Jasmine​ A

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่​4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 12k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 19 พ.ย. 2562 13:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่​4
แบบอักษร

"บ้านดวงใจ" 

เป็น​สถานรับเลี้ยงเด็ก​กำพร้าเล็กๆในพื้นที่บ้าน2ชั้นครึ่งปูนครึ่งไม้รอบบ้านเขียวขจีเต็ม​ไปด้วยผักสวนครัวและสวนมะม่วงกว่า10ไร่ที่ตอนนี้มีเด็ก10กว่าคนอายุตั้งแต่​2-18ปี ซึ่งคุณ​มีดวงใจเป็นเจ้าของ  

คุณ​ดวงใจ เป็นครูที่เกษียณ​ เป็นคนในพื้นที่ไม่มีลูก​ไม่มีสามีได้รู้จักกับพ่อเลี้ยง​ภู​บดินทร์​เมื่อหลายปีก่อนตอนที่เขาเข้าไปทำสัญญา​ซื้อขายดอกไม้ส่งออกกับลูกค้ารายใหญ่​รายหนึ่งที่ร้านอาหาร พอเสร็จ​ธุระ​กำลังจะออกจากร้านมีโทรศัพท์​จากผู้​เป็นแม่ว่าพ่อเขาหน้ามืดหมดสติกำลังนำตัวส่งโรงพยาบาล ด้วยความตกใจรีบร้อนทำให้เอกสารแผ่นสำคัญที่ถือมาร่วงโดยไม่รู้ตัว​ และบังเอิญ​ครู​ดวงใจที่ไปทานข้าวกับเพื่อนเก็บได้จึงอาสาจะนำไปคืนเพราะบังเอิญ​มีที่อยู่​หลังแผ่นกระดาษ​ใบนั้นอยู่ไม่ไกลจากบ้านของตนนัก นั่นทำให้พ่อเลี้ยงได้รู้จักว่าบ้านครู​ดวงใจเป็นสถาน​รับ​เลี้ยงเด็ก​ก​ำ​พร้า​จึงให้การช่วยเหลือตั้งแต่นั้นเป็​นต้นมา 

"คุณ​ย่าดวงใจขาาาาาา"  

เสียงใสแจ๋วและเสียงวิ่งของฝีเท้าเล็กๆของเด็กหญิง​ตัวน้อยทำให้หญิงสาว​ร่างบางที่กำลังเก็บผักสวนครัวอยู่เงยหน้าหันไปมองด้วยความสนใจ 

"หนู​พริ้ง อย่าวิ่งลูกเดี๋ยวล้ม!! " 

"โอ๊ย!! " 

ผู้เป็นพ่อพูดยังไม่ทันขาดคำหนูน้อยสะดุดขาตัวเองล้มลงไปนอนอยู่กับพื้นหินทางเดิน 

"หนู​พริ้ง! /หนู!!"  

เสียงเข้มและเสียงหวานร้องขึ้นพร้อมกันด้วยความตกใจ แต่ร่างบางไวกว่าเพราะหนูน้อยอยู่​ใกล้ 

"เจ็บตรงไหน​รึเปล่าคะ" 

ร่างบางถามขึ้นขณะ​นั่งลงพยุงหนูน้อยเพื่อสำรวจคนตัวเล็ก​กว่า และก็เห็นแผลที่เข่าข้างซ้ายมีรอยถลอกเล็กน้อยเท่านั้น 

"เจ็บหัวเข่าค่ะ.. " 

หนู​น้อ​ยตอบเสียงเครือ น้ำตาคลออย่างน่าสงสาร 

"หนู​พริ้งเจ็บตรงไหนมั้ย​ลูก" 

ทันทีที่มาถึงตัวลูกสาวพ่อเลี้ยงหนุ่มก็ประคองลูกไว้แนบอกและสำรวจตามตัวลูกสาวด้วยความห่วงใย 

"เจ็บเข่านิดเดียวค่ะ.." 

"ทีหลังหนูอย่าวิ่งแบบนี้นะคะ เจ็บตัวเลยเห็น​มั้ย"  

บอกลูกน้อยและกอดปลอบขวัญ​จนลืมว่ามีอีกคนที่นั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้า 

"เอ่อ..พาน้องเข้าไปทำแผลข้างในก่อนนะคะ"  

เสียงหวานตรงหน้า​ทำให้ชายหนุ่ม​เงยหน้าขึ้นมอง ร่างแกร่งแข็งค้างไปชั่วขณะ​ ใบหน้าขาวเนียนรูปไข่ ดวงตากลมโตหวานซึ้ง จมูกโด่งรั้นเล็กน้อย ริม​ฝีปากอวบอิ่มสีเชอร์รี่​สดช่างหน้าลิ้มลองในความคิด 

"คุณ​พ่อขา"  

เสียง​เล็ก​ๆเรียกบิดาของตนเมื่อเห็น​ว่าพ่อนิ่งงันไปชั่วครู่ 

"คะ ครับลูก"  

ขานรับเสียงสะดุด พอได้สติก็ก้มลงมองคนในอ้อมแขน 

"อ้าว พ่อเลี้ยงไปทำอะไรตรงนั้นคะนั่น"  

เสียงครูดวงใจที่ประตู​เข้าบ้านทำให้ทั้งสามหันไปมอง 

"หนู​พริ้งหกล้มครับครู"  

"ตายแล้ว! เป็น​อะไร​มาก​รึเปล่าคะนั่น มาๆเข้ามาในบ้านกันก่อนค่ะ"  

เจ้าของบ้านอุทานด้วยความตกใจ ก่อนได้สติจึงเรียกแขกเข้าบ้าน 

"หนูปิ่นเข้ามาด้วยนะลูก" 

เอ่ยกับสาวร่างบาง 

" ค่ะคุณ​ยาย"  

พอหันกลับมาเจอพ่อเลี้ยงหนุ่มและลูกสาวมองหน้าตนอยู่  

" เอ่อ เชิญ​ค่ะ" 

" ครับ"  

ผายมือเชื้อเชิญ​เพื่อเข้าไปภายในบ้านโดยที่พ่อเลี้ยง​หนุ่มอุ้มลูก​สาวไว้แนบอกก่อนสาวท้าวเดินตามร่างบางเข้าบ้าน 

"คุณ​ย่าสวัสดี​ค่ะ" 

เสียงเล็ก​พนมมือ​ไหว้อย่างอ่อนช้อยทันทีที่พ่อตนวางลงยืนบนพื้น 

"สวัสดี​ครับ​ครู" 

พ่อเลี้ยง​หนุ่มยกมือไหว้ผู้เป็นเจ้าของบ้าน​ 

" สวัสดี​ค่ะ ไหนมาให้ย่าดูหน่อยซิ เจ็บตรงไหนรึเปล่าเราหืม.. "  

คุณ​ดวงใจเรียกหนูน้อยที่เดินไปหาอย่างไม่อิดออด 

"เจ็บเข่านิดเดียว​ค่ะ" 

" วิ่งมาอีกแล้วใช่มั้ยล่ะเนี่ย ไหนย่าดูซิ" 

พูด​จบก้มลงมองเข่าเล็กเห็น​รอยถลอกเล็กน้อยเท่านั้น 

"ล้างแผลหน่อยนะลูกเดี๋ยวเศษ​ดินเศษฝุ่นติดอักเสบขึ้นมาจะแย่เอา ย่าไปเอายามาล้างให้"  

พูดจบขยับตัวจะลุกขึ้น 

" เดี๋ยว​ปิ่นไปเอามาล้างให้น้องเองค่ะคุณ​ยาย" หญิง​สาวร่างบางเอ่ยขึ้นก่อนที่ท่านจะลุกเพราะสุขภาพ​นางไม่ค่อยจะดีตามวัย 

" อ้าว ยายลืมแนะนำเลยมัวแต่กังวนกับแผลหนูพริ้ง" 

หญิง​ชรากล่าวอย่างขบขันกับความขี้ลืมของตน 

" นี่พ่อเลี้ยง​ภู​บดินทร์​ เจ้าของไร่ภู​ตะวัน​และเป็นพ่อหนู​พริ้ง ส่วนนี่หนูปิ่นเป็นหลานสาวเพื่อนครูเองค่ะพ่อเลี้ยง พึ่งมาย้ายมาอยู่ที่นี่เมื่ออาทิตย์​ที่แล้วนี่เองถ้าจำไม่ผิดย้ายมาประจำโรงเรียน​หนู​พริ้งนี่แหละค่ะ แทนครูคนเก่า"  

"สวัสดี​ค่ะ"  

ร่างบางไหว้คนตรงหน้าอย่างอ่อนน้อม พลางก้มหลบสายตาคมคู่นั้น 

" สวัสดี​ครับ" 

พ่อเลี้ยง​หนุ่ม​รับไหว้พร้อมรอยยิ้มมุมปากเล็ก​น้อย 

" อ้าวหนูพริ้ง สวัสดี​คุณ​ครู​ปิ่นหรือยังคะ" 

หญิง​สูงวัยเอ่ยขึ้น 

" สวัสดี​ค่ะ​คุณ​ครู​" 

หนู​น้อยไหว้อย่างสวยงามตามแบบฉบับหญิงไทย 

" สวัสดีค่ะ" 

คุณ​ครูสาวรับไหว้ ยิ้มหวานให้ในความน่ารักน่าเอ็นดู​ของหนูน้อย หาได้ทันสังเกตุ​ไม่ว่ารอยยิ้มนั้นทำให้หัวใจของคนที่นั่ง​อยู่​ตรงข้ามสั่นไหว 

" งั้นปิ่นขอตัวไปเอากล่องปฐม​พยาบาลก่อนนะคะ"  

ร่างบางเอ่ยขึ้นและเดินออกไป 

"ผมฝากหนูพริ้งด้วยนะครับ ขนมเด็ก​ๆอยู่​หลังรถยังไม่ทันได้ถือมาเพราะหนูน้อยคนนี้เลย" 

"ค่ะ เชิญ​ตามสบายครู​ดูให้ค่ะ"  

"พ่อไปเอาขนมหลังรถให้พี่ๆแป๊บเดียวอย่าดื้ออย่าซนกับคุณ​ย่าดวงใจนะเราน่ะ" 

มือใหญ่ยื่นมาขยี้ผมลูก​สาวเบาๆด้วยความหมั่นเขี้ยว​ก่อนจะเดินออกไปเอาของที่รถ 

..........  

ความคิดเห็น