ใจดินสอ
email-icon facebook-icon

😊✏ว่าด้วยนิยายของไรท์นั้น>>>ไม่ใช่รักดราม่าหรือโรแมนติก ❤ ไม่ใช่รักใสๆวัยว้าวุ่นแต่เป็นรักวัยรุ่นที่มีอิโรติกรวมอยู่ด้วย😁 นอกจากจินตนาการแล้วโปรดใช้วิจารณญาณและศิลปะในการอ่านนะคะ📖 คุยกับไร์หรือแวะไปตามงานได้ที่ เพจ Writer ใจดินสอ

ชื่อตอน : EP.4 หาข้อมูล

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 21.6k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ก.ค. 2562 08:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.4 หาข้อมูล
แบบอักษร

เดือนหนาว... 

หลังจากที่ยัยเพื่อนซี้สองคนมาส่งฉันที่คอนโด ฉันก็ทำธุระส่วนตัวหลายอย่าง อย่างยากลำบากเพราะเจ็บแผลที่เข่า จะโทรบอกพ่อก็ไม่กล้าจะบอกให้แม่รู้ก็ไม่ได้ช่วงนี้พวกท่านก็ยิ่งงานยุ่งๆอยู่ด้วยเดี๋ยวจะพลอยไม่สบายใจกับเรื่องฉัน 

คืนนี้ก็เหมือนเช่นทุกคืนของฉันก็คือการอ่านหนังสือและหาความรู้เพิ่มเติมจากอินเตอร์เน็ต เนื่องจากฉันเรียนเกี่ยวกับการบริหารธุรกิจฉันจึงต้องขยันอ่านหนังสือและหาความรู้เพิ่มเติมให้มากยิ่งขึ้นถึงแม้ฉันจะมีพื้นฐานในด้านการปฏิบัติงานจริงที่ได้จากการช่วยงานที่บ้านก็เถอะ 

 

" คือเรื่องมันมีอยู่ว่าหากใครก็ตามที่เดินสะดุดลานเกียร์ของคณะวิศวะอะนะ คนๆนั้นจะได้แฟนเรียนคณะนั้นนะสิ อร๊ายยย "  

นั่งหน้าคอมได้สักพักประโยคที่ยัยก้อยพูดเมื่อช่วงกลางวันก็ผุดขึ้นมาในสมอง ความสงสัยและความอยากรู้ก็ทำให้ฉันต้องถามผู้รู้อย่าง Google ทันที 

 

กระทู้มากมายที่ถูกผู้คนตั้งขึ้นมาเล่าเหตุการณ์และประสบการณ์ที่ตัวเองนั้นสะดุดลานเกียร์ผุดขึ้นมามากมายหลากหลายกระทู้ รวมไปถึงตำนานและเรื่องเล่าเกี่ยวกับการสะดุดลานเกียร์ของคณะวิศวะในมหาลัยต่างๆ อีกทั้งยังมีเรื่องราวความรักที่เกิดเป็นตำนานและเรื่องเล่าของชาวมหาลัยเป็นร้อยๆหัวข้อ ร้อยๆกระทู้ ให้ตายเถอะมันมีอยู่จริงหรือทุกคนแค่คิดไปเอง หรือมันเป็นเรื่องบังเอิญกันนะ 

 

ความเห็นที่ 1 (Cr.เดาเอาเอง อันนี้ไรท์เอามาจากความคิดเห็นจริงๆนะคะ) 

ก็สะดุดที่ลานเกียร์ ลานเกียร์มันถิ่นวิศวะ มันก็มีแต่เด็กวิศวะนั้นแหละมาช่วยพยุง ผลพลอยได้ก็ ได้เพื่อนได้แฟน ก็แล้วแต่บุญแต่กรรมอ่ะน่ะ 1%เท่านั้นแหละที่จะเป็นเด็กคณะอื่นมาพยุง  

 

ความเห็นที่ 2 (Cr. กิ่ง ก้าน ใบ. อันนี้ไรท์เอามาจากความคิดเห็นจริงๆนะคะ) 

เคยแต่โดนเพื่อนแกล้งขัดขาที่ลานเกียร์ค่ะไม่ได้สะดุดลานเกียร์ตรงๆ แต่คนที่มาช่วยจับไว้ไม่ให้ล้มหัวฟาดก็เด็กวิศวะอ่ะแหละ  

 

ความเห็นที่ 3 (Cr.News อันนี้ไรท์เอามาจากความคิดเห็นจริงๆนะคะ) 

เรามีแฟนอยู่วิดวะอยู่แล้ว แต่ก็ไปสะดุดมาจะได้แฟนอีกคนปะคะ 555555  

 

ความเห็นที่ 4 (Cr. Look-Kaew อันนี้ไรท์เอามาจากความคิดเห็นจริงๆนะคะ)  

ในวันที่ 5 กรกฎาคม 2559 เราไปหาเพื่อนที่ วิศวะ จุฬา ตอนนั้น นัดเจอกัน บ่าย 3 โมง ตอนนั้นเพื่อนบอกว่า เดี๋ยวเจอกันที่ลานเกียร์ วิศวะ จุฬา แต่โชคร้ายในระหว่างที่ เรานั่ง MRT ไปหาเขา ที่สามย่าน เพื่อนก็ ส่งข้อความเฟสมาบอกว่า ฝนตกหนักมาก พายุเข้าด้วย แต่โชคดีที่เราเอาร่มมาด้วย พอถึงที่นั่น เราตัดสินใจ เดินลุยฝน เดินลุยน้ำเลย และก็ได้เจอเพื่อนคนนี้ที่ร้านอเมซอน ใน ตึกวิศวะจุฬา เราตัวเปียกทั้งคู่ แม้จะกางร่มมาแล้วก็ตาม 555 ฝนตกหนักมากจริงๆ เราก็เดินไปกับเพื่อนคนนี้ และเขาก็พามาที่ลานเกียร์ บอกให้เราเดินผ่าน แต่เราไม่กล้าเดินผ่านว่ะ อายด้วย ฝนก็ตกหนักอีก ก็เลยเดินอ้อมอีกทางไป ทางออกประตูหนึ่ง ซึ่งใกล้ๆและอยู่หน้าลานเกียร์ ระหว่างที่กางร่มและเดินไปกับเพื่อน เราก็สะดุดเต็มๆเลย แต่เขาก็ช่วยพยุงจับที่แขน ไม่ให้ล้ม เราตั้งใจว่าจะเป็นเพื่อนสนิทคนนี้ไปตลอด กลายเป็นว่า เรากลายเป็นแฟนกันไปแล้ว และอยู่ด้วยกันมีความสุข ไม่มีทะเลาะกันเลย เราเข้าใจและใช้เหตุผลกัน อยู่ด้วยมีความสุข เห็นเขายิ้ม เราก็ยิ้ม แม้ความเชื่อจุฬามันจะเก่ามากๆแต่มันศักดิ์สิทธ์จริงๆ  

 

หลังจากที่นั่งอ่านกระทู้ต่างๆมากมายฉันก็เชื่อบ้างไม่เชื่อบ้าง แต่ไม่เชื่อจะมากกว่า ก็อย่างที่อ่านมานั่นแหละแถวนั้นมันเป็นถิ่นวิศวะถ้าเราล้มก็เป็นคนแถวนั้นเข้ามาช่วยนั่นก็คือคนที่เรียนวิศวะนั่นเอง ก็มันถิ่นเขาไง ส่วนจะได้แฟนเรียนคณะนั้นหรือเปล่าก็คงอยู่ที่ว่าจะสานสัมพันธ์กันต่อมั้ยแค่นั้น 

หลังจากที่เหนื่อยมาทั้งวันตาทั้งสองข้างก็สั่งการให้ฉันนั้นพักผ่อนได้แล้ว 

ติ้ง 

ไลน์กลุ่ม 

ยัยโฟร์ >>> ทุกคนพรุ่งนี้ฉันไม่ได้ไปเรียนนะ พอดีแม่ฉันไม่สบายอะต้องไปนอนเฝ้าที่โรงพยาบาล 

เดือนหนาว >>> ได้ๆเดี๋ยวฉันให้ยัยก้อยมารับ แกดูแลแม่เถอะมีอะไรก็โทรมานะ 

 

 

สำหรับเรื่องตำนานลานเกียร์รีดสามารถหาข้อมูลเพิ่มเติมได้ในเว็ปไซต์ต่างๆนะคะ อันนี้เป็นเพียงข้อมูลบางส่วนที่ไรท์นำมาเพิ่มเติมในการแต่งเรื่องเท่านั้น ส่วนมันจะเป็นเรื่องจริงหรือไม่ก็แล้วแต่วิจารณญาณและความเชื่อของแต่ละบุคคลค่ะ สำหรับไรท์ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในนิยายเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องที่แต่งขึ้นมาตามความเชื่อในช่วงเรียนมหาลัยเท่านั้นค่ะ และมีความรู้สึกดีๆเกี่ยวกับลานเกียร์ในสมัยเรียนเท่านั้น ก็เลยอยากถ่ายทอดออกมาให้เป็นนิยายเรื่องหนึ่งให้รีดได้อ่านกัน ไม่ซีเรียสนะคะ อ่านให้เป็นนิยายเรื่องหนึ่งก็พอ  

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น