ขอบคุณทุกการสนับสนุนและกำลังใจค่ะ❤

ตอนที่ 30 ไม่มีวันจากกัน

ชื่อตอน : ตอนที่ 30 ไม่มีวันจากกัน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 29.9k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 25 เม.ย. 2563 19:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 30 ไม่มีวันจากกัน
แบบอักษร

ตั้งแต่ออกมาจากห้างจนถึงตอนนี้บุญตาก็นั่งเงียบจนเขากับเคทไม่กล้าเอ่ยอะไรออกมา เธอเงียบจนเขาเริ่มเป็นกังวล  

" พี่อยากตรวจเลือดไหมคะ " คาร์ลอสหันไปมองเธอก่อนจะเลี้ยวรถเข้าจอดข้างทาง 

" ตาหมายความว่ายังไง..ตากับพี่ก็ต่างรู้ดีว่าอะไรเป็นอะไร จะไปแคร์คำพูดคนไปทำไม " บุญตามองเขาน้ำตาคลอจนเขาใจกระตุกวูบ... นี่เธอกำลังคิดอะไรอยู่?   

" ตากลัว..กลัวว่าพี่จะเข้าใจผิดตาอีก... กลัวว่าพี่จะทิ้งตาไปอีก " น้ำตาที่ค่อยๆไหลออกมากับดวงตาที่แสนเศร้า ทำให้เขารู้ว่าเธอยังฝังใจกับสิ่งที่เขาเคยทำ ซึ่งเขาก็กลับไปแก้ไขอดีตไม่ได้ แต่ปัจจุบันเขาจะไม่ทำผิดซ้ำสองเด็ดขาด  

" ที่รักครับ..อตีดพี่อาจจะเคยทำผิดกับตา แต่ต่อจากนี้ไปพี่จะไม่ทำผิดให้ตาเสียใจอีก พี่ขอให้ตาเชื่อใจพี่และพี่ก็จะเชื่อใจตา... อย่าคิดมากอย่าร้องไห้ไปเลยนะครับ...ดูสิเดี๋ยวลูกก็ร้องไห้ตามหรอก " คาร์ลอสยื่นมือไปเช็ดน้ำตาให้เธออย่างเบามือ 

" ตาขอโทษ " เขาขยับตัวไปจูบหน้าผากเธอทีหนึ่งเพื่อปลอบเธอ  

" อะ แฮ่ม..ลืมแล้วเหรอว่ามีเพื่อนมีน้องอยู่ตรงนี้ " บุญตายิ้มเขินจนแก้มแดง ก่อนจะก้มหน้างุดตามฉบับคนขี้อายอย่างเธอ 

" ว๊าวๆ หนูตาไปทำอะไรมาลูกสวยจังเลย " พอเดินเข้าบ้านมาคุณหญิงวิมลก็วิ่งมารับลูกสะใภ้สุดที่รัก พร้อมกับเอ่ยปากชมใหญ่ และตอนนี้นี่เองที่เขาได้มีเวลาสังเกตุสังกาเธอ ใบหน้าที่ปราศจากแว่นตาถูกแต่งแต้มเล็กน้อยด้วยเครื่องสำอาง ทำให้ใบหน้าสวยหวานยิ่งดูหวานล้ำ ผมสีดำเข้มที่เหยียดตรงมันเงาดั่งแพรไหม ขลับให้ดวงตาสีน้ำเงินเข้มยิ่งทอประกาย คาร์ลอสมองเธอเพลินจนคุณหญิงวิมลเอ่ยแซว 

" จะยืนมองเมียอีกนานไหม ดูสิหนูตาเขาอายจนจะแย่อยู่แล้ว " คาร์ลอสยิ้มเขินๆให้แม่ ก่อนจะหันหน้าไปพูดกับบุญตา 

" ห้ามออกจากบ้านโดยที่ไม่มีพี่"  

" เพี้ยะ! " เสียงฝ่ามือแม่ที่กระทบเข้ากับต้นแขนเสียงดังจนเขาสะดุ้ง ลูบแขนตัวเองปอยๆ  

" นั่นเมียนะ ไม่ใช่นักโทษจะได้มากะเกณฑ์ว่าทำอะไรได้ทำอะไรไม่ได้...ไปหนูตา..อย่าไปฟังผู้ชายงี่เง่า " ให้ตายสิ! เขาเริ่มจะสงสัยแล้วสิว่าใครเป็นลูกท่านกันแน่ ยิ่งนับวันเขาก็ยิ่งเหมือนหมาหัวเน่า  

ตกดึกบุญตาที่นอนอยู่ในอ้อมกอดของเขาก็ต้องสะดุ้งตื่นเพราะขาเป็นตะคริว  

" โอ๊ย! " เธอร้องขึ้นก่อนจะเด้งตัวขึ้นมาบีบนวดขาตัวเอง จนคาร์ลอสที่นอนกอดเธอจากข้างหลังเด้งตัวลุกขึ้นตามโดยอัตโนมัติ  

" ตะคริวที่ขาอีกแล้ว..โอ๊ย " ท้องเริ่มโตตะคริวก็เริ่มถามหาทุกวัน แต่แปลกที่จะเป็นแค่ตอนกลางคืน  

คาร์ลอสบีบนวดขาให้เธอสองสามทีก่อนจะพยุงให้เธอลุกขึ้นยืนแล้วค่อยๆพาเดินรอบห้อง เพียงไม่นานตะคริวก็หายไป  

ทุกคืนเธอได้นอนไม่เคยเต็มอิ่มเขาก็เช่นกัน ไม่ตะคริวกินขาก็ต้องลุกเข้าห้องน้ำตลอด จนเธอห่วงว่าเขาจะเหนื่อยเพราะต้องตื่นแต่เช้าไปทำงานอีก 

บุญตาที่เพิ่งจะได้นอนไม่นานหลังจากเป็นตะคริวก็ต้องเข้าห้องน้ำอีกแล้ว ซึ่งเธอไม่อยากจะรบกวนเขาจึงค่อยๆดึงมือเขาออกแล้วค่อยๆคลานลงจากเตียง แต่เขากลับเด้งตัวลุกขึ้นตามเหมือนกับมีนาฬิกาคอยบอกเขาว่าเธอตื่นแล้ว  

" ตาจะไปไหน "  

" ตาจะไปห้องน้ำ...พี่นอนต่อเถอะค่ะ ไม่ต้องพาตาไปทุกครั้งก็ได้ แค่นี้เอง " คาร์ลอสคลานข้ามเตียงมาหาเธอก่อนจะพยุงเธอลุกขึ้น 

" หากตาเป็นลมเป็นแล้งไปจะทำยังไง ตายิ่งไม่แข็งแรงอยู่... ห้ามเข้าห้องน้ำคนเดียวโดยที่ไม่บอกพี่... เข้าใจไหมครับ" เขายังคงฝังใจและกลัวตั้งแต่เห็นเธอเป็นลมหัวฟาดตั้งแต่คราวที่แล้ว จนทุกวันนี้เขาไม่ให้เธอล็อคประตูเวลาเข้าห้องน้ำ 

" แต่ตากลัวพี่เหนื่อย พี่ต้องตื่นแต่เช้าไปทำงานอีก "  

" พี่ไม่เหนื่อย ถึงเหนื่อยพี่ก็ยังเหนื่อยน้อยกว่าตา.. ไปครับพี่พาไป " บางทีเขาเห็นเธอเหนื่อยจนหอบก็อดสงสารไม่ได้ ท้องที่ใหญ่ขึ้นทำให้เธอเริ่มขาบวม และบางทีก็เจ็บเวลาลูกถีบและยังไม่รวมกับอาการอื่นที่เป็น แต่เธอก็ไม่เคยบ่น พอถามก็บอกว่าดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนเยอะ จนเขาไม่รู้ว่าเขากังวลเกินไปหรือเปล่า เพราะแม่เขาท่านก็บอกว่านี่เป็นอาการปกติของคนท้อง แต่ถึงยังไงเขาก็อดห่วงไม่ได้อยู่ดี  

" พรุ่งนี้คุณแม่ชวนตาไปที่บริษัท ท่านบอกให้ออกไปเปิดหูเปิดตา... เดี๋ยวตาทำขนมกับอาหารไปฝากพี่ด้วย รอกินข้าวเที่ยงกับตานะคะ " เธอยิ้มหวานให้เขา 

" ครับพี่จะรอ "  

วันรุ่งขึ้นบุญตาก็ตื่นแต่เช้ามาเตรียมเสื้อผ้าให้เขาก่อนจะเดินลงมาช่วยแม่บ้านเตรียมอาหารเช้า อันที่จริงทุกคนก็ไม่อยากให้เธอทำอะไร แต่เพราะเธอไม่อยากอยู่นิ่งๆและอยากทำอะไรแก้เบื่อ คนที่เคยทำโน่นทำนี่พอไม่ได้ทำอะไรมันก็เลยอยู่เฉยๆไม่ได้  

" ตา ตา " เสียงเรียกของคาร์ลอสดังมาจากข้างบน พร้อมกับเสียงวิ่งตึงตังลงมา  

บุญตาเดินออกจากห้องครัวก็เห็นเขาที่อยู่ในชุดสูทสีกรมท่าสุดเนี้ยบเดินเข้ามาหา ดวงตาคู่หวานจ้องมองสามีสุดที่รักอย่างหลงไหล เขาหล่อเขาดูดีทุกกระเบียดนิ้ว แต่ทำไมเขาถึงมาชอบผู้หญิงอย่างเธอได้นะ เขาชอบเธอตรงไหน เธอที่ไม่มีอะไรโดดเด่นและด้อยกว่าผู้หญิงที่เขาเคยควงด้วยซ้ำ  

" ตาครับ..ที่รัก "  

" คะ? " คาร์ลอสยกมือขึ้นมาแตะหน้าผากเธอ 

" เป็นอะไรหรือเปล่าหึ เหม่อลอยเชียว พี่เรียกตั้งหลายครั้งแน่ะ " บุญตารีบส่ายหน้าพร้อมกับยิ้มหวานให้เขา 

" เปล่าค่ะ ตาไม่ได้เป็นอะไรค่ะ "   

" หรือว่ามองพี่ค้างเพราะพี่หล่อ " เขาพูดหยอกเธอเล่น 

" ค่ะ " เธอตอบออกมาตรงๆ จนเขาเองก็รู้สึกเขินนิดๆ 

" แล้วตกหลุมรักพี่ไหมล่ะ " เขายื่นหน้าไปหอมแก้มนวลฟอดใหญ่  

" วันละร้อยรอบ " เธอยิ้มหวานให้เขาอีกครั้งก่อนจะยื่นมือมาลูบแก้มเขาเบาๆ ส่วนเขาก็ใบ้รับประทานเป็นการด่วนเพราะไม่คิดว่าเธอจะบอกรักเขาแต่เช้าแบบนี้  

" ตาคงเป็นผู้หญิงที่โชคดีที่สุดในโลก...มีคนที่รักตาแบบจริงใจและรักตาแบบพี่... เกิดมาชาตินี้ได้รักพี่ ถึงวันหนึ่งต้องจากกันตาก็ไม่เสียดาย " หัวใจแกร่งกระตุกวูบ รีบยกมือปิดปากเธอทันที  

" ตาอย่าพูดแบบนี้ อย่าพูดคำว่าจาก เพราะเราจะไม่มีวันจากกัน เข้าใจไหม " เธอพยักหน้ารับ  

ความคิดเห็น