เปลวไฟสีน้ำเงิน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Heart 09 (1)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 606

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ก.ค. 2562 14:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Heart 09 (1)
แบบอักษร

บทบรรยาย พี่อิน 

‘แม่บอกว่าพ่อเสียในเหตุการณ์ไฟไหม้ครั้งใหญ่ในบริษัทตั้งแต่ฝันพึ่งอายุได้สามเดือน’  

เพียงพูดแค่ไม่กี่คำ ภาพจำที่แสนจะเลือนรางไปนานหลายปีก็หวนคืนกลับมา หัวใจผมกระตุกวูบเจ็บปวดแต่ก็ไม่อาจแสดงออกมาได้  

‘ทำไมภาพในอดีตเราเหมือนกันมากเลยทอฝัน’  

“พี่อินเป็นอะไรหรือเปล่าคะ”  

ผมรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติเมื่อคนที่อยู่ในอ้อมกอดเอ่ยทัก เหมือนสติที่หายไปถูกดึงกลับมาให้อยู่กับปัจจุบัน ผมยิ้มให้และก้มลงไปหอมแก้มเธอเบาๆ ก่อนจะล้วงเอายาที่พึ่งซื้อมาส่งให้ฝัน 

“อะไรคะ” ฝันถามพลางหยิบมันขึ้นมาอ่าน แต่พอเธอรู้ว่าเป็นอะไรก็ย่นจมูก ยิ้มเขินแล้ววิ่งเข้าไปในครัวทันที 

‘พี่รู้ว่าเราโตๆ กันแล้ว แต่คงไม่ให้เจ้าตัวเล็กมาตอนนี้หรอกมั้ง ฝันคงเข้าใจ’  

“เรียบร้อยค่ะ”  

‘น่ารัก’ ผมกางแขนออกเพื่อให้ฝันเข้ามากอดอีกครั้ง แต่เธอกลับมองค้อนแล้วนั่งลงข้างๆ หยิบผลไม้มาป้อนแทน แขนผมก็เลยไม่จำเป็นอีกต่อไป 

“หิวข้าวไหมคะ ฝันจะได้พาไปทาน”  

‘ไม่ครับ’  

“ทำงานวันนี้เลยไหม หรือพรุ่งนี้คะ”  

‘พี่ไม่ได้ฟิตจัด จนต้องขยันทำงานขนาดนั้น’ บอกเสร็จก็ฝากโทรศัพท์ไว้ที่ฝันพลางหยิบผลไม้มาทานเอง อันที่จริงผมเริ่มหิวนะ แต่ดูจากสถานการณ์แล้วคงต้องออกไปทานข้างนอก คงไม่มีแม่ครัวชื่อทอฝันทำให้แน่ๆ ก็เลยกินผลไม้รองท้องแล้วค่อยกลับไปกินที่บ้านดีกว่า 

ยังอยากอยู่ด้วยกันอยู่เลย 

“ฝันก็ยังไม่ทำ เหลืออีกตั้งหลายวัน ชวนพรีมไปเที่ยวดีกว่า”  

ขวับ! ผมหันไปจ้องหน้าฝัน ปากก็คาบแอปเปิลคาไว้ ไปเที่ยวอย่างเดียวผมไม่ว่าหรอกครับ แต่หน้าตากวนๆ ขณะที่พูด ผมก็พอจะเดาออกแล้วล่ะว่าไปเที่ยวที่ไหน 

‘ผับ’  

“ก็ไม่ได้ไปมานานแล้ว พี่อินทำหน้าเหมือนจะบีบคอฝันเลยอะ”  

น่าทำอยู่ไม่น้อยนะ ไม่ได้ไปมานานแล้วก็ไม่ต้องไปสิ สถานที่อื่นมีเยอะแยะ คิดแล้วก็หงุดหงิดเฉยเลย ทอฝัน...พอกลับมาอยู่ในโลกที่มีคนอื่นด้วย ก็ดื้อเหมือนเดิม เด็กแสบที่อ้อนผมเยอะๆ ในตอนนั้นหายไปไหนแล้วนะ 

“พรีมชวนตั้งแต่ไม่ได้ไปเที่ยวไง ฝันไม่ได้อยากไปเองหรอก”  

‘อืม’ ผมพยักหน้าแค่รับรู้ ไม่ได้พอใจหรอกครับ  

“พี่อินคนที่ใจดีมีไหนนะ”  

‘ฝันคนที่เชื่อฟังมีไหนเหมือนกัน’ เถียงในใจเสร็จก็ยื่นมือไปเพื่อจะขอโทรศัพท์คืน แต่ฝันก็ดึงหนีเอาไปซ่อนไว้ด้านหลัง ทำให้ผมคว้าได้แต่อากาศ  

“ยิ้มก่อนสิ ไม่งอนกันนะ”  

‘แค่หน้าตึง ยังไม่ถึงขั้นงอน’  

“เนี่ย ฝันไม่คืนโทรศัพท์เพราะพี่อินต้องด่าฝันแน่ๆ ตัวเองหงุดหงิดตั้งแต่สนามบิน ฝันยังไม่ว่าอะไรเลย แค่นี้ก็งอน พี่อินคนขี้งอน”  

ก็ถูกของเธอที่ผมหงุดหงิดตั้งแต่สนามบิน แต่ผมหงุดหงิดเพื่อนไง หลอกให้ผมรอแล้วของสำคัญที่ว่าก็แค่นาฬิกาที่ผมฝากซื้อ พวกมันตั้งใจมาดูให้เห็นกับตาชัดๆ ว่าคบกันจริง  

ส่วนทอฝัน พึ่งจะมาหงุดหงิดตอนเธอบอกว่าจะไปเที่ยวกลางคืนนี่แหละ 

“เสร็จยังคะ”  

‘?’ ผมเลิกคิ้วถาม 

“บ่นเสร็จหรือยังคะ”  

‘กวนประสาท’  

“เสร็จแล้วก็มาเอาโทรศัพท์คืนสิ”  

‘เล่ห์เหลี่ยมเยอะ’ มองด้วยสายตาคาดโทษเสร็จก็ยื่นมือไปแย่งโทรศัพท์ที่ฝันชูขึ้นเหนือศีรษะเพื่อหลอกล่อผม แต่ทว่า... 

จุ๊บ! “ง้อแล้วนะคนขี้งอน”  

ให้ตายเถอะ!! ‘เป็นผู้หญิงนะทอฝัน นึกอยากจูบพี่ก็จูบกันง่ายๆ เลยเหรอ’ แล้วก็ช่วยรู้ไว้ด้วยว่าง้อด้วยการจูบเพื่อให้หายงอนน่ะ ไม่ได้ผลหรอก ในเมื่อยังยืนยันที่จะไปอยู่ดี 

“ไม่ทะเลาะกันแล้ว แค่คืนเดียวเองนะๆ ๆ ๆ”  

‘อืม’ เพราะคิดว่าไม่มีประโยชน์ที่จะห้าม ฝันเองก็คงไม่ยอมปฏิเสธเพื่อน ผมจึงทำเป็นยอมเธอไป ทั้งที่ข้างในใจมันร้อนยิ่งกว่าเดิมเป็นสิบเท่า 

‘ดีใจไปเถอะทอฝัน เดี๋ยวก็รู้’  

“อะ โทรศัพท์ของพี่อิน อย่าพึ่งกลับนะ ฝันขอถามพรีมก่อนว่าจะไปคืนไหนดี” ไม่พูดเปล่า ฝันยังบังคับให้ผมไม่สามารถหนีเธอไปไหนได้ด้วยการเอนตัวมาพิงอกไว้ มือก็กดๆ หน้าจอไลน์หาเพื่อน พอส่งเสร็จก็แกล้งผมต่อด้วยการเงยหน้าขึ้นมา แล้วก็จุ๊บเบาๆ อีกครั้งในจังหวะที่ผมก้มลงมองเธอพอดี 

“งอนก็ยังน่ารักอะคนนี้”  

‘ทำตัวน่าหงุดหงิดแค่ไหนก็ยังรักอะ เด็กแสบ’ ได้แต่ตอบโต้ในใจเท่านั้นแหละครับ ขืนบอกเธอไปคงได้หงุดหงิดอีกหลายเรื่องเพราะฝันต้องไม่กลัวอำนาจแฟนอย่างผมแน่ๆ  

“พรีมบอกว่าพรุ่งนี้ค่ะ”  

‘อืม’ พยักหน้าเข้าใจเสร็จก็จับหัวไหล่ฝัน บังคับให้เธอนั่งตัวตรง แต่ก็ดื้อครับ นอนเกร็งพิงอกในท่าเดิมจนสุดท้ายผมต้องยอมแพ้เธออีกแล้ว 

“พี่อินจะกลับแล้วเหรอ”  

ผมหลับตาลงครู่หนึ่งแล้วก็จำใจต้องพยักหน้าเป็นเชิงว่า ‘ต้องกลับแล้ว’ ทั้งที่อยากอยู่ให้นานกว่านี้ 

“โอเค ตั้งใจทำงานนะ มาให้แฟนอ้อนบ่อยๆ นะ อื้อ~~” เพราะทนเห็นแววตาเศร้าตรงหน้าไม่ไหว ผมจึงประกบปากจูบไปอย่างหนักหน่วง ฝันเองก็จูบตอบ ฝ่ามือเล็กเลื่อนขึ้นมาตามแผงอก ต้นคอ ลูบบริเวณสันกราม จากนั้นก็อ้อมไปจับท้ายทอยผมไว้ไม่ยอมผละออกไปไหน 

เนิ่นนานที่เราสองคนอยู่กับความโหยหา สุดท้ายก็ต้องจำใจแยกจากกันเพื่อทำหน้าที่ของตัวเองต่อจากนี้ ผมยิ้มให้และลูบแก้มฝันเบาๆ  

“อยากเจอพี่อินทุกวันนะ”  

เป็นถ้อยคำสุดท้ายที่ฝันบอกก่อนผมจะกลับบ้าน ระหว่างเราไม่มีเรื่องอะไรที่น่าเศร้าหรอกครับ อาจเป็นเพราะอารมณ์คิดถึงกัน คิดถึงความสนุกที่ได้เที่ยว ได้อยู่ด้วยกัน แม้ว่าจะไม่กี่วันก็ตาม  

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}