Jasmine​ A

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่5

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.1k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 19 พ.ย. 2562 13:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่5
แบบอักษร

ภายในบ้านตัวบ้าน​ดวงใจ ร่างบางเดินกลับมาพร้อมกล่องพยาบาล นั่งลงกับพื้นหันหน้าเข้าหาหนูน้อยที่นั่งอยู่บนโซฟาข้างๆครูดวงใจ 

"มาค่ะ ครู​ล้างแผลให้นะคะ" 

เอ่ยเสียงหวานกับคนตัวเล็ก​พร้อมกับหยิบสำลีชุบน้ำเปล่าเตรียมเช็ดตามรอยแผลที่เริ่มเป็นรอยแดง 

"จะเจ็บรึเปล่าคะ หนู​พริ้งกลัว.." 

หนู​น้อยถามร่างบางตรงหน้าเสียงอ่อยเพราะกลัวเจ็บ 

"เจ็บนิดเดียวค่ะ เหมือนมดกัด แป๊บเดียวนะคะ" ปลอบใจคนร่างเล็ก​อย่างเข้าใจ 

" หนู​พริ้งกลัวค่ะ ขอนั่งตักคุณ​ครู​ได้มั้ยคะ.." 

ครู​สาวยิ้มรับอย่างเอ็นดู เธอรู้สึกถูก​ชะตากับหนูน้อยคนนี้เหลือเกิน 

" ได้สิคะ มาค่ะ" 

วางสำลีชุบน้ำในมือแล้วยื่นมือทั้ง2ข้างรับหนูน้อยลงมาจากโซฟามานั่งตักของตนบนพื้นโดยที่ครูสาวนั่งขัดสมาธิ​และหนูน้อยนั่งซ้อนตักหันหน้าไปทางเดียวกัน 

" พร้อมหรือยังคะ" 

เอียงคอถามคนที่นั่งอยู่ตักของตน หนูน้อยพยักหน้าเบาๆ 

"ค่ะ.."  

ครู​สาวเริ่มลงมือเช็ดทำความสะอาดแผลโดยมีหนูน้อยเอียงตัวซบหน้าลงกับอกอวบแขนข้างนึงโอบรอบเอวครู​สาวไว้อย่างเชื่อสนิทใจว่าครูจะไม่ทำให้เธอเจ็บ เจ้าของบ้านที่นั่งมองอยู่บนโซฟาอมยิ้มกับท่าทางของสาวต่างวัยที่อยู่ด้านหน้าตน ด้วยรู้ว่าเด็กน้อยที่มีพร้อมทุกอย่างขาดแต่เพียงผู้เป็นแม่ และโหยหาอ้อมกอดของคนเป็นแม่มากแค่ไหนแต่หนูน้อยก็ไม่เคยได้รับ พอเจอครู​สาวที่ใจดี อ่อนโยน จึงออดอ้อนเป็น​พิเศษ​ 

"เสร็จ​แล้วค่ะ" 

ใช้เวลาไม่นานก็ทำความสะอาดแผลทายาแก้ฟกชำ้และปิดพลาสเตอร์​ลายการ์ตูน​ที่เข่าเล็กๆนั้น 

"ขอบคุณ​ค่ะ​คุณ​ครู"  

หนู​น้อ​ยกราบแนบอกครูสาวทั้งยังไม่ลุกออกจากตัก เพราะเธอสัมผัส​ได้​ว่า​ในอ้อมกอดครูสาวอบอุ่นไม่น้อยไปจากอกพ่อเธอเลย 

"อ้าว พ่อเลี้ยง​มาพอดี"  

หญิง​สูงวัยเอ่ยขึ้น ขณะที่สองมือชายหนุ่มเต็มไปด้วยถุงขนมและดอกไม้ พ่อเลี้ยง​หนุ่ม​มองลูกสาวของตนที่นั่งอยู่บนตักครูสาวแล้วรู้สึกอบอุ่นในหัวใจไม่คิดว่าลูกสาวจะสนิทสนมกับคนร่างบางได้เร็วขนาดนี้ทั้งที่ไม่เคยเจอกันมาก่อนเพราะหนู​น้อยถ้าไม่สนิทกับใครจะไม่ให้อุ้ม​ให้​กอดขนาดนี้ 

"ครับมีขนมเด็กๆแล้วก็มีดอกไม้จากไร่มาฝากครูด้วยครับ"  

พ่อเลี้ยง​หนุ่มวางถุงขนมไว้ที่โต๊ะ​ไม้ตัวยาวด้านหน้าประตูและนำดอกไม้ช่อใหญ่​มอบให้หญิงสูงวัย 

"สวยจริง ขอบใจพ่อเลี้ยงมากนะ คราวหลังไม่ต้องซื้ออะไรมาให้วุ่นวาย แค่ที่ช่วยเรื่องเด็กๆที่นี่ก็ซึ้งใจมากแล้ว"  

หญิงชราเอื้อมมือรับดอกไม้จากชายหนุ่มและขอบคุณ​อย่างซึ้งใจ ที่บ้านดวงใจอยู่ได้อย่างไม่ขัดสนก็เพราะชายหนุ่มผู้นี้ ทั้งยังให้ทุนการศึกษา​กับเด็กทุกคนจนกว่าจะได้ทำงาน 

" เรื่องเล็กน้อยครับครูผมเต็มใจ อย่าเกรงใจเลยครับ" 

พ่อ​เลี้ยงหนุ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงยินดี 

" ยังไงก็​ขอบใจอยู่ดีแหละนะ อ้าว แล้วเราล่ะจะไปหาพี่ๆเค้ามั้ยล่ะ สงสัยคงวิ่งเล่นกันอยู่​ที่สนามหญ้าหลังบ้านแน่ะ" 

ขอบใจชายหนุ่ม​เสร็จ​ก็หันมาถามหนูน้อยที่ยังนั่งบนตักของครูสาวอยู่ 

" ป่ะลูก เอาขนมไปแบ่งพี่ๆกัน"  

พ่อเลี้ยง​หนุ่ม​เอ่ยชวนลูกสาว หนูน้อยลังเลเล็กน้อยอยากอยู่กับ​ครูสาว​ก็อยาก อยากเล่นกับเพื่อนๆพี่ๆก็อยาก เงยหน้ามองคนที่ตนนั่งตักอยู่ก็ได้รอยยิ้มแสนหวานกลับมา 

"ไปเล่นกับเพื่อนๆก่อนนะคะ เดี๋ยว​ครูต้องไปเก็บผักเพื่อที่จะไปทำกับข้าวให้เพื่อนๆพี่ๆทานจะได้แข็งแรง​กันทุกคน โอเค​มั้ยคะ" 

น้ำเสียงไพเราะนุ่มนวนพูด​กับเด็กน้อยทันทีที่เห็นสายตาลังเลของหนูน้อย 

"ก็​ได้ค่ะ"  

ตอบรับเสียงเบาพร้อมกับลุกขึ้นโดยมี2มืออบอุ่นของครูสาวช่วยประคอง 

ทุกอิริยาบถ​ของสองสาวต่างวัยตกอยู่ในสายตาของหญิงชราและพ่อเลี้ยงหนุ่ม ต่างก็อมยิ้มในท่าทีที่ทั้งสองปฏิบัติ​ต่อกันราวโหยหากันมานานขาดกันไม่ได้เสียอย่างนั้น.....  

"ไปค่ะ ขออนุญาต​นะครับครู​"  

" ตามสบายเลยค่ะพ่อเลี้ยง"  

"ครับ" 

รับคำเสร็จ​ย่อตัวอุ้มลูกสาวไว้ด้วยแขนข้างเดียว สบตากับครูสาวอย่างขอบคุณ​ แล้วเดินหันหลังกลับไปถือถุงขนมเพื่อที่จะนำไปให้เด็กๆที่อยู่หลังบ้าน 

"งั้นปิ่นเอาดอกไม้ไปเก็บให้นะคะคุณ​ยาย แล้วจะไปเก็บผักต่อค่ะ ช่วงบ่ายปิ่นถึงจะจัดใส่แจกันให้ค่ะ"  

" ไม่ต้องไปเก็บ​หรอกลูก งานครัวปล่อยให้เป็นหน้าที่ของแม่นางกับแม่นาเขาเถอะ พักบ้างเราน่ะ พรุ่งนี้​ก็​จะไปสอนเด็กๆแล้วถ้าอยากช่วยยายก็ช่วยดูแล​พ่อ​เลี้ยง​กับหนูพริ้งแทนยายละกันนะ เขาเป็นแขกของบ้านเรา ยายฝากด้วยนะลูก" 

" ก็ได้ค่ะคุณ​ยาย งั้นปิ่นเอาดอกไม้ไปเก็บให้แล้วจะไปที่สวนหลังบ้านเลยนะคะ" 

" จ่ะ ขอบใจมากลูก"  

หญิงชรารับคำและมองตามแผ่นหลังหลานสาวไป แล้วคิดคนเดียวเพลินๆพ่อเลี้ยงก็เป็นคนดี หลานสาวเพื่อนก็ยังโสดนิสัยใจคอก็ดีแถมยังเข้ากับหนูพริ้งได้ดีอีกต่างหากถ้าสองคนนี้ลงเอยกันได้คงจะดีไม่น้อย..  

ทางด้านสนามหญ้าหลังบ้านเด็กๆวิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนานรวมถึงหนูพริ้ง​ที่วิ่งเล่นราวกับว่าก่อนหน้านี้ไม่ได้หกล้มและเจ็บแผลบนเข่าเหมือนตอนที่อ้อนครูสาวอยู่ในบ้าน 

"น้ำค่ะ"  

ครูสาวยกแก้วน้ำมาเสิร์ฟ​พ่อเลี้ยง​หนุ่มที่นั่งมองดูเด็กๆเล่นกันอยู่ที่ข้างสนาม 

"ขอบคุณ​ครับ"  

พ่อเลี้ยง​หนุ่มหันมาเอ่ยกับครูสาว พลางยกแก้วน้ำขึ้นดื่มเล็ก​น้อย หางตาเหลือบมองครูสาวที่นั่งลงเก้าอี้ม้าหินอ่อนด้านข้าง 

"อ้าว น้องพริ้งไม่เจ็บเข่าแล้วหรอคะ วิ่งปร๋อเลย" ครู​สาวถึงกับงงทั้งที่ตอนอยู่ในบ้านออดอ้อนเธอราวกับเจ็บนักหนา 

"หึหึ หนูพริ้งแค่อยากอ้อนคุณ​เฉยๆมั้งครับ อยู่ไร่ล้มแรงได้แผลใหญ่กว่านี้ยังไม่ร้องเลย ยังไงก็ขอบคุณ​นะครับที่ทำแผลให้หนู​พริ้ง" 

อธิบายพลางหัวเราะเบาๆด้วยความขบขันกับความเจ้าเล่ห์​ของลู​กสาว 

" งั้นหรอคะ" 

ร่างบางถึงบางอ้อในทันทีไม่คิดว่าเด็กแค่สี่ขวบจะเจ้าเล่ห์​ได้ขนาดนี้ 

Rrrrrrr Rrrrrrr 

เสียงโทรศัพท์​ของชายหนุ่มดังขึ้น เป็น​เบอร์​โทร​ของ'เคน คชา'รุ่นน้องที่เป็นผู้จัดการไร่ 

" เอ่อ ขอตัวซักครู่นะครับ"  

"ตามสบายค่ะ" 

ร่างบางยิ้มรับเบาๆในความคิดคงจะเป็​นภรรยาเขาละมั้งที่โทรมาตาม เลยไม่ได้สนใจหันไปมองเด็กๆวิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนาน ซักพักพ่อเลี้ยง​หนุ่มก็เดินกลับมาและเรียกลูกสาวที่วิ่งเล่นอยู่ บอกเธอแค่ว่าที่ไร่เกิดเรื่องนิดหน่อยต้องรีบกลับ หนูน้อยงอแงไม่อยากกลับครูสาวจึงบอกว่า วันหยุดค่อยมาเล่นกับเพื่อนๆพี่ๆใหม่ และพรุ่งนี้จะได้เจอเธอที่โรงเรียนจึงยอมกลับ พ่อเลี้ยง​พาลูกสาวไปลาครู​ดวงใจและแจ้งว่ามีเรื่องนิดหน่อยที่ไร่จึงรีกลับ ครูดวงใจจึงวานให้หลานสาวไปส่งแขกประจำของบ้าน  

"สวัสดี​ค่ะ​คุณ​ครู" 

หนูน้อยกล่าวสวัสดีและยกมือไหว้เมื่อมาถึงรถผู้เป็นพ่อ 

"สวัสดีค่ะ พรุ่งนี้เจอกันที่โรงเรียนนะคะ"  

เอ่ยพลางลูบศรีษะเล็กๆด้วยความเอ็นดู 

"กลับก่อนนะครับ"  

" ค่ะ ขับรถดีๆนะคะ" 

ระบายยิ้มอ่อนๆให้สองพ่อลูกและโบกมือบ้ายบายให้หนูน้อยที่บ้ายบายเธอพร้อมส่งสายตาอย่างอาลัยอาวรจนรถวิ่งออกไปไกล...  

..............  

 

ขอกำลังใจแนจ้าาา 

ความคิดเห็น