Tar

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ดีได้ร้ายเป็น!!~~

ชื่อตอน : ดีได้ร้ายเป็น!!~~

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 711

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ก.ค. 2562 01:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ดีได้ร้ายเป็น!!~~
แบบอักษร

ตืดดดดด ตืดดดดดด

"ใครอีกเนี่ย" วันงัวเงียขค้นมาเเต่เช้าก็โทรศัพท์ราคาเเพงมันสั่นอยู่ใกล้ๆหูนี่ไง ติ๊ด ฉันกดรับสายอย่างไม่เต็มใจนัก

"ฮัลโหล"

(ขอคุยด้วยหน่อย) เป็นเสียงผู้หญิงเเทรกออกมา พอมองไปที่หน้าจอ 'pocket'

"เรื่อง?"

"เรื่องพี่พีเค"

"ฉันหมายถึงเรื่องอะไรฉันต้องฟังเธอ เเค่นี้จะนอน!" ฉันกดตัดสายไปอย่างขุ่นมัว นี่เขาให้ผู้หญิงจับโทรศัพท์ขนาดนี้เลยหรอ เเล้วทีฉันนะ อย่างกะจะไปเเอบเอาอะไรจากเขางั้นเเหละ

ติ๊ง!! เสียงใลน์ดังขึ้นอีก พอหยิบขึ้นมาดู 'เเองจี้เบบี๋' ชื้อใลน์บ้านนอกชะมัด

(ฉันต้องการคุยกับเธอ)

"เรื่องของเธอ ฉันไม่อยากคุย"

(ออกมาหาฉันที่มอ หลังตึกนิเทศ หรือเธอไม่กล้ามา)

"อย่ามาท้าฉัน ถ้ายังอยากได้เบี้ยเลี้ยงผู้สูงอายุ"

(งั้นก็ตามนั้น)

"กี่โมงว่ามา" ฉันรับคำขแงยัยนั่นไปอบ่างไม่สบอารมณ์ ว้อนเองนะ เเม่จะจัดให้

( 4โมงเย็น)

"ตามนั้น" ติ๊ด ฉันนี่เป็นมือวางอันดับหนึ่งอยู่เเล้ว

 

16.00 น. ณหลังตึกนิเทศ

"นี่คือหลอกฉันมาหรอ" พอเดินมาหลังตึกคือเเบบว่ไม่ทีเเม้เเต่มดเดินผ่านอะ เงียบมาก เเล้วคือพึ้งนึกได้ว่าคุยที่เเบบนี้เพื่ออะไร ที่สบายๆในห้างอะไรก็ว่าไป เเต่นี่หลังตึกนะ ยัยนี่มันพิลึก

"มาเเล้วหรอนินิว" เสียงที่ฉันเกลียดดังเเว่วมาที่ข้างหลัง พอหันไปก็เป็นนางที่ยืนยิ้มให้ฉันอยู่

"รีบว่ามาเวลาฉันมีค่า"

"เเล้วพี่พีเคไม่มีค่าหรอ" ยัยนั่นย้อนฉัน

"ต้องการอะไรว่ามา เเต่ถ้าจะบอกให้ฉันเลิกยุ่งกับเขา เลิกคิดได้เลย รอเเม่เธอมีผัวอีกคนก่อน"

"อย่าพาดพิงถึงเเม่ฉันนะ"

"แล้วจะทำไม" ยัยนั่ยชักสีหน้าใส่ฉันฉันจึงเดินเข้าไปประชันหน้ากัน

"อย่างเธอมันก็ดีเเต่ใช้กำลังกดคนอื่นเขา

เเบบนี้ไงพ่อถึงห้ามฉันเข้าใกล้เธอ ฉันจะบอกอะไรให้นะถ้าเธอยังคิดว่าตัวเองฉลาดอยู่ เลิกคิดซะ คนเขารู้กันหมดเเล้วเรื่องของคุณพ่อ รวมถึงพี่พีเคด้วย เธอน่ะมันก็เเค่คนที่ไม่มีใครเห็นว่าสำคัญ อย่าประเมินตัวเองไว้สูงนักสิ ไม่ดีเลยนะนินิว" เเองจี้พูดด้วยน้ำเสียงที่ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อน เเละค่อยดัดมาเป็นปกติ

"สรุปที่ผ่านมาคิดว่าเรียบร้อยนั่นคือตอเเหลสินะ" ฉันว่าอย่างยิ้มๆ

"อุ้ยนิวพูดอะไร ให้เรียกว่ารู้วิธียืนอยู่ในสังคมดีกว่า" มันว่าต่อ ฉันเริ่มจะหมั่นไส้อีกเเล้วนะ

"เฮอะ อย่างเธอนะหรอ เอาเเค่ที่ซุกหัวนอนก่อนนะเเองจี้" ฉันว่าอย่างเหนือกว่า

เพี๊ยะ หน้าฉันหันไปตามเเรงตบของเเองจี้ตามมาด้วยอาการชาที่ข้างเเก้ม

"จะเอาเเบบนี้ใช่มั้ย" ตอนนี้อารมณ์ฉันมันขึ้นถึงขีดสุดเเล้ว

"เธอน่ะ มันก็มีดีเเค่เงินเท่านั้นเเหละนินิว ไม่รู้หรอว่าทุกคนย่อมเห็นใจคนที่อ่อนเเอกว่า เธอคิดว่าเธอใช้อำนาจเเล้วเธอจะได้ทุกอย่างไปงั้นสิ ขนาดพี่พีเคที่เธอตามตื้อเขามาตั้งเเต่เด็กเขายังมาคบกับฉันเลย เงินที่เธอมีมันซื้อทุกอย่างไม่ได้!!!" ยัยนั่นตะโกนใส่หน้าฉันเสียงดัง

"เเต่เงินของฉัน มันซื้อใบศาลให้ตัดสินว่าฉันรอดจากคดีฆ่าคนได้!!" ฉันตะโกนกลับก่อนจะจิกไปที่หัวของยัยนั่นเเละดึงสุดเเรง จนมันเซตามมาอย่างเลี่ยงไม่ได้

"โอ้ยย ช่วยด้วย ปล่อยนะปล่อยฉัน"

"ฉันเจ็บ เเกต้องเจ็บกว่า!!!" เพี๊ยะ เพี๊นะ ฉันตบอย่างเเรงไปสองทีที่ข้างเเก้ม

"เอาสิ ตบเเรงๆ ห้ามหยุดจนกว่าเขาจะมา" มันยื่นหน้าให้อย่างไม่กลัว เเถมยังพูดจากวนประสาทอีก นิวจะไม่ทน

"จัดให้ค่ะ" เพี๊ยะ เพี๊ยะ เพี๊ยะ ปึก อึก พรัก ฉันตบทั้งต่อยเตะถีบตามอารมณ์ที่ต้องการฉันไม่รู้หรอกว่าเข่ที่มันพูดถึงคือใคร เเต่ตอนนี้ไม่ตายไม่หยุด เพี๊ยะๆๆๆๆฉันกระหน่ำรัวฟาดเข้าที่หน้าอย่างไม่เน็ดเหนื่อย จนกระทั่งมันลงไปกองอยู่กับพื้น เเก้มขึ้นรอยเเดงกร่ำ มีเลือดซึมออกมาจากมุมปาก สภาพผมเผ้ายุ่งเหยิงไม่เป็นทรง

"ใครก็ได้ช่วยที"มันพูดออกมาเสียงเบาอย่างไม่มีเเรง

"เธอท้าทายฉันเองนะเเองจี้ ต่อจากนี้จำใส่ สมองโง่ๆของเธอเอาไว้ ฉันนินิว ไม่ใช่คนที่เธอจะมาอวดเก่งหรือท้าทายถ้ายังใจไม่ถึงพอ คนอย่างฉันพูดจริง เเละทำจริง

"เดี๋ยวเธอก็รู้ว่าใครกันเเน่ที่ของจริง มานี่!!" มันพูดก่อนจะกระชากเเขนให้ฉันลงไปนั่งทับที่ตัวมัน เหมือนว่าฉันกำลังคล่อมตบมันอยู่ เเถมยังดึงมือฉันไปตบหน้าตัวเองอีก บ้าไปเเล้วหรอ

"ช่วยด้วยโอ้ย ช่วยเเองตี้ด้วยใครก็ได้"

"เฮ้ยย นิวหยุด" เสียงพี่เเพ็คหนิ อยู่ดีๆเขาก็วิ่งมากระชากฉันอย่างเเรงเเขนเเทบหลุดจนตัวฉันเซไปเกือบจะล้มเเต่ดีที่ไอเทมรับไว้ทัน

"เฮียเบาๆดิ เจ้จะหัวฟาดพื้นตายอยู่เเล้วเนี่ย เป็นไงบ้างเจ้" ไอเทมเอ็ดพี่เเพ็คก่อนจะหันมาถามฉันด้วยเสียงอ่อนโยน เเต่พี่เเะ็คนี่สิ ไม่เเม้เเต่จะสนใจ เอาเเต่นั่งลงไปประคองเเองจี้ขึ้นนั่งเเละสำรวจดูบาดเเผล นี่เขาเป็นห่วงมันงั้นหรอ คงรักมากเลยสินะ

"พี่พี ช่วยเเองจี้ด้วยเเองจี้กลัว" อยฟุ่ดีๆมันก็โผเข้ากอดพี่เเพ็คซึ่งเขาก็ไม่ได้ผลักออกเเต่อย่างใดกลับโอบกอดกลับซะงั้น มันเป็นภาพที่ทำให้ฉันเลือดขึ้นหน้าอีกเเล้ว

"ที่พี่เห็นน่ะ ฉันไม่ได้ตบ"

"เเผลมันฟ้องขนาดนี้เธอยังจะเเก้ตัวหรอนิว" พี่เเพ็คหันมาพูดกับฉันด้วยสายตาผิดหวัง

"นิวไม่ได้ทำ ยัยนั่นต่างหากที่ดึงนิวลงไปเเล้วจับมือนิวตบหน้าตัวเอง" ฉันอธิบาย

"เลิกเเก้ตัวสักที จะไปไหนก็ไป!!" กึก นอกจากเขาไม่ฟังฉันเเล้ว เขายังเอ่ยปากไล่ฉันอีกงั้นหรอ

"ฉันคงเลวในสายนายมากสินะ ได้งั้นฉันจะบอกอะไรให้ ที่นายเห็นอะฉันไม่ได้ทำเเบบนั้นจนหน้ายัยนั่นเป็นเเผลหรอกฉันทำเเบบนี้ต่างหาก!!" ฉันพุ่งเข้าไปหายัยเเองจี้เเต่พี่เเพ็คเาตัวมากันเอาไว้ คิดว่าจะหยุดหรอ รักกันมากก็เจ็บไปเลยทั้งสองคน ไม่รู้ว่ามือฉันคว้าไปโดนอะไรบ้าง

"หยุด!!!" พี่เเพ็คประกาศกร้าวจนฉันต้องหยุด เขาไม่เคยตะคอกใส่ฉันเเบบนี้เลยนะไม่ว่าจะ โกธรเเค่ไหน

"เลิกทำตัวเเบบนี้สักทีได้มั้ยนินิว นิสัยเธอมันเเย่ลงทุกวันเเล้วนะรู้ตัวบ้างมั้ย ถ้ายังเป็นเเบบนี้อยู่ ไม่ว่าใครก็อยู่กับเธอไม่ได้หรอก!!" เขาต้องว่าฉันขนาดนี้เฃยหรอ มันจุก จุกตรงกลางอก ทำไมต้องปกป้องขนาดนั้น ฉันมองไปที่มือเขายังคงโอบกอดเเองจี้ไว้เเน่นไม่ยอมปล่อย ทำไมคนตรงนั้นต้องเป็นฉันสิ ฉันคือคนที่เขาต้องปกป้องไม่ใช่ผู้หญิงคนนั้น น้ำตาฉันที่มันไม่ได้ไหลมานานมันก็เริ่มเอ่อล้นออกมามากมาย ทุกคำที่เขาพูดออกมามันกรีดเข้าไปในใจอย่างเจ็บปวด

"ฮึก พี่ไม่เคยเห็นนิวดีเลย ฮือออ ทำไมไม่ฟังนิวบ้าง เอาเเต่บอกว่านิวเเก้ตัว นิสัยไม่ดี เลวสารพัด พี่ไม่ถามนิวบ้างว่าเป็นยังไง ใครทำอะไร เจ็บมากมั้ย พี่ก็รู้ว่านิวไม่เคยทำใครก่อน เเต่ทำไมพอเป็นมัน พี่ถึงเปลี่ยนไป พี่ไม่เคยพูดเเบบนี้กับนิวเลยนะ นิวก็มีความรู้สึก ดีได้ก็ร้ายเป็น เเต่ทำไมตอนนิวดีไม่ทำอะไรใคร ไม่มีใครสนใจไม่เห็นว่านิวดีเลย พอนิวทำอะไรใครหน่อยทุกคนก็ตราหน้าว่านิวมันชั่ว ทำไมถึงไม่มีใครถามฮึกฮือออ ว่านิวต้องเจอกับอะไรมาบ้าง ทำไมต้องมาตัดสินกันเเค่สิ่งที่เห็น ความจริงมันเป็นยังไง รู้ดีกันนักหรอ"

"เจ้~~" ไอเทมโอบไหล่ปลอบฉันที่ตอนนี้ร้องไห้จนตัวโยน

"อย่ามายุ่งกับเเฟนฉันอีก" พี่เเพ็คพูดก่อนตะประคองเเองจี้ออกไป

"ขอให้มีความสุข เเล้วฉันจะเป็นคนถีบความทุกข์ให้พวกเเกเอง" ฉันว่าไล่หลังไปก่อนที่พวกเขาจะลับสายตาไปในมุมตึก

.

.

.

มาตามสัญญาเเล้วนะทุกคนนน

ขอเวลาไรท์พักผ่อนหน่อยนะคะ เอาเเค่นี้ไปก่อนเนาะ ค่อยว่ากันใหม่ตุ๊ฟๆ

.

.

.

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น