ลมหนาว l เคียงจันทร์ l ัYoshisuki

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เเละเเล้วก็ถึงเวลา...1

ชื่อตอน : เเละเเล้วก็ถึงเวลา...1

คำค้น : วิวาห์ / เเค้น / ร้าย /รัก / โหด / ทรมาน / ดราม่า

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.6k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ก.ค. 2562 22:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เเละเเล้วก็ถึงเวลา...1
แบบอักษร

 “พี่รู้ดีว่าสาไม่มีทางที่จะยกโทษให้ใครได้ง่ายๆ เพราะฉะนั้นต่อจากนี้ห้ามไปไหนมาไหนลำพังเด็ดขาดห้ามไว้ใจใคร ตอนนี้คนร้ายยังตามจับไม่ได้ ทุกที่มันอันตรายไปหมดไม่รู้ว่ามันจะไปหลบซ่อนอยู่ที่ไหน อีกอย่างทีหลังอย่าไปไหนมาไหนกับสาเด็ดขาด เข้าใจมั้ย” 

 

 “ค่ะ เขมจะระวังตัวให้ดีที่สุด” 

 “พี่สัญญาว่าจะดูแลเขมกับลูกให้ดีที่สุด” อัศวินเข้ามาโอบกอดเขมมิกาไว้แน่น แววตานั้นแสนมุ่งมั่นว่าเขาจะดูแลเขมมิกาให้ดีที่สุดสุดเท่าที่ชีวิตของผู้ชายคนนี้จะปกป้องใครสักคนได้ ครั้งหนึ่งเขาเคยพลาดมาแล้ว ครั้งนี้มันจะไม่มีทางเป็นแบบนั้นอีกแน่นอน 

 “กลับบ้านเราเถอะนะ คุณแม่กำลังเป็นห่วง อีกอย่างกำลังท้องกำลังไส้อย่าคิดอะไรมากห่วงตัวเองและลูกให้มากๆ ที่เหลือเดี๋ยวพี่จะจัดการเอง” 

 “ทำอย่างนั้นก็คงจะไม่ได้ จะไม่ให้ทำอะไรเลยมันก็คงจะน่าเบื่อ” 

 “ถ้าอย่างนั้นเอาอย่างนี้มั้ย?” 

 “อะไรหรือคะ?” 

 “ไปทำงานที่บริษัทกับพี่เราจะได้ไม่เบื่อ มีอะไรทำไปเรื่อย” อีกอย่างเขาจะได้อยู่ดูแลเธอได้อย่างใกล้ชิดไม่ปล่อยให้ละสายตาไปได้ 

 “เอาอย่างนั้นหรือคะ” 

 “พี่ไม่บังคับนะ แต่อยากให้อยู่ใกล้ๆไว้” 

 “เอาอย่างนั้นก็ได้ค่ะ” เพราะเธอเองก็อยากมีอะไรทำ ไม่ให้มันต้องวางหายใจทิ้งไปเสียเปล่าๆเช่นนี้ 

 

สองวันต่อมาหลังจากที่เขมมิกาได้เข้าไปทำงานอยู่ใกล้ชิดกับอัศวินแล้วทุกอย่างมันดูว่าจะลงตัวดีทุกอย่างแต่จะเว้นก็เพียงว่าตอนนี้คนร้ายนั้นยังจับไม่ได้น่ะสิอัศวินก็ทุกข์ใจเป็นที่สุด แม้ว่าเขมมิกาจะอยู่ใกล้ตัวแต่ก็ใช่ว่าทุกที่นั้นจะปลอดภัยแต่เเล้วเขาก็ได้รับการติดต่อมาจากทัศนัยอัศวินจึงไม่รีรอให้เสียเวลา 

 เท้าหนาที่วิ่งเข้าไปที่สำนักงานตำรวจที่ทัศนัยกำลังทำงานอยู่อย่างเร่งรีบ ยามที่ในใจนั้นยังคิดไม่ตกกับเรื่องนี้จู่ๆทัศนัยก็โทรมาและบอกข่าวที่เขากำลังเฝ้ารออยู่  

 “ว่าไงไอทัศเป็นยังไงบ้าง” เข้ามาถึงก็รีบถามไถ่ด้วยความเร่งรีบและร้อนรนใจเขาอยากตะรับรู้เรื่องราวทั้งหมดอย่างทันทีว่าตอนนี้มันไปถึงไหนแล้ว 

 “ฉันได้เบาะแสของคนร้ายแล้ว ตอนนี้เจ้าหน้าที่กำลังจะลงพื้นที่แกะรอยคนร้ายอยู่คาดว่าอีกไม่นานน่าจะจับได้ตัว”  

 “ฉันจะไปด้วย”  

 “ไม่ได้ เรื่องนี้แกควรปล่อยให้เป็นเรื่องของเจ้าหน้าที่” 

 “ไม่! ฉันจะเป็นคนลากคอไอเลวนั้นมาเข้าคุกเอง” 

 “แต่แกเป็นแค่คนธรรมดาไม่ใช่เจ้าหน้าที่ตำรวจ จะมาลากคอมันเข้าคุกได้ยังไงวะ” 

 “ฉันไม่สน ในเมื่อมันทำให้คนที่ฉันรักต้องเจ็บมันต้องเจ็บเป็นสองเท่า!” เขาไม่สนว่ามันจะใช่หน้าที่หรือไม่ใช่ สิ่งที่สนตอนนี้คือการที่เขาจะต้องเป็นคนลากไอเลวนั้นเข้าตาราวให้จนได้!!! 

 “เออๆ แต่อย่าวุ่นวาย อย่าวู่วามเข้าใจมั้ย” เขารู้ดีว่าอัศวินไม่มีทางยอมอะไรง่าย คำไหนที่มันยืนยันว่าจะทำแล้วมันก้จะทำให้จนได้ 

 “เออ” อัศวินตอบกลับไป 

 

 “ฮัลโหลเขม” สายโทรศัพท์ที่ต่อตรงถึงภรรยาที่ตอนนี้กำลังนั่งทำเอกสารอยู่ที่บริษัทของเขา 

 “วันนี้พี่ต้องไปทำธุระ เขมกลับกับรินนะพี่บอกมันไว้แล้ว เย็นๆจะไปรับ” 

 “ธุระอะไรหรือคะ ทำไมดูรีบร้อนจัง” น้ำเสียงของอัศวินมันทำให้เขมมิการู้ได้ทันทีว่าเขากำลังรีบเร่งกับอะไรสักอย่าง 

 “ไม่มีอะไรมากหรอก เอาเป็นว่ารออยู่ที่บริษัทจนกว่ารินจะมารับนะ เข้าใจมั้ยครับ” 

 “เข้าใจค่า”  

 “ถ้าอย่างนั้นเท่านี้ก่อนนะพี่ต้องไปทำธุระแล้ว ดูแลตัวเองดีๆด้วยนะ” 

“ค่ะ” จบบทสนทนาเธอก็วางสายเขาไปทันที ในใจนั้นอดที่จะสงสัยไม่ได้แต่ในเมื่อเขาไม่อยากพูดเธอก็จะไม่ซักถามเขาต่อไป หากอยากพูดก็คงจะพูดออกมาเอง 

 

 กองกำลังตำรวจที่กำลงมุ่งไปยังแหล่งกลบดานตามที่ได้แกะรอยพบ อัศวินและทัศนัยเองก็มุ่งหน้าสบทบไปอีกแรง รถตำรวจสองถึงสามคันเร่งรีบอย่างเร็วไวด้วยความเกรงที่ว่าคนร้ายนั้นจะรู้ตัวและหนีไปเสีย ทุกอย่างจึงต้องทำแข่งกับเวลาหากคนร้ายรู้ตัวเมื่อไหร่ทุกอย่างมันจะจบสิ้นเมื่อนั้น 

 “ไอวิน จำไว้อย่ามาขวางการทำงานของเจ้าหน้าที่ตำรวจ แค่ฉันให้แกมาด้วยแค่นี้มันก็มากเกินพอแล้ว” 

 “เออรู้แล้วน่า” จากนั้นเขาก็ทำตามอย่างว่าง่ายคอยตามหลังทัศนัยอยู่ตลอดเวลา 

 ตกเย็นวันนั้นเขมมิกาเฝ้ารอให้อัครินมารับตามคำสั่งของอัศวิน แต่ทว่าเธอรอแล้วรอเล่าก็ไม่เห็นวี่แววของน้องชายสามีเลย ในใจนั้นคิดว่ารถคงจะติดบวกกับยิ่งเป็นช่วงเวลานี้ด้วยแล้ว ผู้คนต่างขวักไขว่มุ่งมั่นที่จะกลับบ้านกันทั้งนั้น รถจะติดเต็มท้องถนนมันก็คงจะไม่แปลก 

 “พี่สาวๆ มีคนให้หนูเอามาให้ค่ะ” จู่ๆก็มีเด็กผู้หญิงวัยสักสิบ สิบเอ็ดขวบเดินเข้ามาทางตนเองและยื่นดอกกุหลาบดอกหนึ่งให้เธอพร้อมทั้งบอกว่ามีคนให้เอามาให้ 

 “พอจะรู้มั้ยจ๊ะ ว่าเป็นใคร” 

 “พี่เขายืนอยู่ตรงโน้นน่ะค่ะ อ้าว! หายไปไหนแล้ว” มือเด็กสาวชี้ไปทางที่มีคนยื่นดอกไม้ให้ตนเองมาแต่ทว่าครั้นเมื่อจะหันชี้บอกว่าอยู่ตรงนั้นก็กลับไม่พบเสียแล้ว 

 “ตอนแรกเขาอยู่ตรงนั้นนะคะ แต่ไม่รู้ว่าตอนนี้หายไปไหนแล้ว” 

 “ไม่เป็นไรจ๊ะ ขอบใจหนูมากๆนะ”  

 “ค่ะ” สาวน้อยยิ้มหน้าแป้นก่อนที่จะวิ่งจากไป ดอกกุหลาบสีแดงสดราวกับสีเลือดยามนี้กำลังอยู่บนมือของเธอ สายตาคู่สวยจ้องมองมันอย่างไม่วางตา ในหัวนั้นนึกสงสัยว่าใครกันที่นำมันมาให้เธอ...จมูกเล็กรั้นปลายขึ้นน้อยๆสูดดมเข้าไปที่กลีบกุหลาบสีแดงสดเต็มปอด กลิ่นที่เธอได้สัมผัสมันแสนจะสดชื่นและชุ่มช่ำปอดอย่างเป็นที่สุด หากว่ามีอะไรมาให้ดอมดมยามที่รอคนมารับแล้วมันก็คงจะดีไม่น้อย... 

 

มาเเล้วจ้าาา 

ขอให้สนุกกันนะคะ ถึงมาน้อยเเต่ก็มานะทุกคนนนน 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น