วินวิน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : สั่นคลอน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 104

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ก.ค. 2562 19:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
สั่นคลอน
แบบอักษร

เพราะความที่เขาใส่ใจเธอมากเกินไป จนบางที่เธอเองก็รู้สึกเหมือนโดนก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวมากเกิน เธออยากมีเวลาเป็นส่วนตัวบ้าง

ฝั่งณัฐชาเมื่อโทรไปแล้วอัจจิมาไม่รับสายเขาก็รู้สึกเป็นห่วง กลัวเธอจะเป็นอะไรมั้ย เพราะปกติเขาโทรหาเธอจะรับสายตลอดหากไม่ว่าก็จะไลน์มาบอก แต่นี่วันนี้เธอเล่นหายไปทั้งวันเลย เขายิ่งไม่สบายใจ

หลังจากที่เขาโทรหาอัจจิมาเกือบสิบสายแล้วเธอไม่รับโทรศัพท์ เขาก็ยิ่งร้อนใจ เลยตัดสินใจโทรศัพท์หาข้าวสวยเพราะคิดว่าต้องอยู่กับอัจจิมาแน่นอน

ข้าวสวยเมื่อเห็นสายจากณัฐชาก็ตกใจเล็กน้อย และกดรับสาย “สวัสดีค่ะคุณณัฐ โทรหาพี่มีอะไรรึเปล่าค่ะ” ข้าวสวยถามโดยพยายามทำเสียงให้ธรรมชาติที่สุด ทั้งที่ในใจเธอก็คิดอยู่แล้วว่าอัจจิมาต้องไปทำอะไรกับณัฐชาแน่ เธอเดาเอาจากที่ได้เห็นเมื่อตอนเลิกกองก็พอจะเข้าใจ

“เอ่อ...พอดีผมโทรหาแองจี้แล้วเขาไม่รับสายเลยน่ะครับ เลยอยากถามพี่ข้าวสวยว่าอยู่กับแองจี้รึเปล่าครับ” ณัฐชาถามอย่างอ่อนน้อม

“เอ่อ...” ข้าวสวยเดินไปหาอัจจิมา ชี้ไปที่มือถือประมาณจะบอกว่าณัฐชาอยู่ในสาย

อัจจิมาเห็นเช่นนั้นก็ส่ายหน้า เหมือนเป็นการบอกว่าเธอไม่อยากคุยกับเขา

ข้าวสวยทำหน้าบึ้งใส่อัจจิมา ก่อนจะคุยกับคนในสายต่อ “พอดีแองจี้เขาหลับไปแล้วน่ะค่ะคุณณัฐ สงสัยจะเหนื่อยวันนี้ถ่ายละครทั้งวันเลยค่ะ” ข้าวสวยแกล้งโกหกเพื่อให้ทุกอย่างไม่เลวร้ายเกินไป

“โอเครครับ แองจี่เขาคงจะเหนื่อยจริงๆงั้นผมไม่รบกวนดีกว่าครับ” ณัฐชาพูดจบก็วางสายไป

ในใจเขาก็แอบคิดว่าจะเป็นอย่างที่ข้าวสวยพูดจริงรึเปล่า อัจจิมาจะเหนื่อยจริงๆ หรือเธองอนอะไรเขารึเปล่า เธอถึงไม่ตอบไลน์เขาทั้งวันแถมยัง ไม่รับสายเขาด้วยปกติเธอไม่ได้เป็นแบบนี้มาก่อน

แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากรอโทรหาเธอใหม่พรุ่งนี้ แล้วก็หลับไปพร้อมกับความกังวล

ฝั่งอัจจิมาไม่ได้รู้สึกอะไรเลย เธอได้แต่คิดว่าพรุ่งนี้จะทำอย่างไรให้ คีรินทร?มาสนใจเธอดี เธอจะเอาชนะใจเขาด้วยวิธีไหน

เช้าวันรุ่งขึ้นอัจจิมาก็ไปถ่ายละครที่โรงพยาบาลเช่นเดิน เมื่อไปถึงเธอก็คอยชะเง้อหาแต่คีรินทร์ แต่วันนี้เขาไม่ได้มาต้อนรับเหมือนเมื่อวาน เพราะเขามีผ่าตัด

อัจจิมาจึงรู้สึกหงุดหงิดไปทั้งวันทำงานไม่ค่อยมีสมาธิเพราะเฝ้าแต่มองหาคีรินทร์

แต่พอช่วงบ่ายคีรินทร์ผ่าตัดเสร็จคนไข้ปลอดภัยดี เขาเลยลงมาดู มาอำนวยความสะดวกที่กองถ่ายตามคำสั่งของผู้เป็นพ่อ

เห็นคีรินทร์กำลังเดินมาอัจจิมาก็ยิ้มสดใสเหมือนเป็นคนละคน

“สวัสดีครับ...” คีรินทร์ยกมือไหว้ผู้กำกับ และทักทายทีมงานในกองรวมถึงอัจจิมา

ซึ่งเขาก็รู้สึกได้ว่าเธอมองเขาแปลกๆ และดูยิ้มให้เขาเป็นพิเศษมีหรือที่คนอย่างคีรินทร์จะไม่รู้ เขาโตจนป่านนี้ใช่ว่าจะไม่เคยมีผู้หญิงมาอ่อย

แต่เขาก็ไม่ได้ทำอะไรให้อัจจิมาต้องอับอาย เขาได้แค่ยิ้มและทักทายตามประสาคนรู้จักกันปกติ

“สวัสดีครับคุณแองจี้” คีรินทร์พูดพร้อมกับเดินเข้าไปหาอัจจิมา

“สวัสดีค่ะคุณชาย...” อัจจิมาสวัสดีพร้อมยิ้มอย่างสดใส

“ผมบอกแล้วไงครับว่าไม่ต้องเรียกผมแบบนี้ เรียกผมว่าคีรินทร์นี่แหละครับ” คีรินทร์อธิบาย

“ค่ะ ขอโทษนะคะ พอดีแองจี้ติดปากไปหน่อยน่ะค่ะ” อัจจิมาพูดพร้อมยิ้มขอโทษ

คีรินทร์ยิ้มตอบ “ครับ...วันนี้ถ้ามีอะไรขาดตกบกพร่องอยากให้ผมช่วยอีกก็บอกนะครับ ผมยินดี” คีรินทร์ตอบไปตามหน้าที่

อัจจิมายิ้มอย่างพอใจ ยิ่งเห็นเขาทำดีกับเธอแบบนี้อัจจิมายิ่งได้ใจ ตีสนิทกับคีรินทร์มากขึ้น

“แล้ววันนี้คุณคีรินทร์มีผ่าตัดเหรอค่ะ” อัจจิมาพูดหาเรื่องชวนคุย

“ครับ เคสค่อนข้าวอยากด้วยเลยเสร็จช้าไปหน่อยนะครับ ผมต้องขอโทษด้วยนะครับถ้าหากผมดูแลทีมงานได้ไม่ดีพอ” คีรินทร์พูดเชิงขอโทษ

“ไม่เป็นไรเลยค่ะคุณคีรินทร์ แค่นี้ก็ดีมากแล้วล่ะค่ะ” อัจจิมาพูดพร้อมยิ้มหวานให้กับคีรินทร์

และทั้งสองก็พูดคุยกันอย่างสนิทสนมมากขึ้น

ฝั้งณัฐชาก็รู้สึกเป็นทุกข์มากเขาไม่รู้ว่าเขาทำอะไรผิดทำไมอัจจิมาถึงดูห่างเหินจากเขา

คนเป็นแฟนกันไม่พูดกันไม่รับสาย ไม่โทรหากันเป็นอาทิตย์ได้ด้วยหรอ ณัฐชาคิดในใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

เขาตัดสินใจโทรหาณิชาพี่สาวที่เขาสนิทที่สุด ตอนนี้เขาอยากให้ณิชามาอยู่ใกล้ๆเหลือเกิน

“ว่าไงณัฐ ทำไมถึงโทรหาพี่ได้หึ...” ณิชาถามน้องชายด้วยความเอ็นดู

“ผมคิดถึงพี่ณิชน่ะครับ” ณัฐชาพูดเสียงฟังดูเศร้ามาก

“ทำไมหึ...เป็นอะไรบอกพี่ได้นะ” ณิชาถามน้องตอบ ฟังจากเสียงแล้วเธอรู้สึกเป็นห่วงเขามากจริงๆ อย่างที่เธอคิดไว้ไม่มีผิด ดาราสาวเจ้าชู้คนนั้นคบกับน้องชายเธอได้ไม่นานหรอก

“เปล่าหรอกครับ” ณัฐชายังคงปฏิเสธทั้งที่ฟังเอาก็รู้ว่าไม่ใช่แบบนั่น

“แบบนี้ทะเลาะกับแฟนมารึไงห๊ะ” ณิชาถามออกไปตรงๆ

ณัฐชาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดออกมา “ผมไม่เข้าใจจริงๆเลยครับพี่ณิชทำไมอยู่ดีๆ แองจี้เขาถึงห่างจากผม ทั้งที่ผมก็ไม่ได้ทำอะไรผิด หรือผมทำอะไรให้เธอโกรธ ไม่พอใจ แต่ผมนึกไม่ออกจริงๆนะครับว่าผมทำอะไรลงไป”

ณิชาฟังดูเหมือนน้องชายกำลังเครียด เธอเลยได้แต่ปลอบใจน้องชาย “ไม่ต้องคิดมากนะณัฐ ลองหาเวลาไปเจอไปลองคุยกันดู มีอะไรจะได้ถามกันให้เคลียให้เข้าใจ”

“เธอไม่รับโทรศัพท์ผมเลย ผมก็ไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกันครับพี่ณิช”

“หรือณัฐกับเขาลองห่างๆกันดูสักพักมั้ย เผื่อบางทีแองจี้เขาอาจจะยุ่งจริงๆ จนไม่มีเวลาได้รับโทรศัพท์”

“ครับ...ผมจะพยายามดูนะครับ จะพยายามไม่คิดมาก จะเว้นระยะห่างกันลองดูครับ”

ได้ยินน้ำเสียงน้องชายแล้วณิชาไม่สบายใจเอาเสียเลย “หรือณัฐจะลองมาเที่ยวที่พี่มั้ย จะได้พักผ่อนด้วย พี่คิดถึงณัฐมากนะ” ณิิชาพูดต่อเพื่อดึงให้น้องชายออกมาจากความคิดตรงนั้น

“ผมไม่มีกะจิตกะใจจะไปเที่ยวที่ไหนหรอกครับพี่ณิช” ณัฐชาตอบเสียงค่อย

“ไม่มาก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวไม่นานพี่ก็จะเรียนจบแล้วพี่จะกลับไปหาเราเองก็ได้ ถ้าพี่ยังเห็นเราเศร้าแบบนี้จะจับตีก้นเลยนะ” ณิชาแกล้งพูดให้ขำ

ณัฐชาขำออกมาน้อยๆ พี่สาวเขายังคงเป็นพี่สาวที่น่ารักเสมอ เขารู้ว่าเธอพยายามทำให้เขายิ้ม แต่ตอนนี้เขายิ้มไม่ออกเลยจริงๆ “ครับพี่ณิช ผมอยากให้พี่กลับมาจะแย่”

“เดี๋ยวไม่นานพี่ก็กลับไปแล้ว แต่ก่อนพี่จะได้กลับไปพี่ไม่อยากให้น้องชายที่น่ารักของพี่เศร้าแบบนี้เลย ณัฐบางทีคนเราเป็นแฟนกันแต่เราอาจจะไม่ใช่เนื้อคู่กันถ้าคบกันแล้วมันไม่ใช่ จะเลิกกันก็ไม่แปลกหรอกนะ เลิกกันเพื่อมาเจอคนที่ใช่ที่สุดสำหรับเรา พี่ไม่อยากให้ณัฐคิดมากนะ” ณิชาพูดเตือนสติน้องชายสุดที่รัก

“ครับพี่ณิช...ผมก็รักพี่ณิชนะครับ” ณัฐชาพูดต่อถึงพี่สาวของเขาจะบอกเช่นนั้น แต่เขาก็คงรับไม่ได้จริงๆถ้าต้องเลิกกับอัจจิมา แค่คบกันไม่นานเขาก็รู้สึกรักเธอแบบที่ไม่เคยรักผู้หญิงคนไหนแบบนี้มาก่อน เธอทำให้ชีวิตเขาไม่น่าเยื่อทำให้ชีวิตเขามีชีวิตชีวาขึ้น แล้วถ้าต้องไม่มีเธอแล้วชีวิตเขาจะเป็นอย่างไร

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น