ภิภิญ
email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 1 เหตุการณ์ในวันครบรอบ

ชื่อตอน : บทที่ 1 เหตุการณ์ในวันครบรอบ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 608

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ก.ค. 2562 22:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 1 เหตุการณ์ในวันครบรอบ
แบบอักษร

เจ้าของร่างเล็กนั่งเซ็นต์เอกสารกองโตอยู่บนโต๊ะใหญ่ซึ่งเป็นเอกสารที่ต้องได้รับการอนุมัติจากประธานบริษัทโดยตรง เธอจึงจำเป็นต้องนั่งทำงานทั้งที่เวลาเริ่มผ่านไปเย็นย่ำแล้ว โทรศัพท์ของเธอถูกส่งข้อความมาหลายครั้งแต่เจ้าตัวลืมไปเลยเพราะมัวแต่ทำงาน

นาฬิกาเดินไปจนเกือบสองทุ่ม กิ่งเพิ่งรู้ตัวว่าทำงานจนดึกขนาดนี้ ป่านนี้ปลื้มคงรอแย่แล้ว ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาไล่ดูข้อความจำนวนหลายข้อความก็ต้องรู้สึกผิด เพราะปลื้มไม่ได้โกรธ แถมยังเป็นห่วงกลัวว่าจะทำงานหนักเกินไปต่างหาก

‘ที่รักคะ เธอรอที่บริษัทนะ เดี๋ยวแว๊นไปหาเอง’

ข้อความล่าสุดทำให้กิ่งย่นคิ้วลงเล็กน้อย ปกติเธอจะเป็นคนที่ขับรถไปรับไปส่งปลื้มเวลามีธุระที่ไหน เพราะปลื้มมีเพียงแค่รถมอเตอร์ไซด์ ซึ่งมันอันตรายในการขับขี่บนถนนใหญ่

ปลื้มพิมพ์มาอย่างนี้เธอก็อดเป็นห่วงไม่ได้

กิ่งโทรเข้าไปยังปลายสายอย่างเป็นห่วง ปลายสายมีสัญญาณดัง แต่กลับไม่มีคนรับสาย เธอเลยไม่แน่ใจว่าปลื้มกำลังขับรถมอเตอร์ไซด์อยู่หรือเปล่า

ปลื้มนะปลื้ม ถ้ามาถึงเธอจะเอ็ดให้หูชาเลยคอยดู

“กลับแล้วเหรอคะคุณกิ่ง”

พิมพ์ เลขาหน้าห้องเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าเธอวางเอกสารและถือโทรศัพท์ เพราะถ้าเป็นปกติจะทำงานจนไม่แตะต้องอะไรนอกจากปากกา เอกสาร และคอมพิวเตอร์

“จ้ะ ใกล้แล้วล่ะ”

“พิมพ์ว่าจะบอก แต่ไม่มีโอกาสเพราะเห็นคุณกิ่งงานเยอะ แต่ยินดีด้วยนะคะคุณกิ่ง”

“หืม ยินดีอะไรจ๊ะ”

“ก็ที่นิ้วคุณกิ่งไงล่ะคะ”

พิมพ์ว่าพลางยิ้มกว้าง พยักเพยิดไปที่นิ้วนางข้างซ้ายที่สวยแหวนทองคำขาวประดับเพชรน้ำดีเอาไว้

“สายตาดีนะเนี่ย”

กิ่งเอาพลางหัวเราะร่วน ก่อนจะหันกลับมาสนใจโทรศัพท์เมื่อมันสั่นครืดพร้อมกับแสดงชื่อของปลื้มบนจอโทรศัพท์

“ตามสบายเลยค่ะ พิมพ์ไม่กวนแล้ว”

เมื่อเห็นผู้เป็นนายจะคุยโทรศัพท์ เธอก็เดินออกไปจากห้อง ก่อนที่กิ่งจะกดรับโทรศัพท์พร้อมกับเอ็ดเสียงเขียว

“ปลื้ม พี่บอกแล้วใช่มั้ยว่าอย่าขับมอเตอร์ไซด์อีก เราขับรถไม่แข็งจะขึ้นถนนใหญ่ได้ยังไงอันตราย แล้วนี่อยู่ที่ไหนแล้ว ถึงบริษัทพี่หรือยัง”

[ขอโทษครับ ผมเป็นหน่วยกู้ภัยนะครับ พอดีว่าน้องเขาประสบอุบัติเหตุชนกับรถกระบะ ตอนนี้หน่วยกู้ภัยกำลังพาน้องไปที่โรงพยาบาล ผมเห็นว่าคุณเป็นเบอร์ล่าสุดที่โทรมาเลยโทรมาแจ้ง]

กิ่งรู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้นในทันทีที่ทราบเรื่อง เธอชะงักงัน ช็อคจนไม่สามารถเอ่ยสิ่งใดออกมานอกจากน้ำตาที่ค่อยๆ ไหลออกมาจากดวงตากลมโตด้วยความตกใจ

[คุณเป็นญาติคนไข้มั้ยครับ]

“ไม่ใช่ค่ะ ฉันเป็นแฟนเขา แต่เขาไม่มีญาติที่ไหนค่ะ”

[งั้นรบกวนคุณไปที่โรงพยาบาลครับ]

“ค่ะ”

ปลายสายวางไปทิ้งให้กิ่งรู้สึกเหมือนโลกกำลังสลายตรงหน้า

เพราะปลื้มขับรถมอเตอร์ไซด์ไม่เก่งมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว แต่ไม่ได้หัดขับรถคนเป็นเรื่องเป็นราวเพราะยังไงก็เดินทางไปไหนมาไหนกับเธอ อีกอย่างปลื้มเองทำงานฟรีแลนซ์ไม่ค่อยออกจากบ้านไปไหน

ใครจะไปคิดว่าเพราะปลื้มจะมาหาเธอที่นี่ ทำให้ปลื้มต้องประสบอุบัติเหตุร้ายแรง

กว่ากิ่งจะคุมสติตัวเองหลังจากร้องไห้จนตัวสั่นเทาก็เดินออกไปจากห้องอย่างเร่งรีบ คนในบริษัทเองก็ตกใจที่จู่ๆ เธอก็เดินดุ่มๆ ออกไปโดยไม่ร่ำลาใครเพราะยังอยู่ในอาการช็อคจากเหตุการณ์ที่เพิ่งทราบหมาดๆ แต่เธอไม่มีเวลาจะอธิบายอะไร

ร่างเล็กเดินทางมาถึงโรงจอดรถก่อนจะคุมสติตัวเองเพื่อขับรถไปโรงพยาบาล แม้ใจจะไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้วก็ตาม ถนนในคืนวันศุกร์ตัวเมืองเต็มไปด้วยรถหนาแน่น รถติดจนหัวใจเธอปวดหนึบไปหมด กลัวว่ารถกู้ภัยที่พาตัวปลื้มไปโรงพยาบาลจะฝ่ารถติดไปไม่ได้ ปลื้มจะเป็นอันตราย

ตลอดการขับรถฝ่ารถติดไปที่โรงพยาบาลทำให้กิ่งร้องไห้จนเหนื่อย จนกระทั่งเดินทางมาถึงโรงพยาบาลเธอก็รีบวิ่งไปที่ไอซียูทันที

‘คนไข้พ้นขีดอันตรายแล้วนะครับ แต่ศีรษะได้รับการกระทบกระเทือนอย่างหนักมีเลือดออกเล็กน้อยแต่หมอได้จัดการเลือดเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้คนไข้ยังไม่ได้สตินะครับ จะมีการเฝ้าระวังอาการที่แผนกฉุกเฉินต่อไป’

กิ่งรู้สึกเหมือนหัวใจของเธอกำลังจะขาดออกเป็นเสี่ยงๆ เมื่อได้ฟังอาการของหมอ แม้ว่าจะพ้นขีดอันตรายแล้วก็ตาม แต่เธอก็ยังไม่รู้สึกวางใจอยู่ดี

ศีรษะของปลื้มถูกพันด้วยผ้าก๊อซเพื่อห้ามเลือด เนื้อตัวมีรอยกระจกบาดและมีรอยช้ำจากการกระแทกเป็นจ้ำเต็มตัว

กิ่งกุมมือของปลื้มเอาไว้แล้วลูบอย่างแผ่วเบา

“ปลื้ม พี่อยู่ตรงนี้แล้วนะ”

น้ำตาเธอไหลเอ่ออย่างควบคุมไม่ได้

“วันนี้ครบรอบของเราไง ตื่นขึ้นมาฉลองกันเร็วๆ นะที่รัก”

กิ่งสะอื้นอย่างห้ามไม่อยู่ ก่อนซบลงบนมือเรียวของปลื้มอย่างปวดใจ

ความคิดเห็น