~miki _youki~
email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 8 -ชายฉกรรจ์-

ชื่อตอน : ตอนที่ 8 -ชายฉกรรจ์-

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 730

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ก.ค. 2562 22:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 8 -ชายฉกรรจ์-
แบบอักษร

 

 

“ไอ้ข้าว! ทำไมหน้าหน้าบูด เหมือนหมาไม่รับแระทานตรงนี้ว่ะ”ไอ้คุณวิ่งเข้ามาทัก

ผมหันควับไปหามันทันที

พร้อมทำปากว่า

“เสือก”

“เอ่อๆกูไม่เสือกก็ได้ มึงรออยู่ตรงนี้นะ”ไอ้คุณพูดแล้วทำท่าเหมือนจะเดินจากไป

“แล้วมึงจะไปไหนอ่ะ”ผมตะโกนถามด้วยความสงสัย

“ไป ขี้ ”มันหันตอบมาก่อนจะรีบวิ่งออกไป

 

‘ถ้าห้องน้ำมอเต็มนี้คงต้องโทษมึงนี้แหละ ไอ้คุณ’ผมสายหัวเบาๆ

 

ผมนั่งรอไอ้คุณใต้ต้นไม้หลายพักใหญ่ๆไม่รู้ว่ามันไปขี้หรือไปออกรบที่อิรักกันแน่นาน ชิบ

อยู่ๆก็มีเสียงทักทายที่ดูจะไม่เป็นไรมิตรมาแต่ไกล

“เฮ้ย!”

ผมหันไปมองเสียงนั้นทันที

“มายืนหน้าจืดอะไรแถวนี้ว่ะ”นี้คือคำทักทายของชายฉกรรจ์ ร่างยักษ์ ที่เดินปรี่ตรงเข้ามาหาผม

ผมยิ้มมุมปากก่อนจะพูดเบาๆไปว่า

“นึกว่าใครที่แท้ก็เป็นพวกกุ๊ยนี้เอง”ผมพูดแล้วหันหน้ากลับมาแบบไม่กลัวตีน เป็นไรล่ะคน cool 2019

คำพูดของผมทำให้ไอ้พวกชายฉกรรจ์2-3คนที่ได้ฟังโกรธจัด

“ไอ้เตี้ย นี้แม่งอยากกินตีนว่ะ”ชายฉกรรจ์คนที่1บอกกับเพื่อน

ก่อนที่พวกมาจะเข้ามารุมผมไว้

ถ้าถามผมว่าทำไมไม่หนีนะหรอ ตอบง่ายๆ

‘ผมลุกไม่ขึ้นครับ ตัวมันเก็ง ขามันก็ชา ไอ้นั้นก็ชา(หมายถึงหน้าชา)’ผมก็ได้แต่ยอมจำนนเพราะปากดีเกินตัวไปหน่อย

 

หมับ

 

ร่างใหญ่คว้าคอเสื้อผมแล้ว พร้อมกับยกหมดมันขึ้นพร้อมจะต่อย ในใจผมคิดว่า มึงตายแน่ไอ้ข้าวตายแน่ตายแน่ไอ้ข้าว นอกจากจะสวดมนตร์แผ่เมตตาแล้ว ผมก็มัวแต่รับตา ปี๋ ด้วยความกลัว

 

หมับ

 

อยู่ๆก็มีคนมาจับข้อแขนมันไว้มึงถึงกลับไม่พอใจมากแล้วหันไปด่าด้วยความโมโห

“ใครจับแขนกูปล่อย” ชายฉกรรจ์คนที่จะต่อยผมตะโกนเสียงดังลั่น

ผมลืมตาขึ้นมาช้า

คนตรงหน้าของผมผลักไอ้ชายฉกรรจ์ลงกับพื้นเสียงดังตุบ

 

ตุบ

 

“โอ๊ยๆ!! เจ็บๆ”ชายฉกรรจ์ร่างใหญ่ถูกเพื่อนมันอีก2คนพยุงตัวให้ลุกขึ้นก่อนจะเอามือขึ้นมาบัดตูด

 

“กูเอง มึงมีปัญหาอะไรป่าว” ร่างใหญ่ตอบด้วยมันหน้านิ่งๆพร้อมหักข้อดู ข่มขวัญศัตรู

พอพวกมันเห็นผู้ชายที่เข้ามาช่วยผมพวกมันก็รีบวิ่งหนีหางจุกตูดไปเลย ง่ายๆแบบนี้เลยหรอ

 

“น้องมาทำอะไรตรงนี้”คนที่เข้ามาช่วยถามผมด้วยความเป็นห่วง

“ผมมารอเพื่อนครับ”ผมตอบไปอย่างสุภาพ

“น้องชื่ออะไร/เอ่อแล้วพี่ชื่ออะไร”เสือกถามพร้อมกันอีก

“พี่ชื่อ โลเวลนะ ยินดีที่ได้รู้จัก”^-^พี่เขาพูดแล้วส่งยิ้มให้ผมอย่าอ่อนโยน สุภาพบุรุษตุทาเทพแท้ๆ

“ผม ชื่อข้าวหอมครับ”^-^ผมยิ้มตอบอย่าอ่อนโยนเช่นกัน

“อ้าว! อยู่วิศวะหรอลืมอ่านป้ายชื่อ ฮ่าๆ”พี่เขาหัวเราะแก้เขินก่อนจะเอามือขึ้นมาลูบหัวผมเบาๆ

ผมก็ยอมให้ลูบหัวโดยดี ผมรู้สึกถึงความอบอุ่นภายในหัวใจแปลกๆ รวมถึงกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆของพี่เขาด้วยรึป่าวนะที่ทำให้ผมเหมือนหลงไหลไปกับสิ่งที่พี่เขาทำ

“ไอ้ข้าวรอนาน...”ไอ้คุณวิ่งมาอย่างกระหืดกระหอบแล้วตะโกนถาม แต่ต้องหยุดไปเพราะเห็นภาพตรงหน้า

 

“พี่ไปก่อนนะ”พี่โลเวลพูดก่อนจะหันหลังแล้วก็เดินจากไปอย่างช้าๆ

‘โครตเท่’ *-*

ไอ้คุณเดินเข้ามาแล้วโบกมือไปมาตรงหน้าผม เหมือนจะเรียกสติผมให้กลับมาได้แล้ว

“มองตาเป็นมันเลยนะมึง”ไอ้คุณแซว ที่เห็นผมมองพี่เขาตาไม่กระพริบ

“ก็พี่เขาเป็นสุภาพบุรุษหนิ”ผมตอบไอ้คุณไปอย่างไม่รอช้า

“มึงอย่าไปยุ่งกับพี่คนนี้เลย แค่พี่เกรี้ยวกราดของมึงกูกลัวจนเยี่ยวเล็ดแล้ว”ไอ้คุณพูดก่อนจะทำหน้าเหมือนปวดขี้

“มึงเอาอะไรมาพูด ไอ้พี่เกรี้ยวกราดเป็นของกูตั้งแต่เมื่อไหร่ บ้าบอ ขี้ขึ้นสมองป่าวเนี่ย” -*-ผมส่ายหัวก่อนจะเดินนำไอ้คุณไปที่ลานจอดรถ

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น