกว่าเธอเป็นคนของภพของฉัน..และเธอก็เข้าใจจะผสมผสามสิ่งที่เป็นแนวทางของสองมิติให้เข้ากันได้..”

อจินไตยยื่นขวดบรั่นดีให้..ทาลิสรับมา..ซดอั้ก ๆ ..หลับตาเพราะสุราแม้ว่านุ่ม..แต่ก็ยังมีความร้อนแรงอยู่บ้าง..

ก่อนจะเช็ดปากด้วยหลังมือ..หัวเราะดัง ๆ ..

อจินไตยพอใจที่ทาลิสใจถึงไม่สนมารยาทมากมายอีก..ก็หัวเราะอีก..

ยิ่งทำแบบนี้..ยิ่งสนิทสนมกันมากขึ้น..

ทาลิสวางขวดบรั่นดีลงบนโต๊ะ..แว่บหนึ่งก็นึกถึงความรักที่ตัวเองเจ็บปวด..ก็ร้องไห้ออกมาอีก..

ท่าทีทั้งหัวเราะทั้งร้องไห้..อจินไตยเข้าใจดี..

นางกอดไหล่สหายของนางไว้..แล้วก็พูดว่า..

“..หากท่านมีช่องว่างให้คิด..ท่านจะอดคิดถึงความเจ็บปวดที่ผ่านมาไม่ได้..ท่านต้องทำตัวไม่ให้มีช่องว่าง..อาจจะทำให้ท่านดีขึ้น..”

ทาลิสร้องไห้..แต่ก็ถูกฉุดให้ลุกขึ้น..อจินไตยมือหนึ่งถือขวดบรั่นดี..มือหนึ่งฉุดทาลิส..พาเดินเล่นริมหาด..และยกขวดจิบเหล้าไปด้วย..

ทาลิสถูกดึงให้เดินชายหาด..นางจึงเหมือนเปลี่ยนอิริยาบท..ไม่ทันได้คิดถึงความเจ็บปวดชั่วคราว..

“..-ท่านยังคงเจ็บปวดอยู่หรือไม่..”

อจินไตยถาม..ทาลิสพยักหน้า..

“..เดินคงยังไม่พอ..เรามาวิ่งกัน..”อจินไตยพูด

“..วิ่ง..ชายหาดมืดจนแทบไม่เห็นทางเนี่ยนะ..”

“..หรือท่านกลัว..”เหมือนอจินไตยพูดด้วยสำนวนในภพภูมินาง..เพื่อให้เห็นถึงความจริงใจ..

ทาลิสอยากจะพูดอะไร..ทำนองว่า..กูอยากอยู่ของกูเงียบ ๆ มากกว่าจะทำอะไรบ้า ๆ แบบนี้..แต่อจินไตยก็ฉุดร่างนางวิ่งไปข้างหน้า..

ทาลิสจำเป็นต้องวิ่งตาม..เหมือนไม่อยากก็ต้องวิ่ง..

แต่แล้ว..ก็สะดุดบางอย่างล้มกลิ้ง..แว่นตากรอบดำหลุดออก..

ไม่ใช่ทาลิสล้ม.อจินไตยก็ล้มด้วย..

ชายหาดที่มืดสนิท..ทำให้ไม่สังเกตสิ่งที่ขวางชายหาดอยู่..

อจินไตยพยายามมองสิ่งที่สะดุด..ก่อนจะอุทานออกมา..

ทาลิสเมื่อกี้ล้ม..แว่นตาหลุด..ควานหาแว่นสักครู่..ค่อยเจอและเอามาใส่เหมือนเดิม..

อจินไตยพูดขึ้นว่า..

“..เมื่อสักครู่..ท่านบอกว่า..หากมีนางเงือก..ท่านจะยอมเป็นคนรักนางเงือก..”

ทาลิสอุทานออกมา..

เพราะเบื้องหน้า..สิ่งที่ทำให้พวกนางสะดุด..คือร่าง ๆ หนึ่ง..

ร่างของหญิงสาว..ที่มีหางเป็นปลา..

นี่นางเงือกขัด ๆ ..

“..เฮ้ย..อจินไตย..นางเงือกจริง ๆ “นางยังคงไม่วางใจ.. “..คงไม่ใช่พะยูนเกยตื้นใช่ไหม..”

“..ไม่ใช่..ท่านลองดูใกล้ ๆ สิ..”

ทาลิสดึงร่างนั้น..ร่างที่ฟุบหน้า..และผมยาวสยาย..

ครั้นพลิกร่างนั้นขึ้นมาดู..ทาลิสก็อุทานออกมา..

ใบหน้าของหญิงสาวที่งดงามปรากฏขึ้น..นางหลับตาพริ้มไม่ได้สติ..และอยู่ในสภาพเปลือยอก..ท่อนล่างนางเป็นปลาอย่างเห็นได้ชัด..

นางเงือกชัด ๆ ..

และนางลืมตาขึ้น..มองเห็นหญิงสาวหน้ากลมผมม้ารวบและยังมีหน้าม้าอีก..สวมแว่นตากรอบดำ..

นางอุทานออกมาเป็นเสียงที่สูง..ก่อนจะเหมือนระงับสติ..พูดออกมาเป็นภาษามนุษย์..

“..ช่วยข้าด้วย..”

ทาลิสถามขึ้นว่า..

“..เธอเป็นใคร..เกิดอะไรขึ้น..”

แม้จะประหลาดใจ..แต่น้ำเสียงของทาลิสกลับเปี่ยมไปด้วยความห่วงใยมากกว่าอย่างอื่น..

“..มีผู้รุกล้ำ..ทำลายบ้าน..ทำลายเมือง..และข้าหนีออกมา..พวกมันเป็นมนุษย์เหมือนท่าน..แต่เรารู้ว่ามนุษย์มีหลายแบบ..”

เหมือนเงือกสาวจะตกใจเมื่อทาลิสยกร่างนางขึ้นอย่างง่ายดาย..

“..ท่าน..”..เงือกสาวอุทาน..ก่อนจะเจ็บแปลบ..ทาลิสพูดว่า..

“..อจินไตย..ช่วยหน่อย..นางบาดเจ็บ..เราต้องปฐมพยาบาลนางก่อน..”

“..เจ็บ..”เงือกสาวอุทาน... “..โอ..จริงสิ..ข้า..”

เลือดไหลจากส่วนท้องของนาง..

ทาลิสพานางไปยังอาคารที่พักแล้ว..เลือดหยดเป็นทาง..

อจินไตยยิ้มน้อย ๆ ..ดูทาลิสจะขมีขมันผิดสังเกต..

“..ทาลิส..เธอคิดจะมีคนรักเป็นเงือกจริง ๆ ใช่ไหมเนี่ย..”

......

ทาลิสแม้จะโอบอุ้มร่างของเงือกสาวที่บาดเจ็บ..แต่ก็ยังเดินเร็วกว่าอจินไตยที่เดินตัวเปล่าเสียอีก..

ทาลิสพูดขึ้นว่า..

“..อจินไตย..เราต้องใช้ห้องพักของเธอเพราะอยู่ใกล้ที่สุด..ช่วยเคลียร์ทางด้วย..”

อจินไตยทำหน้าปั้นยาก..

“..จะดีหรือ..คือว่า..ที่ห้องนั้น..ริต้ากับมุกน้อย..”

“..พวกเธอไม่ใช่คนใจไม้ไส้ระกำหรอกน่า..”

ทาลิสเปิดประตูอย่างง่ายดาย..โอบอุ้มเงือกสาวเข้าไป..อจินไตยสั่งเปิดไฟด้วยเสียง..ในขณะที่บนเตียง..สองเจ้าหญิงผงะออกจากการโอบรัดกันอยู่..เป็นไปตามคาดของอจินไตย..ที่หากจะปล่อยให้ขาหื่นอย่างริต้าอยู่กับเมียตามลำพังไม่ว่าจะเป็นมุกดาราหรืออจินไตย..ก็จะต้องกินกันตลอด..

จินดาพิสุทธิ์ร้องขึ้นว่า..

“..เฮ้ยนี่อะไร..ฉันกับมุกน้อยกำลัง..”

มุกดาราหยิบผ้าห่มปิดร่างกาย..

“..ท่านพี่..ท่านควรจะรักษามารยาทบ้าง..”นางว่ากล่าวแต่ก็ตะลึงเล็กน้อย.. “..ท่านพี่ทาลิส..นั่นคือ..”

“..เราพบนางที่ชายหาด..นางบาดเจ็บ..”ทาลิสพูด..

จินดาพิสุทธิ์หยิบฉวยผ้าเช็ดตัวมานุ่งก่อน..ยื่นอีกผืนให้มุกดารา..ในใจอยากจะตะโกนด่า..แต่เมื่อเห็นอจินไตยอยู่ด้วย..ไหนเลยจะกล้าทำอะไร..

มุกดาราจัดเตียง..ก่อนจะพยักหน้า..

“..วางร่างนางลง..”

เจ้าของเตียงทั้งสองขยับร่างถอยให้ทาลิสวางร่างเงือกสาวลงบนเตียงนุ่ม..มุกดารากับจินดาพิสุทธิ์ถึงได้เห็นร่างนั้นได้ถนัด..ถึงกับอุทานออกมา..

“..ทาลิส..เฮ้ย..”จินดาพิสุทธิ์อุทาน..”..งะ..งะ..เงือก..”

เงือกสาวหลับตาอย่างอ่อนแรง..ส่วนท้องนางมีเลือดไหล..บาดแผลฉกรรจ์ไม่น้อย...

ทาลิสเหลียวมองซ้ายขวา..หยิบกระดาษทิชชูมากดแผลไว้..

เงือกสาวบิดกายเล็กน้อย..เจ็บจนร้องออกมา..และทรวงอกของนางที่เปลือยก็เปิดให้เห็นอย่างชัดเจน..

คนที่กลืนน้ำลายกลับเป็นมุกดารา..แต่ก็ยังไม่กล้าเสียมารยาท..

จินดาพิสุทธิ์โอบร่างมุกดาราไว้..

“..มุกน้อย..อย่าซุกซน..ท่านไม่ควรจะมีนิสัยเหมือนข้า..”

อจินไตยเดินเข้ามาใกล้..ตีแขนของจินดาพิสุทธิ์..

“..ยังจะมาล้อเล่นอีก..รีบหาเครื่องมือรักษาอาการบาดเจ็บสิ..”

จะหาได้ยังไงในที่นี้..

จินดาพิสุทธิ์จึงได้แต่ออกไปด้านนอกครู่หนึ่ง..ก่อนจะกลับมาพร้อมเครื่องมือปฐมพยาบาลที่ขอมาจากรีสอร์ท..

ทาลิสค้นกล่องปฐมพยาบาล..ตรวจสอบบาดแผล..ก่อนจะอุทานออกมา..

“..เธอโดนยิง..มีกระสุนฝัง..แต่ทำไมมันถึงฝังได้..มันควรจะทะลุร่างเธอมากกว่า..”

เงือกสาวไม่ทราบจะตอบอย่างไร..

จินดาพิสุทธิ์ให้ความเห็น..

“..ทาลิส..แค่เครื่องมือปฐมพยาบาลคงไม่พอหรอก..เพราะต้องผ่ากระสุนออก..”

“..เราจะพาเงือกไปโรงพยาบาลน่ะหรือ..”ทาลิสอุทาน.. “..นี่เงือกนะริต้า..”

“..ก็..ใช่..แต่..จะทำไงได้ล่ะ..ไม่งั้น..ถ้าไม่เอากระสุนออก..เงือกคงได้ตายบนเตียงฉันแน่..”

มุกดาราพูดขึ้นว่า..

“..ข้าจัดการให้..”

“..หา..”จินดาพิสุทธิ์อุทาน.. “..มุกน้อย..ท่านจะทำได้อย่างไร..”

“..มันคล้าย ๆ กับ..ที่ข้ายิงธนูผ่านมิติ..”

ทาลิสหันขวับ..

“..มุกดารา..ถ้าช่วยได้ก็อย่าลังเลเลย..”

มุกดาราพยักหน้า..

นางเพียงแค่มองไปที่ร่างของเงือกสาว..และเหมือนจะสอดมือไปเบื้องหน้า..

มือนางหายไปในอากาศ..หายไปอย่างไม่น่าเชื่อ..

เงือกสาวเหมือนทะลึ่งกายสุดแรง..เจ็บปวดเป็นที่สุด..

มือนางกุมมือของทาลิส..

“..เจ็บ..เจ็บมาก..ท่าน..ช่วย..ช่วยข้าด้วย..”

แต่มุกดาราก็หยิบบางอย่างออกมาจากอากาศนั้น..

มือเต็มไปด้วยเลือด..แต่ก็มีประกายสีเงินแวววาวอยู่ในมือด้วย..

จินดาพิสุทธิ์อุทานออกมา..

“..นี่เธอหยิบกระสุนออกมาได้..”

“..ข้าบอกแล้ว..มันคล้ายกับการยิงธนูข้ามมิติ..”

เงือกสาวเจ็บปวด..แต่ก็เหมือนจะรู้ว่า..รอดชีวิตแน่แล้ว..

นางมองดูทาลิสอย่างรู้สึกขอบคุณ..

ก่อนจะหมดสติไปเพราะความเจ็บปวดจากการที่มุกดาราหยิบกระสุนจากท้องของนางแบบข้ามมิติสำเร็จ..

เสียงเคาะประตูอีก..อจินไตยไปเปิด..เพื่อจะให้ศศินาแพคเกจเข้ามาในห้อง..

“..เสียงเอะอะอะไรกันหรือ.”ศศินาถาม.

อจินไตยพูดขึ้นว่า..

“..เธอต้องไม่เชื่อแน่..ว่าเราจะเจออะไรแบบนี้..”

แพคเกจร้องเสียงหลงเมื่อเห็นชัดเจนว่ามีใครสักคนอยู่บนเตียง..

“..พี่นา..นั่น..นางเงือก..”

......

แม้จะมีเพียงเครื่องมือปฐมพยาบาล..แต่ทาลิสก็เข้าใจประยุกต์ปรับปรุง..จนสามารถทำแผลจากการถูกยิงให้เงือกสาวได้สำเร็จ..

ร่างกายของเงือกสาวเริ่มแห้งเพราะเหมือนขึ้นจากน้ำมานาน..และเมื่อตัวแห้ง..สิ่งหนึ่งก็เกิดขึ้น..นั่นคือ..ส่วนที่เป็นหางปลา..กลายเป็นขาเหมือนขาของมนุษย์ปรกติ..

ทาลิสถ่ายรูปและส่งรายงานให้องค์กรของเธอ..ผลของการตรวจสอบข้อมูล..ได้ความที่น่าตระหนก..

“.ในโลกของเทพนาคา..ยังมีเผ่าพันธุ์ที่อยู่ใต้ทะเล..และเป็นเผ่าเร้นลับ..ซ่อนจากสายตาของบุคคลส่วนใหญ่..เรียกว่า..เผ่าพันธุ์อุทกมิต..ฟังว่าเกิดมาจากการเปลี่ยนแปลงพันธุกรรมครั้งใหญ่ของเผ่าพันธุ์มนุษย์ในช่วงแสนปีที่ผ่านมา..เผ่าพันธุ์นี้ยังคงมีความเป็นมนุษย์หลงเหลือ..ดังนั้นจึงมีความพิเศษที่ระยางค์ส่วนล่าง..ที่อาจจะเปลี่ยนไปมาระหว่างระยางค์ที่ใช้เคลื่อนไหวในน้ำ..กับระยางค์ที่เคลื่อนไหวบนบก..แต่มนุษย์ไม่ได้ติดต่อกับเผ่าอุทกมิตมานานเป็นหมื่นปีแล้ว..การคงอยู่ของเผ่าพันธุ์อุทกมิตจึงไม่มีความเกี่ยวพันกับสังคมมนุษย์..”

ทาลิสอ่านข้อมูลกลับไปกลับมา..ข้อมูลหาได้ยากจริง ๆ..

รายละเอียดและสิ่งที่เกิดขึ้นกับเผ่าพันธุ์นี้ไปจนถึงการปรากฏตัวของเงือกสาวลึกลับ..จึงเป็นเรื่องที่ต้องสืบเอาเอง..แต่มันไม่ควรเกี่ยวกับภาระหน้าที่ของอัศวินแห่งอากาศมนตรา.หรือศศินาแพคเกจแต่อย่างใด

เวลานี้..เงือกสาวสวมชุดนอนของมุกดารา..ซึ่งสวมกันได้พอดี..หลับอย่างอ่อนเพลีย..ทุกคนรอเวลาที่เธอจะฟื้นเพื่อจะสอบถามรายละเอียดทั้งหมด..และสามเจ้าหญิงจำเป็นต้องย้ายห้องนอนอย่างช่วยไม่ได้..

ทาลิสเฝ้าดูแลไม่ห่าง..ความสงสัยใคร่รู้..ประกอบกับบางสิ่งบางอย่างที่เธอสัมผัส.ทำให้ไม่อาจจะละไปจากการเอาใจใส่ได้..

ใช่..ก่อนที่เงือกสาวจะหมดสติ..หลายครั้งที่นางมองมาที่ทาลิส..

นางเหมือนมองแต่ทาลิสเท่านั้น..

สายตาโตคมแวววาว..ร่างที่ไร้สิ่งปกป้อง..ทาลิสไม่ทราบเหมือนกันว่าทำไมถึงอยากจะเอาใจใส่เงือกสาวรายนี้นัก

แต่ก็แปลก..นับตั้งแต่พบเจอเงือกสาว..ความรู้สึกทรมาณใจกับการถูกคนรักทิ้งขว้างก็เหมือนจะจางหาย..และเบาบางลง..ลืมความรู้สึกที่เลวร้ายได้ดีกว่าการดื่มสุรากับอจินไตยเสียอีก..

จวบจนร่างบนเตียงเริ่มขยับตัว..ทาลิสที่สัปหงกอยู่ข้าง ๆ ..ก็ตื่นตัวขึ้น..

เงือกสาวลืมตา..ทาลิสก็สบตานาง..

“..เธอเป็นพวกเผ่าอุทกมิตใช่ไหม..”ทาลิสถาม..

“..ท่านเป็นมนุษย์ประหลาด..ตามที่ท่านแม่เฒ่าบอกใช่ไหม..”

“..มนุษย์ประหลาด..”ทาลิสหัวเราะ.. “..ประหลาดตรงไหน..”

“..ท่านแม่เฒ่าให้ข้าว่ายน้ำมาถึงที่นี่ให้ได้..เพราะที่นี่..ในเวลานี้..มีมนุษย์ซึ่งมีอำนาจเหนืออากาศและกาลเวลาพักอยู่..และมนุษย์กลุ่มนี้เท่านั้น..ถึงจะช่วยพวกเราได้..”

“..แม่เฒ่าของเธอรู้ได้ยังไง..”

“..ท่านบอกว่า..โอกาสที่จะเจอมนุษย์ที่มีความสามารถพิเศษเช่นนี้..หาได้ยากยิ่ง..พอท่านจับพลังได้..ท่านก็รีบส่งข้ามา..พร้อมกับอาณาจักรของเราก็ถูกโจมตี..”

“..ฉันไม่ใช่มนุษย์ประหลาดอะไรนั่นหรอก..”

“..ท่านต้องใช่แน่นอน..ท่านแม่เฒ่าเก็บรูปท่านไว้..ท่านบอกว่า.มนุษย์ประหลาดคนนั้น..มีชื่อว่าธวัลอร..ท่านชื่อธวัลอรใช่หรือไม่..”

ทาลิสขมวดคิ้ว..ทำไมถึงเกี่ยวกับอีกชื่อหนึ่งที่เป็นชื่อแฝงของเธอล่ะ..

เงือกสาวพูดขึ้นว่า..

“..ข้าบาดเจ็บเพราะถูกยิงใส่..ไม่ทราบว่าโชคร้ายหรือดี..กระสุนที่รุนแรงพอลงใต้ทะเล..ความเร็วกระสุนก็ลดลง..จนไม่อาจจะทะลุร่างข้าได้..ข้าว่ายน้ำจนหมดแรงจนมาถึงเกาะแห่งนี้..และเหมือนสวรรค์โปรด..คนที่ข้าพบเห็นเป็นคนแรก..กลับเป็นท่าน..”

ทาลิสครางเฮ้อ..นี่อะไรอีกวะเนี่ย..

“..โลกของเราถูกปกครองโดยเทพนาคา..”เงือกสาวพูดอีก.. “..ท่านแม่เฒ่าบอกว่า..ท่านเทพนาคาไม่ยุ่งเกี่ยวกับมนุษย์เกินความจำเป็นมานานนักหนาแล้ว..เพราะมนุษย์สามารถปกครองตนเองได้..ท่านเหมือนเลือนหายไปจากความทรงจำของมนุษย์..แต่ก็ยังเป็นที่เคารพของพวกเราเผ่าอุทกมิต..การรุกรานเผ่าพันธุ์ของเรา..เหมือนอยู่ในตำนานของอาณาจักรข้ามานานนักหนา..และในตำนาน..บอกได้แต่เพียงว่า..จะมีอัศวินแห่งอากาศมนตราขององค์เทพนาคาเทวะ..ซึ่งถือเป็นมนุษย์ประหลาดแห่งเผ่าพันธุ์มนุษย์..และสหายที่เป็นอัศวินแห่งอากาศมนตราเช่นกัน..จะมาปลดปล่อย..และแก้ไขสถานการณ์ทั้งหมด...”

เงือกสาวดึงมือของทาลิสไว้..

“..ได้โปรด..ช่วยอาณาจักรของข้าด้วย..ท่านธวัลอร..หากช่วยเหลือได้..จะให้ข้าอัมพุชาทำอะไร..ข้ายินดีกระทำทุกอย่างเพื่อแลกเปลี่ยนกับการช่วยเหลือนี้..”

ทาลิสยุ่งยากใจ..ทีแรกก็ฟุ้งซ่านไม่เข้าเรื่องเมื่อเห็นนางเงือกคนนี้มองมาที่ตนเองบ่อย ๆ ..แต่แล้ว..กลับกลายเป็นว่า..นางเงือกที่มองตนตลอดเวลา..เนื่องเพราะนางจำหน้าที่มีความเป็นตำนานได้..

ทาลิสฉุกคิด..จริง ๆ ..การที่เธอจะอยู่ในสภาพอัศวินแห่งอากาศมนตรา..หรืออีกชื่อคือธวัลอร..คนอาจจะจำได้..แต่ไม่ทราบเป็นเพราะอะไร..ตัวเธอในสภาพอื่น..คนกลับจำไม่ได้เลย..นอกจากคนที่รู้จักกันเป็นการส่วนตัวหรือรู้ว่าเธอคืออัศวินแห่งอากาศมนตราที่ชื่อธวัลอรเท่านั้น..

แล้วทำไมนางเงือกคนนี้ถึงจำได้ล่ะว่าเธอคือใคร..

ประตูเปิดออก..จินดาพิสุทธิ์เข้ามาพร้อมกับศศินาและแพคเกจ..

ทาลิสอดถามไม่ได้..

“..มีอะไรหรือริต้า..”

“..ขอโทษที่ขัดจังหวะ..อ้อ..นางเงือกฟื้นแล้วหรือ..โชคดีจัง..”

นางเงือกลึกลับพูดขึ้นว่า..

“..ท่านดูท่าทางเป็นผู้กล้าหาญคนหนึ่ง..ข้าชื่ออัมพุชา..เป็นชาวเผ่าอุทกมิต..ต้องการความช่วยเหลือจากอัศวินแห่งอากาศมนตรา..ได้โปรด..”

แพคเกจครางเฮ้อ..

“..ทาลิส..งานท่าจะเข้าแล้วล่ะสิ..”

จินดาพิสุทธิ์ยิ้ม..ก่อนจะแบมือ..

ในมือมีหัวกระสุนที่มุกดาราคว้าได้จากร่างของนางเงือกอัมพุชาคนนี้เอง..

ทาลิสนิ่ง..

“..มีอะไรล่ะ..กระสุนนี้..”

“..เป็นหัวกระสุนที่มีตัวอักษรเป็นภาษาอังกฤกษอยู่..เหมือนทำไว้เฉพาะ..เลยไม่ควรจะมีขายทั่วไปในท้องตลาด.”

“..อักษรว่าอะไร..”

จินดาพิสุทธิ์ถอนหายใจ..

“..ฮัล เวสท์..”

ทาลิสสะอึก..

“..ในมิติของเทพนาคา..มีชื่อฮัล เวสท์..เหมือนในมิติบ้านเกิดเธอด้วยหรือ..”

“..เขาน่าจะเป็นหนึ่งในคนที่เราตามล่า..ว่าแต่..มันไปเกี่ยวกับกระสุนที่ได้มาจากตัวน้องเงือกคนนี้ได้ยังไง..”

เงือกสาวอดร้องไม่ได้..

“..ข้าชื่ออัมพุชา..ไม่ใช่น้องเงือก..เราเป็นชาวเผ่าอุทกมิต..ไม่ใช่เงือกอันใด..”

แพคเกจกับศศินามองหน้ากัน..

“..ทำไมพูดเป็นสำนวนโบราณเหมือนมิติห้าแคว้นแดนอสูรเลย..”แพคเกจอุทาน

อัมพุชาไม่เข้าใจอันใด..ดิ้นรนลุกขึ้น..ก้มศีรษะคารวะอย่างสุดความสามารถ..

“..ข้าทราบว่า..ท่านคือธวัลอร..และท่านกับสหาย..ช่วยเผ่าพันธุ์ของข้าได้..ได้โปรด..ช่วยข้าด้วย..”

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น