MJ เมยัฟเฟราว์

สวัสดีรีดที่น่ารักทุกคน นิยายเรื่องนี้เป็นแนวโคแก่ หญ้าอ่อน ฝากกดไลค์ ติดต่ม คอมเม้นท์ด้วยนะคะ

1 เด็กน้อยคนหนึ่ง

ชื่อตอน : 1 เด็กน้อยคนหนึ่ง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ก.ค. 2562 23:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
1 เด็กน้อยคนหนึ่ง
แบบอักษร

"ชี...อีชี! " เสียงเรียกผู้เป็นป้าทำให้ ชีลุกขึ้นจากการนั่งล้างจาน รีบย้ายร่างเล็กวิ่งไปป้าทันที

 

ทันที่ร่างเล็กปรากฏตัวไม้กวาดถูกฟาดลงบนแผ่นหลังดังโดยที่ยังไม่มีคำพูดใดออกมา ร่างเล็กล้มลงบนพื้นร่างกายสั่นระริก ปากน้อยๆเม้มสนิทไม่ส่งเสียงร้องเพราะกลัวคนตรงหน้าจะโมโหไปมากกว่านี้ แม้กระทั่งน้ำตายังไม่กล้าไหลออกมา

 

เพี๊ยะ! ไม้กวาดถูกตีซ้ำ จนเธอต้องนอนราบกับพื้น...สายตามองเพียงปลายเท้าของป้าเท่านั้น

 

"นี่แกแอบขโมยขนมในตู้เย็นใช่ไหม เป็นเด็กเป็นเล็กหัดขโมย ฉันบอกแกแล้วไงว่าแกไม่มีสิทธิ์แตะต้องของพวกนี้" เสียงของป้าการด่า ดังลั่น...กระทั่งเสียงของลูกชายหัวแก้วหัวแหวนดังขึ้น

 

"แม่เสียงดังชาติจะอ่านหนังสือ" ชาติชายลูกชายหัวแก้วหัวแหวนวัยสิบหกปี มองน้องสาวด้วยความสงสารทันที่ได้ยินเสียง เขารีบลงมาช่วยทันที

 

ตั้งแต่แม่ของเด็กสาวเสียชีวิตไปเมื่อต้นปี เธอถูกส่งมาที่บ้านนี้ ไม่มีวันไหนที่แม่ของเขาจะไม่รังแกเด็กคนนี้

 

"นังชี มันขโมยขนมในตู้เย็น แม่ซื้อไว้ให้แกเลยนะ" มาลัยพ่นลมหายใจ มองเด็กสาวลูกครึ่งเกาหลีตรงหน้าราวกับโกรธแค้นกันมาสิบชาติ

 

"ถ้าเป็นเค้กชิฟฟ่อน ชาติเอามากินแล้วแม่ แม่ตีน้องทำไม" ชาติรีบลงจากบันไดมองร่างบางปลิวลมที่เงยหน้ามองมาทางเขา

 

มาลัยได้ยินว่าลูกชายเป็นคนกิน ก่อนจะทิ้งไม้กวาดทำเหมือนเรื่องราวทุกอย่างไม่เคยเกิดขึ้น ก่อนใช้เท้าสะกิดร่างบางให้ล้มก่อนจะเดินจากไป

 

"ชี เจ็บมากไหม" ชาติชายรู้สึกเสียใจที่ทำให้น้องสาวต้องเจ็บตัวเพราะตัวเอง

 

"จะ เจ็บค่ะ" ชี ร้องไห้ออกมาไร้เสียง...เธออายุสิบสามปี แม่เสียชีวิตกะทันหันทำให้ต้องมาอาศัยป้าอยู่ ร่างกายที่เคยอวบตามวัยซูบผอมลงเพราะอาหารที่ได้รับไม่เพียงพอ จากผิวที่ขาวกลายเป็นซีดเซียวไร้เลือดเข้าไปทุกวัน

 

"อย่าร้องเลย แม่ได้ยินจะถูกตีอีก" แม่ของขาติชายคือป้าแท้ๆของเธอ แต่เพราะเจ็บแค้นที่แม่ปล่อยให้ตัวเองท้องช่วงที่ไปทำงานที่เกาหลี อุ้มท้องกลับมาทำให้ทางบ้านเสียรายได้ ทุกคนที่นี่ไม่ต้อนรับเธอและแม่

 

ชีเก็บเสียงสะอื้นไว้...

 

ชาติชายสะท้อนในอก น้องสาวอยู่เยี่ยงทาส ไม่ได้ไปเรียนหนังสือเพราะแม่ของเขากลัวไม่มีคนทำงานบ้าน และกลัวภาระค่าใช้จ่ายที่มากขึ้นอีกเท่าตัว

 

"ไปเถอะ...ชี เชื่อพี่ อยู่ที่นี่มันก็ไม่ต่างจากนรก รอยไม้พวกนี้ไม่เคยหายเพราะถูกตีทุกวัน " ชาติชายไม่รู้ว่าควรช่วยเหลือเด็กสาวอย่างไร เขาเพิ่งจะสิบหกปีเท่านั้น

 

ชีส่ายหน้าน้อยๆ เม้มริมฝีปากสนิท...จะให้เธอไปไหน ข้างนอกเป็นยังไงเธอไม่เคยเรียนรู้ เด็กอายุสิบสามปีเต็มไม่กี่วันแบบเธอจะทำอะไรได้

 

"รอพี่ตรงนี้นะ" ชาติชายมองไปทางประตูบ้าน เห็นมารดาขับรถออกไปข้างนอกแล้ว ร่างเก้งก้างวิ่งขึ้นบันไดไป ก่อนจะลงมาพร้อมกระเป๋าเป้ใบน้อยยื่นให้เด็กสาว

 

"พี่ใส่ขนมไว้ ลูกอมในกระเป๋า ส่วนนี้เงินออมของพี่ ชีลองไปหาตำรวจนะเขาจะได้พาไปบ้านเด็กและสตรี" ชาติชายแนะนำน้องได้เพียงเท่านั้น ชีมองกระเป๋าใบนั้นในใจนึกกลัว

 

"รับไปสิ " ชาติชายยัดกระเป๋าใส่มือน้องสาว พร้อมถุงเงินเหรียญที่เขาอดออมไว้ แม้ไม่มากแต่ก็พอสำหรับค่ารถที่จะเดินทาง

 

"พี่ชาติ ชีไม่ไปได้ไหม หนูกลัว" เธอไม่มีญาติที่ไหนอีกแล้ว ในใจนึกหวาดหวั่นกับโลกภายนอก

 

"ไปซะ...ไม่กลัวเจ็บอีกหรือไง ?" ชาติชายเสียงสั่นเพราะใจกังวลแม่จะกลับมาก่อน ไม่แคล้วโดนตีอีกอย่างต้องสงสัย

 

ร่างเล็กกลืนน้ำลาย...กลัวสิ ไม่เคยมีคืนไหนที่เธอจะนอนหลับสบายสักครั้ง ร่างกายร้าวระบมจากการโดนตีทำให้แม้แต่จะขยับตัวยังลำบากเลย

 

"พี่จะให้แนนไปส่งที่สถานีตำรวจ พอไปถึงที่นั่นก็บอกว่าเป็นเด็กเร่ร่อนอะไรก็ได้" เด็กหนุ่มสิบหกคิดได้เพียงเท่านั้น เขาจะมีพละกำลังอะไรไปช่วยน้องตัวน้อย

 

ร่างเล็กรับกระเป๋ามา มือสั่นระริก...กระทั่งแฟนสาวของชาติชายมารอหน้าบ้าน ร่างเล็กซ้อนท่ายรถมอเตอร์ไซค์ออกไปจากบ้านที่เธออยู่มาตลอดหกเดือน ชีไม่หันไปมอง...เพราะไม่มีความทรงจำดีๆให้จดจำ ไร้ความผูกพันใดๆ ยกเว้นชาติชายที่ช่วยเหลือเธอในวันนี้

 

ชีมองสองข้างทางมีป่ารกทึบ มีเพียงถนนลาดยางสายยาวสีดำ กระทั่งรถมอเตอร์ไซต์จอดกลางทาง

 

"ลงไปสิ" แนนเห็นว่าไกลพอสมควรที่เด็กสาวจะกลับไปได้อีก ชีมองคนตรงหน้าด้วยความไม่เข้าใจ

 

"ฉันบอกให้ลงไป ไม่ได้ยินหรือไง'' แนนจำใจมาส่งน้องสาวนอกไส้ของแฟนหนุ่ม เพียงเพราะต้องการให้เด็กคนนี้ไปเสียที ทุกวันที่พบกันชาติชายพูดถึงแต่เด็กผอมกร่องตรงหน้า

 

ชีกระโดดลงอย่างว่าง่าย...แม่บอกว่าถ้าเราเป็นคนว่านอนสอนง่ายจะมีคนรักและเอ็นดู แต่เธอมาอยู่กับป้ามาหลายเดือน ป้าไม่เคยรักเธอเลย

 

หรือเธอทำอะไรผิดไป

 

มอเตอร์ไซค์ขับออกไปอย่างรวดเร็ว..ชีมองจนสุดสายตา มองไปรอบสองข้างทางที่ว่างเปล่าด้วยความหวาดหวั่น แม้อยากจะร้องไห้แต่กลัวจนแน่นออกไปหมด

 

มือน้อยไป แบกเป้ไว้แนบแน่น...ก่อนจะใช้เท้าน้อยๆ กับร่างกายมอมแมมของเธอเดินไปข้างหน้า

 

ฝากกดไลค์ ติดตาม คอมเม้นท์ด้วยนะคะ น้องชีไม่ได้รันทดขนาดนั้น เพราะน้องว่านอนสอนง่าย

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น