ขอบคุณทุกการสนับสนุนและกำลังใจค่ะ❤

ตอนที่ 32 my one and only

ชื่อตอน : ตอนที่ 32 my one and only

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 29.8k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 25 เม.ย. 2563 19:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 32 my one and only
แบบอักษร

บุญตาฟื้นขึ้นมาก็อยู่ที่โรงพยาบาลแล้ว ท้องที่ว่างเปล่าของเธอบ่งบอกว่าลูกไม่ได้อยู่กับเธอแล้ว แต่พอเธอถามใครก็ไม่มีคนตอบ จนเธอต้องพยายามเดินหาลูกกับคาร์ลอสเอง และในที่สุดเธอก็เจอเด็กฝาแฝดชายหญิงที่กำลังนอนอยู่ในตู้อบ บนตู้เขียนระบุชื่อของเธอกับคาร์ลอสเอาไว้ ใบหน้าจิ้มลิ้มดูละไม้คล้ายคลึงเขากับเธอ พวกเขาช่างน่ารักและบอบบาง แต่เพราะเกิดก่อนเวลากำหนดจึงทำให้เธอเข้าไปเยี่ยมพวกเขาไม่ได้ เธอเลยปล่อยให้พวกเขาอยู่ในความดูแลของหมอ แล้วออกเดินหาคาร์ลอสจนพบ เขานอนอยู่ในห้องไอซียู บนหัวถูกโพกด้วยผ้าพันแผล ตามลำตัวมีบาดแผลหลายที่ บนใบหน้ามีหน้ากากอ็อกซิเจนครอบอยู่  

" พี่อย่าเป็นอะไรไปนะคะ พี่ต้องตื่นมาหาตาหาลูก " บุญตาก้มลงกอดเขาไว้แน่น น้ำตาไหลออกมาจนเปียกเสื้อเขา แต่เขาก็ยังไม่ยอมขยับ 

" พี่รู้ไหมเราได้ลูกผู้ชายกับผู้หญิงด้วยล่ะ... พวกเขาหน้าตาคล้ายพี่มาก ผิวสีขาวออกแดงของพวกเขาช่างดูบอบบาง ตอนนี้พวกเขายังต้องอยู่ในตู้อบอยู่เพราะคลอดก่อนกำหนด พี่รีบฟื้นเร็วๆนะ ฟื้นขึ้นมาอยู่กับตากับลูก " เธอพูดไปเงยหน้ามองเขาไปเป็นพักๆเผื่อเขาจะฟื้นเมื่อได้ยินเสียงของเธอ  

" พี่รู้ไหมว่าตารักพี่มากเพียงใด ตาอาจจะไม่ค่อยได้บอกรักพี่เพราะตาคิดว่ามันไม่สำคัญเท่ากับการกระทำ แต่ตอนนี้และต่อจากนี้ไป ตาจะบอกรักพี่ทุกวัน พี่ต้องตื่นมาฟังตาบอกรักพี่นะคะ " บุญตาลุกขึ้นแล้วโน้มตัวลงไปจูบหน้าผากเขาเนิ่นนาน ก่อนจะเดินไปหยิบหนังสือมานั่งอ่านให้เขาฟัง  

ทุกวันเธอก็จะอยู่แค่สองที่ไม่ไปหาลูกก็จะมาอยู่กับเขาที่นี่ วันนี้เธอก็เตรียมหนังสือเพื่อมาอ่านให้เขาฟังเช่นเคย เธอเปิดหนังสือไปเจอกลอนหนึ่งบทที่ถูกเขียนแนบไว้ในนั้น แล้วหยิบมันขึ้นมาอ่านให้เขาฟัง 

He is the murmur of my heart  

Every little beat part by part,  

He is the echo in my mind  

Ever so sweet and ever so kind,  

He is the blood running through my veins  

Every little stabbing pain,  

He is the lungs that keep me breathing  

Enduring pain and grieving,  

He is my eyes that let in light  

And that pleasure me with many delights,  

He is the living soul within me  

The light that lets me see,  

He is…  

my one and only. 

เขาเป็นเสียงบ่นของหัวใจฉัน 

ทุกจังหวะที่เล็กน้อย ทีละส่วน 

เขาเป็นเสียงสะท้อนในใจของฉัน 

เป็นสิ่งที่แสนหวานและอบอุุ่น 

เขาคือเลือดที่ไหลผ่านเส้นเลือดของฉัน 

แม้โดนทิ่มเล็กน้อยให้ความเจ็บปวด 

เขาเป็นปอดที่ทำให้ฉันหายใจ 

ที่ทนต่อความเจ็บปวดและความโศกเศร้า 

เขาคือดวงตาของฉันที่ให้แสงสว่าง 

และนั่นก็ทำให้ฉันมีความสุขมากมาย 

เขาคือวิญญาณที่มีชีวิตอยู่ภายในตัวฉัน 

คือแสงที่ทำให้ฉันมองเห็น 

เขาคือ…หนึ่งเดียวของฉัน 

" เมื่อไหร่พี่ถึงจะฟื้น นี่มันก็นานหลายอาทิตย์แล้ว..." ร่างบางชะงักงันเมื่อนึกอะไรขึ้นได้... หลายอาทิตย์? เธออยู่ที่นี่กับเขาและลูกมาหลายอาทิตย์แล้ว แต่เธอยังไม่เคยเห็นครอบครัวเขามาเยี่ยมพวกเธอเลย เธอพูดกับใครก็ไม่เคยมีคนตอบ...ข้าวน้ำเธอก็ไม่เคยได้กิน นี่มันเกิดอะไรขึ้น? ความกลัววิ่งเข้าสู่จิตใจ  

ดวงตาคู่สวยหันไปมองสามีที่นอนอยู่บนเตียง แต่แล้วภาพของเขาที่เธอเฝ้ามองตลอดหลายอาทิตย์ที่ผ่านมาก็ค่อยๆจางหายไป  

" ไม่ๆๆๆๆ อย่าเอาเขาไป! " บุญตาเหมือนคนเป็นบ้าสติแตก วิ่งตามหาคาร์ลอสไปทั่วห้อง ก่อนที่จะวิ่งไปหาลูก แต่พอเธอไปถึง ลูกๆของเธอก็หายวับไปกับตาเหมือนกัน  

บุญตาควบคุมสติตัวเองไม่ได้ ยืนร้องไห้ฟูมฟายทุบกระจกหวังจะเข้าไปในห้องเด็กอ่อน แต่ทุบยังไงเธอก็เข้าไปไม่ได้ ใจดวงน้อยแทบขาดเมื่อเห็นพวกเขาหายไปต่อหน้าต่อตา  

" ตาครับ..ที่รักอย่าร้องไห้..ได้โปรดตื่นขึ้นมาหาพี่กับลูก" เสียงสะอื้นไห้ของคาร์ลอสดังมาเข้าหู บุญตามองหาเจ้าของเสียงแต่ไม่พบ  

" ฟื้นเถอะนะที่รัก พี่รอตาฟื้นจนใจจะขาดอยู่แล้ว " เสียงของคาร์ลอสดังขึ้นอีกครั้ง ร่างบางรีบลุกวิ่งออกตามหาเขาไปทั่วแต่หายังไงก็ไม่พบ ได้ยินแต่เสียงที่เขาเรียกเขาคุยกับเธออยู่ข้างหู  

" พี่ไคล์... ตารักพี่ ตาคิดถึงพี่ ช่วยตาด้วย " บุญตาตะโกนสุดเสียง ไม่นานภาพทุกอย่างตรงหน้าก็เปลี่ยนไป  

บุญตายืนตาโตมองตัวเองที่นอนอยู่บนเตียงอย่างตกใจและสับสน ข้างเตียงนั้นมีคาร์ลอสที่ตอนนี้หนวดเครารกครึ้มนั่งพูดคุยกับเธออยู่ ไม่นานร่างของเธอที่นอนอยู่บนเตียงก็กระตุกเกร็งจนคาร์ลอสร้องลั่นให้หมอช่วย  

บุญตายืนร้องห่มร้องไห้ดูพวกหมอและพยาบาลพยายามปั๊มหัวใจให้ตัวเอง แต่อยู่ดีๆเธอก็เหมือนถูกดูดเข้าไปในร่างของตัวเองที่นอนอยู่บนเตียง 

ความคิดเห็น