Marionette_doll
facebook-icon Twitter-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Ep.39 : ตัวประกัน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.3k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ก.ค. 2562 20:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep.39 : ตัวประกัน
แบบอักษร

ปฐพี Say ::

“นายครับ นั่นคุณน้ำรึเปล่า”

ผมหันไปมองตามที่ไอ้ทีเรียกให้ดู ใช่...นั่นน้องผมจริงๆ ผมจะสนใจอะไรก่อนดี ไอ้คนที่จะมาส่งของ หรือน้องสาวที่กำลังจะทำก็ไม่รู้ดี แต่ผมต้องละความสนใจจากน้องสาว เพราะคนที่ผมสะกดรอยตามกำลังจะคาดสายตาไป

“นายครับ มันส่งถุงอะไรให้กันแล้ว นั่นถุงแบบเดิมเลย จะเป็นตุ๊กตาหมีแบบเดิมรึเปล่าครับ”

“หมีมันต้องไม่ธรรมดาแน่ๆ อย่าโง่หน่อยเลย ใครมันจะซื้อตุ๊กตาหมีบ่อยๆ” ผมเดินตามคนที่เข็นผัก ที่เดินอย่างระมัดระวังตัวผิดปกติ แค่ตุ๊กตาหมีมันต้องระแวงขนาดนี้เลยหรอ

ผมเดินอ้อมไปดักเจ้าคนเข็นผักก่อนที่มันจะเข้าบ้าน ดูเหมือนมันเจอผมจะตกใจไม่น้อย อาการมันฟ้องว่ามันมีพิรุธ ผมมองคนตรงหน้าด้วยสายตาเย็นเฉียบ คนเข็นผักมีอาการหวาดกลัวผมจนออกนอกหน้า

“แกกลัวอะไรนั้น ฉันแค่อยากจะดูหมีของแก ให้ฉันดูได้ไหม” ประโยคของผมทำเอาชายเข็นผักถึงกลับตาโต

“มะ...มันก็แค่หมีธรรมดาเองนะครับ” ไอ้ทีไม่รอช้า กระชากถุงกระดาษที่ใส่ตุ๊กตาหมีแล้วส่งมาให้ผม ผมเลยใช้มือบีบดูข้างในหมี เพื่อสำรวจสิ่งแปลกปลอมที่อยู่ด้านใน เมื่อไล่จากขาจนไปถึงกลางลำตัว ก็สัมผัสได้ถึงของแข็งที่อยู่ด้านใน ชายเข็นผักรู้ตัวแล้วว่าสิ่งที่เค้าซ่อนถูกผมหาเจอ เลยพยายามจะวิ่งเดินหนี แต่ผมเอาตัวมาขวางไว้

ผมใช้มือของผมดึงคอของหมีทีเดียว หัวที่ถูกเย็บติดกับตัวก็แยกออกจากกัน แล้วใช้มือควานไปในตัวหมีเพื่อเอาสิ่งที่อยู่ข้างในออก พบผลึกสีใสคล้ายเกล็ดน้ำแข็งขนาดเล็กๆ อยู่เต็มถุง

“กูกวาดล้าง มึงก็เสือกเอาเข้ามา มึงจะให้กูทำยังไงกับมึงดี” ผมมองชายตรงหน้า ที่กำลังจ้องมองผมด้วยความหวาดกลัว

“ผมไม่ได้อยากทำเลยครับ ครอบครัวผมเป็นหนี้ ทำเพราะความจำเป็นจริงๆ ครับ ไม่ทำครอบครัวลูกเมียผมก็เดือดร้อน ปล่อยผมไปเถอะครับ ผมเป็นอะไรไปลูกเมียผมต้องแย่แน่ๆ” ชายเข็นผักพูดออกมาด้วยดวงตาแดงๆ คล้ายคนที่กำลังจะร้องไห้

“อย่าเอาความน่าสงสาร มาเป็นข้ออ้างให้ทำผิด แกทำเพื่อครอบครัว แล้วคนในชุมชนจะเป็นยังไงก็ช่างงั้นหรอ ลูกเมียแกรอด แล้วลูกเมียคนอื่นล่ะ ครอบครัวของคนอื่นล่ะ แกคิดบ้างไหม เลิกซะ แล้วช่วยฉัน”

“ผมขอโทษครับ ผมขอโทษจริงๆ คุณปฐพีจะให้ผมทำอะไรก็ได้ครับ บอกผมมาได้เลยครับ”

ผมยิ้มให้ชายเข็นผัก มีเรื่องให้มันทำอยู่แล้ว

 

 

พชิรา Say ::

“คุณพ่อคะ อย่าหนักมือแบบนี้สิคะ”

“ฉันพยายามเบาที่สุดแล้ว ฉันอยากให้มันออกไวๆ หนูชิ” ใช่เค้าพยายามจะเบาอย่างที่เค้าบอกจริงๆ แต่แค่มันยังไม่มากพอ แบบนี้จะต้องแตกอีกแน่ๆ

“ไม่ได้นะคะคุณจันทร์ฉาย การแต่งหน้าเค้กคุณต้องใจเย็นๆ ค่อยบีบครีมออกมาทีละนิด กำหนดข้อมือให้มันได้รูปแบบที่ต้องการ ถ้าใจเย็นไม่ได้ให้เราคิดว่าทำเพื่อใครก็ได้ค่ะ ลองดูใหม่นะคะ”

การเรียนทำเค้กที่ยาวนานนี้เพื่อคุณฟ้าใส ปีนี้เป็นวันเกิดครบรอบที่คุณพ่อของพี่ดินและคุณฟ้าใสแต่งงานกันครบ 30 ปี รักกันยาวนานมากเลยน้า ฉันก็อยากมีความรักที่ยาวนานแบบนี้บ้างจัง

“เห็นไหมคะ สวยแล้ว วันนี้ลองทำแบบนี้เรื่อยๆ ให้ชินมือนะคะ” คุณครูที่สอนทำเค้กยิ้มหวา

การที่คนไม่มีเซ้นท์การทำอาหารแต่ต้องมานั่งทำเค้กที่ไม่ได้ทำง่ายเลย มันคงจะยากมากเลยสำหรับคุณพ่อ แต่พอเห็นความพยายามแล้วนับถือใจจริงๆ เลย จากตอนแรกหงุดหงิดจนแทบจะพังร้านเค้าอยู่แล้ว วันนี้ใจเย็นขึ้นเยอะเลย

“ของคุณชินี่ จะเอาไปอวดคนที่บ้านไหมคะ”

“เอาค่ะ” เอาไปอวดพี่ดินดีไหมนะ ฉันมองเค้กที่ตัวเองทำอย่างภูมิใจ ในฝีมือการตกแต่งหนัาเค้กของตัวเอง ก็นัาาาา...โดนขอร้องให้มาเรียนเป็นเพื่อน เพราะลูกสาวตัวเองเป็นพวกเก็บความลับไม่ได้ หวยเลยมาตกที่ฉันแทน

หลังจากเราเลิกเรียน เราก็ตรงกลับมาที่รถกันทันที เพราะคุณพ่อของพี่ดินอยากกลับมาบ้านให้ทันทานข้าวเย็นเหมือนทุกวัน เราเดินกันไป คุยกันไปจนถึงรถ ทัศนคติ ความคิด ของคุณพ่อพี่ดินกับตัวพี่ดินต่างกันอย่างสิ้นเชิง แต่ทำไมนิสัยถึงได้คล้ายกันมากนัก ฉันเลยแลกเปลี่ยนโดยการเล่าเรื่องพี่ดินมาตลอดทางจะไปที่รถเลย แต่พอมาถึงที่รถกลับเจอคุณน้ำยืนรออยู่ ด้วยสีหน้าไม่ค่อยพอใจนัก

“ฉันไม่นึกเลยนะคะ ว่าคุณชิจะทำแบบนี้กับแม่ของฉันกับพี่ดินได้” คุณน้ำพูดกับฉันด้วยสายตาที่ผิดหวัง

เดี๋ยวฉันทำอะไร ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยนะ เดี๋ยวหรือกำลังคิดว่าฉันกับคุณพ่อของเธอกำลัง........บ้า!!! ความคิดอกุศล ฉันไม่ทำแบบนั้นหรอกหน่า

“ไม่ใช่นะคะ”

“ถ้าพี่ดินรู้ คงจะเสียใจนะคะ หยุดซะก่อนมันจะเกินเลยดีกว่า” สายตาที่เธอมองฉันมันไม่ได้บอกว่าเธอแค่สงสัย แต่เธอเชื่อมันไปแล้วว่าฉันทำ

“พอแล้วน้ำ แกพูดอะไรหัดเกรงใจเค้าหน่อย แล้วนี่แกถึงกับต้องตามพ่อเลยหรอ”

“ไม่ตามมาจะเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้ไหมคะ”

“ขอโทษหนูชิเค้าซะ” คนเป็นพ่อทำเสียงแข็ง

“แต่พ่อกับคุณชิผิดนะ ถ้าแม่รู้ แม่จะเสียใจแค่ไหน ที่พ่อทำแบบนี้” คุณน้ำยังคงเสียงดังด้วยความโมโห

เอาอีกแล้วสินะ พูดอะไรไปก็ไม่มีใครเชื่ออีกแล้วสินะ ความรู้สึกนี้กลับมาอีกแล้ว ทำไมเรื่องแบบนี้มันถึงเกิดขึ้นกับฉันซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า ต่อให้พูดอะไรไปเค้าก็คงไม่เชื่อแล้ว แย่จัง ฉันควรจะพูดมันต่อรึเปล่านะ แต่ถ้าเค้าไม่คิดที่จะเชื่อจะพูดต่อไปทำไมกันล่ะ

“เกิดอะไรขึ้น!!” เสียงทุ้มต่ำ เดินมาจากด้านหลังของรถ ทำเอาฉันตกใจ

“พี่ก็สงสัยเหมือนฉันใช่ไหม พี่ถึงตามมาดู” ประโยคของคุณน้ำทำเอาความเข้มแข็งที่ฉันมี มันพังทลายลง ไหนพี่บอกพี่เชื่อใจฉันไง พี่เองก็ไม่ได้เชื่อฉันเหมือนกันสินะ พี่ถึงต้องตามมาดู น้ำตาหยดน้อยๆ มันค่อยๆ ออกมา หัวใจที่ชาชินกำลังจะเต้นรัว

“พี่ก็ไม่เชื่อฉันอีกคนหรอคะ นั่นสินะ ฉันขอตัวค่ะ....อ่อ อันนี้ฉันให้” ฉันส่งกล่องเค้กที่เอากลับมาจากที่เรียน ยัดใส่มือพี่ดินเอาไว้

ทำไมกันนะ ฉันไม่เหลือใจที่จะอยู่เลย สำหรับฉันพี่ดินเป็นคนเดียวที่บอกว่าเค้าเชื่อฉัน แต่แม้แต่คนที่เชื่อฉันยังต้องตามมาดู ฉันอาจจะไม่เหมาะที่จะอยู่กับใคร อยู่ที่ไหนก็สร้างความเดือดร้อนไปซะหมด ฉันควรที่จะอยู่คนเดียว ฉันอยู่ในโลกของฉัน ฉันก็มีความสุขดีอยู่แล้ว ออกมาทำไมกันนะ

ฉันเดินไปตามทางที่จะมีรถ 2 แถวขึ้นไปที่รีสอร์ตจอดรอกันเรียงราย ฉันไม่ได้อยากเป็นตัวปัญหาของใครสักหน่อย ฉันพยายามอดทนแล้วนะ

“น้องครับ พอดีเจ้านายพี่อยากคุยด้วย รบกวนเชิญด้วย” เสียงทักจากคนที่เดินตามมาทางด้านหลัง ทำเอาฉันต้องหันไปมอง แต่ที่น่าตกใจกว่าคือเค้าจ่อปืนมาที่ฉัน

 

 

ปฐพี Say ::

“บอกแล้วใช่ไหม ว่าให้เลิกคิดเรื่องนี้”

“เมียพี่กำลังสวมเขาพี่อยู่นะ พี่จะโกหกตัวเองไปถึงไหน พี่นี่.....” น้ำยังคงเถียงคอเป็นเอ็น น้องผมเถียงจนเคยตัว หัวดื้อแล้วยังไม่รู้จักฟังอีก ตอนนี้เมียผมเดินไปไหนแล้วก็ไม่รู้ ตรงนี้ก็ต้องเคลียร์น้องให้จบอีก

“เค้ามาเรียนทำเค้ก”

“พี่ว่ายังไงนะ” น้ำทำหน้าตกใจ จนหน้าเหวอ

“แกรู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ดิน” พ่อถามผมด้วยสีหน้าประหลาดใจ

“ตั้งแต่ที่ทั้งสองคนกลับมาแล้วมีกลิ่นไหม้กลับมาบ้าง กลิ่นขนมปังบ้าง ยิ่งยัยลูกแมว อย่างกับคลุกแป้งกลับมาทุกวัน เมียผมทำไมผมจะไม่รู้” ที่ผมไม่ถาม เพราะรู้ว่าเธอสัญญากับพ่อไว้แล้วว่าจะไม่บอก แต่มันไม่ได้แปลว่าผมจะเดาไม่ได้ จากครีมที่ติดเล็บตอนผมแอบเข้าไปตัด

“อย่าบอกแม่นะ”

“ผมรู้แล้ว เคลียร์แล้วนะน้ำ ฉันจะไปตามเมีย อย่าลืมไปขอโทษด้วยละ” ผมยัดกล่องเค้กที่ยัยลูกแมวให้มาใส่มือน้ำ ก่อนจะเดินตามเธอไปทันที ขาสั้นๆ ทำไมเดินไวจัง ผมเดินมาที่อู่รถสองแถว เพราะมันอยู่ใกล้กับบริเวณนี้ที่สุด สงสัยจะนั่งรถกลับไปที่รีสอร์ตแล้ว

“คุณปฐพี มีอะไรรึเปล่าครับ ทำไมหน้าตาตื่นเชียว” คนขับรถสองแถวที่จะขึ้นไปรีสอร์ตเดินเข้ามาถามผมที่เดินมองท้ายรถอยู่

“เห็นผู้ตัวเล็กๆ ตาโตๆ ปากเล็กๆ ใส่ชุดยูนิฟอร์มของรีสอร์ต ขึ้นรถคันไหนไปบ้างไหม”

“อ่ออออ คนสวยคนนั้นเอง มีผู้ชายมาเรียกเดินลงจากรถไปเมื่อกี้นี้เองครับ” คนขับรถตอบด้วยสีหน้าประหลาดใจ

“ใครมันมาตามไปไหนวะ” ณคุณหรอ??? ถ้าเป็นไอ้ณคุณก็ดีไป แต่ถ้าไม่ใช่ละก็..... เริ่มสังหรณ์ใจไม่ดีแล้วสิ เพราะถ้าเป็น ณคุณ คนขับรถคงจะบอกว่าเป็น ณคุณไปแล้ว

“ผมเห็นเค้าเดินไปทางนั้นนะครับ” คนขับรถชี้ไปที่ย่านร้านอาหาร ผมจึงรีบรุดวิ่งไปตามที่ชายขับรถสองแถวชี้ทันที

ร้านอาหารเยอะแยะแบบนี้ จะรู้ได้ยังไงว่าอยู่ร้านไหน ผมมองไปรอบๆ เห็น ณคุณที่เดินมาพร้อมกับแพรวา มันยิ่งทำให้ผมรู้ได้ทันที ว่าไม่ใช่ณคุณที่มาเรียกยัยลูกแมวลงจากรถแน่นอน อยู่ไหนยัยลูกแมว เด็กๆ พ่อแม่ไม่สอนรึไง ว่าห้ามไปกับคนแปลกหน้า

“คุณดิน ทำไมมาอยู่ที่นี่อะคะ ฉันเห็นพี่ชิเดินไปตั้งนานแล้ว”

“ไปทางไหน!!!” ผมเขย่าร่างบางเพื่อถามว่าพี่สาวเธอไปไหนด้วยความร้อนใจ

“ผมพอเดาได้ว่าเป็นร้านไหน” ณคุณที่สบตาผม เหมือนก็รู้ได้ทันที ว่ามันต้องมีอะไร เลยวิ่งนำไปที่ภัตตาคารอาหารจีน ที่อยู่ห่างจากตรงนั้นพอสมควร

“เสี่ยอู๊ดมันเคยชวนผมกินข้าวที่นี่ครั้งนึง ผมเดาว่าเป็นที่นี่ เมื่อกี้ทำไมผมไม่เอะใจนะ มันน่าจะอยู่ในห้อง Vip ห้องไหนสักห้องนึง” ณคุณบอกพรางเดินเข้าไปในร้าน แต่กลับมีพนักงานเดินเข้ามาหาเราเพื่อไม่ให้เราเข้าไป เพราะจะทานข้าวที่นี่ต้องจองล่วงหน้า ไม่งั้นจะไม่มีโต๊ะ

งี่เง่าจริง ไม่มีสมองรึไง ไปบอกไม่ได้จองเค้าก็ไม่ให้เข้าร้านสิโง่จริง

“ผมมีนัดกับเสี่ยอู๊ด แต่คุณดันมาขวางแบบนี้ คุณคงไม่รู้ใช่ไหมผมเป็นใคร” ผมหรี่ตามองพนักงานที่ขวางผมอยู่ตอนนี้

“คุณปฐพี ไม่มีใครไม่รู้จักคุณหรอกครับ ห้องของเสี่ยอู๊ดห้อง Vip11ครับ” พนักงานคนนั้นเดินนำไปตามทางพวกเรา จนไปถึงห้องVip11 ที่มีลูกน้องของเสี่ยอู๊ดยื่นเฝ้าอยู่หน้าห้องเต็มไปหมด

พวกสวะ เล่นไม่ซื่อ เอาเมียกูมาทำอะไร งี่เง่าชะมัด

“ไปได้แล้วลูกแกะ บอกไอ้ทีด้วยว่าฉันอยู่ที่นี่” ผมไล่คนที่ดูแลตัวเองไม่ได้กลับไป เพราะจะให้ผมพ่วงลูกแกะ 3 ตัว มันจะทำอะไรไม่สะดวก อีกอย่างผมรำคาญสายตาของแพรวาที่เหมือนจะเป็นห่วงพี่สาวเหลือเกิน คิดว่าผมจะปล่อยให้พี่สาวเธอเป็นอันตรายรึไง

 

 

พอพวกลูกแกะกลับไปแล้ว ผมถึงจะเดินเข้าไปหาพวกขี้ทาสที่ยืนเฝ้าหน้าประตู แต่เหมือนพวกนี้จะรอผมอยู่แล้ว แค่ผมเดินมาถึงมันรีบเปิดประตูให้ทันที เอาเมียผมมาเป็นตัวล่องั้นหรอ สันดานลูกหมาชะมัด

“อ้าววว...คุณปฐพีมาได้ยังไงครับเนี่ย”

“มึงเอาเมียกูมาทำไม”

“อย่าเพิ่งโกรธสิครับ ว่าแต่เมียงั้นหรอ หนูคนนี้เค้าบอกเป็นแค่พนักงานรีสอร์ต ขนาดบอกให้โทรบอกให้เรียกแฟนมารับสิ กลับสองแถวคนเดียวมันอันตรายก็ไม่ยอม ไม่นึกเลยว่าแฟนของแม่หนูนี่จะคือคุณปฐพีผู้ยิ่งใหญ่” เสี่ยอู๊ดพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม

จับมาถูกตัวขนาดนี้ แสดงว่ามันใจอยู่แล้วว่ายัยลูกแมวนี่เป็นเมียผม แต่ผมหงุดหงิดนะทำไมถึงไม่ยอมโทรมาบอกผม

“เอาเมียกูคืนมา บอกเลยกูไม่ใช่คนมีเหตุผลนักหรอก”

“คุยกันก่อนสิครับ ขอแค่คุณตกลงผมจะปล่อยแม่หนูนี่ กลับไปแต่โดยดี”

ความคิดเห็น