Tar

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ต้องเรียนรู้คำว่าสูญเสีย

ชื่อตอน : ต้องเรียนรู้คำว่าสูญเสีย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 795

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ก.ค. 2562 02:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ต้องเรียนรู้คำว่าสูญเสีย
แบบอักษร

ก๊อกๆๆๆ

"เชิญค่ะ" ฉันรู้อยู่เเล้วคนมี่กล้ามาเคาะห้องฉันก็มีเเค่นม

"คุณพ่อมาหาค่ะ" ฉันละสายตาจากโทรศัพท์ไปมองหน้าเเม่นม

"เรื่องอะไรคะ"

"นมไม่ทราบค่ะ เเต่นำกระเป๋าเสื้อผ้ามาด้วย ลงไปดูหน่อยนะคะ" ฉันวางโทรศัพท์ไว้ที่โต๊ะหัวเตียง เเละเดินนำเเม่นมลงมาข้างล่างซึ่งมีผู้ที่เรียกว่าพ่อนั่งดูทีวีอยู่ที่โซฟาอย่างสบายใจ พร้อมกับกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ตั้งอยู่ข้างๆ

"คุณพ่อมีธุระอะไรคะ" ำ่อหันมามองหน้าฉันเเค่เเวบเดียวเเล้วก็หันกลับไปดูทีวีต่อ

"มาบ้านตัวเองต้องมีธุระด้วยหรอ"

"คุณหนู ค่อยๆพูดค่อยๆจากันนะคะ" เเม่นมมาลูบเเขนฉันเบาๆก่อนจะเดินเข้าครัวไป

"ว่าธุระของคุณพ่อมาเถอะค่ะ หรือคุณพ่อจะไปไหนคะ"

"พ่อจะกลับมาอยู่ที่นี่" พ่อพูดไปโดยไม่ได้หันมามองที่ฉัน

"ไม่ได้ค่ะ" ฉันปฏิเสธอย่างใจเย็น นิ่งไว้ๆ

"ทำไม ฉันเป็นพ่อเธอนะ"

"แต่นี่บ้านเเม่นิวค่ะ ที่ไม่ใช่เมียคุณพ่อ"

"นินิว!!"

"ยอมรับความจริงสิคะ ในเมื่อคุณพ่อไปจดทะเบียนกับผู้หญิงคนนั้นเเล้ว ยังจะมายุ่งกับของขแงเเม่นิวอีกทำไม"

"นิวรู้?"

"พ่อคงยังคิดว่านิวโง่อยู่สินะคะ นิวจะบอกอะไรให้ว่า ตั้งเเต่วันเกิดครั้งนั้นเหมือนนิวได้เกิดใหม่เลยค่ะ พอมองกลับไป นิวก็พึ่งรู้ว่าคำว่าโง่จริงๆมันเป็นยังไง"

"นิวจะทิ้งพ่อจริงๆหรอ ตอนนี้พ่อกำลังลำบาก" พ่อเดินเข้ามาจับมือฉันไว้เเละกล่าวต่อ

"บ้านของพ่อกำลังจะโดนยึด การเงินพ่อกำลังติดขัด ถ้านิวไม่อยากให้พ่ออยู่ที่นี่ พ่อขอสิ่งนี้เป็นสิ่งสุดท้าย นิวช่วยไถ่บ้านให้พ่อได้มั้ย" เฮอะ จะมาหลอกใช้ฉันอีกเหมือนเคยสินะ

 

"เป็นไงคะคุณ สำเร็จมั้ย"

"ไม่สำเร็จหรอกค่ะ พอดีไม่ได้โง่ดักดานขนาดนั้น" พอพ่อฉันเดินออกไปจากบ้าน เสียงของนังเมียน้อยนั่นก็ดังเเทรกขึ้นมา คิดถูกเเล้วใช่มั้ยที่เดินมาดูพ่อที่หน้าบ้าน ถึงได้รู้ว่านี่ไม่ใช่เเค่การมาขอเงิน เเต่เป็นการวางเเผนมาหลอกเอาเงินฉัน เฮอะ

"นินิว"

"อย่ามาเรียกชื่อฉัน"

"นี่!! เเกนี่มันเป็นลูกภาษาอะไรห๊ะ พ่อตัวเองเเทบจะโดนพวกนั้นสั่งฆ่าอยู่เเล้วยังจะมาหยิ่งยะโสอีก ให้มันเลือกเวลาบ้างสิ..."

"พอเเล้วคุณ" คุณพ่อรีบห้ามผู้หญิงคนนั้นไม่ให้พูดไปมากว่านี้ ตอนนี้เเม่นมเดินออกมาอยู่ข้างๆฉันเเล้ว

"ฉันขอพูดให้มันจบวันนี้เถอะคุณ ฉันว่ามันมากเกินไปเเล้ว ดูพ่อเธอก่อนจะมาถือฐิถิตอนนี้นะ อยากเห็นพ่อเธอตายมากหรอนินิว เธอรู้บ้างมั้ยว่าพ่อเธอน่ะ เขาลำบากเเค่ไหน เฮอะ อย่างเธอ คงสะบายจนไม่สนใจคนอื่นเลยสินะ ใช่สิก็เเม่เธอทิ้งสมบัติไว้ให้ถลุงเล่นไปวันๆหนิ"

"จบรึยัง ถ้าจบเเล้วก็ฟังฉันด้วย อย่างเเรก เธอไม่มีสิทธิ์มากล่าวถึงเเม่ของฉัน"

"เเต่ฉันอายุมากกว่าเเม่เธอ"

"ฉันพูดอยู่ ช่วยมีมารยาททางสังคมที่ดีด้วย ไม่ใช่เอาสันดานเก่าๆของตัวเองมาใช้เรี่ยราด ช่วยดูกาลเทศะด้วยค่ะ" ฉันเดินเข้าไปประขันหน้ากับเขาอย่างไม่เกรงกลัวใคร ก็นี่มันที่ของฉัน

"มันจะมากเกินไปแล้วนะนังเด็กบ้า"

"ก็พึ่งพูดไปอยู่เมื่อกี้ว่าช่วยมีมารยาทหน่อย ทีตอนเธอพูดฉันยังฟังเลย เครียไปทีละประเด็นเลยเเล้วกันนะ ก่อนอื่นฉันไม่เคยทิ้งใครให้ลำบาก เท่าที่ฉันจำได้ทุกคนที่ดีกับฉัน ฉันไม่เคยลืมเเต่นี่พ่อฉัน เขามีบุญคุณกับฉันมากกว่าใครๆฉันจะทิ้งเขาได้ยังไง เเต่ที่มาด่าฉันอยู่เนี่ยช่วยดูด้วยอันไหนจริงอันไหนเท็จ เเล้วที่พ่อฉันลำบากช่วยดูด้วยว่าเป็นเพราะฉันหรือเธอ ตั้งเเต่พ่อฉันไปอยู่กับเธอ เขายิ่งต่ำลงไม่สังเกตุหรอ" ฉันยืนปะทะฝีปากอยู่นานอย่างไม่มีใครยอมใคร เรื่องอะไรฉันจะยอมให้มายืนด่าฉันฝ่ายเดียวหรอ ฝันเถอะ

"เธอมันก็ดีเเต่จะเอาชนะ ไม่สนใจว่าคนอื่นจะรู้สึกยังไง เคยถูกตามใจจนชินถ้าวันไหนเธอล้ม วันนั้นเธอจะไม่เหลือใคร"

"ชีวิตของฉันมันไม่มีใครมาตั้งนานเเล้ว ไม่ต้องกลัวว่าฉันจะไม่ชินหรอก อยากได้พ่อฉันงั้นหรอ เอาไปสิ ยกให้ แต่ว่าช่วยดูเเลกันให้รอดด้วยเเล้วกันหนูเคยบอกเเล้วใช่มั้ยว่าเชิญกอดคอกันลงนรกให้ตามสบาย เชิญค่ะประตูทางนั้น" ฉันกล่าวกับผู้หญิงคนนั้นก่อนจะหันมาพูดกับพ่อ เเละชี้ไปทางประตู เฮอะถ้าเดินกลับมาเพราะว่าลำบากเเล้วเวลาสบายก็ทิ้งฉันไปอีกงั้นสิ

"พวกคุณควรเรียนรู้กับคำว่าสูญเสีย จะได้รู้ว่าฉันรู้สึกยังไงกับช่วงเวลาที่ผ่านมา ไม่ต้องห่วงบ้านของพวกคุณฉันจะดูเเลมันอย่างดี เชิญค่ะ" ฉันกล่าวส่งท้ายก่อนที่จะเดินกลับเข้าบ้าน

"อีเด็กบ้า เเกเองหรอที่ซื้อต่อโฉนดไป เเกคิดจะยึดบ้านฉันหรอเอาของฉันคืนมา อีบ้าาา" เสียงค่อยๆเลาลงเพราะฉันเดินขึ้นมายังชั้นสองเเล้ว เฮ้อออ เบื่อชะมัด

.

.

.

หลับเเล้วหลับอีก

สุดท้ายก็จบ

มันก็จะงงๆทู่ๆหน่อยเด้อ

ฝันดีตอนตี2จ้าา

.

.

.

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น