ขอบคุณทุกการสนับสนุนและกำลังใจค่ะ❤

ตอนที่ 34 โทษของคนขี้หวง (จบค่ะ)

ชื่อตอน : ตอนที่ 34 โทษของคนขี้หวง (จบค่ะ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 39.8k

ความคิดเห็น : 31

ปรับปรุงล่าสุด : 25 เม.ย. 2563 20:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 34 โทษของคนขี้หวง (จบค่ะ)
แบบอักษร

ตั้งแต่ที่ฟื้นขึ้นมา นี่ก็สองเดือนกว่าแล้ว ตอนนี้เธอย้ายกลับมารักษาตัวที่บ้าน คาร์ลอสยังคงอยู่ข้างเธอไม่ไปไหน ตั้งแต่เกิดอุบัติเหตุเขาก็ไม่เคยเข้าบริษัท คุณพ่อให้เขาหยุดดูแลเธอกับลูกจนกว่าเขาจะพร้อม ตอนนี้เคทที่เพิ่งเรียนจบก็เลยต้องเข้าไปช่วยงานที่บริษัทแทน หลังจากที่ฟื้นเขาก็เล่าให้เธอฟังว่าคนที่ขับรถชนเธอกับเขาคือแอน แอนโกรธแค้นที่เขารักเธอ  

หลังจากนั้นแอนก็ถูกจับในข้อหาพยายามฆ่าโดยไตร่ตรองไว้ก่อน แต่เธอก็สามารถยื่นประกันตัวออกมาได้ ก่อนจะหลบหนีไปต่างประเทศ คุณพ่อและคาร์ลอสส่งคนตามล่าเธอ จนเธอต้องขับรถหนีการไล่ล่าและเกิดอุบัติเหตุ ทำให้ตอนนี้เธอยังนอนเป็นผักอยู่ที่โรงพยาบาลที่ต่างประเทศ ไม่มีใครสงสัยหรือสืบสาวมาถึงพวกเรา เพราะผลตรวจเลือดที่ออกมาว่าเธอเมายาจนทำให้เกิดอุบัติเหตุ และแน่นอนว่ามันไม่เป็นความจริง 

" อุ๊แว๊ๆๆ " เธอที่นั่งพับผ้าอยู่กำลังจะลุกไปดูลูก ก็เห็นคาร์ลอสที่อยู่ในห้องน้ำวิ่งตึงตังออกมาหาลูก 

" โอ๋ๆ ว่าไงครับคนสวยของพ่อ... โอบบุญหิวแล้วหรือลูก " เขาอุ้มลูกสาวตัวน้อยที่กำลังดูดปากจุ๊บๆขึ้นมากอดมาหอมก่อนจะนำมาวางในอ้อมอกเธอ  

" สงสัยจะหิวมากเลยนะเนี้ย ดูทำปากสิ " เขาพูดไปเอามือเขี่ยแก้มลูกเล่นเบาๆ 

" อุ๊แวๆ "  

" ว่าไงครับคนหล่อ.. ใบบุญก็หิวเหมือนกันหรือลูก " เขารีบเดินไปอุ้มลูกขึ้นมากอดมาหอมก่อนจะส่งให้เธออีกคน แล้วหาหมอนรองมาวางใต้แขนเธอทั้งสองข้าง ก่อนจะช่วยจับลูกวางเข้าเต้า แล้วเขาก็นอนเท้าคางมองลูกกินนม  

" พี่อย่ามองให้มากนัก...ตาอาย " คาร์ลอสยิ้มขำๆก่อนจะเด้งตัวลุกขึ้นไปจูบเธอ  

" อายทำไม... พี่ว่ามันเป็นภาพที่สวยงามออก...อีกอย่างพี่ก็เคยกินนมตามาแล้วด้วย " คนบ้าคนผีทะเลพูดออกมาได้ เธอเขินจนไม่รู้จะทำยังไงแล้ว  

คาร์ลอสเห็นเธอเขินอายก็ยิ่งอยากแกล้ง ยื่นหน้าไปจูบเธอไปทั่ว  

จนตอนนี้บุญตาอยากจะผลักหน้าเขาออกแต่มือก็ไม่ว่างเพราะต้องจับลูกทั้งสองไว้  

" พี่ไคล์.. หยุดได้แล้ว ตาให้นมลูกอยู่ " เธอพยายามเบี่ยงหน้าหลบเขา  

" อยากให้หยุดก็ผลักพี่ออกสิ " เขาส่งยิ้มทะเล้นมาให้เธอ.. คนกะล่อนคนเจ้าเลห์แบบเขามันน่านัก!  

พอลูกกินนมเสร็จเขาก็อุ้มน้องโอบบุญขึ้นพาดบ่าแล้วตบหลังเบาๆจนลูกเรอ แล้วส่งลูกมาให้เธอก่อนจะอุ้มน้องใบบุญที่เพิ่งกินนมเสร็จอุ้มพาดบ่าอีกครั้ง พอลูกเรอเสร็จเขาก็พาลูกๆไปเปลี่ยนผ้าอ้อม  

บุญตามองเขาที่ทำทุกอย่างๆคล่องแคล่วแล้วให้นึกชื่นชม เขาอุตสาห์แอบไปเรียนวิธีดูแลเด็กอ่อนตั้งแต่กลับมาจากภูเก็ตโดยที่ไม่ให้เธอรู้ เขาดูแลเธอกับลูกอย่างไม่เคยขาดตกบกพร่อง ผู้ชายคนนี้ทำให้เธอหลงรักเขาจนไม่มีที่ว่างไว้เผื่อใครจริงๆ  

พอเอาลูกนอนเสร็จคาร์ลอสก็กระโดดขึ้นเตียงมาหาเธอ พร้อมกับทำท่านับมือนับนิ้วจนเธอต้องขมวดคิ้วมองเขา  

" พี่กำลังนับอะไร "  

" กำลังนับดอกเบี้ย "  

" ดอกเบี้ย? .. อะไร "  

" ตั้งแต่ตอนท้อง 7 เดือนจนถึงตอนนี้ก็ประมาณ 5 เดือน " ยิ่งเขาพูดเธอก็ยิ่งไม่เข้าใจ มือหนาผลักเธอนอนลงก่อนจะขึ้นมาคร่อมตัวเธอไว้  

" แผลก็หายแล้ว อะไรๆก็หายแล้ว " เขาพูดยืดยานพร้อมกับส่งสายตามองสำรวจเธอไปทั่ว.. " จ่ายดอกจ่ายต้นมาซะดีๆ " พูดจบเขาก็ก้มลงจูบเธออยู่เนิ่นนาน 

" เดือนหนึ่งมีสามสิบเอ็ดวัน...เอ้า! ลดให้เหลือสามสิบวัน.. 30 คุณ 5 ก็เท่ากับ 150 วัน บวกดอก อีก 150 ก็เท่ากับ 300 พอดี... ฮื้มมม ตาอยากจ่ายยังไง? วันละ 5 ครั้งแต่จ่ายนานหน่อย หรือวันละ 10 ครั้ง จะได้หมดเร็วๆ? " บุญตาอ้าปากหวอมองเขา นี่เขาถึงขนาดคิดคำนวณเรื่องอย่างว่ากับเธอเลยรึ  

" คนเจ้าเลห์! " มือบางทุบไปที่แขนเขาอย่างหมั่นเขี้ยว  

" บวกค่าทุบอีกหนึ่ง..งั้นวันนี้ก็สิบเอ็ดครั้งละกัน " จากนั้นเขาก็จูบก็หอมไปทั่วจนเธอทนความจั๊กจี๋ไม่ไหวหัวเราะออกมา  

3 ปีต่อมา 

เธอที่ห่างหายจากการเรียนไปนานก็กลับมาลงเรียนใหม่เพราะลูกๆก็เริ่มโตและเลิกนมแม่แล้ว คุณแม่ก็สนับสนุนด้วยการช่วยเธอดูแลหลานๆเวลาเธอไปฝึกงานและไปเรียน เธอเองก็อยากเรียนให้มันจบๆไปเพราะเหลือแค่เทอมเดียว  

บุญตาที่เพิ่งเลิกเรียนกำลังเดินออกมาจากตึก ก็ต้องหยุดเดินเมื่อมีคนเรียก 

" พี่บุญตาครับๆ " เธอหันไปมองก็เห็นรุ่นน้องวิ่งเข้ามาหา จะว่ารุ่นน้องก็ไม่ใช่ เพราะเราเรียนชั้นเดียวกันเพียงแต่เขาอายุน้อยกว่าเธอเท่านั้น  

" มีอะไรหรือชิต " เธอหันไปถามชิตแต่เขากลับยืนยิ้มเขินให้เธอ 

" เอ่อ..คือผมจะชวนพี่ตาไปเลี้ยงฉลองกับพวกเราน่ะครับ "  

" ฉลอง? ฉลองอะไรจ๊ะ"  

" เอ่อ คือฉลองจบน่ะครับ เหลือแค่เดือนเดียวพวกเราก็จบแล้ว..พี่ไปกับพวกเราน่ะครับ " เธอที่กำลังจะปฏิเสธก็ถูกเสียงเหี่ยมของใครบางคนโพล่งดักขึ้น 

" เมียกูไม่ว่าง ผัวกับลูกรออยู่ที่บ้าน! " ไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นคาร์ลอส ทุกวันนี้เขาเป็นคนไปรับไปส่งเธอเอง เขาเดินมายืนข้างเธอก่อนจะรวบเอวเธอไปกอดไว้ จนเธอต้องรีบแกะมือเขาออกเพราะอายคน แต่มือตุ๊กแกของเขาก็ไม่ยอมปล่อย  

" เฮ้ย! ไคล์ให้มันน้อยๆหน่อยนี่มันในมหาลัย " อาจารย์ที่สนิทกับเขาเดินผ่านมาพอดี คาร์ลอสกล่าวสวัสดีอาจารย์ก่อนจะหันไปมองชิตที่ยืนหน้าซีดอยู่  

" ไม่ได้ครับอาจารย์ แถวนี้แมวขโมยมันเยอะ.. ครั้งนี้แค่เตือนครั้งหน้าใครกล้าเข้าใกล้เมียผมอีกอย่าหาว่าผมโหด " พูดจบเขาก็จูงมือเธอออกไปขึ้นรถ ส่วนเธอไม่รู้จะทำยังไงก็ได้แต่ก้มหน้าก้มตาเดินตามเขา อาย.. เธออายจริงๆ  

" ตาอย่าโกรธอย่างอลพี่เลยนะครับ " คาร์ลอสที่ตอนนี้ถูกทำโทษให้นอนข้างนอกก็ได้แต่ยืนเกาะประตูอ้อนวอนเธอ วันนี้พอขึ้นรถได้บุญตาก็ไม่มองไม่แม้แต่จะพูดกับเขา พอลงจากรถได้เธอก็หาว่าเขาทำเกินไป เธอบอกว่ารุ่นน้องแค่ชวนเธอไปฉลองจบและมันไม่ได้คิดอะไรกับเธอเหมือนอย่างที่เขาคิด และเธอก็กำลังจะปฏิเสธมัน แต่เขากลับไปต่อว่าแบบนั้นจนคนมองทั้งมหาลัย.. ไม่! เขาไม่ได้ทำเกินไป ผู้ชายด้วยกันมองก็รู้ว่ามันคิดอะไรอยู่ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่มีผู้ชายตามตอแยเธอ แต่เมียเขาเธอดันซื่อจนบื้อ เธอไม่เคยรับรู้ความรู้สึกของเด็กผู้ชายพวกนั้น พูดแล้วก็สงสารพวกมันที่มาหลงรักคนอย่างเธอ ขนาดเขายังต้องใช้เวลาตั้งนานกว่าเธอจะใจอ่อน 

" ให้พี่เข้าไปเถอะน่ะคนดี... พี่จะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว... ตาคร๊าาาบ.. ที่รัก..เมียจ๋าาา..ผัวขอโทษ "  

" ฮึ.. สมน้ำหน้า บอกแล้วไม่เชื่อว่าให้ลดให้เพลาลงบ้าง อย่าหึงอย่าหวงเขามากเกินไป " คาร์สันยืนมองลูกชายอ้อนเมียอย่างสมเพช ก็มันเล่นตามติดเขายิ่งกว่าเงาตามตัวยังไม่พอ นี่ถึงขนาดไปโวยวายในมหาลัย หนูบุญตาไม่ตบหัวให้ก็บุญแล้ว  

" คุณก็เหมือนกัน! เพราะลูกได้คุณมันถึงเป็นแบบนี้...คืนนี้คุณก็นอนข้างนอกกับลูกคุณแล้วกัน "  

" อ้าวเฮ้ย!.. วิมลเปิดประตูให้ผมที่รัก ผมไม่ได้สอนมันนะมันเป็นของมันเอง... โถ่ที่รักจ๋าเปิดประตูเถอะนะ "  

เคทเดินขึ้นบ้านมาก็เห็นผู้ชายสองคนของบ้านนี้เกาะประตูเรียกอ้อนให้เมียเปิดประตูให้แล้วก็ต้องส่ายหัว  

" พรืดดดด ฮ้าๆๆๆ น่าสมเพช " สองคนหันมามองเธอพร้อมกัน เคทเบ้ปากใส่พวกเขาแล้วสะบัดผมเดินเข้าห้องไป  

จบค่ะพี่น้อง ซวดๆ :)  

ขอบคุณสำหรับการติดตามน่ะค่ะ... กราบงามๆค่ะ  

ความคิดเห็น