블루 번개(สายฟ้าสีน้ำเงิน)

บางทีสายฟ้าก็แค่รีอัพโหลดไม่ได้ลงตอนใหม่ ถ้าอยากรู้ว่าอันไหนแค่รีอัพโหลดหรืออันไหนอัพโหลดจริง ก็ติดตามที่เพจในเฟสของ สายฟ้าสีน้ำเงินได้เลยครับผม (มีวีดีโอที่ทำให้แทนคำขอบคุณอย่าลืมเข้าไปดูในเฟสด้วยน่าา)

ชื่อตอน : วิท&ไทม์ Ep.7

คำค้น : สายฟ้า

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 115

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ก.ค. 2562 00:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
วิท&ไทม์ Ep.7
แบบอักษร

วิท&ไทม์

 

หลายวันต่อมา

 

วันนี้ไทม์ได้อยู่งาน ส่วนวิทมีธุระต้อไปทำงานตามคำสั่งของปริ้นซ์ ไทม์ใช้เวลาช่วงเช้า ไปกับการฝึกทำขนมไทยอย่างบัวลอยไข่หวาน เขาเลือกที่จะทำมันเพราะวันนี้เขากะว่าจะไปที่บ้านพ่อแม่ของวิทโดยที่ไม่ได้คิดที่จะบอกอีกฝ่าย

 

เขาอยากที่จะอยู่กับวิทต่อไป เพราะงั้นเขาจะพยายามเพื่อเอาชนะใจแม่ของวิทให้ได้ และต้องทำมันให้สำเร็จด้วยตัวเขาเอง แม้จะรู้ว่าสำหรับคนอย่างเขาเรื่องนี้มันคงยากไม่น้อย แต่เขาก็จะไม่ยอมแพ้ง่ายๆ เพราะเขาจะไม่ยอมเสียวิทไปแน่

 

“เฮ้อออ..หวังว่าจะสำเร็จนะเนี้ย”วิทถอนหายใจอย่างเหนื่อยๆ เมื่อเขาทำบัวลอยหม้อที่สามสำเร็จ แม้จะโดนความร้อนลวกมือไปบ้างแต่ในที่สุดเขาก็ทำจนสำเร็จ วิทใช้ช้อนตักขึ้นมาเพื่อชิมรสชาติ

 

“อืมม..น่าจะพอได้แล้วนะ”เมื่อชิมเข้าไป ไทม์ก็รู้สึกว่ารสชาติที่ออกมาพอใช้ได้และไม่ได้หวานจนเกินไป แป้งเองก็สุกดี

 

“….บ่ายแล้วสิ…คงต้องรีบหน่อยแล้ว”เมื่อมองไปที่นาฬิกา ไทม์ก็รู้สึกว่าเขาต้องรีบไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า เพื่อที่จะได้ไปที่บ้านพ่อแม่ของวิท

 

ผ่านไปสักพัก ไทม์ก็อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ เขาก็เดินเข้าไปที่ครัวอีกครั้งเพื่อที่จะตักบัวลอยใส่กล่องอาหารขนาดกลางสองกล่อง และหยิบใส่ถุงผ้าอีกที

 

ไทม์ออกมาจากห้องวิทและขึ้นแท็กซี่ไปที่บ้านพ่อแม่ของวิท ดีที่ว่าเขาจำทางไปได้ เลยไม่ต้องโทรถามให้วิทรู้ตัว  หลังจากที่แท็กซี่จอดลงไทม์จ่ายเงินและลงจากรถไทม์ยืนมองประตูบ้านที่เขาเคยมาเมื่อไม่นานนี้ เขารู้สึกกังวลและประหม่าเล็กน้อย แต่เขาก็รวบรวมความกล้าและยื่นมือไปกดที่กริ่งประตู

 

“………”ไทม์ยืนรอสักพักก่อนจะมีคนมาเปิดประตู

 

“มาให้คะ..เอ๊ะ..คุณนี้หน้าตาคุ้นๆนะ”แม่บ้านวัยกลางคนที่เป็นคนเปิดประตูพูดขึ้น

 

“เอ่อ…สวัสดีครับ.ผมชื่อไทม์ครับ”

 

“อ่อ..คุณไทม์.แฟนคุณหนูนี่เอง..มาๆเข้ามาก่อนสิคะ..ป้าจะไปเรียนคุณหญิงให้นะ”ไทม์ขานรับเล็กน้อยและเดินตามป้าแม่บ้านเข้าไป เธอให้เขานั่งรอที่ห้องนั่งเล่น ส่วนเธอก็ไปตามผู้เป็นเจ้าของบ้านทั้งสอง

 

“อ้าวไทม์..มาทำไมไม่บอกพ่อก่อนละ..จะได้มาทานข้าวเที่ยงพร้อมกัน”พ่อของวิทที่เดินเข้ามาพูดทักไทม์ด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความดีใจ ส่วนคนรักของเขาเพียงเดินตามมาเงียบๆและยกมือรับไหว้ไทม์เท่านั้น

 

“ต้องขอโทษด้วยครับ..ที่ไม่ได้บอกก่อนล่วงหน้า..พอดีผมฝึกทำขนมนะครับ..เลยแวะเอามาให้คุณพ่อกับ…คุณน้าชิมนะครับ”ไทม์วางของที่เขาเตรียมมาที่โต๊ะตรงหน้าทั้งสองคน

 

“จริงหรอ…ดีจังเลยนะ.พ่ออยากกินอะไรหวานๆอยู่พอดี..ว่าแต่เราทำอะไรมาละ”พ่อพูดถามพร้อมกับยื่นมือไปเปิดถุงผ้าและหยิบกล่องใส่ขนมออกมา

 

“เป็นบัวลอยนะครับ…ผมใส่น้ำตาลไม่เยอะเท่าไร.เพราะกลัวจะหวานไปนะครับ”ไทม์บอกด้วยรอยยิ้ม ถึงเวลาเขาหันไปมองแม่ของวิทเธอจะไม่ยิ้มตอบเขาก็ตาม

 

“แหม่บังเอิญจังนะ….บัวลอยนี้เป็นของโปรดของแม่เขาเลยละที่สำคัญเขาก็ไม่ชอบหวานมากด้วยนะ….จริงไหมคุณ”เขาหันไปพูดถามคนรักของตัวเองบ้าง

 

“……คะ..”เธอพูดตอบแค่นั้น แต่ไทม์ก็ยังรู้สึกดีที่อย่างน้อยเธอก็ตอบกลับมาบ้าง

 

“น่าตาน่าทานเชียว..เดี๋ยวพ่อเอาไว้กินตอนเย็นละกันนะ”เขาเอ่ยชมเมื่อเห็นหน้าตาของขนมที่ไทม์ทำก่อนจะปิดฝาอีกครั้งเพราะนี้ก็เพิ่งผ่านมื้อเที่ยงมาไม่นานเขายังรู้สึกอิ่มอยู่

 

“ครับ.ยังไงถ้าทานแล้วก็บอกผมได้นะครับ.ว่ารสชาติโอเคไหม”

 

“ได้สิ..แล้วพ่อจะบอกนะ….ว่าแต่เราจะอยู่ทานข้าวเย็นด้วยกันไหม..เดี๋ยวพ่อจะโทรชวนวิทเขามาด้วย”

 

 “เอิ่ม…ไม่เป็นไรดีกว่าครับ..พี่วิทน่าจะติดงาน.เดี๋ยวผมกลับเลยดีกว่าครับ” 

 

“เอางั้นหรอ…”

 

“ครับ…เอาไว้โอกาสหน้านะครับ…”วิทบอกและกำลังจะยกมือไหว้ลา เพื่อที่จะขอตัวกลับ

 

“…ไหนๆ…..ไหนๆก็มาแล้วก็อยู่ทานข้าวด้วยกันก่อนสิ”วิทรู้สึกแปลกใจไม่น้อยที่ได้ยินแม่ของวิทพูดออกมาแบบนี้

 

“อะเอ่อ..ผม”ไทม์ รู้สึกทำตัวไม่ถูกยังไงไม่รู้

 

“แม่เขาอุตส่าห์ชวน…ยังไงก็อยู่ก่อนเถอะนะ..เดี๋ยวพ่อจะโทรเจ้าวิทมันเอง”

 

“ครับ..ถ้ายังไงผมขอฝากท้องด้วยนะครับ”

 

“พวกเรายินดีมากเลย….แต่ว่ากว่าจะถึงเวลาก็นานพอสมควร..เดี๋ยวไทม์ขึ้นไปพักที่ห้องของวิทเขาก่อนละกันนะ..เดี๋ยววิทมาเมื่อไร.คงจะขึ้นไปตามเรามาเอง”

 

“ครับ.ขอบคุณนะครับ..เดี๋ยวยังไงใกล้ถึงเวลาผมจะลงมาช่วยนะครับ”ไทม์บอก พ่อของเจสันเรียกแม่บ้านมาให้พาไทม์ขึ้นไปที่ห้องนอนของวิท

 

ไทม์เองก็คิดว่าหากเหลือเวลาอีกนานที่กว่าวิทจะมาและกว่าจะถึงมื้อเย็น เขามารอที่ห้องนี้น่าจะดีกว่า เขากะว่าจะหลับสักแป๊ปนึง ไทม์ตั้งเวลาไว้ในมือถือเพื่อเตือนให้ตัวเขาตื่นในช่วงเวลาที่จะเตรียมทำอาหารพอดีเขาอยากที่จะช่วยทำอาหารด้วยถึงจะไม่ได้เก่งมากก็เถอะ

 

“พี่วิทครับ..รีบมานะ”ไทม์พูดกับตัวเองเบาๆก่อนจะหลับไป

 

…..

 

 

ช่วงเวลาใกล้เย็น เสียงเออนที่ไทม์ตั้งเอาไว้ปลุกให้เขาตื่นจากนิทรา ไทม์ลุกเข้าห้อวน้ำไปล้างหน้าล้างตาเพื่อให้ตัวของเขาเองรู้สึกสดชื่นขึ้นมา หลังจากจัดารเรียบร้อย ไทม์เดินลงมาด้านล่าง เขาเดินไปจนถึงห้องครัวและกำลังจะพูดทักคนที่อยู่ในห้องนั้น แต่เมื่ออีกฝ่ายหันมามันทำให้ไทม์ชะงักเลยทีเดียว

 

“คุณอ้อม….”ไทมพูดชื่อของหญิงสาวตรงหน้าเสียงเบา เธอหันมามองไทม์แล้วยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้แสดงออกว่าดีใจแต่ดูเหมือนจะสะใจมากกว่า

 

“ไงจ๊ะ..ไทม์..”เธอพูดทักบ้าง

 

“คุณ..มาที่นี้ได้ยังไง”ไทม์ถามมเสียงเรียบ อ้อมยังคงส่งยิ้มและเดินมาหาไทม์

 

“หึ…ไม่น่าถามนะ..ก็คุณแม่เป็นคนโทรชวนฉันมา.ด้วยตัวเอง..แล้วทำไมฉันจะมาไม่ได้”ไทม์ยืนฟังคำพูดของคนตรงหน้า เขาเผลอกำมือแน่น ความรู้สึกในตอนนี้ มันจุก อึดอัดและรู้สึกเจ็บปวด เขาคิดว่าแม่ของไทม์คงจะเปิดใจให้เขาบ้างแล้ว

 

แต่การที่เธอเชิญอ้อมมา มันก็เป็นสิ่งที่แสดงออกชัดว่าไทม์ยังไม่ได้รับการยอมรับเลยแม้แต่นิดเดียว พอเป็นแบบนี้มันก็ทำให้เขารู้สึกแย่และเจ็บปวด เขาอยากที่จะเป็นที่ยอมรับเพื่อที่ทั้งเขาและวิทจะได้มีความสุขอย่างเต็มที่ แต่ว่ามันยากเหลือเกิน

 

“อย่าเพิ่งทำหน้าแบบนั้นสิจ๊ะ…….หัดเจียมตัวไว้บ้าง..ว่าแกมันก็แค่คนไร้ค่า..ไม่มีวันที่พวกเขาจะยอมรับ..จำไว้”ไทม์เดินออกมาทันทีที่อ้อมพูดจบ เขาสะกดกกลั้นความรู้สึกเอาไว้แม้ว่าอยากจะร้องไห้ออกมามากแค่ไหนก็ตาม ไทมวิ่งตรงไปที่หน้าประตูเพื่อที่จะพาตัวเขาเองออกไปจากที่นี้

 

“ไทม์..จะไปไหนลูก”น้ำเสียงทุ้มที่อ่อนโยนดังขึ้น ทำให้เขาต้องหยุดเดินและหันกลับมา

 

“คุณพ่อ……คือผม..ผม.นึกได้ว่ามีธุระที่ต้องทำนะครับ..คงอยู่ทานข้าวเย็นด้วยไม่ได้แล้วละครับ..”ไทม์พูดตอบพลางเลือบมอง หญิงคนรักของชายที่กำลังพูดกับเขา

 

“ธุระอะไรงั้นหรอ…นี่ชั้นโทรบอกวิทให้เขามาที่นี้แล้วนะ”แม่ของวิทพูดออกมา ไทมืไม่เข้าใจว่าทำไมเธอต้องพูดเหมือนจะรั้งเขาเอาไว้

 

“เดี๋ยวผม..จะบอกพี่วิทเองครับ...ขอตัวก่อนนะครับ..สวัสดีครับ”ไทมืรีบพูดตัดบท เพราะเขากลัวว่าตัวเขาเองควบคุมอารมณ์ไม่ไหว  เขาวิ่งออกจากบ้านของพ่อแม่วิท และในซอยก็ไม่ค่อยมีรถผ่าน พอวิ่งมาสักพักไทม์เลยเปลี่ยนจากวิ่งเป็นเดิน เขาปล่อยน้ำตาให้ไหลลงมา

 

ก้าวเดินของเขาก้าวช้าลงเรื่อยๆจนหยุดอยู่กับที่ ไทม์ไม่สนใจแล้วถ้ามีคนผ่านมาจะมองเขาแบบแปลกๆหรือเปล่า เขาวนคิดแต่ว่า เขาทำผิดอะไรหนักหนา ทำไมเขาถึงมีความสุขแบบที่คนอื่นมีไม่ได้สักที  แต่เฝ้าถามกับตัวเองว่าเขาทำอะไรผิด

 

“ฮึกกก..ฮืออออออ”เรี่ยวแรงที่หมด มันหายไปหมดไทม์ทรุดตัวลงกับพื้น นั่งพิงกำแพงอย่างหมดแรง ใบหน้าเขาซบอยู่ที่เข่า ที่ชันขึ้นมา ไม่รู้ว่าตัวเขานั่งอยู่แบบนั้นนานเท่าไร แรงสกิดที่ไหล่ทำให้เขาต้องเงยหน้าขึ้นมา

 

“พี่วิท..”ไทม์พูดออกมาด้วยเสียงที่แหบและสั่นไหว

 

“ไทม์เกิดอะไรขึ้นครับ..ทำไมมานั่งอยู่ตรงนี้”วิททำอย่างเป็นห่วง ดีว่าเขาขับรถมาไม่เร็วมากทำให้เขาสังเกตเห็นไทม์ที่นั่งอยู่ที่ข้างทางได้

 

“………”มีเพียงน้ำตาที่ไหลลงมา แต่ไร้ซึ่งคำตอบที่วิทอยากรู้ และการส่ายหน้าไปมาเท่านั้น

 

“ยังไม่อยากบอกพี่ไม่เป็นไร..แต่ลุกขึ้นก่อนนะครับ…เดี๋ยวไปคุยกันที่บ้านคุณพ่อนะครับ”พอได้ยินแบบนั้นไทม์ที่ถูกวิทประคองขึ้น ก็ขืนตัวเอาไว้ไม่ยอมเดินตามที่วิทนำ

 

“ไม่เอา..ฮึกก..ไทม์ไม่อยากไปที่นั้น..ฮึกก..ไทม์อยากกลับบ้าน..บ้านของไทม์กับพี่”ถามพูดเสียงสั่น เขาเขย่าแขนวิทเบาๆ

 

“ไทม์ใจเย็นๆนะ…..โอเคๆ.เดี๋ยวพี่พากลับบ้านเรากันนะครับ…ใจเย็นๆนะ”วิทพาไทม์กลับไปที่รถ เขากดส่งข้อความบอกพ่อของเขาเรื่องที่เขาไปทานข้าวที่นั้นไม่ได้แล้ว พอส่งเสร็จ เขาก็เก็บโทรศัพท์และขับรถเพื่อกลับไปที่คอนโดทันที

 

บนคอนโด

 

“ดื่มน้ำก่อนนะครับ…”วิสส่งแก้วน้ำให้ไทม์ก่อนจะนั้งลงข้างๆไทม์ ไทม์รับน้ำมาจิ๊บเล็กน้อย ก่อนจะวางลงที่โต๊ะ

 

“ไหน..บอกพี่สิครับว่าเกิดอะไรขึ้น”วิทไทม์ เขายื่นมือไปจับมือของไทม์ที่กำลังบีบมืออยู่ออกและยกมากุ้มไว้หลวมๆ เพื่อที่จะให้กำลังใจคนรักของเขา

 

“……..วันนี้ไทม์ลองทำขนมเพื่อเอาไปฝากพ่อแม่ของพี่..และทั้งสองคนก็ช่วยไทม์ทานข้าวเย็นด้วย..แม่ของพี่ก็พูดเองเลยว่าอยากให้ไทม์ทานข้าวด้วย...ไทม์ดีใจมากที่ได้ยินแบบนั้น..แต่ว่าท่านกลับเชิญคุณอ้อมมาด้วย…..ตอนนั้นไทม์รู้สึกว่าทุกอย่างที่ทำไปมันไม่มีค่าอะไรเลยสักอย่างเดียว….ไทม์พยายามแล้วพี่วิท..ไทมพยายามแล้ว.แต่ทำไมท์ต้องเจ็บแบบนี้ตลอดเลย”ทุกคำพูดเจือไปด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ จนวิทต้องโอบกอดร่างเล็กเอาไว้

 

“ไม่เป็นนะไทม์..ไม่เป็นไร…เชื่อพี่นะ..วันนึงท่านต้องเปิดใจให้ไทม์..พี่สัญญา”ไทม์เอนหน้าซบลงที่อกของวิท และปล่อยทุกอย่างไป เมื่อทุกอย่างเงียบลง วิทอุ้มไทม์ไปนอนที่เตียงเขาจัดการห่มผ้าให้และไม่ลืมที่จะจุ๊ปลงที่หน้าผากเนียนเบาๆ แล้วผละออกมาด้านนอกอีกครั้ง เขาหยิบโทรศัพท์กดโทรหาพ่อของเขา

 

“พ่อครับ…”

 

“(วิท!...น้องเป็นยังไงบ้างลูก..)”พ่อของวิทถามอย่างเป็นห่วง ด้วยข้อความที่วิทส่งไปได้บอกกับเขาว่าเจอไทม์ร้องไห้อยู่ในซอยแถวบ้านและเขาจะพาไทม์กลับก่อน

 

“ตอนนี้นอนหลับไปแล้วละครับ..ร้องไห้จนหลับไป”

 

“(เฮ้อออ..ดีแล้วละที่ไม่ได้เป็นอะไรร้ายแรง)”

 

“พี่ครับ..อ้อมเขายังอยู่ที่บ้านพ่อหรือเปล่าครับ”

 

“(ไม่แล้วละ..แม่เขาไล่กลับไปสักพักแล้ว)”

 

“ไล่..หรอครับ”

 

“(ใช่..จริงๆพ่อไม่ต้องถามว่าไทม์เป็นอะไร.พ่อก็พอรู้แล้วละนะว่าเกิดอะไรขึ้น….)”

 

“หมายความว่ายังไงหรอครับ…”วิทถามต่อ เขาอยากรู้เรื่องหลายด้านๆ

 

“(มีสาวใช้มาบอกพ่อกับแม่ว่า..ได้ยินหนูอ้อมเขาพูดบอกกับไทม์ว่าแม่เราเขาเชิญมา…แต่จริงๆแล้วแม่เขาไม่ได้โทรด้วยซ้ำ..เธอมาเองและก็ขอทานข้าวเย็นด้วย.พ่อกับแม่ก็ไม่ได้คิดอะไรเลยให้เขามาทานด้วย..ไม่นึกว่าจะไปเจอกันสองต่อสอง…แต่พอแม่เขารู้เขาก็เลยบอกให้หนูอ้อมเขากลับไปทันที)”

 

“เรื่องเป็นแบบนี้เอง….ไทม์เขาเสียใจมากนะครับ..เขาคิดว่าแม่เชิญอ้อมมาจริงๆ..เลยเข้าใจว่าแม่เขาไม่ยอมเปิดใจรักตัวเองสักทีถึงได้ร้องไห้หนักขนาดนี้….ผมควรทำไงดีครับพ่อ”

 

“(หาเวลาเข้ามาคุยกับแม่เขาอีกที…แล้วทำทุกอย่างให้ชัดเจนและถูกต้อง..เรื่องนี้ถึงจะจบ)”

 

“เข้าใจแล้วครับพ่อ..ขอบคุณมากนะครับ..ผมจะรีบจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย..เพื่อที่ไทม์จะได้ไม่เจ็บปวดอีก”

 

“(ดีแล้ว..ทำทุกอย่างให้เรียบร้อย..แล้วรีบพาสะใภ้พ่อมารับขวัญได้แล้วนะ)”

 

“ครับพ่อ..ขอบคุณครับ”วิทกดวางสาย เขาเดินกลับไปที่ห้องนอนนั่งมองหน้าคนรักของเขา

 

“อีกไม่นานไทม์….พี่สัญญา” 

................................................................

คิดถึงเขาไหมมมมมมมมมม คุ๋นี้ใกล้จะจบละนะ ตอนนี้สายฟ้าแต่งอีกเรื่องอยู่ แต่กะว่าเรื่องใหม่นี้จะลงให้อ่านฟรีจยกว่าจะจบ หลังจากนั้นค่อยว่ากัน หวังว่าทุกคนจะยังไม่ลืมสายฟ้า แต่อยู่ด้วยกันไปนานๆน่าาาาาา

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น