บ่ายสอง
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 22 บาปครั้งนี้พี่สำนึกจริงๆ

ชื่อตอน : ตอนที่ 22 บาปครั้งนี้พี่สำนึกจริงๆ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.4k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ก.ค. 2562 07:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 22 บาปครั้งนี้พี่สำนึกจริงๆ
แบบอักษร

ตั้งแต่เที่ยงจนดึกเซลีนไม่ลงมากินข้าว สมาชิกในบ้านเข้าใจโดยพร้อมเพรียงกันว่าเพราะฟอลคอนไม่ยอมปล่อยให้เธอลงมา ไอ้แง้นบอยปากแข็งไม่เข้าท่าแบบนั้นทำให้ลีโอรู้สึกขายหน้าอยู่บ้าง น้องชายจอมแว้นไม่ได้นิสัยเขามาเลยสักนิด ชอบก็บอกว่าชอบไปเลยมันจะเสียหายอะไรกัน ดูเขาเป็นตัวอย่างนี่...ชอบเด็กที่เลี้ยงต้อยมาก็ไม่ลังเลจับเธอทำเมียพร้อมสาบานรักผูกชีวิตกันเสียเรียบร้อย

“มีอาไปตามคุณเซลีนดีกว่านะคะ” มีอาสาวน้อยผู้ไม่รู้เรื่องรู้ราวรู้สึกกระวนกระวายเพราะกลัวแขกจะไม่สบาย

“เดี๋ยวฟอลคอนจะโกรธเอานะ” ควีนนี่จิบชาอยู่ไม่ไกลพูดเบาๆ พลางมองออกไปนอกหน้าต่างท่ามกลางความมืด

“ทำไมล่ะคะ?” มีอาอดสงสัยไม่ได้ ปกติแล้วพี่ฟอลคอนไม่เคยโกรธเธอเลยสักครั้ง อันที่จริงไม่ว่าพ่อแม่หรือพี่คนไหนๆ ก็ไม่เคยโกรธหรือโมโหใส่เธอเลย

“อยากรู้เราก็เข้าห้องกันบ้างดีไหมจ๊ะ เดี๋ยวลุงจะบอกให้ว่าทำไม” ลีโอกะลิ้มกะเหลี่ยใส่สาวน้อยของตนเอง

“หัวงู”  ควีนนี่พูดขึ้นด้วยสีหน้านิ่งๆ

“ควีนอะ!!” ถ้ากระทืบเท้าแสดงความงอแงได้ลีโอคงทำไปแล้ว ในบ้านมีแค่สองคนที่แม้จะพูดคำธรรมดาแต่เหมือนถูกด่าได้คือพ่อวินเซนต์กับควีนนี่แหละ

“หึ! ล้อเล่นน่ะ ก็แค่ตาแก่ใจบาปเท่านั้น” มุมปากควีนนี่ยกขึ้นเล็กน้อย ดูเหมือนเธอจะพอใจกับมุกตลกขำขันของตัวเองพอสมควรเลย

“แหะๆ” สองแฝดที่นั่งอยู่ไม่ไกลขำแห้งๆ งานนี้ขำจริงขำเล่นไม่รู้หรอก แต่พวกเขาต้องเอาใจเมีย

“มึงขำ?” ลีโอถลึงตาพลางพูดลอดไรฟันใส่สองหมาแฝด

           “คนเรามันก็มีเรื่องที่เลี่ยงไม่ได้นะพี่” โดเบอร์ส่ายหน้าพร้อมยักไหล่ไปด้วยว่าการขำมุกควีนนี่เป็นทางเส้นเดียวและเลือกไม่ได้ด้วย เธอว่าฮาเขาก็ฮา

           “ยิ่งใหญ่เหลือเกินนะ” ลีโอกระแนะกระแหน

           “ใหญ่ดิ เหมือนปากกระบอกปืนรถถังกับลูกกระสุนเป็นพวงสองลูก” อลาสกันอยากยิงมุกบ้างแต่ดันเป็นมุกสัปดนเอาเสียได้ ลีโอชะงักอึ้ง ส่วนมีอาหน้าเหวอ ความเงียบปกคลุมทั่วห้องนั่งเล่นไปชั่วขณะ

           “คิก...” เสียงหัวเราะเบาๆ ของควีนนี่เรียกสติทุกคนได้ดีนัก

           “เอาจริงดิ” พี่ใหญ่ของบ้านปีศาจราคะถึงกับอ้าปากค้าง ไม่อยากจะเชื่อว่าน้องสาวตัวเองจะชอบอะไรแบบนี้

           “อะแฮ่ม!” อลาสกันยืดอกนิดๆ เพราะภูมิใจ เขาขยับเข้าไปนั่งกระแซะควีนนี่อีกนิดก่อนจะเอ่ยปากถามถึงเรื่องหนึ่งที่เพิ่งนึกขึ้นได้ “ว่าแต่ถ้าลัทธิแอมแอ้มอะไรนั่นตามหาเซลีน แล้วพวกมันจะรู้ได้ยังไงว่าเซลีนอยู่ที่นี่อ่ะ”

           “โอ๊ะ! หมาฉลาด”  ลีโอเอื้อมมือไปลูบหัวอลาสกันหนึ่งทีก่อนจะให้คำตอบที่สมกับเป็นพี่ใหญ่ “ฉันก็ไม่รู้หรอก เมื่อไหร่ก็เมื่อนั้นมั้ง”

           ควีนนี่เผลอทำสีหน้าสมเพชออกมาเมื่อได้ฟังคำตอบของพี่ชาย อันที่จริงบ้านเธอก็ไร้แก่นสานกันมานานมากพอดูแล้ว

           “บอกพวกคุณพ่อไม่ดีหรือคะ?” มีอาเชื่อแบบสนิทใจว่าหากให้เหล่าพ่อๆ ช่วย เรื่องทุกอย่างจะผ่านไปได้อย่างง่ายดายแน่ อย่างน้อยๆ พ่อวินเซนต์กับพ่ออีธานก็ยังฉลาด

           “หึ๊ย! มีลุงอยู่ทั้งคน” ลีโอค้านหัวชนฝา ถ้าพ่อกลับมาเขาได้ตายก่อนไอ้พวกลัทธินั่นแน่

           “แต่เราต้องทำอะไรสักอย่างนะ ปล่อยไว้ยืดเยื้อจะยิ่งอันตราย” โดเบอร์คิดไปไกลกว่านั้น อนาคตเขาจะมีลูกกับควีนนี่ แล้วถ้าลูกเขาเป็นผู้หญิงเธอจะต้องไม่ปลอดภัยแน่ๆ

           “ก็จริง” เมื่อคิดๆ ดูลีโอก็รู้สึกเห็นด้วย เขาจึงตัดสินใจใหม่ด้วยเพราะฉลาดเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว “พรุ่งนี้นายสองคนไปเขียนป้ายใหญ่ๆ แปะไว้ตรงประตูรั้วบ้านเซลีนนะ เขียนว่าเซลีนอยู่บ้านลีโอสิงโตหล่อ ปราสาทใกล้สุสานร้างบนเขา อยากเจอก็มาได้เลย”

           “ป้ายใหญ่แค่ไหน?” อลาสกันพยักหน้าหงึกๆ

           “ยาวสัก 3 เมตรก็ได้”

           “ตัวอักษรสีอะไร?” โดเบอร์ถามบ้าง

           “สีแดงก็ได้ดูสยองปนท้าทายดี”

           “ต้องวาดแผนที่บอกพวกมันด้วยไหม?” อลาสกันถามต่อ

           “อืม...วาดไปด้วยก็ดี เดี๋ยวพวกมันมาไม่ถูก”

           “แล้ว...” โดเบอร์จะถามต่อแต่กลับถูกควีนนี่ขัดขึ้นเสียก่อน

           “พรุ่งนี้เราจะไปสถานศาสนาที่มีอาเคยไป”

           “โอ๊ะ!! ฉลาดเกินไปหัวจะล้านนะ” ลีโอหน้ามุ่ยเพราะรู้สึกว่าตัวเองถูกน้องสาวแย่งมันสมองไปหมด จะว่าไปแล้วเขาคือคนที่พ่อวินเซนต์ปั้นนับเดือนแต่ดันไม่ได้เชื้อความอัจฉริยะพ่อมาสักนิด เขาแค่ฉลาดแต่ไม่ถึงขั้นหัวกะทิ 

           “ไปทำไมหรือคะ? ที่นั่นน่าผิดหวังออก” น้ำเสียงมีอาฟังแล้วเหงาหงอยอยู่มากจริงๆ เธอตั้งใจจะเป็นแม่ชีแต่ทุกอย่างกลับพังทลาย ไม่นับลุงลีโอที่มาก่อกวน ไหนจะเรื่องความไม่ชอบมาพากลของศาสนาที่เธอนับถือนี้อีก

           “ไปให้คนพวกนั้นเห็น เดี๋ยวมันก็คาบข่าวไปบอกกันเองแหละ” ควีนนี่ยอมพูดมากอีกนิดเพราะเป็นมีอาที่ถาม

           “แต่พรุ่งนี้คนจะเยอะนะคะ มันเป็นวันสารภาพบาปต่อพระเจ้า เพื่อให้พระองค์ไถ่บาปให้” มีอานึกขึ้นได้ว่าเมื่อก่อนตนเองก็ไปทุกอาทิตย์

           “งั้นเราก็สารภาพสิ” ควีนนี่ไหวไหล่เบาๆ แล้วกลับขึ้นห้อง

           เช้าวันต่อมาเซลีนที่สภาพไม่สู้ดีนักเพราะมีสีหน้าอิดโรยกระตือรือร้นขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อรู้ว่าเด็กๆ กำลังไปบุกถ้ำเสือ ซึ่งการไปโบสถ์ครั้งนี้ลีโอย้ำแล้วว่าแค่ไปให้คนในสถานศาสนาเห็นหน้าเท่านั้น

           ลีโอ ควีนนี่ ฟอลคอน มีอา โดเบอร์และอลาสกันขนกันมาด้วยรถครอบครัวเจ็ดที่นั่งทันเวลาที่ลูกหลานพระเจ้าเข้าโบสถ์เริ่มพิธีพอดี ผู้คนที่นี่ส่วนใหญ่เป็นผู้หญิงและเด็ก ส่วนผู้ชายก็มีบ้างอยู่ประปราย ดังนั้นเมื่อเหล่าหนุ่มสาวปีศาจก้าวเข้ามาในโบสถ์จึงโดดเด่นเรียกสายตาได้ง่ายๆ

           “มีอา...วันนั้นลูกหายไป” แม่ชีประจำสถานศาสนาพุ่งเข้ามาทักเด็กสาวทันทีด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นปนดีใจ

           “คือ...” มีอาไม่เคยโกหกและแน่นอนว่าไม่ชอบโกหก เธอจึงอ้ำอึ้งพอสมควร เดือดร้อนถึงคนที่โกหกจนเป็นสันดานต้องออกตัวแทน

           “เธอท้องน่ะครับ ผมสามีเธอเอง แบบว่างอนเลยจะหนีมาบวช” ลีโอยิ้มแป้นพลางลูบหน้าท้องแบนราบของมีอาอย่างทะนุถนอม

           “ลุง…อื้อ!” มีอาเตรียมโวยวายก็ถูกมือหนาปิดปาก

           “คลื่นไส้อีกแล้วเหรอ อย่าอ้วกตรงนี้นะ” ลีโอทำเสียงตื่นตระหนก ก่อนจะหันไปทำสีหน้าขอโทษขอโพยแม่ชีผู้ชักจูงเมียเขาไปในทางที่ผิดอย่างเช่นเป็นลูกของพระเจ้า “เธอแพ้ท้องเก่งครับ เหมือนเกิดมาเพื่อแพ้ท้องทำสถิติโลก” 

           “อะ...เอ่อ ดูแลตัวเองนะ ต้องการอะไรก็มาบอกแม่ได้ พิธีจะเริ่มแล้ว” แม่ชีประจำสถานศาสนากระอักกระอวลก่อนจะขอตัวกลับไปประจำแท่นพิธี

           พิธีสารภาพเพื่อชำระบาปไม่ได้ซับซ้อนอะไรเลยสำหรับศาสนาที่มีพื้นฐานมาจากลัทธิแอมบาร์วาเลีย ทุกคนจะนั่งรอให้แม่ชีสวดอะไรสักอย่างเพื่อร้องขอให้พระเจ้าลงมาประทับรูปปั้น หลังจากนั้นทุกคนจะทยอยไปสารภาพความผิดในเรื่องที่ติดค้างอยู่ในใจต่อหน้ารูปปั้นเทพองค์หนึ่ง ซึ่งลีโออยากจะบอกว่ารูปปั้นหล่อเกินตัวจริงไปมากและหุ่นก็ไม่ได้ดีขนาดนี้ อย่างน้อยๆ หัวนมที่แพลมออกมาก็ไม่ได้เป็นสีชมพูอย่างในรูปปั้นแน่นอน

           “เวลามาสารภาพเรื่องแย่ๆ ของตัวเองต่อหน้าคนอื่นไม่รู้สึกแย่เหรอ” เซลีนถามมีอาเมื่อมีหญิงสาวรายหนึ่งสารภาพว่าตัวเองเพิ่งลักลอบเป็นชู้กับพ่อค้าขายเนื้อ ตอนนี้รู้สึกผิดอย่างมาก แต่ดันเลิกไม่ได้เหมือนมีปีศาจสิงอยู่ในจิตใจ ซึ่งเหล่าปีศาจได้ฟังแล้วถึงกับลอบเบ้ปาก ปีศาจในบรรพกาลกำเนิดขึ้นเพราะกิเลสมนุษย์แบบนี้ทั้งสิ้น

           “ทุกคนจะช่วยกันภาวนาให้เธอหลุดพ้นค่ะ ที่จริงก็เหมือนกับการส่งแรงใจให้เธอคิดได้ประมาณนั้น” มีอาเหมือนจะตาสว่างขึ้นตั้งแต่รู้ความลับดำมืดของสถานศาสนาที่เธอเคยนับถือ ตอนนั้นเธอเชื่อจริงๆ ว่าการขอพรและหวังดีต่อผู้อื่นจะเปลี่ยนโลกได้  

           “พวกคุณเพิ่งมาใหม่ มีอะไรอยากสารภาพไหม พระเจ้าจะช่วยคุณให้ดีขึ้นได้ อย่างน้อยๆ ก็เพื่อความสบายใจที่ได้ระบายออกมา” แม่ชีน้อยเดินมาถามพวกเซลีนที่นั่งอยู่แถวหลังสุด

           “เอาสิ” ลีโอพยักหน้าก่อนจะเดินด้วยขายาวๆ มาดสง่างามไปยังหน้าแท่นพิธี

           ชายหนุ่มหล่อเหลาเต็มไปด้วยเสน่ห์เร่าร้อนแทบจะทำให้เหล่าแม่ชีศีลไม่กล้าแข็งอยากสึกเสียให้ได้ ซึ่งเรื่องนี้ลีโออยากจะบอกว่าช่วยไม่ได้จริงๆ เพราะปีศาจราคะจะปล่อยกลิ่นเย้ายวนเพื่อดึงดูดเหล่าอาหารอยู่เสมอ

           “ผมลีโอมีเรื่องติดค้างในใจค่อนข้างหนัก...มาก” ลีโอเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยปกติเหมือนพูดคุยเรื่องทั่วไป เขากวาดตามองเหล่ามนุษย์ที่นั่งหน้าสลอนเต็มโบสถ์ครั้งหนึ่งก่อนพูดต่อ “ตอน 7 ขวบผมเคยพาน้องชายเข้าซ่องเพื่อเปิดประสบการณ์ ตอนนั้นคิดว่าปิดมิดดีแล้วแต่ใครจะรู้ว่าแม่ถือไม้เรียวมาตามถึงที่ ผมรู้สึกผิดตรงที่ตอนนั้นผมน่าจะให้เขาเลือกสาวเบอร์ตองเกรดพรีเมี่ยม อย่างน้อยๆ ห้องก็มิดชิดเป็นความลับ กว่าแม่จะหาเจออาจจิ้มได้สักรอบ แต่ข้อจำกัดคือตอนนั้นพวกเราทุบกระปุกออมสินได้เงินแค่นั้นจริงๆ ผมเสียใจ...ผมน่าจะมีเงินในหมูออมสินมากกว่านี้ พี่ขอโทษนะแง้น”

           ฟอลคอนที่ได้ฟังพี่ชายสารภาพก็สุดแสนสะเทือนใจ เขาส่ายหน้าบอกพี่ชายว่าไม่เป็นไร เพราะอันที่จริงแล้ว เงินส่วนหนึ่งในหมูออมสินของพี่ชายเขาขโมยไปซื้อการ์ดแปะถังประหยัดน้ำมันรถที่โฆษณาในอินเตอร์เน็ต ทว่าสุดท้ายก็โดนหลอกเพราะนอกจากรถจะกินน้ำมันเท่าเดิมแล้วลายบนสติ๊กเกอร์ยังเห่ยอีกด้วย

           “คือ...” แม่ชีผู้ทำหน้าที่เป็นสื่อกับพระเจ้าแสดงสีหน้าได้หลากหลายดูตลกจนควีนนี่ยิ้มจางๆ แม่ชีผู้เคร่งศาสนาในตอนนี้อึดอัดคับข้องใจมากว่าเรื่องที่ชายผู้ชื่อลีโอควรสำนึกเสียใจคือการพาน้องชายไปที่อโคจร ไม่ใช่รู้สึกผิดเพราะให้น้องเที่ยวสาวตัวท็อปพรีเมี่ยมไม่ได้เนื่องจากเงินไม่พอ

           “แง้นมีอะไรจะสารภาพมะ?” หลังสารภาพจบลีโอก็ถามน้องชาย

           “ผมเป็นคนดี” ฟอลคอนปฏิเสธทันที

           “สองหมาล่ะ” ลีโอมองฝาแฝดพร้อมชี้นิ้ว “ต้องมีอยู่แล้วมะ เลวยันไข่”

           “ไม่อ่ะ! ไม่มีใครเลวเท่าพี่แล้ว” โดเบอร์ส่ายหัวทันทีโดยมีอลาสกันเป็นลูกคู่ว่าพวกเขาสองคนเป็นพี่น้องที่นิสัยค่อนข้างดี

           สิงโตหนุ่มมีสีหน้าบิดเบี้ยวไม่น่ามอง แต่เพราะเขายังรักษามาดต่อหน้ามนุษย์ผู้เปราะบ้าง จึงหันไปถามแม่ชีว่าบาปของเขาพระเจ้าจะให้อภัยไหม ซึ่งเรื่องนี้เขาได้รับเพียงยิ้มแห้งๆ ของแม่ชีกลับมาเท่านั้น

           หลังพิธีชำระบาปจบลงผู้คนทยอยกลับ แม่ชีเจ้าของสถานศาสนารีบกดโทรศัพท์ไปหาใครบางคนอย่างเร่งรีบ แล้วพูดทันทีเมื่อปลายสายรับ “ฉันเห็นเธอที่นี่ ปีศาจที่หนีออกมาจากหมู่บ้าน”

           “อืม...กำลังคิดถึงอยู่พอดี” เสียงจากปลายสายตอบกลับมาเบาๆ “ฉันอยากจะเลาะกระดูกนังนั่นเหลือเกิน”  

ความคิดเห็น