จันทร์อรุณ ณรัช

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักที่ไม่มีวันเป็นไปได้..กับถูกทิ้งอย่างไร้ค่า

ชื่อตอน : รักที่ไม่มีวันเป็นไปได้..กับถูกทิ้งอย่างไร้ค่า

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 42

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ก.ค. 2562 16:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักที่ไม่มีวันเป็นไปได้..กับถูกทิ้งอย่างไร้ค่า
แบบอักษร

 

อจินไตยบทน้อยไปนิดเพราะดูนางจะไม่ชอบมิติแห่งเทพนาคาจริงๆ

...........

เสียงหึ่ง ๆ ของเฮลิคอปเตอร์ใกล้เข้ามา..

ทั้งหกคนรวมตัวกันแล้ว..

เจ้าหญิงอจินไตยอดแค่นเสียงไม่ได้..

“..ริต้า..นั่นมันอะไรอีก..ครั้งนี้..ถ้ามันจะต้องสู้..ก็คงห้ามฉันไม่ได้แล้วนะ..”

ทาลิสพยักหน้า..

“..เต็มที่เลยแม่คุณ..เพราะท่าทางไม่ดีแล้ว..”

มุกดาราอดถามท่านพี่ริต้าไม่ได้..

“..ท่านพี่..นั่นมันเรียกว่าอะไร..แล้วไฉนถึงบินได้..”

จินดาพิสุทธิ์แม้ในเวลานี้..ก็ยังอดกลืนน้ำลายกับหุ่นของมุกดาราในชุดว่ายน้ำทูพีชสดใสสชมพูไม่ได้..

“..เรียกว่าเฮลิคอปเตอร์..แต่ไม่ต้องกลัวหรอกนะ..เราจัดการพวกมันได้แน่นอน..เพียงแต่..”

จินดาพิสุทธิ์เปลี่ยนตัวเองให้อยู่ในชุดขาวของอัศวินแห่งอากาศมนตราแล้ว...

“.มุกดารา..เราจะสู้ด้วยชุดว่ายน้ำที่เธอสวมไม่ได้..”

เจ้าหญิงอีกสององค์รีบ “แปลงร่าง..” ทาลิสก็ “แปลงร่าง”ด้วย..

เหตุเพราะหากอยู่ในสภาพนี้..สามารถจะใช้แพรพรรณแห่งทางช้างเผือกเป็นอาวุธได้อีก..

แพคเกจกับศศินาไม่สามารถแปลงร่างอย่างอัศวินแห่งอากาศมนตราทั้งสี่..

แต่ทาลิสก็พูดขึ้นว่า..

“..ใต้ท้องเรือมีอาวุธ..บอกคนขับเรือซึ่งเป็นคนขององค์กรด้วย..ว่าเราจะสู้กับพวกมัน.”

.....

เฮลิคอปเตอร์ห้าลำ..แปรขบวนบินตรงเข้ามา..

เรือสำราญลำนี้ไม่ได้ลำใหญ่นัก..คนขับเรือเร่งความเร็ว..และมุ่งตรงไปยังเกาะที่ใกล้ที่สุดตามคำสั่งของสองปีศาจแห่งอนันตกาล..

ศศินาในชุดว่ายน้ำวันพีชแต่สะพายอาวุธครบมือ..มีปืนกลเอ็มหกสิบ..สายกระสุนยาวจนใช้พันกาย..ยังสะพายปืนกลกระบอกหนึ่งและปืนพกอีกหนึ่งกระบอก..

แพคเกจเองก็เช่นกัน..ทั้งสองมีกำลังมากกว่าคนธรรมดา..ของแค่นี้ไม่ถือว่าแบกน้ำหนักเกินตัวแต่อย่างใด..

แพคเกจถามคนขับเรือว่า..

“..เราจะใช้เวลาเท่าไหร่หากจะถึงเกาะที่ใกล้ที่สุด..”

“..ราวยี่สิบนาทีครับ..”คนขับเรือพูด.. “..เราคงหนีเฮลิคอปเตอร์ไม่ได้..”

“..นั่นเป็นหน้าที่ของพวกอัศวินแห่งอากาศมนตราเค้า..”

“..ผมเกรงว่า..จะไม่ได้มีแค่เฮลิคอปเตอร์สิครับ..”

ศศินาขมวดคิ้ว..

“.หือ.จริงอะ.”

“..จับวัตถุใต้น้ำได้..ไล่เรือเรามาติด ๆ เลย..”

“..ให้ตาย..”ศศินาเม้มปาก.. “..นี่มันจะจัดการเราให้ได้ใช่ไหม..พวกไหนกันนี่..”

“..ผมไม่แน่ใจครับ..เกรงว่าจะเป็นผู้ก่อการร้าย...ระดมกำลังมากขนาดนี้..อาวุธยุทโธปกรณ์ขนาดนี้..นอกจากทหารของรัฐแล้วก็มีพวกมันนั่นแหละ..”

แพคเกจครางอือม์..

“..ทำไมพวกมันถึงรู้ว่าเรามาล่องเรือเที่ยวกันนะ..แล้วก็..”แพคเกจครางออกมา.. “..บอกตรง ๆ ..ในทะเลอย่างนี้..คือจุดอ่อนของพวกอีเธอรัลไนท์เลยล่ะ..”

“..หือ..อีเธอรัลไนท์..”ศศินาอุทาน..

“..ก็แค่อัศวินแห่งอากาศมนตราที่เป็นภาษาอังกฤษ..”

“..อย่าพยายามตั้งชื่อที่ทำให้งงได้ไหม..ว่าแต่..”ศศินาขมวดคิ้ว..“..ทำไมพวกเค้าถึงมีจุดอ่อนล่ะ..”

“..ในทะเล..มันจำกัดความสามารถของพวกเขาหลายอย่างนะพี่นา..”

เรื่องนี้แม้แต่แพคเกจยังทราบ..

แล้วอัศวินแห่งอากาศมนตราทั้งสี่จะไม่ทราบเลยหรือ..

ทาลิสกับอจินไตยคอยดูฝั่งซ้าย..จินดาพิสุทธิ์กับมุกดารา..คอยดูฝั่งขวา..

ทุกคนแม้จะพร้อมรบ..แต่ก็กังวลไม่น้อย..

ทาลิสอดพูดกับอจินไตยไม่ได้..

“..อจินไตย..เราแทรกมิติในทะเลไม่ได้..”

“..คิดว่าฉันไม่รู้หรือไง..”อจินไตยกำหมัด.. “..แพรพรรณแห่งทางช้างเผือกของเรา..เจอน้ำเข้าไปจะพลิ้วไหวไม่ออก..เรื่องนี้เธอก็รู้ใช่ไหม..”

หากคิดไม่ออกก็ลองคิดถึงผ้าที่อุ้มน้ำเต็ม..จะพลิ้วแผ่ได้อย่างไรกัน..

“..พวกมันทำไมรู้จักพวกเราดีนักนะ..”

“..แถมยังรู้ด้วยว่าพวกเรากำลังไปเที่ยวที่ไหน..”อจินไตยให้ความเห็น

ทาลิสฉุกคิด..

แต่ในขณะนั้น..ทุกคนก็เห็นเฮลิคอปเตอร์ที่แปรขบวน..ยิงมิสไซล์ใส่..

คอบเตอร์ห้าลำ..แปรขบวนออกสองข้างสี่ลำ..และอยู่ตรงกลางหนึ่งลำ..

และทุกลำกำลังยิงมิสไซล์ใส่ทั้งสามด้าน..

ทั้งสี่อัศวินแห่งอากาศมนตราผลักสองมือ..ประสานกันเป็นบาเรียใสเพื่อกั้นมิสไซล์รอบด้าน..

มิสไซล์กระทบบาเรียใสจนระเบิดออก...

อจินไตยคำราม..

“..ได้เวลาตอบโต้แล้ว..”

เสียงครืน ๆ ของฟ้าร้อง..

ฟ้าผ่าเปรี้ยง..

นี่คือความสามารถของอจินไตยเกี่ยวกับวาโยธาตุ..

แล้วอจินไตยก็ขมวดคิ้ว..

เพราะฟ้าผ่าเหมือนไม่มีผลต่อเฮลิคอปเตอร์โดยสิ้นเชิง..

ทาลิสอุทานเบา ๆ ..

“..อจินไตย..เครื่องเฮลิคอปเตอร์ทุกลำติดสายล่อฟ้า..วิธีนี้ใช้ไม่ได้..”

จินดาพิสุทธิ์ต่อยหมัดออกไป..ลมที่อัดเป็นก้อนใหญ่พุ่งขึ้นฟ้า...ถูกเฮลิคอบเตอร์เครื่องหนึ่ง..ถึงกับเป๋..แต่ก็ยังทรงตัวอยู่ได้..

จินดาพิสุทธิ์อุทานออกมา..ทาลิสพูดขึ้นว่า..

“..ไม่มีประโยชน์หรอกริต้า..เฮลิคอบเตอร์ในโลกของฉัน..มันต้านพายุได้..บินฝ่าพายุยังไม่เป็นไรเลย..”

เฮลิคอปเตอร์บินฉวัดเฉวียน..ยิงปืนกลลงมา..แต่ติดม่านบาเรีย..

“..นี่เราจะทำอะไรมันไม่ได้เชียวหรือ..”จินดาพิสุทธิ์ร้อง..

“..ได้สิ..”เสียงหนึ่งดังขึ้น..

ก่อนจะถามว่า..

“..บาเรียของพวกเธอจะกั้นของที่ยิงออกไปด้วยหรือเปล่า..”

“..ไม่หรอก..มันกั้นแต่สิ่งที่จะโจมตีเข้ามาเท่านั้น..”ทาลิสพูด..

“..งั้นก็ดีแล้ว..”

นี่เป็นเสียงของศศินา..

และเสียงปืนดังรัวลั่น..

ปืนกลเอ็มหกสิบยิงออกมา..ศศินาใช้กำลังของชาวเผ่าหมาป่า..สามารถถือและยิงปืนกลขนาดใหญ่นี้ได้..

ไม่เพียงแค่ศศินา..แพคเกจก็ปรากฏตัวเช่นเดียวกัน..และยิงปืนกลขนาดเดียวกันอีกคนหนึ่ง..

ทั้งหมาป่าแวมไพร์กราดปืนกลไปรอบ ๆ ..ในที่สุด..เฮลิคอปเตอร์หนึ่งลำก็ระเบิดกลางอากาศ..เพราะหลบปืนกลไม่พ้น..แต่กระสุนปืนก็หมดแล้ว..

เสียงเหมือนมีอะไรบางอย่างยิงใส่ข้างเรือ..

ทาลิสสลัดสองมือ..ปรากฏดิ้วเหล็กคู่..นี่คืออาวุธของเธอ..

ปรกติทาลิสจะใช้อาวุธประเภทกระบองสั้นหรืออาวุธตีอยู่แล้ว..ครั้งนี้..เธอเปลี่ยนไปใช้ดิ้วเหล็กที่พกพาได้สะดวกกว่า..และมีคนกระโดดขึ้นมาจากข้างเรือ..สวมชุดดำน้ำ..แปลว่า..นอกจากเฮลิคอปเตอร์แล้ว..ยังมีคนบุกมาทางใต้น้ำด้วย

แพคเกจโยนปืนกลเอ็มหกสิบทิ้ง..ยิงปืนกลอูซี่ที่คล้องคออยู่..คนในชุดดำน้ำ..ร่วงหล่นไปสองคน..

ศศินาเองก็ใช้ปืนกลอูซี่ยิงอีกสองคนร่วงไป..

แต่ก็มีหลายคนที่บุกเข้ามา..ถูกทาลิสตีด้วยดิ้วกระเด็นตกน้ำไปสามคน..

อัศวินแห่งอากาศมนตราทุกคนผละจากการสร้างเกราะบาเรีย..สู้กับคนสวมชุดดำน้ำซึ่งบุกขึ้นเรือมาไม่ขาดสาย..

อจินไตยแค่นเสียง..สายตาดูดุดัน..สองแพรพรรณแห่งทางช้างเผือก..กวัดแกว่งทั้งฟาดทั้งรัดคนชุดดำน้ำ..โยนกระเด็นหวือ..สองมือผลักพลังอากาศมนตราร่วมกับพลังแห่งวาโยธาตุ..แม้จะไม่ได้ฝึกวิชาการต่อสู้มามากมายนัก..แต่พลังที่มีอยู่ก็ถือว่าเพียงพอต่อการใช้งานแล้ว..

จะกี่คนก็ตาม..เมื่อรุมล้อมเข้ามา..ถูกอจินไตยจัดการกระจัดกระจายไป..

คนหนึ่งตัดสินใจยกปืนขึ้นเล็งยิง..แต่กระสุนสะท้อนออกเพราะติดม่านที่คล้ายเกราะของพลังอากาศมนตรา..สิ่งเหล่านี้ยิ่งทำให้อจินไตยโกรธมากขึ้น..ฟาดด้วยแพรพรรณที่แปรสภาพให้แข็งกว่าเหล็ก..

มุกดารากับจินดาพิสุทธิ์ทั้งสองมีเพลงหมัดสูญญตา..เมื่อใช้ร่วมกับวิชาอากาศมนตรา..ไหนเลยคนในชุดดำน้ำจะสู้ได้..เมื่อใช้แพรพรรณแห่งทางช้างเผือกทั้งสี่ชายสนับสนุน..ก็ไม่มีใครต้านทานพวกนางได้เลย..

ทาลิสฟาดดิ้วด้วยสองมือราวกับมือกลองกำลังรัวกลอง..แม้จะจัดการคนในชุดดำน้ำซึ่งขึ้นมาบนเรือไม่ขาดสายได้..แต่ก็ยังคงสังเกตเฮลิคอปเตอร์..

เห็นลำหนึ่งยิงมิสไซล์ใส่..ก็ใจหาย..ไม่คิดว่า..พวกมันจะยิงมิสไซล์หมายทำร้ายคนบนเรือ..รวมทั้งพวกเดียวกันเองที่บุกขึ้นมาเป็นจำนวนมากนี้ด้วย..

แพรพรรณแห่งทางช้างเผือกของทาลิสพุ่งออก..ปัดมิสไซล์กระเด็นไป..กระทบถูกคอบเตอร์ระเบิดตกทะเลอีกลำหนึ่ง..จะจัดการอัศวินแห่งอากาศมนตราไม่ใช่เรื่องง่ายเลย..

มุกดาราขัดใจ..แผ่พุ่งแพรพรรณแห่งทางช้างเผือกทั้งสี่ชาย..ยึดจับเฮลิคอปเตอร์ลำหนึ่ง..เหวี่ยงฟาดลงทะเล..

เฮลิคอปเตอร์ที่เหลือรีบบินหนีห่างออกไป..

ขณะนั้น..เสียงระเบิดดังขึ้น..เรือสั่นทั้งลำ..

แพคเกจที่ใช้กระสุนปืนจนหมด..และเปลี่ยนไปใช้หมัดต่อยแทน..ถึงกับอุทานออกมา..

“..บ้าชะมัด..พวกมันใช้แผนนี้..”

จินดาพิสุทธิ์ร้องว่า..

“..แพค..เกิดอะไรขึ้น..”

“....มันวางระเบิดเรือ..ซึ่ง..”

ขาดคำ..เสียงตูมใหญ่..บริเวณต่อสู้ถูกระเบิดจากเบื้องล่างจนทุกคนที่อยู่ในบริเวณนั้น..ถึงกับกระเด็นลอยขึ้นฟ้า.

แพคเกจจะพูดว่า..ซึ่งมันน่าจะระเบิดตรงที่เราอยู่ด้วย..แต่ก็ช้าไปแล้ว..

ทุกคนลอยเพราะแรงระเบิด..ขณะจะร่วงลงบนเรืออีกครั้ง..ทาลิสก็เหลือบเห็นจรวดมิสไซล์จากเฮลิคอบเตอร์..ยิงเข้าใส่เรืออีกสามลูก..

ในเวลาปรกติ..การจะจัดการกับจรวดมิสไซล์ทั้งสามลูก..ย่อมไม่เหลือบ่ากว่าแรง..แต่ทุกคนที่ถูกระเบิดใต้พื้นเรือ..จนร่างลอยขึ้น..จะจัดการอะไรก็ไม่มีจังหวะเวลา..

ตูม..มิสไซล์ทั้งสามลูกถูกเป้าหมายโดยพร้อมเพรียง..ระเบิดทุกสรรพสิ่ง..เรือ..และคนทั้งสองฝ่าย

ทาลิสอุทานเบา ๆ ..ก่อนจะสติจะขาดหาย..

ไม่เคยเห็นอะไรอย่างนี้..

โจมตีโดยหวังผลสูงสุด..จนไม่แคร์พวกเดียวกัน...

พวกมันยังเป็นคนกันอีกอยู่หรือ..

.....

มืด..สว่าง..

ทาลิสกระพริบตาถี่ ๆ ..ตาพร่า..แต่ก็ถือว่าฟื้นคืนสติแล้ว..

อัศวินอากาศมนตราแห่งภพนาคาเทวะ..พยายามลุกขึ้น..พบว่า..รอบข้างพร่าเบลอไปหมด..

“..อะ..คอนแทคเลนส์..”นางอุทาน..

พลางตบตามเนื้อตัว..แล้วก็หยิบแว่นตาขึ้นมาสวม..

ทาลิสเก็บแว่นตาสำรองไว้กับตัวตลอด..ไม่ว่าจะอยู่ในสภาพไหนก็ตาม..ปรกติจะใช้คอนแทคเลนส์..แม้เทคโนโลยีของภพนาคาเทวะจะก้าวหน้า..แต่หากจะเลสิครักษาอาการสายตาสั้น..ทาลิสก็ยังไม่ทำสักที..

ดังนั้น..นางจึงได้แต่ใช้คอนแทคเลนส์..และเมื่อคอนแทคฯหลุด..ก็ใช้แว่นตาสำรอง..ซึ่งยังไงก็ไม่มีทางให้มันหายไปจากตัวเด็ดขาด..

มองไปรอบกาย..นี่เป็นชายหาด..ตัวเธอเปียกโชก..การระเบิดคงทำให้ร่างตกทะเล..แล้วจะด้วยอะไรสักอย่าง..ทำให้คลื่นซัดมาที่ชายหาด..

นี่อาจจะเป็นเกาะที่ใกล้ที่สุดที่เรือสำราญตั้งเป้าเดินทางไว้แน่นอน..

ชุดขาว..กระโปรงสั้น..ยังคงเปียกโชก..รวมทั้งแพรพรรณแห่งทางช้างเผือกด้วย..

เสียงเคลื่อนไหว..ทาลิสหันขวับจะส่งพลังอากาศมนตราใส่..แต่แล้วก็ชะงัก..

สาวผมสั้นคนนี้คือแพคเกจ..

และแพคเกจในชุดอาบน้ำวันพีช..ก็ล้มลง..

เหมือนเธอจะถูกน้ำซัดขึ้นมาบนเกาะเช่นกัน..และหมดแรงล้มลงเมื่อพยายามจะลุกขึ้น..

ทาลิสพลิกร่างแพคเกจขึ้น..แวมไพร์ลูกครึ่งสาวตัวสั่นสะท้าน..ร้องออกมา..

“..เลือด..เลือด..”

ปรกติ..แพคเกจข่มกลั้นความต้องการเลือดของตัวเองได้..และอาจจะปลดปล่อยได้ชั่วคราว..เมื่อได้กินสุราผสมเลือดสัตว์ในแผ่นดินห้าแคว้นแดนอสูร..ทำให้รู้สึกคึกคักแจ่มใส..แต่หากร่างกายบาดเจ็บ..หรือบอบช้ำอย่างมาก..เลือดเป็นสิ่งที่แพคเกจต้องการเพื่อฟื้นฟูร่างกาย..

เวลานี้..แพคเกจสั่นสะท้าน..และกระหาย..

ปากมีเขี้ยวของแวมไพร์ปรากฏ..ตาแดงและร้องอย่างน่าสงสาร..

“..เลือด..เลือด..ช่วย..ช่วยด้วย..”

ทาลิสส่ายหน้า...

“..ตามประวัติ..เธอเป็นปีศาจประเภทแวมไพร์..แต่ก็ยังเป็นฮาล์ฟบลัด..”

แพคเกจทุรนทุราย..

“..ช่วยด้วย..ช่วยด้วย..”

ทาลิสขมวดคิ้ว..ก่อนจะเห็นส่วนท้องของแพคเกจมีเลือด..

“..เลือด..เธอบาดเจ็บหรือนี่..”

ทาลิสแตะที่แผล..

“..เฮ้ย..แผลฉกรรจ์มาก..”

แพคเกจตัวสั่นสะท้าน..

“..เลือด..ต้องการเลือด..”

ทาลิสขมวดคิ้ว..เห็นสภาพแพคเกจแล้วก็รู้ว่าไม่ควรจะคิดอะไรมากความอีก..

“..ได้..แพค..ดูดเลือดฉัน..ดูดสิ..”

แพคเกจกอดร่างทาลิสไว้..และแลบลิ้นเลียริมฝีปาก..ก่อนจะจรดปากลงกับต้นคอ..

และกัดคออัศวินแห่งอากาศมนตราของภพนาคาเทวะ..

ในขณะนั้น..ร่างในชุดวันพีชสีดำ..ก็ค่อย ๆ โงหัวจากหาดทราย..

เธอคือศศินา..ซึ่งถูกคลื่นซัดขึ้นมาบนชายหาดของเกาะที่ใกล้ที่สุดนี้เช่นกัน..

และเธอก็เห็นแพคเกจ..ดูดเลือดจากลำคอของทาลิส..

ศศินาอุทานออกมา..

“..แพค..ไม่..”

ใจจริงจะวิ่งไปกระชากตัวทาลิสออก..แต่เห็นอาการบาดเจ็บของแพคเกจก็เข้าใจ..

เพียงแต่..มันคงไม่ใช่แค่ดูดเลือดแล้ว..

ไม่มีทางเลือก..เพราะจะมากจะน้อย..ศศินาก็ยอมรับว่าตัวเองเป็นชาวหมาป่า..ซึ่งเลือดของชาวหมาป่า..จะเป็นพิษต่อพวกแวมไพร์อย่างรุนแรง..

ถ้าแพคบาดเจ็บ..เลือดของคนที่ใกล้ที่สุดในเวลานี้..คือทาลิส..คงสามารถช่วยแพคเกจได้..

แต่..ศศินานึกถึงตำนานของสาวเสียงเทพกับแวมไพร์บอดี้การ์ด..อาป้อนกับอาสองของเธอ..

ครั้งแรกที่สาวเสียงเทพหลงรักแวมไพร์บอดี้การ์ดเพราะอาสองได้รับบาดเจ็บ.จนต้องกัดคออาป้อน..กินเลือดเพื่อรักษาตัวเอง..

แต่การกินเลือดในครั้งนั้น..ได้ถ่ายทอดฟีโรโมนของฮาล์ฟบลัดแวมไพร์ออกมาด้วย..

เป็นต้นเหตุสำคัญที่ทำให้อาป้อนรักอาสอง..แต่ถึงไม่ถูกฟีโรโมนในครั้งนั้น..อาป้อนก็รักอาสองอยู่ดีนั่นแหละ..เพียงแต่..ฟีโรโมนมันทำให้เปิดความรู้สึกขึ้นมาก่อนเท่านั้น..

ศศินาแม้จะเข้าใจ..แต่ก็อดมือเย็นเฉียบไม่ได้..

ทาลิสถูกดูดเลือด..แพคเกจก็ทั้งดูดทั้งเลียเลือดจนปากเขรอะไปหมด..แต่ทาลิสก็หลับตา..เหมือนข่มกลั้นความรู้สึกบางอย่างที่เกิดขึ้นกับตน..

ในที่สุด..ศศินาก็เข้าไปใกล้..ดึงร่างของทาลิสออก..

แพคเกจยังคงหลับตาเคลิ้มกับการดื่มเลือดที่หอมหวาน..เพราะไม่ได้ดื่มเลือดคนมานานนักหนาแล้ว..

ทาลิสเหมือนหมดเรี่ยวแรง..ศศินาตบหน้าคนรัก..จนแพคเกจฟื้นคืนสติ..

“..พี่นา..นี่..ฉัน..”

ศศินามองดูอาการบาดเจ็บที่ท้อง..คลำที่แผล..

“..แผลสมานดีแล้ว..”

ก่อนจะหันมาทางทาลิส..

ร่างในชุดขาว..สวมแว่นตา..แม้จะอ่อนระทวยหมดแรง..แต่สายตาที่มองนั้น..ทำให้ศศินาใจคอไม่ดี..

เพราะเธอมองไปที่แพคเกจ..

แม้ปรกติ..พลังอากาศมนตราขั้นสูงสุด..จะสามารถต้านทานอำนาจของฟีโรโมนฮาล์ฟบลัดแวมไพร์ของแพคเกจได้..แต่ครั้งนี้..ทาลิสบอบช้ำจากการถูกระเบิด..แถมยังถูกดื่มเลือดจากการกัดต้นคอ..ซึ่งการแพร่ฟีโรโมนมีความเข้มข้นที่มากกว่าการแพร่ทางอากาศมากมายนัก..

แพคเกจใจหาย..เช็ดคราบเลือดที่ริมฝีปาก..

“..ทาลิส..นี่ฉันกินเลือดเธอ..”

ศศินาหันขวับ..

“..รีบให้ทาลิสกินน้ำตาเร็ว..”

แพคเกจตาลีตาลานจะทิ่มนิ้วเข้าที่เบ้าตาเพื่อให้มีน้ำตาไหลออกมา..แต่ทาลิสฝืนกายลุกขึ้น..

“..ไม่..แพคเกจ..ศศินา..ขอโทษ..ฉันกินน้ำตาของแพคไม่ได้..”

“..เธอ..”ศศินาอุทาน..

“..ฉันรู้..ฉันศึกษาข้อมูลของพวกเธอมาหมดแล้ว..ขอโทษ..ศศินา..ขอให้ฉันได้รู้สึกอะไรแบบนี้ได้ไหม..ขอร้อง..”

“..ทำไม..”

“..ถ้าฉันหลุดจากอำนาจฟีโรโมนของแพคเกจ..มันจะ..”ทาลิสก้มหน้า.. “..เจ็บปวดกว่านี้..”

แพคเกจชะงัก..ก่อนจะพูดกับศศินา..

“..ก่อนหน้าที่เราจะโดนโจมตีจากเฮลิคอปเตอร์..ทาลิสถูกแฟนบอกเลิกมาค่ะพี่นา..”

แพคเกจส่ายหน้า..พูดอย่างสะเทือนความรู้สึกต่อไปอีก..

“..ทีแรกนึกว่าจะไม่รู้สึกอะไรเท่าไหร่..ที่แท้..เธอก็เจ็บมากนะทาลิส..”

ศศินาเม้มปาก..

“..ทาลิส..เธอจะใช้ความรู้สึกที่มีต่อแพคเกจ..เยียวยาความรู้สึกของเธอที่แฟนบอกเลิกไม่ได้นะ..”

ทาลิสถอดแว่น..ป้ายน้ำตา..

“.ขอร้องเถอะศศินา..ขอร้อง..ฉันรู้ว่ามันไม่ถูก..แต่..ฉันก็ยังไม่ได้ทำผิดอะไร..ฉันเข้าใจเธอ..แต่แค่จะบอกว่า..มันดีกว่าที่ฉันรู้สึกก่อนหน้าที่จะถูกแพคเกจดูดเลือดมาก..ดีกว่ามาก..”

ทาลิสใส่แว่นตา..เชิดหน้า..พูดอีกว่า..

“..ฉันจะไม่ทำผิดต่อเธอนะศศินา...ฉันสัญญา..ความรู้สึกมันก็คงเหมือนกับได้รักใครสักคนแต่เขาไม่เล่นด้วย..ซึ่งก็ยังดีกว่าความรู้สึกที่ถูกทิ้งอย่างไร้ค่า..กลายเป็นผู้หญิงที่ไม่มีห่าอะไรเลย..ศศินา..”

แพคเกจส่ายหน้า..ท่าทีของทาลิสเหมือนไม่มีอะไรเมื่อถูกบอกเลิก..อาจจะเซ็งบ้างนิดหน่อย..แต่ที่ไหนได้..ทาลิสรู้สึกมากกว่าที่เห็นภายนอกอย่างที่คิดไม่ถึง....

ดูนางจะรักแฟนนางจริง ๆ ..

แต่ด้วยอำนาจฟีโรโมนของฮาล์ฟบลัดแวมไพร์..ความรู้สึกนั้น..ได้หายไปแล้ว..

ทาลิสจะรู้สึกกับแพคเกจแทน..เพียงแต่..นางสามารถยอมรับได้ว่า..แพคเกจมีคนรักอยู่แล้ว..ไม่อาจจะทำอะไรได้มากไปกว่านี้..ซึ่งดีกว่าความรู้สึกรักที่ถูกทิ้งอย่างไร้ค่ามากมายนัก..

ทาลิสหันมาหาสองปีศาจแห่งอนันตกาล..

“..เราต้องไปหาคนที่เหลือ..ไม่รู้ว่าจะเป็นไงกันบ้าง..”

ทาลิสพูดจบก็หันหน้า..เดินเชิดอย่างถือดีในความคิดตัวเอง..

แต่แล้ว..นางก็ล้มลง..เพราะความบอบช้ำก่อนหน้า..แถมยังเสียเลือดให้แพคเกจอีก..

ศศินาส่ายหน้าช้า ๆ ..

“..ให้ตาย..นี่ถามจริง ๆ ..แพค..เธอคิดอะไรกับทาลิสหรือเปล่า..”

แพคเกจช่วงนี้เริ่มสับสน..แต่ก็ต้องตัดสินใจเด็ดขาด..

“..ไม่คิด..พี่..มันฟลุคที่ทาลิสต้องโดนฟีโรโมนไป..”

“..ฉันเชื่อใจเธอกับทาลิสนะ..เฮ้อ..ดูรั้น ๆ แต่ก็บ้าบอชะมัด..คิดอะไรอยู่เนี่ย..ยอมให้ฟีโรโมนมีอำนาจเหนือความรู้สึกตัวเองทั้งที่รู้ว่าเป็นไปไม่ได้..”

“..พี่อาจจะไม่เข้าใจหรอกนะพี่นา..แต่..ความเจ็บปวดของการที่ถูกคนรักบอกเลิกอย่างไร้ค่า..มันคงมากมายเอาการทีเดียว..จนกระทั่งต้องการรักอื่นมาเยียวยา..แม้จะเป็นความรักที่เป็นไปไม่ได้ก็ตาม..”

.....

ในขณะเดียวกัน..

ก้นทะเล..

ฟองอากาศขนาดใหญ่เคลื่อนที่ช้า ๆ ..

สามเจ้าหญิงที่มีพลังอากาศมนตรา..กำลังเดินไปตามก้นทะเล..

เศษซากปรักหักพังของเรือที่ถูกมิสไซล์ทำลาย..ร่วงลงก้นทะเลรายรอบตัว..

เมื่อร่างลอยขึ้น..และต้องจมน้ำแน่นอน..จินดาพิสุทธิ์ก็ฉวยร่างของมุกดาราไว้..และใช้แพรพรรณแห่งทางช้างเผือก..ดึงร่างของอจินไตยเข้าใกล้..

ก่อนจะรวบรวมอำนาจแห่งวาโยธาตุ..สร้างฟองอากาศขนาดใหญ่ขึ้นมา..ห่อหุ้มทั้งสามเจ้าหญิงก่อนจะตกลงทะเล..ซึ่งการกระทำเช่นนี้..เป็นปฏิภาณที่จินดาพิสุทธิ์คิดได้ทันท่วงที..

ทั้งสามเจ้าหญิงจึงสามารถอยู่ใต้ทะเลโดยที่ไม่เป็นอันตราย..

เมื่ออยู่ใต้ทะเล..ทั้งสามจึงได้เห็นในสิ่งที่ไม่มีโอกาสได้เห็น..คือเรือดำน้ำขนาดเล็ก..ที่ถูกแรงระเบิดพังพินาศจมสู่ก้นทะเลด้วย..

มันไม่ได้มีลำเดียว..แต่ละลำ..บรรทุกคนสวมชุดดำน้ำ..เพื่อจะส่งขึ้นไปเล่นงานทุกคนบนเรือสำราญ..

และคนในชุดดำน้ำ..ตายหมดสิ้น..บางคนก็จมสู่ก้นทะเล..

สามเจ้าหญิงมองหน้ากัน...

“..มีอะไรแปลกไหมอจินไตย..มุกดารา..”จินดาพิสุทธิ์ถาม..

“..ข้าไม่เห็นว่าแปลกนอกจาก..”มุกดาราอุทาน.. “..คนที่เข้ามาต่อสู้กับเราทุกคน..ไฉนหน้าตาถึงได้เหมือนกัน..”

“..มิน่า..พวกมันถึงไม่กลัวว่าจะมีใครตายไปกี่คน..”จินดาพิสุทธิ์นิ่งคิด.. “..พวกมันใช้การโคลนนิ่ง..”พอคิดว่าภรรยาทั้งสองจะฟังไม่รู้เรื่องก็พูดขึ้นว่า..”..เรียกง่าย ๆ ว่า..พวกมันสร้างร่างจำแลงของคนพวกนี้นั่นเอง..”

“..ไฉนถึงสร้างร่างจำแลงกันได้มากมายขนาดนี้..”

“..เทคโนโลยีขนาดนี้..ไม่ใช่ธรรมดาแน่นอน..”จินดาพิสุทธิ์ครางอือม์..

“..จะทำอย่างไรกันต่อไปดี..ท่านพี่..”มุกดาราอดถามไม่ได้..

“..ที่นี่ไม่ไกลจากเกาะที่คนขับเรือพยายามไปให้ถึง..ก่อนที่เราจะถูกโจมตี..แต่เชื่อว่า..พี่นาคงช่วยย่นระยะทางให้..เราคงไปถึงเกาะนั้นไม่ยาก..”

“..แล้วคนอื่นล่ะ..”อจินไตยถาม

“..ฉันไม่คิดว่าพวกเขาจะเป็นอะไรไปนะ..”จินดาพิสุทธิ์มั่นใจ..

มุกดาราอดสยิวกายไม่ได้..

“..บอกตามตรงนะท่านพี่..ข้าคิดว่า..ข้าคงไม่รอดแน่นอน..เพราะข้าว่ายน้ำไม่แข็งเท่าใดนัก..และวิชาอากาศมนตราของเรา..ไม่ทราบเป็นอะไร..ข้ารู้สึกว่า..พออยู่ในน้ำ..มันเหมือนใช้ไม่ได้เลย..”

จินดาพิสุทธิ์หัวเราะ..

“..มุกน้อย..ไม่ต้องวิตกไป..ข้ากับท่านพี่อจินไตยของท่านมีพลังของวาโยธาตุ..ซึ่งทดแทนอากาศมนตราได้เป็นอย่างดี..ท่านก็เห็นแล้วว่า..การเดินทางของเราในตอนนี้เป็นอย่างไร..”

มุกดารามองดูรอบ ๆ ..รู้สึกตื่นตาตื่นใจกับสภาพใต้ทะเลเป็นอย่างยิ่ง..

“..ท่านพี่..น่าดูยิ่งนัก..”

จินดาพิสุทธิ์หัวเราะ..

“..ถ้าเดินอยู่ก้นทะเลคงไม่สนุกสินะ..เอาล่ะ..เราควรจะลอยและขับเคลื่อนไปข้างหน้า..”

พลางสยายแพรพรรณแห่งทางช้างเผือก..ดันพื้นทะเล..ให้ฟองอากาศขนาดยักษ์ลอยขึ้น..

ใช้การบังคับแพรพรรณแห่งทางช้างเผือกเช่นนี้..ฟองอากาศก็เคลื่อนไปได้ตามต้องการ..

แต่สำหรับมุกดารา..นางคล้ายเด็กได้ของเล่นแปลกใหม่..ยิ่งเคลื่อนที่ใต้ท้องทะเลเช่นนี้..ยิ่งน่าสนุกยิ่งนัก..

ส่วนอจินไตย..นางปีศาจยังคงมีความเป็นเด็กเช่นเดียวกับมุกน้อย..สิ่งที่ปรากฏตรงหน้า..นางไม่เคยสัมผัสมาก่อน..จนถึงกับเงียบและตั้งหน้าตั้งตาดูสภาพรอบข้างอย่างตื่นตาตื่นใจ..

ฝูงปลานานาชนิด..ไม่เพียงเท่านั้น..ครั้นเคลื่อนที่มาได้สักพัก..ก็เห็นฉลามวาฬแล้ว..

ต่อให้เป็นนางปีศาจที่เร้นลับน่ากลัว..แต่พอเห็นอะไรแบบนี้..ก็อดอ้าปากค้างไม่ได้เลย..

........

ในที่สุด..

สามเจ้าหญิงก็ขึ้นจากทะเลที่ชายหาด..ตัวไม่เปียกเลยแม้แต่น้อย..

จินดาพิสุทธิ์ก้มมองพื้นทราย..ก่อนจะพูดว่า..

“..เหมือนพวกเขาจะมาถึงก่อนเรานะ..น่าจะปลอดภัยทั้งสามคน..”

อจินไตยมองตาม..

“.เธอรู้ได้ยังไง..ริต้า..”

ก่อนจะเข้าใจ..เพราะพื้นทรายเขียนรูปลายเส้นง่าย ๆ ของรูปหมาป่า..ค้างคาว..กับผู้หญิงหน้ากลมผมม้ารวบหางม้า..ซึ่งนั่นคือสัญลักษณ์ของทาลิส..

นี่เป็นการทิ้งร่องรอยให้ทราบ..

มุกดาราอดถามไม่ได้..

“..เขาไปไหนกันแล้ว..”

จินดาพิสุทธิ์เห็นรูปทาลิสหันไปทางขวาก็ชี้มือ..

“..น่าจะไปกันทางนั้นนะ..ถ้าเดาไม่ผิด..เราอาจจะเห็นร่องรอยพวกเขา..”

พลางสูดลมหายใจ..สอบถามสายลมที่พัดผ่าน..

แล้วจินดาพิสุทธิ์ก็ขมวดคิ้ว..

อจินไตยเอะใจ..หลับตาสัมผัสกับสายลมบ้าง..

“..ท่าจะแย่แฮะ..”จินดาพิสุทธิ์อุทาน.. “..นี่เราเหมือนอยู่ในฐานทัพของใครหรือเนี่ย..”

มุกดาราอุทานดังอา..

“..ท่านพี่..”

“..หากสายลมบอกไม่ผิด..นี่คือ..รังของผู้ก่อการร้ายแน่นอน..มิน่า.พวกมันถึงส่งกำลังมาจัดการพวกเราได้มากมายขนาดนี้..”

....

ในขณะเดียวกัน..

แพคเกจศศินาซึ่งกำลังลากทาลิสไปตามทางหาดทราย

เพราะทาลิสหมดสติ..ดีที่สุด..คือต้องหาที่พักอาจจะเป็นถ้ำหรือสถานที่ที่เหมาะสมกว่านี้ชายหาดแบบนี้สักนิด..

ทั้งสองจึงหาวัสดุเท่าที่จะหาได้..ทำเลื่อนลากทาลิสไปตามชายหาด..

และมีคนหลายคนพร้อมอาวุธครบมือ..กรูออกมาจากที่ไหนก็ยากจะเดา..

รู้แต่ว่า..ทุกคนที่อาวุธครบมือนั้น..จ่อปืนมาที่ร่างของคนทั้งสาม..

“..หากจำไม่ผิด..หญิงสาวคนนั้น.คือธวัลอร..อัศวินแห่งอากาศมนตราใช่ไหม..”

ธวัลอรหรือ..

คนหลายคนเข้ามาใกล้..

“..เสียดาย..พลังสุดยอด..กลับต้องมาเป็นแบบนี้..”

อีกคนพูดว่า..

“..หากนำไปใช้กับองค์กรเรา..คงมีประโยชน์มากขึ้น..”

แพคเกจกับศศินายกมือขึ้น..ไม่มีทางเลี่ยง..

จะมากจะน้อย..ทั้งสองก็เป็นเพียงสองปีศาจแห่งอนันตกาล..ซึ่งยังไม่มีความสามารถในการสู้กับปืน...

......

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น