เรือนดาหลา

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 5 : การพบกันอีกครั้ง (1)

ชื่อตอน : ตอนที่ 5 : การพบกันอีกครั้ง (1)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ลึกลับ,สืบสวน สอบสวน

คนเข้าชมทั้งหมด : 24

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ก.ค. 2562 12:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 5 : การพบกันอีกครั้ง (1)
แบบอักษร

ตอนที่ 5 

ภายใต้แสงไฟสลัวยามค่ำคืนของร้านอาหารกึ่งผับ เจ้าของร่างอ้อนแอ้นในเดรสสายเดี่ยวลูกไม้สีชมพูกวาดดวงตาคู่หวานมองรอบกาย สลับดูนาฬิกาบนข้อมือเป็นพักๆ  

เกศรินรู้สึกหงุดหงิดกับการรอคอย และปัญหาที่ว่าจะเจอมิตรทางธุรกิจของแองเจโลได้อย่างไร เมื่อเจ้าตัวขอให้มารอพบชายหนุ่มโดยไม่ได้นัดหมาย บอกแค่ว่าเขาจะมานั่งซดเหล้าย้อมใจในร้านนี้ทุกๆสิ้นเดือน พ่วงข้ออ้างว่าหล่อนเป็นคนเคยรู้จัก คงเข้าถึงชายคนนี้ได้ไม่ยาก

ว่ากันง่ายๆ ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของตระกูล ‘พันธวงศ์’ ทายาทโรงแรมห้าดาวที่มีสาขาทั้งในเมืองไทยและเอเชียอาคเนย์ เป็นพี่ชายต่างสายเลือดของด็อกเตอร์สาวไฮโซ เพื่อนรักเกศรินผู้กำลังนอนเป็นผักอยู่ในโรงพยาบาล

และถ้าจะให้พูดถึงวีรกรรมความชั่วร้ายของหมอนี่ เล่ากันสามวันคงไม่จบ..

คิ้วเรียวสวยขมวดกันยุ่ง หน้าบาร์เครื่องดื่มที่มีบาร์เทนเดอร์หนุ่มคอยบริการค็อกเทลรสชาติดีไม่ขาด ก่อนที่โทรศัพท์ในกระเป๋าสะพายใบโปรดจะถูกควานหา ด้วยความตั้งใจว่าจะโทรถามเพื่อนสาวให้มันรู้ไป

แต่ยัยวีเนี่ยนะ! จะยอมช่วย

คิดแย้งในหัว มือเรียวหยุดการกระทำ ชะงักนิ่งไปเสียอย่างนั้น ยามนึกถึงเรื่องราวเมื่อสามปีก่อน หลังด็อกเตอร์สาวคนสวยหอบหัวใจบอบช้ำกลับจากสหรัฐฯมา ต่อให้เป็นเพื่อนรักอย่างเกศริน คดีใหญ่ที่นายชานนท์สร้างเอาไว้ไม่น่าทำให้หล่อนยอมเจรจากับเจ้าตัว

คงต้องนั่งรอต่อไปสินะ...

      เสียงถอนใจหายหนักๆหลุดออกจากเรียวปากคู่งามที่ถูกแต่งแต้มด้วยสีแดงสดสวยสะดุดตา ขณะยกแก้วน้ำสีอำพันขึ้นจิบ ทันใดนั้นเอง เก้าอี้ตัวข้างกายก็ถูกเติมเต็มด้วยชายร่างสูงใหญ่

      ไมค์แอบสะกดรอยตามนักข่าวสาวมาหลายวันตามคำสั่งของอีริค ด้วยเหตุว่าหล่อนกุมข้อมูลสำคัญบางอย่างของทางการ อันเกี่ยวข้องกับแองเจโล เฮมิลตัน

“มีธุระอะไรกับฉันคะ? มิสเตอร์แอนเดอร์สัน” เกศรินเป็นฝ่ายถามขึ้นก่อนที่อีกคนจะได้เอ่ยคำทักทาย หล่อนไม่นึกไม่ฝันเลยว่าจะมีโอกาสได้พบเขาอีกครั้ง

แน่ว่าไมค์นั้นพูดไทยได้เพราะมีอดีตแฟนสาวคอยสอน เขาโต้ตอบอีกฝ่ายด้วยภาษาไทยสำเนียงแปร่งๆสไตล์ชาวต่างชาติ “ผมมารอคน อืม.. อาจจะเป็นคนคนเดียวกันกับที่คุณกำลังรอ”

“ถ้าฉันกำลังรอแฟนเก่าคุณ แน่ใจหรือว่าอยากเจอเธอ? ดร.นวีนา.. เอ.. ไม่แน่ใจว่าชื่อนี้คุ้นหูคุณบ้างหรือเปล่า”

ไม่แปลกที่เกศรินจะรู้เรื่องราวทั้งหมด ในเมื่อหล่อนเป็นเพื่อนสนิทกับนวีนามาตั้งแต่สมัยตามเก็บภาพคนดังเป็นงานอดิเรก หล่อนรู้ด้วยซ้ำว่าเขาคอยหนีหน้าใครมาตลอดหลายปีที่ผ่านมา “ผมว่าเรามีเรื่องต้องคุยกันเยอะแยะเลยนะ คุณปาปาราซซี่สาว”

“ตอนนี้ฉันเป็นนักข่าว กรุณาใช้ภาษาไทยให้มันถูกต้อง และต่อให้ฉันเคยเป็นปาปาราซซี่ มันก็ทำให้ฉันได้รู้จักผู้หญิงดีๆคนหนึ่ง ฉันมั่นใจว่าเป็นเพื่อนที่ดีเสมอต้นเสมอปลายละกัน”

แววตาคู่สีฟ้าครามสั่นไหวคล้ายต้องการประท้วงออกมาเป็นคำพูด ไม่เร็วไปกว่าเรียวปากคู่งาม “คุณล่ะ? ทำไมวันนี้ไม่ปลอมตัวเป็นหนุ่มอาหรับหน้าตาโง่ๆล่ะคะ ฉันแนะนำนะ คราวหน้าลองปลอมเป็นผู้หญิงดู ท่าจะมีคุณสมบัติมากพอ แค่เดินหน้าไปหาเพื่อนฉันตรงๆยังไม่กล้า แล้วนี่แองเจโลกับอีริคห้ามไม่ให้คุณไปยุ่งกับชานนท์ไม่ใช่หรือ?”

ไม่ต่างอะไรจากหมัดหนักๆ! แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้น ไมค์ยังคงท่าทีไม่รู้ร้อนรู้หนาวกับท่าทีข่มขู่ “ใครบอกคุณว่าผมมาหาไอ้ชานนท์”

“คุณจะมาหาใครมันก็เรื่องของคุณ ไม่ใช่ธุระของฉัน ขอตัวนะคะ” แล้วลุกพรวดจากที่นั่ง พร้อมกันกับที่ก้าวสั้นๆของชายสูงชะรูดเกือบหนึ่งร้อยแปดสิบแปดเซนติเมตรขวางไว้

“จะรีบไปไหน?”

“ไม่ใช่เรื่องของคุณ หลบไป” มือเรียวยกขึ้นผลักอกแกร่งเต็มแรง ทว่าแรงอันน้อยนิดของผู้หญิงตัวเล็กๆคงทำได้แค่สะกิด เสียงหวานย้ำหนักแน่น

“หลบไป”

“เห็นทีว่าผมจะทำไม่ได้ ผมมารับคุณกลับบ้านด้วยกันต่างหาก ยาหยี” สิ้นคำ ข้อมือเรียวก็ถูกดึงอย่างถือวิสาสะ โดยที่ฝ่ายชายไม่จำเป็นต้องใช้พละกำลังมากมาย

ไมค์สามารถพาสาวร่างเล็กย่ำส้นสูงสามนิ้วตามเขาไปแต่โดยดี เพราะด้วยอาชีพการงานของนักข่าวสาวบวกกับใบหน้าหล่อเหลาระดับพระเอกฮอลลีวู้ด เกศรินฉลาดพอที่จะรู้ว่าหล่อนอาจตกเป็นข่าวซุบซิบคนดังมากกว่าหน้าข่าวอาชญากรรม หล่อนทำได้เพียงพยายามแกะมือหนาออกด้วยปลายเล็บคม แม้ว่ามันไม่เป็นผล ไม่ต่างอะไรจากรอยข่วนของลูกแมวตัวเล็กๆ

กระทั่งปลายเท้าหนาหยุดลงหน้าสปอร์ตคาร์คันหรูสีดำสนิท ด้านหลังลานจอดรถของร้านอาหาร หญิงสาวรวบรวมแรงทั้งหมดที่มีสลัดมือหนาดื้อดึง “ปล่อยฉัน!”

และอาจเป็นเพราะกำลังโมโหจนตัวสั่น เกศรินพยายามผ่อนลมหายใจออก ขณะช้อนคอมองเขาอย่างเอาเรื่อง “คุณต้องการอะไรไม่ทราบ?”

“ผมแค่จะพาคุณไปที่เงียบๆ โรแมนติก เปิดใจคุยกันแบบอเมริกันสไตล์ แค่นั้นเอง”

“ขอโทษนะ ฉันไม่ใช่ไอ้กัน และที่นี่เมืองไทย! ฉันไม่มีธุระอะไรกับคุณทั้งนั้น”

“แต่ผมมี..” 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}