บ่ายสอง
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 23 อยากทำไร่ลุงก็เปย์ได้

ชื่อตอน : ตอนที่ 23 อยากทำไร่ลุงก็เปย์ได้

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.6k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ก.ค. 2562 02:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 23 อยากทำไร่ลุงก็เปย์ได้
แบบอักษร

      เนื่องจากว่าวันนี้ไปโบสถ์กันตั้งแต่เช้า ปีศาจที่ปกติไม่ค่อยได้หลับได้นอนจึงมีเวลาว่างเหลือเฟือ และเพราะว่ามีเวลามีอาจึงรู้สึกผิดปกติกับตัวเอง โดยทั่วไปแล้วเธอเป็นคนกินข้าวครบ 3 มื้อเพราะแม่ลิซ่าค่อนข้างเคร่งเรื่องนี้กับเธอ แต่ทว่าเธอกลับไม่ค่อยรู้สึกหิวเท่าไหร่ พอตอนนอนเธอหลับเพียง 2-3 ชั่วโมงก็เต็มอิ่มเสียอย่างนั้น ที่สำคัญสองคืนมานี้ตอนที่เธอหลับเธอดันฝันประหลาดขึ้นมา

           ในฝันนั้นเธอฝันเห็นหนุ่มสาวคู่หนึ่ง ผู้ชายเป็นมาเฟียโหดที่ฆ่าคนเล่นเหมือนผักปลา ส่วนผู้หญิงเป็นลูกสาวชาวไร่ในเขตทางเหนือ เธอจำได้อย่างรางเลือนว่ามาเฟียคนนั้นน่าจะชื่อโจเซฟ ส่วนผู้หญิงชื่อดาน่า

           ช่วงแรกที่เธอฝัน เธอก็เข้าใจว่าเดี๋ยวมันก็ผ่านไป ทว่าคืนแรกฝันคืนที่สองก็ยังฝัน มันเหมือนจริงจนเธอรู้ว่าโจเซฟคนนั้นเผด็จการและเอาแต่ใจขนาดไหน เขาตามเกาะติดดาน่าแถมยังหึงหวงเป็นบ้าเป็นหลัง การพบกันของพวกเขาไม่น่าประทับใจนัก แต่เธอเดาว่ามันเป็นรักแรกพบของโจเซฟเลยเชียวล่ะ

เพียงแต่ยามเมื่อเธอเห็นโจเซฟ หัวใจเธอกลับเต้นแรงและเต็มไปด้วยความรู้สึกโหยหาแสนคิดถึง จริงอยู่ว่าการคิดไม่ซื่อกับผู้ชายคนอื่นเป็นเรื่องน่ารังเกียจ ต่อให้ผู้ชายคนนั้นจะอยู่แค่ในฝันก็เถอะ แต่ทั้งใบหน้าและน้ำเสียงของโจเซฟมันคุ้นเหมือนกับว่าเธอรู้จักเขามานานแสนนาน

           “ทำไมนั่งเหม่อล่ะ” ลีโอเดินมาถามสาวน้อยของเขาที่ตั้งแต่ได้ตีตราจองความรู้สึกเป็นเจ้าข้าวเจ้าของก็ยิ่งเพิ่มขึ้น ทุกวันนี้นักศึกษาสาวขาดทุนการเรียนโทรหาเขาจ้าละหวั่นเพราะไม่มีเงินจ่ายค่าชีทและปากกา แต่ทว่าเขาคงต้องใจร้ายสักหน่อยตรงที่ต้องส่ายหน้าปฏิเสธไปคนแล้วคนเล่า เพราะลีโอคนใหม่ใส่ใจหลานรักแค่คนเดียวเท่านั้น

           “เบื่อนี่คะ” มีอาถอนหายใจ เมื่อก่อนเธอเห็นพ่อและพี่ๆ เล่นกันไร้สาระก็ไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่ตั้งแต่เธอเรียนจบมางานการก็ไม่ได้ทำ บวชก็ไม่ได้บวช สุดท้ายมานั่งหายใจทิ้งไปวันๆ แบบนี้ก็พอจะเข้าใจพวกเขาอยู่บ้าง เธอแค่ไม่กี่วันก็รู้สึกเหมือนจะเหี่ยวเฉา แต่ทว่าปีศาจบ้านนี้กลับอยู่มาเป็นสิบเป็นร้อยปีแบบเรื่อยเปื่อยเอามากๆ

           “แล้วอยากทำอะไร” ดวงตาของลีโออ่อนแสงลง แค่ไม่กี่วันเธอก็เบื่อแล้ว แบบนี้อีกร้อยปีเธอจะทำยังไงเล่า

           “บวชชี”  น้ำเสียงของมีอาเอ่ยออกมาอย่างไม่แน่ใจนัก

           ลีโอหยิกแก้มนุ่มแรงๆ ทีหนึ่งก่อนจะพูด “ฝันไปเหอะ”

           “เจ็บนะคะ!” หญิงสาวปัดมือเขาออกพลางลูบแก้มแดงๆ ของตัวเอง

           “เอาใหม่ อยากทำอะไร” สิงโตหนุ่มยังคงไม่ยอมแพ้

           “ทำสวนเล็กๆ ได้ไหมคะ?” เธอเห็นดาน่าทำในฝัน แต่ของดาน่ามันเป็นไร่ขนาดใหญ่ที่มีทั้งฟาร์มม้าและวัวอยู่ด้วย

           “นึกว่าจะตอบอยากเป็นเมียลุงเสียอีก แต่ก็พอรับได้กว่าบวชชีล่ะนะ” ลีโอเบ้ปาก “ว่าแต่ทำไมจู่ๆ อยากจะทำขึ้นมาล่ะ”

           “เห็นดาน่าทำแล้วดูน่าสนุกดีค่ะ”

           “ดาน่า?” เขารู้จักเพื่อนหลานสาวทุกคน และแน่ใจว่าไม่มีชื่อดาน่าอย่างแน่นอน

         “เพื่อนมีอาในฝัน” เด็กสาวไม่ปิดบัง

           “มนุษย์นี่ช่างไร้สาระ” ลีโอโยกหัวเล็กๆ ไปมา

           มีอาหัวเราะเสียงใส จู่ๆ ความรู้สึกถึงวันเก่าๆ ก็กลับมา แบบลุงลีโอที่เป็นลุงลีโอแสนใจดี เขาเป็นเหมือนชายหนุ่มในฤดูฝน ที่ยามเกิดพายุก็รุนแรงจนใครก็คว้าไม่อยู่ แต่สำหรับเธอเขาเหมือนสายฝนในหน้าแล้ง เขาอุ้มชูเธอทั้งๆ ที่จะทิ้งเธอเอาไว้ก็ได้ เขาให้ความหวังให้อนาคตและเลี้ยงดูเธอมาอย่างดี สายฝนอย่างเขาตกต้องชโลมเมล็ดพันธุ์ข้างทางอย่างเธอจนเติบใหญ่ และเธอชอบหน้าฝนที่สุด

           “ปลูกหลังปราสาทดีไหม ที่ตั้งกว้างเดี๋ยวซื้อรถไถให้แง้นทำแปลงผักให้ ว่าแต่จะปลูกอะไร” ลีโออดีตนักรักสายเปย์ก็ยังคงเปย์เก่งอยู่เสมอ ปลูกผักแปลงสองแปลงเขาก็ซื้อรถไถมาเสียเลย

           “ต้องขนาดนั้นเลยหรือคะ?”

           “ลุงไม่ไปขุดดินให้หรอกนะ ซื้อรถไถ รถเกี่ยวแล้วมันต้องใช้อะไรอีกไหม ลุงไม่เคยปลูกต้นไม้”

           มีอาย่นจมูก เธอก็รู้อยู่หรอกว่าลุงลีโอช่างสำอางแถมยังไว้ตัวนิดๆ เขาเหมือน... มีอาหยุดชะงักความคิดของตัวเอง เมื่อจู่ๆ เธอก็ดันไปยกโจเซฟมาเปรียบเทียบกับลีโอเสียได้ ในฝันโจเซฟก็เป็นชายหนุ่มที่แม้จีบสาวชาวไร่ แต่ทว่าเขาไม่เคยขุดดิน แค่จับจอบยังอิดออดด้วยซ้ำ

            “อ๋อ...ต้องมีโรงสีกับเครื่องสีข้าวด้วยนี่” ลีโอผู้ที่ไปคล้ายโจเซฟอย่างไม่ได้ตั้งใจพูดขึ้นขัดความคิดมีอา ในมือเขามีโทรศัพท์มือถือเครื่องบางที่เปิดหน้าเว็บโดยใช้คำง่ายๆ ค้นหาเช่นว่าเครื่องจักรในการเกษตร เพราะเขาเข้าใจว่าการใช้เครื่องจักรก็ต้องทุ่นแรงมนุษย์อยู่แล้ว เขาไม่อยากให้เมียเหนื่อย เอาเป็นว่าอะไรซื้อได้ก็ซื้อ

           “มีอาไม่ได้จะทำนานะคะ”

           “เหรอ...ต้องมีสิบล้อด้วยเปล่า แบบว่าเอาไว้ขนผลผลิตไปขาย” เขาไม่ย่อท้อในการเอาใจมีอาเลยสักนิด ถึงแม้เขาไม่ชอบเรื่องทำนองนี้ แต่เขาก็อยากให้เธอรู้ว่าเขาสนับสนุนเธอในทุกเรื่อง...ยกเว้นเรื่องบวชชี

           “ไม่ต้องค่ะ” มีอาจะร้องไห้ เธอไม่คิดว่าการหาอะไรทำฆ่าเวลาจะยุ่งยากขนาดนี้ “มีอาไม่ได้ทำเป็นพันๆ ไร่อย่างดาน่าสักหน่อย”

           “แค่คนที่ฝันถึงทำไมถึง...”  ลีโอชะงักก่อนดวงตาคมๆ จะเบิกกว้าง “ฝัน!! มีอาฝันเหรอ?”

           “ค่ะ” มีอาพยักหน้าอย่างงงๆ

“จะฝันได้ยังไง!?”

“แล้วทำไมจะฝันไม่ได้ล่ะคะ ปกติของมนุษย์นี่”

“ก็มีอาไม่ชะ...” สิงโตหนุ่มผู้มีชนักติดหลังหลายเรื่องอ้าปากพะงาบๆ เขาจะบอกเธอตอนนี้ดีไหมนะว่าเธอไม่ใช่มนุษย์แล้ว เธอกำลังจะเป็นปีศาจอย่างช้าๆ ด้วยคำสัญญาเลือด เป็นเจ้าสาวของปีศาจ เป็นของลีโอปีศาจราคะคนนี้ เธอตายเขาตาย เธอหนีไปสุดขอบโลกเขาก็จะตามหาเธอได้เพียงชั่วพริบตา

“ไม่อะไรคะ? แล้วลุงลีโอไม่เคยฝันหรือไง” มีอาไม่รู้สึกถึงความผิดปกติ

“ปีศาจเขาไม่ฝันกันหรอก” เพราะแบบนั้นเขาถึงตกใจที่เธอฝันไง จะว่าทำสัญญาไม่สำเร็จก็ไม่ใช่ บอกได้เลยว่าคืนนั้นเขาเน้นทุกขั้นตอน

“เสน่ห์ของมนุษย์มันอยู่ตรงนี้แหละค่ะ อย่างน้อยเวลาตกใจหรือกลัวผีมันก็สนุกตอนดูหนังสยองขวัญนะคะ ความอ่อนไหวของมนุษย์อาจมีมากกว่าปีศาจนะ” มีอาถูกปีศาจเลี้ยงมาทั้งชีวิตไม่เคยเห็นพวกเขากลัวอะไรเลย

“พ่อมาร์กกลัวผีนะ ถึงจะกลัวแบบตอแหลให้แม่ลิซ่าดูแต่ก็ตกใจเนียนดีออก อีกอย่าง...” ลีโอก้มลงไปกระซิบชิดใบหูเล็กอย่างกับว่ามันเป็นความลับนักหนา “พ่อวินเซนต์กลัวเต่า”

“ไม่จริงน่า” มีอาอ้าปากค้างตาเบิกโพลงอย่างกับรู้ความลับวันสิ้นโลก

“จริง...ลองถามแม่ลิซ่าดูสิ ว่าแต่ถ้าครั้งหน้ามีอาฝันก็เล่าให้ลุงฟังบ้างสิ”

“ทำไมล่ะคะ?”

“ก็มีอาบอกว่าความฝันคือเสน่ห์อย่างหนึ่งของการเป็นมนุษย์ไม่ใช่เหรอ ลุงอยากฟังบ้างเฉยๆ”

ดวงตาของมีอาฉายแววสงสารขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ เพราะเข้าใจว่าลุงลีโอของเธอคงอยากสัมผัสความรู้สึกเฉกเช่นมนุษย์บ้าง

มีอาจะทำสวนเรื่องนี้รู้ถึงหูทุกคนในปราสาทอย่างรวดเร็วซึ่งฟอลคอนกระตือรือร้นอย่างมากเพราะเขาอยากซิ่งรถไถมานานแล้ว

“พี่ลีโอขอตังค์หน่อยผมจะไปถอยรถไถป้ายแดง” ฟอลคอนแบมือขอเงินพี่ชาย

“เอารถแบคโฮตักดินด้วยนะ เผื่อขุดหลุมยอดเมล็ดพันธุ์ไง” โดเบอร์ยกมือเสนอ

“เอารถสิบล้อมาคอยดั๊มพ์ดินกลบหลุมยอดเมล็ดด้วยนะ” อลาสกันแทบหางกระดิกเพราะในที่สุดก็มีอย่างอื่นให้ทำนอกจากซิ่งรถเสียที

“พวกนายคิดว่าการขุดหลุมยอดเมล็ดมันต้องขนาดเท่าไหร่กัน” เซลีนถามอย่างทึ่งๆ จะโง่ก็ขอให้มันมีขอบเขตหน่อยไม่ได้เหรอ เธอยังจะอายแทนแล้ว ไม่ใช่ว่าเชื้อโง่เป็นโรคติดต่อนะ เพราะตอนนี้เธอรู้สึกว่าสมองตัวเองทำงานช้าลง

“มีอายังไม่ได้ตัดสินใจอะไรหรอกค่ะ แค่พูดว่าอยากทำ” มีอารู้สึกว่าเรื่องมันจะไปกันใหญ่

“ไม่ได้นะ!!” ฟอลคอนผุดลุกก่อนจะโก่งคอตะโกนดังลั่นปราสาท “พี่ควีน!! มีอาอยากทำสวนหรือทำไร่ล่ะ พี่มีความคิดอะไรเจ๋งๆ ไหม”

สิ้นเสียงดังลั่นแสบแก้วหูของฟอลคอนไม่นาน ควีนนี่ก็เดินลงบันไดมาหาหนุ่มสาวที่ชุมนุมกันอยู่ เธอเดินมาจ้องหน้ามีอานิ่งๆ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงทื่อโทนเดียว “ข้าวโพดหวานสิ พี่ชอบกิน”

“....ค่ะ” มีอานิ่งไปนานก่อนจะพยักหน้าตอบ เคยมีใครปฏิเสธพี่ควีนได้ที่ไหนกัน “ตะ...แต่เราไม่รู้อะไรสักอย่างเลยนะคะ พ่ออีธานคนอเนกประสงค์ก็ไม่อยู่”

“โทรตามสิ” ควีนนี่ล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาก่อนจะกดอะไรหยุกหยิก ตามด้วยลีโอที่ผวามาแย่งมือถือของน้องสาวเอาไว้แล้วส่ายหน้ารัวๆ  

“20 เหรียญห้ามให้พ่อกลับตอนนี้” เขากระซิบ

ควีนนี่แบมือตรงหน้าพี่ชายเป็นสัญญาณว่าเธอตกลงรับข้อเสนอ

ลีโอควักเงินจ่ายน้องสาวทันที แถมให้ทิปเพิ่มอีก 20 อีกต่างหาก เสีย 40 เหรียญแต่รอดตายนับว่าคุ้ม

“ไม่ไกลมีงานเกษตรแฟร์กับของพื้นบ้าน” ควีนนี่ยัดเงินไว้ในอกเสื้อก่อนกระตุกยิ้มทีหนึ่งเมื่อเห็นสีหน้าลีโอ เธอไม่ได้โทรหาพ่อเสียหน่อย แค่หางานที่จะขายเมล็ดพันธุ์หรือสถานที่ที่เต็มไปด้วยข้อมูลของคนทำเกษตรเท่านั้น สิงโตตัวนี้ดันตื่นตูมไปเอง

“เอาคืนมา 20” ลีโอกัดฟัน เงินไม่ใช่เรื่องสำคัญ แต่เสียท่านี่จะต้องไม่แพ้ให้น้องสาวอีก

“คราวนี้โทรจริงแน่” ควีนนี่เองก็ไม่ยอมเช่นกัน

“เอาไปอีก 20 แล้วลืมเรื่องนี้ซะ” สุดท้ายวันนี้ลีโอก็เสียไปถึง 60 ให้ควีนนี่ด้วยคำพูดไม่กี่ประโยค

สายตาเวทนาปนสมเพชพุ่งแทงใส่แผ่นหลังลีโอจนเลือดซิบ โดยเฉพาะสองหมาแฝดที่ส่งให้มากเป็นพิเศษ อันที่จริงเขาก็ว่าพวกเขาโง่มากอยู่แล้วนะ แต่ไม่คิดว่าพี่ลีโอจะโง่ขนาดนี้

---- 

อย่างบ่ายต้องมี NC outdoor ใช่มะ ตอนหน้ามา อิอิ 

ความคิดเห็น