divitino-family

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

章十一 (แก้คำผิด)

ชื่อตอน : 章十一 (แก้คำผิด)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ก.ค. 2562 12:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
章十一 (แก้คำผิด)
แบบอักษร

章十一

หลังจากนั้นก็ผ่านมา2เดือน การกระทำของนาง

ล้วนอยู่ในสายตาของหวังเหล่ยทั้งสิ้น ไม่ว่าจะไปที่ใด ทำสิ่งใด ก็จะมีหวังเหล่ยคอยติดตามดังเงาตามตัวจนนางทำอะไรไม่ถูก แม้แต่เวลาที่นางมักชอบมานอนเล่นที่ศาลากลางน้ำ ก็จะมีหวังเหล่ยที่นำงานมาทำข้างๆเสมอ ถึงแม้นางจะหลับไปแล้วจนตื่นขึ้นมาก็ยังเห็นเขาอยู่ข้างๆมิไปไหน

"นี้เด็กน้อย เจ้าช่างทำตัวเยี่ยงบิดาที่หวงบุตรยิ่ง ข้าก็บอกไปแล้วว่าหากข้าจะไปที่ใดข้าจะบอกเจ้า ไม่จำเป็นต้องติดตามข้าราวกับกลัวข้าหนีหายไปไหน ข้ามิใช่เด็กที่พอออกจากจวนก็หลงทางเสียหน่อย"

นางที่บัดนี้มีตัวร้ายกาจนอนหนุนตักตนมิไปไหน นางที่เป็นหมอนจำเป็น ทำได้เพียงแค่ลูบศรีษะนั้นไปมาเท่านั้น

คิดซะว่ากำลังลูบหัวเด็กน้อยก็แล้วกัน

"ข้ามิใช่บิดา แต่ข้าเป็นสามี จะหวงท่านมีสิ่งใดไม่เหมาะสม" หวังเหล่ยที่นอนหลับตาพริ้มบนตักนุ่มกล่าวอย่างน่าตาย

"หึ้ย! ข้าแค่เปรียบเทียบ บิดาอันใด สามีอันใด เหอะ แล้วแต่เจ้าเถอะ" นางที่หมดคำจะกล่าว บอกปัดไปอย่างปลงตก แต่ก็ยังคงอยู่เป็นหมอนมนุษย์ให้หวังเหล่ยหนุนนอนต่อไป

"เจ้าไม่ไปทำงาน หรือเข้าวังหรือ เป็นแม่ทัพว่างถึงเพียงนี้?" นางที่ยังคงใช้มือลูบเส้นผมสีดำสนิทของหวังเหล่ยเรื่อยๆก็กล่าวขึ้นเมื่อตลอด2เดือนที่ผ่านมา หวังเหล่ยมิออกห่างจากนางเลยแม้เพียงสักก้าว มีเพียงการนำงานมาทำข้างๆนางเท่านั้น มิได้เข้าไปในวังเพื่อเสนอฎีกาหรือไปที่ค่ายเลย

"เรื่องนั้นข้าให้หลีเฉียงจัดการเรื่องที่ค่ายส่วนเรื่องงานฝ่าบาทให้ข้านำมาทำที่จวนทั้งหมดมิต้องเข้าวัง รวมถึงฎีกาตลอด6เดือนที่ข้าไม่ทำงานเลยที่ฝ่าบาทให้ทำแทนพระองค์ทั้งหมด" เหอะข้ออ้าง แค่จะหาคนทำงานให้ แล้วตัวเองไปอยู่กับฮองเฮาสิไม่ว่า รู้จักใช้คนยิ่งเฟยหลง ข้าคงต้องไปเยี่ยมสักครา

"แล้วเจ้าก็ยอมทำหรือ ทั้งๆที่รู้ว่ามันแค่ข้ออ้างหาคนสะสางงานแทน" นางที่พูดด้วยใบหน้าที่เรียบนิ่ง นึกหาวิธีสร้างเรื่องให้เจ้าฮ่องเต้นั่น อืม หาเรื่องให้ผิดใจกับฮองเฮาดีหรือไม่

แต่แล้วความคิดนางก็ถูกหวังเหล่ยปัดออกไปจนหมดสิ้น

"ช่างเถิด นี้ก็ฉบับสุดท้ายแล้ว" หวังเหล่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่เหนื่อยล้า

แม้จะยังเคืองอยู่บ้างแต่เมื่อเด็กน้อยของนางกล่าวเช่นนี้ก็ถือว่ารอดตัวไปนะเฟยหลง

ทำไมนางจะไม่รู้เวลาที่นางนั้นหลับไปแล้ว หวังเหล่ยมักตื่นขึ้นมาแล้วนำงานมาทำจนเกือบรุ่งสางทุกวัน เพื่อสะสางงานทั้งหมดที่สั่งสมมาถึง6เดือน

"เห้อเจ้าเป็นคนที่ยอมอ่อนข้อให้ผู้อื่นตั้งแต่เมื่อใดกัน" ทีกับข้าเจ้าไม่เห็นอ่อนข้อให้ข้าเพียงนิด ทั้งๆที่เมื่อก่อนน่ารักน่าชังเชื่อฟังนาง แต่บัดนี้กับข่มนางได้เสียแล้ว

นางที่ได้แต่ถอนหายใจอย่างปลงตกเมื่อรู้ว่าเด็กน้อยในการก่อนของนางโตมาร้ายกาจเพียงใด

ข้าเลี้ยงเจ้าไม่ดี หรือดีเกินไปจนทันข้าไปเสียหมดกันแน่

แต่แล้วจู่ๆก็เกิดการสะเทือนของผืนพิภพอย่างรุนแรงราวกับว่ามีสิ่งใดที่ใหญ่พังทลายลงมาอย่างไม่เป็นท่า

สิ่งที่พวกนางคาดการณ์ไว้ว่าจะเกิดในอีกร้อยปี กับเกิดขึ้นทั้งๆที่ผ่านไปเพียง2เดือนเท่านั้น

"ม......ไม่จริง เร็วถึงเพียงนี้" นางที่ตกใจกับสิ่งที่คาดไม่ถึง กล่าวราวกับไม่เชื่อว่าจะเกิด

"เกิดอันใดขึ้น" หวังเหล่ยที่ลุกขึ้นจากตักของนางกล่าวอย่างใจเย็นมิได้วิตกจนแทบขาดสติเฉกเช่นนางตอนนี้

"ผนึกถูกทำลายแล้ว หวังเหล่ยไม่มีเวลาอธิบาย ข้าต้องรีบไป" นางกล่าวอย่างร้อนรน

ไม่จริงใช่ไหมเพียง2เดือนเองหรือ เจ้ามารนั้นกับทำลายผนึกออกมาได้ องค์รัชทายาทก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะตื่น มีแต่พวกนางเท่านั้นที่สามารถตั้งรับผลที่จะตามมาได้ ดีหน่อยที่ประตูยมโลกมิได้เปิดออกเวลานี้ ไม่เช่นนั้นสวรรค์ถึงคราจบสิ้นเป็นแน่

"ไปไหน" หวังเหล่ยถามเสียงเรียบ แม้จะคาดเดาคำตอบจากเหตุการณ์ได้ก็ตาม

"ไม่มีเวลาแล้ว ข้าอาจมิได้กลับมา หากเจ้าต้องการมีภรรยามีบุตร จงอย่าได้คิดถึงท่านน้าผู้นี้เลย" นางกล่าวอย่างโศกเศร้า ศึกนี้อาจไม่มีชีวิตกลับมา เมื่อจอมมารหวนคืน เหล่ามารรวมตัว แดนมนุษย์ปั่นป่วนผู้คนล้มตาย โรคร้ายระบาด มีเพียงพวกนางที่ต้องทำหน้าที่แม้ต้องแลกด้วยชีวิตก็ตามที

จอมมารโดนผนึกถึง2000ปี ช่างยาวนานจอมมารที่สั่งสมความแค้นมากมายเกินทานทน คงเร่งเคลื่อนทัพมารมาบดขยี้สวรรค์เป็นแน่ นางต้องรีบไปเพื่อเตรียมรับศึกครานี้

"ภรรยาหรือ บุตรหรือ ต่อให้ตายข้าก็จะมีเพียงท่าน ไปเถอะ" เขาพูดเพียงเท่านั้นก็ปล่อยนางออกจากอ้อมแขนอย่างจำใจ หากรั้งนางไว้เขาก็เห็นแก่ตัวแล้ว แม้จะอยากรั้งไว้เพียงใด แต่เพื่อแดนมนุษย์และแดนภูติ เขาจะมามัวเห็นแก่ตัวไม่ได้

"ดูแลตัวเองดีๆละเด็กน้อย" เมื่อพูดจบนางก็จากไปยากตรงนั้นทันที หารู้ไม่ว่าเด็กน้อยของนาง จะไม่อยู่อีกตลอดกาล

"ข้าก็คงต้องตามไปได้แล้วกระมัง" เมื่อกล่าวจบ จู่ๆก็ดันมีลูกศรแหวกอากาศตรงมายังเขาที่ยืนนิ่งไม่หลบหลีก ปักเข้าที่อกตำแหน่งของหัวใจอย่างแม่นยำ หวังเหล่ยทรุดกายลงทันที แต่กับยิ้มออกมาราวกับขอบคุณสวรรค์ที่ทำให้เขาตามนางไปได้เร็วขนาดนี้ ช่างประจวบเหมาะจริงแท้ ที่ส่งคนพวกนี้มาลอบสังหารเขา

ไม่กี่วันผ่านไปเมื่อวังหลวงได้ทราบถึงการลอบสังหารแม่ทัพแดนประจิมอย่างหวังเหล่ย ก็จัดพิธีศพอย่างสมเกียรติ สมฐานะแม่ทัพโดยมีฮองเต้ทรงออกหน้าในครั้งนี้ หากจูเชวี่ยรับรู้เรื่องนี้ นางคงตรอมใจเป็นแน่

ทางด้านสวรรค์ที่วุ่นวายกับการจัดทัพไม่แพ้กัน โดนมีแม่ทัพอย่าง ชิงหลง เสวียนอู่ ไป๋หู่ และนาง ที่สวมชุดแม่ทัพกำลังวางแผนการรบอย่างเคร้งเคลียด

ณ วังอันใหญ่โตโอ่อ่างดงาม มีสระมรกตที่เต็มไปด้วยบัวหิมะที่แข่งกับเบ่งบานเต็มสระ ภายในวังมีร่างของบุรุษในชุดสีดำขริบทองที่นอนแน่นิ่งบนเตียงน้ำแข็งพันปี แต่แล้วร่างที่นอนนิ่งมาเนินนาน กับขยับกายเคลื่อนไหว ก่อนที่เปลือกตาจะขยับลืมขึ้นเผยนัยตาสีทองอร่ามงดงาม

 

~~~~~~~~~

 

อยากลองแต่งแบบค้างคาบ้างไรบ้าง

เมื่อไรท์อยากให้น้องตายจนใจจะขาด จนเกิดการตายที่ไม่ต้องทำอะไรเลยให้เหนื่อยเกิดขึ้น แหม่ คนมันจะตายอ่ะนะ

ไรท์เคยคิดจะทำเป็นซีรี่ห์4สัตว์เทพนะ แต่เดี๋ยวดูก่อนจะคิดพล็อตได้ไหม แต่ถ้าทำได้ก็อยากทำนะ อิอิ จะได้มีอะไรทำไม่ว่าง

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น