marcelen

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 24

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ก.ค. 2562 22:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 24
แบบอักษร

 

 

 

 

บทที่ 24

 

 

 

“โซ...โซ...โซ...” ผมพยายามเรียกเมียผมหลังจากที่ได้ยินอะไรสักอย่างก่อนทุกอย่างจะเงียบไป และ ตอนนี้ผมพยายามเรียกเธอเท่าไหร่ก็ไม่ตอบ!!!!

“แม่งเอ๊ย!!!” ผมรีบทิ้งของที่กำลังขนลงพื้นก่อนจะวิ่งลงจากเรือไปยังเรืออีกลำที่เธออยู่สองคนนั้นก็ตามผมมาเหมือนกัน เราสามคนวิ่งขึ้นมาบนเรือก็ไม่พบใครนอกจากลูกน้องของไอ้อีวานที่ยืนอยู่หัวเรือมองไปทางแม่น้ำผมชะโงกหน้าไปดูเห็นพวกนั้นกำลังแบกเธอลงไปเรือเล็กอีกลำ!!!

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!!!” คำพูดของผมทำให้ไอ้เวรนั้นหันมามองอย่างสงสัย

“แกเป็นใคร” มันหันมามองผมด้วยสายตาเหยียดหยามตั้งแต่หัวจรดเท้า

“ฉันบอกให้แกหยุด!!!” ผมหยิบปืนขึ้นมานั้นทำให้มันก็ยกปืนขึ้นมาเล็งมาทางผมเหมือนกัน

“คิดว่าตัวเองเป็นใครถึงกล้ามายุ่งกับเรื่องนี้คิดว่าเป็นฮีโร่มาจากไหนกันเหรอถึงกล้าเสนอหน้ามาแบบนี้” คำพูดของมันทำให้พวกมันที่อยู่ใกล้ๆนั้นวิ่งมาทางพวกผมพร้อมปืนในมือ...

“เอาไงดีเยอะเกินไปแล้วนะไอว่า” ไอ้คนิสพูดขึ้นเบาๆให้ได้ยินแค่พวกเราที่กำลังหันหลังชนกันพร้อมกับเล็งปืนใส่พวกนั้นคนละด้าน

“อย่าขี้ขลาดไปสิว่ะเสื้อเกาะที่ลิสทำให้บอกเลยว่ากันได้ของจริงฉันเคยผ่านมาแล้วแค่อย่าให้โดนหัวก็พอ” คำพูดของผมทำให้สองคนนั้นพยักหน้ามองไปยังศัตรู..

“เดี๋ยวทางนี้กระผมจัดการพวกนี้เองพวกคุณกลับไปได้แล้วครับ” แต่จู่ๆก็มีไอ้เวรคนหนึ่งเดินเข้ามาใส่ชุดเหมือนซามุไรไอ้หมอนี่คงเป็นคนที่อาเหม่ยเห็นสินะ...

“ฝากด้วยละ” พวกมันยอมถอยอย่างว่าง่ายแสดงว่าไอ้คนที่จับดาบเดินเข้ามาต้องไม่ใช่เล่นๆแน่ๆผมตั้งท่าเล็งปืนใส่มันอย่างระมัดระวังพวกนั่นทยอยถอยไปจนหมด...

“กระผมรู้ว่าพวกคุณสามคนเป็นใครเผยตัวตนมาเถอะครับยังไงหนึ่งในนั้นผมก็ต้องจัดการอยู่แล้ว” มันพูดขึ้นพร้อมกับมองมาทางผมราวกับเป็นคำตอบว่ามันจะจัดการใครแต่มันรู้ได้ไงกันนะแต่ไม่ทันจะพูดอะไรสองคนข้างๆผมก็เปลี่ยนกลับมาหน้าเดิมก่อนแล้วจนผมกลอกตามองพวกมัน....

“พวกแกจะคอยตามมันเพื่อ????!!!” คำพูดของผมทำให้สองคนนั้นทำหน้าเหลอหลาเล็กน้อย

“อ้าว...นั้นสิลืมไป” คำพูดของไอ้ลี่ฉีทำให้ผมยกมือขึ้นมาตบหน้าผากตัวเองเล็กน้อยก่อนจะตัดสินใจเปลี่ยนหน้ากลับมาเป็นตัวเอง...

‘อาหย่งตอนนี้ฉันกำลังตามตัวโซอยู่รีบจัดการทางนั้นได้แล้ว และ คุณแม็กกำลังเข้าไปช่วยพ่อแม่ของเหม่ยหลินแล้ว’ เสียงของลิสทำให้ผมพยักหน้าอย่างเข้าใจจึงตั้งท่าเตรียมยิงแต่ไอ้คนตรงหน้าก็ไม่รอช้ารีบวิ่งเช้ามาหาผมด้วยความเร็วที่ไม่ใช่ความเร็วของคนปกติการเคลื่อนไหวมันไวมาก!!!!

“เฮ้ยระวัง”

ปัง!

ไอ้คริสพูดขึ้นพร้อมกับยิงไปยังไอ้เวรนั้นที่วิ่งเข้ามาพร้อมกับชักดาบออกมาฟันกระสุน!!! ใช้ฟังไม่ผิดหรอกมันฟันกระสุนจริง!!!! ผมเห็นแบบนั้นก็รู้ทันทีว่าไอ้เวรนี้ไม่ธรรมดา

“พวกแกหลบไปอย่าเข้ามาใกล้นี่มันไม่ใช่นักฆ่าขยะแน่ไอ้เวรนี้เก่งมาก” ผมผลักสองคนนั้นหลบคมดาบของมันก่อนจะเหวี่ยงตัวหลบปลายคมดาบที่มันฟันลมมาโดนเสื้อผมจนขาดไปนิดหนึ่ง...

“สมกับเป็นมาเฟียเจ้าถิ่นจริงๆนะขอรับ...ไหวพริบดีมากกระผมรู้สึกเป็นเกียรติที่จะได้ฆ่าคุณจริงๆ” มันพูดพร้อมกับยิ้มออกมาเล็กน้อยในแววตาของมันเต็มไปด้วยความตื่นเต้นไอ้เวรนี้มันกระหายการฆ่าสุดๆ

ผมกระโดดหลบออกมาอีกฝั่งมันหันมามองทางผมด้วยรอยยิ้มอันน่าสยดสยองของมันผมหันซ้ายหันขวามองหาสิ่งที่จะสามารถต่อสู้กับมันได้...

“เวรเอ๊ย!!!” ไม่มีอะไรที่จะสามารถใช้เป็นอาวุธต่อสู้กับมันได้ผมกระโดดลงมาฟันดาบลงอีกครั้งผมทำได้แค่พลิกตัวหลบไปเรื่อยๆส่วนไอ้คริสกับลี่ฉีก็พยายามเล็งปืนมาแต่การเคลื่อนไหวของมันดีมากทุกครั้งที่พวกนั้นยิงมามันสามารถหลบได้ตลอดไอ้เวรนี้ไม่มีซ่องโหว่สักนิด!!!

ปัง! ปัง! ปัง! เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!

เสียงปืนกับเสียงฟันดาบประสมประสานกันมันหลบการโจมตีจากพวกนั้นแล้วหันมาโจมตีผมไปเรื่อยๆผมพยายามหาซ่องโหว่ที่จะโจมตีมันแต่ไอ้เวรนี้เก่งมากจริงๆมันไม่เปิดซ่องโหว่ชักนิด!!! ในเมื่อยิงมันไม่ได้ผมจึงเก็บปืนแล้วกระโดดหลบมาหาสองคนนั้น

“ไอ้หมอนี่มันไม่มีซ่องโหว่ให้จัดการเลยปืนใช้ไม่ได้ผลทางเดียวที่เราจะจัดการได้เราสามคนต้องร่วมมือกันก่อนอื่นต้องหาอะไรมากันคมดาบนั้นให้ได้ก่อน” สองคนนั่นพยักหน้าเห็นด้วยอย่างเข้าใจสถานการณ์...

‘อาหย่งเปิดระบบพิเศษบนไบโอนิกที่มันจะช่วยอ่านการเคลื่อนไหวของศัตรูจังหวะการฟันดาบเมื่อกี้ที่นายมองระบบของไบโอนิกทำการจดจำไว้หมดแล้วมันจะส่งสัญญาณเตือนนายทันทีที่ฝั่งนั้นมีการเคลื่อนไหวคล้ายเมื่อกี้ และ มันจะทำให้นายสามารถอ่านการเคลื่อนไหวของหมอนั่นได้พวกนายสามคนตอนนี้ต้องรีบหาอะไรมาสู้ให้ได้ก่อน’ เสียงของลิสดังขึ้นในหูเราสามคนนั้นทำให้ผมยิ้มออกมาเล็กน้อยผมลืมสิ่งที่เธอบอกมาได้ยังไงกันนะ...

“ขอบคุณที่เตือนความจำนะลิส...ถ้าเป็นแบบนี้อีกไม่นานคงจบแล้วละ” ผมพูดพรางกดซิปที่ฝังบนหลังคอผมพวกนั้นก็ทำเหมือนกันทันทีที่กดเหมือนในตาของเรากำลังส่องแสงอะไรสักอย่างไม่นานภาพในตาก็มีอะไรบางอย่างปรากฏขึ้นเหมือนคลื่นความร้อนอะไรสักอย่างที่เคลื่อนไหวจนทำให้ผมนึกออกนี่มันการเคลื่อนไหวของมันเมื่อกี้นี่นิ!!!!

“พวกคุณสามคนคงเตรียมตัวแล้วสินะขอรับ...กระผมไม่รู้หรอกนะว่าพวกคุณทำอะไรถึงจู่ๆตาก็มีแสงออกมาแต่มันคงไม่น่าแปลกใจถ้านั่นทำให้พวกคุณสามารถปลอมตัวได้อย่างแนบเนียนแม้แต่ผู้หญิงเมื่อกี้คงเป็นภรรยาของคุณสินะขอครับ” คำพูดอขงมันทำให้ผมกำมือแน่นไอ้เหี้ยเอ๊ยมันรู้ได้ยังไงกันนะ!!!!

“กระผมแอบตามผู้หญิงคนนั้นตั้งแต่เธอเข้าไปบนตึกของคุณจนเธอขึ้นรถมาที่บ้านของคุณแม้ในบ้านของคุณจะมีระบบแน่นหนาที่กระผมไม่สามารถเข้าไปได้แต่นอกบ้านก็ไม่เกินความสามารถของกระผมสักนิด...สิ่งที่พวกคุณกำลังสวมใส่ช่างเป็นเทคโนโลยีที่น่าสนใจจริงๆขอรับกระผมคิดว่าถ้าฆ่าพวกคุณแล้วจะเอากลับไปให้นายของกระผมที่ญี่ปุ่นสักหน่อยคงไม่ว่ากันนะขอรับ” มันพูดพร้อมกับดึงดาบอีกเล่มออกมาตอนนี้มันถือดาบทั้งสองข้าง

‘อาหย่งอย่ากลัวไปเสื้อเกาะที่นายใส่อยู่มันฟังไม่เข้าแต่มันคงไม่เล็งที่ตัวหรอกดูจากท่าแล้วตั้งใจจะตัดคอชัดๆระวังด้วย’ เสียงของลิสดังขึ้นอีกครั้งไม่ได้ทำให้ผมชื่นใจแล้วยังมาสร้างความกังวลอีก!!!

“เราต้องถอยออกจากเรือลำนี้ก่อน” คำพูดของไอ้คริสทำให้ผมเห็นด้วย

“ใช่ฉันฉันนับหนึ่งถึงสามรีบสิ่งเลยนะ”

“อื้อ!!!” ผมหยิบปืนขึ้นมาเล็งไปทางมันอย่างรู้ผลอยู่แล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้นแต่แค่อยากถ่วงเวลาหนีก็เท่านั้น!!!

“หนึ่ง”

“สอง”

“สาม!!!!”

ปัง! ปัง! ปัง! ปับ!

ทันทีที่นับจบผมยิงปืนใส่มันทันทีให้สองคนนั่นวิ่งหนีก่อนจะวิ่งตามไปภายหลังพร้อมกับหันกลับไปยิงใส่มันที่กำลังวิ่งมาทางเราด้วยความเร็วอย่างมาก!! จนไม่นานเราสามคนวิ่งพ้นออกมาจากเรื่อระยะห่างของเรากับมันห่างกันไม่มากผมหันซ้ายหันขวามองหาของที่จะใช้ต่อสู้ก็ไม่มี!!!!

“หย่งสือเราต้องถอยจากตรงนี้ก่อนเราสู้กับไอ้หมอนั่นไม่ได้แน่ๆดาบแม่งโครตคม!!!”

“วิ่งไปที่รถเดี๋ยวฉันจะถ่วงเวลาให้อีกสิบนาทีเจอกันที่รถมันคงจะอยากได้หัวฉันก่อนใครอยู่แล้วพวกแกนีบไป!!!” ผมพูดขึ้นพร้อมกับหันไปยิงหมอนั่นที่ยังคงวิ่งตามมาสองคนนั่นพยักหน้าเข้าใจก่อนจะวิ่งแยกไปอีกทางผมจึงวิ่งตรงไปข้างหน้าเรียบท่าเรือไปเรื่อยๆผมหันกลับมาวิ่งแค่แวบเดียวพอหันมาก็ไม่เจอมันอยู่ข้างหลังแล้วแต่ผมก็ไม่ชะลอฝีเท้าเด็ดขาดมันยังต้องตามหลังผมอยู่แน่ๆแต่มันอยู่ไหนกัน!!!!

เปรี้ยง!!

“อั๊ก!!!” จู่ๆมันโผล่มาจากไหนไม่รู้กระโดดเข้ามาฟันที่ลำตัวของผมโชคดีที่ฟันไม่เข้าแต่ไม่ได้หมายความว่าไม่เจ็บความแรงที่มันลงดาบนั่นทำให้ผมแทบจุก!!! มันดูตกใจเล็กน้อยที่ฟันผมไม่เข้านั่นเป็นโอกาสเดียวของผมที่จะโจมตีมัน!!! ผมพยุงตัวขึ้นมากระโดดเตะมันอย่างแรงแต่มันหลบได้มันเงื้อมมือขึ้นจะฟันผมอีกครั้งแต่ผมยกแขนขึ้นมากันคมดาบพร้อมกับใช้มื้อบิดข้อมือของมันอย่างแรงจนดาบหลุดมือไปที่พื้นมันยกดาบอีกข้างขึ้นมาจะฟันผมนั่นทำให้ผมเตะเข้าที่ลำตัวของมันอย่างจังจะมันกระเด็นไปข้างหน้าอย่างแรง....

ปึก!!

“แค่กๆ แค่กๆ เก่งสมคำที่เขาพูดกันจริงๆขอรับถ้างั้นผมขอเอาจริงบ้างนะขอรับ!!!!” มันลุกขึ้นเงยหน้าขึ้นมาเช็ดเลือดที่มุมปากเล็กน้อยก่อนจะแสดงแววตาที่โกรธแค้นออกมาแทน...ผมหยิบดาบขนาดไม่ยาวหนักของมันขึ้นมาตั้งท่าคาดไว้ที่เอวนั้นทำให้มันมองผมด้วยแววตาตื่นเต้น...

“วิถีดาบของมุไกริวอิไอเรียวโดงั้นเหรอขอรับช่างหน้าตื่นเต้นจริงๆ” มันพูดพร้อมกับโยนฝักดาบมาให้ผม “ใช้วิชานี้ต่อสู้กับกระผมสิขอรับ”

“จัดไป!!” ผมก้มลงเก็บฝักดาบขึ้นมาเก็บดาบเข้าที่ก่อนจะตั้งท่าคาดไว้ที่เอวมือหนึ่งจับฝันไว้อย่างแน่นหนาส่วนอีกมือตั้งท่าเตรียมชักดาบออกมาฟันศัตรูในดาบเดียวให้จบสิ้นทันที...

บรรยากาศร่ายรอบเงียบกริบไม่มีเสียงอะไรรบกวนแม้แต่น้อยผมมันไอ้เวรนั้นตั้งท่าจะโจมตีกันราวกับเราสองคนจะตัดสินกันในดาบเดียว ผมฝักดาบแน่นก่อนจะวิ่งเข้าไปประชิดตัวมันหยิบเคลื่อนงักดาบมาไว้ข้างหน้าจนระยะห่างของเราไม่ไกลกันมันชักดาบออกมาด้วยความเร็วจะฟันเข้าที่คอผมวิชาไออิสินะ!!! ผมดึงดายออกมากันด้วยความเร็วที่ไม่น้อยหน้าก่อนจะใช้มือข้างที่ถืองักดาบเหวี่ยงไปโจมตีที่ท้องของมันจนเกิดซ่องโหว่ผมจึงรีบใช่ดาบอีกข้างฟังเข้าไปที่ท้องแต่มันหลบได้จึงได้บาดแผลเป็นเพียงรอยกีดเท่านั้นสิ้นสุดการโจมตีผมก็เก็บดาบเข้าฝักคืนตั้งท่าในการโจมตีตรั้งต่อไป....

“เป็นเกียรติมากที่ได้เห็นการโจมตีที่สวยนี้ขอรับนามของกระผมคือ......” ผมไม่ฟังเสียงที่มันพูดเพียงแค่จับฝักดาบแน่นแล้ววิ่งเข้าไปมันทำท่าตั้งรับแต่ผมสามารถอ่านการเคลื่อนไหวได้ผ่านไบโอนิกผมจึงหลบคือต่ำลงเล็กน้อยแล้วชักดาบออกมาจากด้านล่างฟันเข้าที่ลำคออย่างแรงจนเลือดกระเด็นโดนตัวผมเต็มๆ...

ปึก!

หัวของมันหลุดจากบ่าร่างของมันแข็งทื่อเล็กน้อยก่อนจะล้มลงผมเก็บดาบเข้าฝักก่อนจะยืนนิ่งมองร่างที่ไร้วิญญาณของมันแล้ววางดาบไว้บนตัวที่ไร้หัวนั้น...

“ฉันไม่ได้อยากรู้ชื่อของคนที่ฉันกำลังจะฆ่าหรอกนะ” ผมหันหลังเดินออกมาจากตรงนั้นด้วยสภาพที่เปื้อนเลือดแต่เดินได้เพียงไม่กี่ก้าวก็มีรถพุ่งเข้ามาจนผมเกือบจะกระโดดหลบไม่ทัน!!!!

บื้นนนนนน!!!!!

“อ้าว!!! หย่งสือแกเองเหรอแล้วไอ้หมอนั่นละ!!!”

 

~~~~~~~~~

ช่วงสาระเล็กน้อย

มุไก ริว มักเป็นที่รู้จักและมีจุดเด่นในการฝึกอยู่ที่ทักษะวิชาอิไอโด ทำให้มักถูกรู้จักในชื่อ มุไกริว อิไอโด แต่การฝึกของวิชา มุไกริว อิไอเฮียวโด จะมีการฝึกฝนในสามทักษะหลัก ได้แก่ อิไอโด เคนจุสสุ และ ชิซัน (ทาเมชิกิริ)

อิไอโด ศิลปะที่ควบคุมการชักดาบออกจากฝักโดยพร้อมกับการโจมตี และ ควบคุมคู่ต่อสู้ในเวลาเดียวกันด้วยเวลาที่เหมาะสม

เคนจุสสุ ศิลปะการใช้ดาบ การฝึกจะเน้นความสำคัญของทั้งเรื่องเวลาและเรื่องระยะห่าง

ชิซัน ทดลองการฟันตัดเป้าหมายด้วยการลงดาบสมาธิและความแม่นยำ

(คำว่า ชิซัน เป็นวิธีการอ่านออกเสียงอีกแบบหนึ่งของคำว่าทาเมชิกิริ)

 

มาแล้วจ้าาาเป็นการเริ่มต้นเปิดฉากสู้กันอ่างเป็นทางการของพระเอกแล้วนะจ๊ะต่อไปจะเป็นยังไงขอไม่สปอยหรอกนะอิอิอิติดตามกันได้เลยจ้า

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น