ใจดินสอ
email-icon facebook-icon

😊✏ว่าด้วยนิยายของไรท์นั้น>>>ไม่ใช่รักดราม่าหรือโรแมนติก ❤ ไม่ใช่รักใสๆวัยว้าวุ่นแต่เป็นรักวัยรุ่นที่มีอิโรติกรวมอยู่ด้วย😁 นอกจากจินตนาการแล้วโปรดใช้วิจารณญาณและศิลปะในการอ่านนะคะ📖 คุยกับไร์หรือแวะไปตามงานได้ที่ เพจ Writer ใจดินสอ

ชื่อตอน : EP.2 อุบัติเหตุ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 27.5k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ก.ค. 2562 22:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.2 อุบัติเหตุ
แบบอักษร

บ่ายวันต่อมา... 

เดือนหนาว... 

ติ้ง ติ้ง 

เสียงแอปพลิเคชั่นไลน์ดังขึ้นติดกันทำให้ฉันที่กำลังเดินออกจากห้องสมุดหยุดเดินแล้วล้วงโทรศัพท์จากกระเป๋าออกมาดู 

ไลน์กลุ่ม 

ยัยก้อย >>> ยัยหนาวฉันกับยัยโฟร์อยู่ที่ลานเกียร์นะ 

ยัยก้อย >>> ถ้าออกจากห้องสมุดแล้วแกมาหาพวกฉันได้เลย 

เดือนหนาว >>> ไปทำไมอะ ม้านั่งตึกเราก็มี 

ยัยโฟร์ >>> พอดีเมื่อวานฉันได้คุยกับน้องข้างบ้านมันบอกว่าเรียนที่นี่อะฉันเลยแวะมาหา 

ยัยโฟร์ >>> บังเอิญมากๆอะแก เรียนวิศวะด้วย กรี๊ดดด 

เดือนหนาว >>> ไม่ไปได้ป่ะฉันจะอ่านหนังสือรอที่ห้องสมุด 

ยัยโฟร์ >>> ไม่ได้  

ยัยโฟร์ >>> แกต้องมาน้องฉันมัน FC แกนะมันอยากเจอแกตัวเป็นๆ 

เดือนหนาว >>> ฮึ้ยยย 

 

หลังจากคุยกับสองนางเสร็จฉันก็รีบเดินออกไปนอกตึก บรรยากาศข้างนอกที่มีแดดประเทศไทยอันร้อนแรงพร้อมที่จะแผดเผาผู้คนได้ทุกเมื่อทำให้ฉันเริ่มถอดใจ ร้อนขนาดนี้พวกเพื่อนๆฉันยังอุตส่าห์เดินไปหารุ่นน้องที่ลานเกียร์อีกนะ มันน่าบ่นนัก 

 

เมื่อเดินมาถึงลานเกียร์ที่มีผู้คนมากมายนั่งเรียงรายเป็นกลุ่มๆตามม้าหินอ่อนฉันก็ต้องถ่างตาหาว่าพวกเพื่อนๆฉันอยู่ส่วนไหนของลานเกียร์ ให้ตายเถอะแล้วสายตาของพวกผู้ชายที่ใส่ช็อปสีน้ำเงินนี่อีก ฉันไม่ชอบสายตาเจ้าชู้ไหนจะรอยยิ้มเจ้าชู้นั่นเลย มันไม่เท่เลยสักนิดสำหรับฉัน 

ไลน์กลุ่ม 

เดือนหนาว >>> ฉันมาถึงแล้วพวกแกอยู่ไหน 

...เงียบกริบ.. 

หลังจากที่ฉันหาพวกเพื่อนซี้ไม่เจอฉันก็ต้องไลน์ไปถามอีกครั้งแต่ก็ยังไร้วี่แววคนตอบ ไม่อ่านกันสักคน 

 

" โอ๊ย!! " 

รากไม้ที่โผล่พ้นพื้นดินกลางลานเกียร์ทำให้ฉันที่มัวแต่จ้องหน้าจอโทรศัพท์อยู่มีอันต้องสะดุดล้มจนหัวเข่าถลอกเลือดซิบ บ้าจริงๆเลย 

 

" เฮ้ย!! มีคนสะดุดลานเกียร์ว่ะ " 

ผู้ชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่ม้าหินอ่อนใกล้ๆฉันตะโกนขึ้น ทำให้ผู้ชาายคนอื่นๆที่อยู่ในลานเกียร์ต่างก็หันมามองฉันเป็นตาเดียว 

 

" ให้ผมช่วยมั้ยครับ เจ็บตรงไหนหรือเปล่า " 

ผู้ชายคนหนึ่งที่มองก็รู้ว่าเรียนคณะนี้ถามฉันขึ้นเมื่อเดินเข้ามาใกล้ 

 

" ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณมากนะคะ " 

ฉันลุกขึ้นได้ก็ส่งยิ้มบางๆไปให้พลางรีบเดินออกมาจากตรงนั้นเข้าไปใต้ตึกคณะตรงหน้าที่ต่างก็มีผู้ชายสวมชุดนักศึกษาบ้างสวมช็อปสีน้ำเงินบ้างนั่งเรียงรายตามแนวบันได 

 

" มึงๆ คนนี้ไงที่สะดุดลานเกียร์เมื่อกี้อะ " 

เสียงซุบซิบจากผู้ชายหลายคนดังตามหลังฉันมา 

 

" น่ารักว่ะมึงว่าที่สะใภ้คนต่อไปของคณะเรา " 

 

" ใครจะเป็นผู้โชคดีคนนั้นวะ " 

 

ฉันเดินกะเผลกเข้ามาใต้ตึกคณะวิศวะก่อนจะเลยไปยังสวนหย่อมข้างตึกเพื่อหาที่นั่ง ตอนนี้หัวเข่าของฉันเลือดไหลออกเยอะแล้ว จากที่คิดว่าแค่ถลอกนิดหน่อยแต่พอก้มลงไปดูมันกลับแตกซะนี่ ซวยแท้ๆยัยหนาวเอ๊ย 

 

พรึ่บ!! 

" ซี๊ด ไม่ไหวแล้วอะ โคตรเจ็บเลย " 

ฉันค่อยๆนั่งลงกับพื้นเมื่อเดินต่อไปไม่ไหวแล้ว ฉันเลือกขยับไปนั่งพิงเสาใต้ตึกเพื่อหลบมุมดูแผลตัวเอง เจ็บโคตรๆเลย 

 

" โห แผลใหญ่ขนาดนี้ไปห้องพยาบาลมั้ย เราว่าเข่าเธอน่าจะแตกนะ " 

เสียงทุ้มของใครสักคนดังขึ้นก่อนที่เขาจะเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าฉันพร้อมกับผู้ชายอีกสองคนที่เดินตามหลังเขามา 

 

" ใครเป็นไรวะไวน์ " 

หนึ่งในสองคนที่เดินตามเขามาร้องถาม 

 

" โหมึง เข่าแตกแบบนี้พาเขาไปหาหมอเถอะ " 

คนที่ร้องถามเมื่อกี้หันมาพูดกับผู้ชายตรงหน้าฉันที่ตอนนี้เขานั่งลงดูแผลให้ฉันอยู่ 

 

" ตอนนี้เราเจ็บมากเลยอะ ปวดตุบๆด้วย " 

ฉันบอกเขา ไม่ได้สำออยนะ แต่ฉันเป็นแบบนั้นจริงๆ 

 

" งั้นให้เราอุ้มเธอได้ป่ะ ถ้าเดินมันอาจเจ็บมากกว่านี้ก็ได้นะ " 

คนตรงหน้าเงยหน้ามามองฉัน 

 

" อ่า เอางั้นก็ได้ รบกวนด้วยนะ " 

ฉันบอกยิ้มๆรู้สึกแปลกๆแฮะที่มีใครก็ไม่รู้มาอุ้มฉัน 

 

" ไวน์ งั้นกูกับไอ้ทิวไปรอมึงที่ลานนะ " 

เสียงเพื่อนเขาตะโกนตามหลังมา 

 

" เค " 

ขณะที่เขาอุ้มฉันมาที่ห้องพยาบาลของมหาลัยฉันก็ต้องคอยหลบสายตาของผู้คนมากมายที่มองมาทางเราสองคน ไหนจะเสียงซุบซิบนินทาตลอดทางเดินไม่เว้นแม้แต่ห้องพยาบาล พวกนักศึกษาพยาบาลหรือนักศึกษาแพทย์ก็ยังต้องหันมามองโดยเฉพาะสาวๆอะ 

ผู้ชายคนนี้ดูราวๆแล้วก็หล่ออะ แบบหล่อโคตรๆ หุ่นก็ดี สูงมาก แต่ก็อย่างว่าแหละหล่อแค่ไหนแต่เขาก็ไม่ใช่สเปคฉันอยู่ดี สำหรับฉันน่ะนะต้องหนุ่มแพทย์ ผิวขาว หล่อ น่ารัก อบอุ่น ใจดี สะอาดสะอ้าน นั่นแหละสเปคฉันเลย ที่เป็นแบบนี้ก็เพราะฉันมีฮีโร่ในดวงใจนั่นก็คือคุณหมอธันวาสามีแห่งชาติ คุณพ่อของฉันเอง 

 

 

ความคิดเห็น