marcelen

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 25

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ก.ค. 2562 22:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 25
แบบอักษร

 

 

บทที่ 25

 

 

 

 

ซ่าาาา~~~~

“แค่กๆ แค่กๆ” ฉันลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความเหน็บหนาวเพราะพวกมันเอาน้ำสาดมาอย่างแรงให้ตายเถอะฉันสะบัดหัวเล็กน้อยก่อนจะพยายามเงยหน้าขึ้นมองไปรอบๆ

“ตื่นแล้วเหรอนังตัวดีแกไปบอกไอ้หย่งสือแล้วใช่ไหม!!!” ฉันนอนอยู่บนพื้นเรือสองมือสองเท้าถูกมัดแต่ดีที่มันไม่ปิดปากฉัน....และ ไอ้สารเลวที่สาดน้ำใส้ฉันเมื่อกี้ก็ไอ้สารเลวอีวานนั้นเอง!!!!

“แก...ไอ้สารเลว!! แค่กๆ” ฉันคลึงตามองหน้ามันอย่างไม่ชอบใจถึงตอนนี้มันจะไม่รู้ว่าฉันเป็นใครก็เถอะ!!!

เพี๊ยะ!!!!

สองมือหนาของมันฟาดลงที่ใบหน้าอย่างจังจนฉันสัมผัสได้ถึงกลิ่นคาวเลือดในปากตัวเอง

“อย่าปากดีให้มากหนักเดี๋ยววันนี้ฉันจะทรมานแกให้สนุกสุดเหวี่ยงไปเลยฮึๆ” มันพูดพร้อมกับแฉะยิ้มออกมาอย่างเหยียดหยามฉันก่อนมันละลุกขึ้นเดินหันหลังออกไปแค่ไม่นานมันก็กลับมาพร้อมกับผู้หญิงคนหนึ่ง!!!

“อื้ออออๆๆๆๆ...” เธอพยายามดิ้นรนสะบัดแขนออกจากมันแต่ไม่สามารถทำได้เพราะมันลากเธอมาจนมาอยู่ตรงหน้าฉันเธอคนนั้นร้องไห้น้ำตาไหลนองไปทั่วหน้า...

“ฉันจะให้แกดูอะไรดีๆในฐานะที่อย่างน้อยเราก็เคยมีมิตรภาพดีๆต่อกันแกจะได้เตรียมใจเจอกับสิ่งที่กำลังจะโดนได้” มันพูดพร้อมกับเอากรรไกรตัดหย้าขนาดใหญ่ในมือลูกน้องมาเธอคนนั้นเห็นสิ่งในมือของมันยิ่งร้องไห้ทุรนทุรายหนักกว่าเดิม

“นี่คือผลของคนที่คิดจะปากโป้ง!!!” มันหยิบกรรไกรไปจ่อใส่ข้อมือของยัยนั้นฉันมองภาพตรงหน้าอย่างโมโหที่ทำอะไรไม่ได้แต่ไม่ทันหมอนั่นจะงับกรรไกรลงจู่ๆลูกน้องของมันก็วิ่งเข้ามาด้วยหน้าตาตื่นเล็กน้อย...

“นายครับตอนนี้ระบบของบริษัทเราที่อเมริกาโดนเจาะครับทางนั้นปล่อยไวรัสเข้ามาพร้อมกันเผยแพร่ข้อมูลบางส่วนของเราออกให้คนนอกรับรู้ตอนนี้ฐานข้อมูลของเรากำลังรั่วไหลครับ!!” ฉันยิ้มกริ่มในใจอย่างผู้ชนะมันชะงักกับสิ่งที่ได้ยินก่อนจะปล่อยมือจากกรรไกรนั้นนอนมองพฤติกรรมของพวกนั้นที่ตอนนี้กำลังร้อนรนอย่างมาก...

“โธ่โว้ย!!! ใครกล้าทำแบบนี้ว่ะ!!!!” ไอ้บ้านั่นหันมามองฉันกับยัยนั้นอย่างชั่งใจก่อนจะยืนขึ้น

“เอานังสองตัวนี้โยนลงทะเลสะแล้วตามฉันมา” มันเดินหันหลังออกไปพร้อมกับลูกน้องเหลือเพียงคนเดียวที่ยืนอยู่ตรงนี้....

“เสียดายผู้หญิงสวยอย่างพวกเธอสองคนจริงๆไหนๆก็จะตายละขอเอาหน่อยละกันนะ” มันพูดพร้อมกับขึ้นคร่อมร่างของยัยนั้นเสียงร้องไห้ดังอู๋อี๋ผ่านลำคอฉันหันซ้ายหันขวาหาทางที่จะช่วยแต่ก็ไม่รู้จะช่วยไงเพราะสองมือสองเท้าก็ถูกมัดแน่นขนาดนี้ในขณะที่ไอ้เวรนั้นกำลังมัวเมาอยู่กับร่างกายของยัยนั้นฉันจึงพยายามดันตัวเองขึ้นนั่งอย่างทุลักทุเลจนไม่นานก็สามารถขึ้นนั่งได้จึงพยายามกระดืบไปหากรรไกรตัดหย้าที่ถูกวางทิ้งไว้ไม่ไกลเท่าไหร่

ยัยนั่นก็พยายามขัดขืนหมอนั่นอย่างเต็มที่ด้วยแรงของผู้หญิง และ ถูกมัดอยู่ด้วยจึงไม่สามารถต่อสู้กับหมอนั่นได้ขนาดนั้น..

เพี๊ยะ!!

เสียงตบดังขึ้นเป็นจังหวะฉันจึงรีบดันตัวไปให้ไวที่สุดเพราะกลัวว่ายัยนั่นคงใกล้ตายแล้วแน่ๆจนสุดท้ายก็มาถึงฉันนั่งหันหลังหยิบกรรไกรขึ้นมาก่อนจะค่อยๆใช้เชือกที่มัดมือถูอย่างช้าๆพร้อมกับมองไปที่หมอนั่นที่ตอนนี้ยังไม่สนใจฉันแต่อีกไม่นานแน่ๆ...

ปึก!

จนสุดท้ายเชือกขาดออกพร้อมกับบาดแขนของฉันเป็นรอยยาวนิดหน่อยให้ตายเถอะแสบชะมัดแต่จะร้องก็ไม่ได้เดี๋ยวมันรู้ตัวแต่ไม่ทันไร...

“นั่นแกจะทำอะไรของแกห้ะ!!! นังสารเลว!!!” มันละความสนใจจากยัยนั้นหันมาทางฉันจนฉันต้องรีบคลายเชือกออกด้วยความเร็วพร้อมกับหยิบกรรไกรขึ้นมารีบตัดปมเชือกที่เท้าด้วยความเร็ว

“ทำอะไรงั้นเหรอแกก็ไม่ได้ตาบอดนิ!!!” ฉันลุกขึ้นอย่างทุลักทุเลเพราะเชือกที่เท้ายังไม่คลายเท่าไหร่แต่พอจะเคลื่อนไหวตัวได้นิดหน่อย

“อีนังแพศยา!!!” มันวิ่งกรูเข้ามาหาฉันด้วยท่าทีโกรธเคืองฉันหยิบกรรไกรขึ้นมาตั้งท่าไว้เตรียมต่อสู้พอไอ่เวรนั้นมาถึงตรฃหน้าฉันก็ยกกรรไกรขึ้นตะแทงมันแต่มันรับไว้ได้มันใช้มืออีกข้างบีบคอฉันไว้จนกรรไกรหลุดจากมือฉันตกลงไปพื้นมันยกตัวฉันขึ้นสูงจนเท้าไม่ได้สัมผัสกับพื้นฉันจึงใช้โอกาสนี้พยายามดิ้นรนจนเชือกหลุดออกจากเท้า...แต่อากาศที่คอก็ใกล้หมดเช่าบ้านฉันจึงรีบหยิบมีดที่ซ่อนไว้ต้นขาออกมาแทงเข้าที่ไหล่ของมันอย่างจัง

“อ๊ากก!!!!! มึงทำแขนกูเจ็บอีกระหรี!!!!!” มันปล่อยมือจากคอฉันไปกุมไหล่ตัวเอง

“แฮ่กๆ แฮ่กๆ” ฉันหายใจถี่ระรัวก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองมันอย่างไม่ชอบใจพร้อมกับกดปุ่มเปิดไบโอนินขึ้นก่อนจะกดปิดชิปเพื่อเปลี่ยนมาเป็นตัวเอง

“แกเล่นผิดคนแล้วไอ้เหี้ย!!!!”

 

 

Yongseu

 

 

‘อาหย่ง!!! อย่าพึ่งออกจากที่นั้นตอนนี้ได้สัญญาจากไบโอนิกของยัยโซแล้วยัยนั่นเปิดเครื่องแล้วเห็นภาพหรือเปล่าฉันระบุตำแหน่งได้แล้วตอนนี้ยัยนั่นอยู่ห่างจากที่นั้นอีกไปทางตะวันตกเฉียงใต้ 2 กิโลเมตร!!!’ เสียงของลิสทำให้ผมรีบกดรับมุมภาพจากตัวเมียผมไอ้คริสรู้งานรีบเลี้ยวรถขับกลับไปที่เดิมด้วยความเร็ว

“โซที่รักอดทนไว้นะผมกำลังไปหา!!!” ผมพูดขึ้นเพราะมั่นใจว่าเธอต้องได้ยินแน่นอน

‘แฮ่กๆ รีบมาได้แล้วปล่อยให้รอนานจริงๆ’ คำพูดของคนตัวบางทำให้ผมยิ้มเล็กน้อยเธอกำลังต่อสู้กับลูกน้องของไอ้อีวาน

“ที่รักสไลด์ตัวลงไปทางซ้ายมือก้มหัวต่ำยี่สิบห้าองศาใช้กรรไกรแทงเข้ามี่ต้รขาของมันไม่จำเป็นอย่าใช้ปืนเพราะที่นั่นมันกลางทะเลคุณหาทางหนีไม่ได้แน่ผมกลัวไปไม่ทันอย่าทำอะไรสุ่มเสี่ยงอีกนะ”

‘ขอโทษนะที่ไม่ฟังคุณจะพยายามไม่ให้มีเสียงดังเกินความจำเป็นรีบมาละ’

“ครับ” พูดจบเธอก็ทำตามที่ผมบอกผลที่ได้รับก็อย่างที่รู้ทุกอย่างผมคำนวณไว้หมดแล้วจากนั้นเธอก็วิ่งไปหาใครสักคนที่นอนอยู่บนพื้นด้วยสภาพล่อแหลม...

‘ยัยโซวุ่นวายจริงๆเลยฉันกำลังจะถึงแกอีกห้านาทีหาทางไปที่ท้ายเรือฉันจะรอรับที่นั้นขืนรอผัวแกมารับพวกนั้นแห่ตามล่าแกแน่พอดีฉันผ่านมาแถวนี้พอดี’ แต่จู่ๆเสียงของบางคนก็ดังขึ้นนั้นทำให้ผมขมวดคิ้วเล็กน้อยแม็กไปช่วยพ่อแม่อาเหม่ยนิ...หรือว่า

‘แอล/แอล!!!!’ เสียงประสานดังขึ้นพร้อมกับสามสี่คนนั่นทำให้ผมยิ้มออกมาเล็กน้อย

“โซเป็นยังแล้วแล้วส่งสัญญาณมาบอกผมด้วยนะผมกำลังไป”

‘ค่ะ’ จากนั้นผมก็กดปิดการประสานภาพแล้วรีบวิ่งลงจากรถทันทีที่มาถึงท่าเรือ

“เราต้องใช้เรือเร็ว” ไอ้ลี่ฉีพูดขึ้นนั่นทำให้เราสามคนมองไปยังเรือลำหนึ่งที่กำลังเทียบท่าเข้ามาเราสามคนมองหน้ากันพร้อมกับพยักหน้าอย่างรู้ใจจึงรีบวิ่งไปที่เรือลำนั้นอย่างรวดเร็ว

“ผมขอยืมเรือหน่อยนะครับเดี๋ยวอีกสิบนาทีผมให้ลูกน้องเองเงินมาให้” ผมพูดขึ้นทันทีที่มาถึงเรือก่อนจะดันเจ้าของลงไปเขาทำหน้าอย่างไม่เชื่อใจแต่ใครสนกันละตอนนี้ผมต้องรีบไปหาแม่ตัวดีหัวดื้อของผม...

“อีกประมาณยี่สิบนาที” คำพูดของไอ้คริสทำให้ผมถอนหายใจออกมาเล็กน้อย

“เวลาขนาดนั้นเธอคงออกมาได้แล้ว” ไอ้ลี่ฉีพูดเสริมขึ้นนั้นทำให้ผมหันไปมองหน้ามัน

“ไม่แน่เรือลำนั้นมีระบบคุ้มกันแน่นหนาถึงจะออกมาได้ฉันก็จะไปจัดการไอ้เวรนั้นให้จบสักทีเริ่มรำคาญมากละ” คำพูดของผมทำให้สองคนนั้นยักไหล่เล็กน้อยผมจึงไม่พูดอะไรต่อนั่งเงียบมองไปยังข้างหน้าอย่างเดียว....จนเกือบจะสามสิบนาทีผมมาถึงเรือลำใหญ่ของไอ้อีวานที่ผมเห็นเรือเล็กของแอลฟ่าจอดอยู่ด้านหลังผมใช้ไบโอนิกกดซูมดูว่ามีคนบนเรือหรือเปล่าผลคือไม่มีใครสักคน..

‘คุณคริสค่ะตอนนี้ทุกคนยังอยู่ข้างในจอดเรือไว้ตรงนั้นบนชุดที่ทุกคนใส่มันจะมีระบบเปิดการใช้งานการเคลื่อนไหวใต้น้ำสามารถสร้างอ๊อกซิเจนในตัวได้มีเวลาสามสิบนาทีนั่นเพียงพอที่จะไปถึงเรือดำน้ำเข้าไปฝั่งขวาของเรือมีซ่องปล่อยเรือสำรองเดี๋ยวพอไปถึงฉันจะเปิดประตูให้’

“โอเค” ผมพยักหน้าอย่างเข้าใจก่อนจะกระโดดลงน้ำทันทีแล้วเปิดระบบทำงานของชุดตามที่ลิสบอกแต่พอลงมาอยู่ในน้ำผมต้องแปลกใจที่มีคนหนึ่งไม่ยอมลงมาเพราะตอนนี้มีแต่ผมกับไอ้คริสผมรีบชะโงกหน้าขึ้นมาผิวน้ำทันที

“ลงมาสิว่ะไอ้ลี่ฉี!!” มันมองหน้าผมเล็กน้อยพร้อมกับส่ายหน้ารั่วๆ

“ไม่ฉันว่ายน้ำไม่เป็นโว้ย!!! จะรอที่เรือรีบไผช่วยเมียแกได้แล้ว” ผมชะงักเล็กน้อยกับคำพูดของมัน...

“ไอ้บ้า...รอตรงนี้เลยเดี๋ยวกลับมา” ผมดำน้ำลงไปหาไอ้คริสที่รออยู่ใต้น้ำก่อนจะส่งสัญญาณบอกให้ออกรีบไปเลยมันก็พยักหน้าเข้าใจเราสองคนจึงรีบว่ายไปที่เรื่อของไอ้อีวานทันที...

 

อื๊ดดดดดด

 

 

เสียงเปิดประตูของประตูปล่อยเรือสำรองดังขึ้นทันทีที่เรามาถึงเราสองคนจึงรีบว่ายเข้าไปเ้วยความเร็วก่อนจะซะรออยู่ใต้น้ำเล็กน้อยเพราะกลัวคนมาเห็นแล้วแห่กันมาหาเรา...

‘ขึ้นมาได้ทางสะดวก’ พอได้ยินลิสบอกเราจึงรีบดิ่งตัวขึ้นไปบนผิวน้ำ...ผมกับไอ้คริสค่อยๆปีนขึ้นเรือเล็กของพวกมันด้วยความที่ตอนนี้ตัวของเราสองคนเปียกขึ้นเดินขึ้นไปทันทีพวกนั้นรู้ตัวแน่

‘ยัยโซอยู่ชั้นดาดฟ้าของเรือลงมาไม่ได้คนของมันคุมตรงประตูแน่นหนามากแอลขึ้นมาปลอมตัวเป็นพวกมันแล้วเดี๋ยวเขาจะเดินไปหาพวกคุณระวังตัวด้วยตอนนี้มันคุ้มกันที่นี่แน่นหนาสุดๆ’

“โอเคลิสได้เรื่องไงแล้วบอกด้วย”

‘ค่ะ’

 

 

 

 

อ๊าาขอโทษที่มาช้าจ้าตอนนี้เวลาชีวิตของไรท์สั้นสุดๆแทบไม่มีเวลาทำอะไรเลยขอโทษที่ให้รอน๊าาาจะพยายามรีบมาอัพให้จบให้ได้สัญญาจริงๆตอนนี้ก็ลุ้นมากว่าจะช่วยโซออกมาได้ยังไง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น